Vandaag was het prachtig weer, behalve op een hele smalle strook aan de kust. En daar reed ik natuurlijk, dwars door een dikke zeedamp. Daarom af en toe even van de weg gegaan. Onder meer naar het kasteel van krantenmagnaat Hearst. Hemelsbreed ligt dat maar een mijl van de weg, op 200 meter hoogte. Hier was het zonnig en warm.
Tot aan het kasteel was de weg nogal tam. Daarna werd het een achtbaan. Op en neer en eindeloos veel bochten. Vermoedelijk langs diepe afgronden. Maar ondanks het minimale zicht, kreeg ik wel in de gaten dat dit echt supergeweldig was. En de Goldwing liet zich er lekker makkelijk overheen slingeren. Californië heeft het dus toch – al had ik de eerste paar honderd kilometer mijn twijfels. Eindelijk proefde ik aan de dorpjes sfeer en karakter.
Maar waarom bouwde Hearst zijn malle kitschpaleis niet gewoon op een rots aan de kust? Die grond was tenslotte ook van hem. De gids had een simpele verklaring. Dikke mist is hier vaste prik en daar wilde Hearst niet in zitten.
En ik maar denken dat ik gewoon een beetje pech had. Voor morgen zijn mijn verwachtingen wat dat betreft niet veel beter, want dan ga ik naar San Francisco. Mark Twain zei hierover ooit: ‘De koudste winter die ik ooit meemaakte, was een zomer in San Francisco.