Na San Francisco begint de spectaculaire Shoreline Highway, een kustweg dus, met bijna doorlopend zicht op zee en veel bochten. Hele dag feest gehad. Toen ik tegen zonsondergang de kust verliet, stond me nog een waanzinnige toegift te wachten: een weggetje door de redwood pines dat werd aangekondigd met een bordje: 22 miles kronkelweg.
Geen meter liep recht. Honderden bochten achter elkaar. Prachtig vlak, zwart asfalt. Reflectoren in het midden. En vrijwel geen verkeer. Op een BMW GS of een KTM Adventure zou ik gek worden van plezier. Maar op de Goldwing? Ja, ook. Helemaal. Het lijkt een nijlpaard, maar wat kan je dansen met dat ding. Links en rechts stepje aan de vloer en maar jagen.
Ik schrok flink toen ik vanuit een ooghoek twee herten in de berm zag staan, tegen de rotswand gedrukt. Toen ben ik maar wat rustiger gaan rijden. Maar de verhalen over de logheid van de Honda, daar klopt niet veel van. Alleen toen ik gisteren in colonne met heel lage snelheid over onverharde weg moest rijden, had ik er even mijn handen vol aan. Maar verder is het gewoon een heerlijke motor.
De Amerikanen noemen hem trouwens geen nijlpaard, maar 'waterbuffalo'. Vanwege het postuur natuurlijk en de waterkoeling.