Af en toe rijd ik door een gebied waar indianen wonen. Dat is vrij makkelijk te herkennen. Niet alleen door de aanwezigheid van casino's (typische indianenbusiness, door de overheid gestimuleerd), maar vooral door de gigantische klerezooi rondom de huizen en door verkeersborden met de tekst: 'Please don't drink and drive'.
Het blijft tobben met de oorspronkelijke bewoners van Amerika. De overheid besteedt een hoop geld en aandacht aan de indianen, maar toch - of misschien juist daarom - komt er niet veel uit. Volgens een hotelmanager die ik sprak, komt dat onder meer omdat de indianen - zijn buren - geen roll model hebben. De kracht van Winnetou, Witte Veder en Klukkluk is uitgewerkt. Dat waren bovendien alleen voorbeelden voor indianen uit de polder en Duitsland.
Vroeger waren indianen uit de films en jongensboeken natuurlijk mijn helden, ook al spraken ze telegramtaal of zeiden ze niet veel meer dan 'uch'. Daarom weigerde ik te accepteren dat het drankzuchtige losers zijn en ben ik op zoek gegaan naar een kunstvoorwerp dat door indianenhanden is vervaardigd. Een hippe totempaal of zo. Na lang zoeken vond ik gisteren eindelijk een art-winkeltje met wat voorwerpen van mijn vroegere helden. Een soort talismannen met ringetjes en veertjes. Ik vond ze eerlijk gezegd niet zo erg kunstzinnig. De verkoopster was het met me eens. 'Maar je moet ook niet te veel verwachten. Ze zijn gemaakt door de mensen van de state prison voor indianen. Wilt u er een kopen?'
Daar moest ik nog eens lang over nadenken.