Posted on Friday, October 06, 2006 11:43 AM
Bij terugkeer in Den Haag heb ik de gordijnen dichtgetrokken en ben twee dagen onder mijn bed gaan liggen. Vandaag gaat het iets beter. Ik durf alweer een beetje naar buiten te kijken. Waar het regent, uiteraard.
Het hoort allemaal bij de terugkeerdepressie, die vooral na een reis naar de VS en Canada sterk is. In die landen voel ik me vijf seconden na aankomst thuis. Ik kan met de mensen praten en heb het gevoel dat ik ze begrijp. Ik kan de weg vinden, voel me veilig in het verkeer en loop me zelden te ergeren.
Bij de Haagse kakambtenarij, waar ik tussenwoon, is het andersom. Ik snap geen bal van die mensen. Gesprekken verlopen stroef en zijn voornamelijk bedoeld om de status op te poetsen. En om te klagen, steken onderwater uit te delen en om je klein te houden. Nooit hebben ze echt werk gehad, nooit een echt product gemaakt dat mensen willen hebben, nooit hebben ze echt geld verdiend. Hun bijna adellijke arrogantie is er des te groter door. Nadat ik een paar van deze lieden ben tegenkomen, vind ik het knap van mezelf dat ik er niet een heb neergemept.
Vanmiddag ga ik maar eens wat cd’tjes van Neil Young en Johnny Cash draaien. Of een stuk motorrijden. Na een dag of vier ben ik meestal wel weer gewend aan Den Haag.