Horizontaal

Ik zit nu op Vancouver Island - een eiland van 450 km lang voor de kust van Vancouver. Vandaag ben ik naar het noordelijkste puntje gereden, Port Hardy. De laatste 250 km ging door een totaal verlaten wildernis. In het begin waarschuwen ze alleen voor herten - niet gezien trouwens. Later zie je bordjes met de tekst 'Don't feed the bears' en hebben de vuilnisbakken bij de rest-stops een sluiting die een beer niet kan openen.

Van het bordje wilde ik een foto maken. Maar toen stond er in de berm ineens een echte beer. Een zwarte. Een automobilist was gestopt, maar daar trok hij zich niets van aan. Snel mijn camera gepakt, omgekeerd, cruise control aan en er nog eens langsgereden. En weer terug. Hij keek even recht in de lens, maar alle foto's waren mislukt, want het schemerde al. Camera anders ingesteld, nog eens langsgereden. Weer niet goed. En toen was de beer weg.

Toch opgewonden. Jezus, ik heb een beer gezien. Wow! Maar vijf kilometer verder kwam ik de volgende tegen. Mijn camera had ik nog om. Omdat ik inmiddels enige ervaring had opgedaan als bear spotter, durfde ik langzaam voorbij te rijden. Een auto negeerde hij, maar mij keek ie recht in de ogen en fel ook. Ik voelde direct aan dat ik weg moest wezen.

Zou ik nog een keer omkeren, vroeg ik me verderop af. Twijfel. Ik merkte dat de beren veel sterker reageerden op mij dan op de auto's. Toen bedacht ik ineens dat ze de grote zwarte Goldwing wel eens voor een soortgenoot aan zouden kunnen zien. Misschien wilde die laatste wel een potje vechten. Of erger nog. Straks wil hij iets heel anders en heb ik een berenlul in mijn uitlaat. Leg dat maar eens uit aan Eaglerider. Ik ben wijzelijk doorgereden.