De Canadese hoofdwegen zijn tot nu toe rustig, mooi en vrij goed van kwaliteit. Weinig reden om de snelweg te mijden dus. De zijwegen waren minder. Veel hobbels en scheuren in het asfalt. Als het echt nodig is, nemen ze een stukje onder handen en dan kom je deze mevrouw tegen die het verkeer tegenhoudt. Soms staat er op een bord bij wat het onderhoud kost. Voor benzine betaal je omgerekend 70 cent per liter en wegenbelasting kennen ze niet. Auto's zijn betrekkelijk goedkoop.
Ik ben dan wel geen Canadees, maar een overheid die zichtbaar zunig met de belastingcenten omspringt, kan ik wel waarderen. Ik erger me dan ook niet aan wat scheuren en gaten, ook al belemmeren ze het rijplezier. Gaten in Nederlands asfalt zijn daarentegen volstrekt uitstaanbaar. Wij betalen een veelvoud aan belasting om in een veel kleiner wegennet in de file te staan.
Onderweg vraag ik me wel eens hoe dit soort verschillen toch mogelijk zijn. De belangrijkste reden is volgens mij dat de overheid hier de mensen dient en dat in Nederland de mensen de overheid moeten dienen. Ooit heeft bij ons een elite besloten het gepeupel een beetje mee te laten praten, maar ondertussen denkt die nog altijd veel beter te weten wat goed is voor de mensen, dan de mensen zelf.
Zo hoorde ik PvdA'er Klaas de Vries - een kille, ontoegankelijke, tirannieke persoon, volgens zijn voormalige onderdanen bij Sociale Zaken - eens zeggen dat je het volk natuurlijk nooit politieke besluiten moet laten nemen. 'Daar heb je specialisten voor nodig, want anders krijg je rare toestanden. Dan willen ze bijvoorbeeld zomaar de belasting verlagen.'
Je moet er niet aan denken. Maar het is tekenend voor de zwakte van onze democratie dat een man als De Vries nog steeds niet door de guillotine is getrokken. En dat onze wegen beter zijn dan de Canadese.