Een van de hoogst berijdbare plekken van de Alpen ligt in de Franse Queyras: een observatorium op bijna 3000 meter. Toch is het nauwelijks bekend, want de weg – nou ja, paadje – is niet toegankelijk voor het publiek. Alleen met speciale toestemming mag af en toe een 4x4 naar boven om het observatorium te bevoorraden.
Mijn genereuze aanbod om met de GS pizza`s naar boven te brengen, werd door de burgemeester afgewezen. Nadat ik te voet een stukje van het pad had verkend, vond ik dat niet zo heel erg. Het begin - op 2000 meter - was verhard, maar had meer gaten dan asfalt. Daarna begon het mindere deel: een onverhard pad met keien en diepe watersporen. Volgens een plaatselijke hotelhouder zou het vrijwel onmogelijk zijn de top te bereiken. En je moet al helemaal niet alleen gaan. Om het toch te doen, heb je een groot hart nodig.
Of misschien een heel kleintje. Toen ik terug was gelopen tot aan de slagboom, kwam er een jongetje van hooguit tien jaar op een trial bike aangereden. Hij ging niet voorbij de slagboom, maar reed ernaast pardoes tegen de berg op. Niet over de weg dus, maar in een rechte lijn naar boven. Hellingspercentage? Veertig tot zestig procent, schat ik. In hooguit een minuut of tien moet hij de top hebben gehaald.
Dus als je nog eens heldhaftige verhalen leest over onverharde Alpentochten, bedenk dan wel dat een kleuter hetzelfde in een paar minuten doet.