Posted on Sunday, September 24, 2006 8:44 AM
Drama vandaag. Ik had de Icefield Parkway – de mooiste weg ter wereld, maar dit terzijde – gezien en reed over Highway 93 naar Radium Hot Springs. Borden hadden me pakweg tweehonderd keer gewaarschuwd voor overstekend wild en zelfs voor wolven en beren. Maar op twee beertjes na – dat begin ik gewoon te vinden - niets gezien.
Tot een kilometer of tien voor Radium. Een hert stond midden op de weg toen ik met 120 km/h naderde. Ze liep even de berm in, maar toen ze zag dat ik remde, kwam ze weer terug op het asfalt. Ik weet dat we de neiging hebben dieren te vermenselijken, maar in haar blik zag ik pure, radeloze angst. Geen twijfel mogelijk. De reden lag twintig meter achter haar, rechts op mijn rijbaan: een aangereden hert. Misschien haar kind. Ze leek het te willen beschermen en probeerde daarom, denk ik, de weg te blokkeren.
De achterkant van het aangereden hertje lag open, maar op het asfalt zag ik geen bloed. Het hart was dus direct gestopt met kloppen. Bambi was morsdood.
Een meter of driehonderd meter verder vond ik een plekje om mijn motor naast de weg te zetten. Ik was nog niet afgestapt of er kwam een ambulance aangereden. Tot mijn grote opluchting, eerlijk gezegd. Een medewerker legde het hertje in de auto, de ander dreef de moeder het bos in.
Ik reed weer door en dacht aan die angstogen. Nu wist ik het zeker. Dieren hebben dezelfde ziel, alleen de verpakking is anders.
Morgen terug naar de USA.