Toen ik een jaar of tien was had ik een (oud-) ome Jaap en een tante Riek, beiden in de zeventig. Ome Jaap droeg altijd een platte boerenpet en hees zijn broeken op tot aan zijn oksels. Tante Riek had een bochel, een stem als een luchtalarm en op verjaardagen schreeuwde ze soms dat ome Jaap haar wilde vergiftigen. Ze hadden twee ongetrouwde dochters. De ene zat in een rolstoel, de ander in een gekkenhuis. Eens per jaar gingen ze met zijn vieren op vakantie. Drie dagen naar Vaals. Een fles Boldoot eau de cologne reisde mee om de geur van de boerderij te verbloemen. Ze stuurden altijd een kaartje met de groeten vanaf het Drielandenpunt.
Gisteren was ik er voor het eerst. De gedachte dat ik een benepen Lourdes zou aantreffen, had mijn reislust nooit echt aangewakkerd. En met een reisverhaal over Vaals hoef je bij redacties niet aan te komen. Maar het viel me niet tegen. Het dorpje Vaals rook niet naar eau de cologne en heeft hier en daar de grandeur van een zuidelijke stad. En de Vaalserberg stak hoger boven de omgeving uit dan ik had gedacht - het was op de top zelfs duidelijk frisser.
De weg zigzagt breeduit naar het Drielandenpunt en gaat er aan de Belgische zijde vlijmscherp weer af. Even daarna ligt tussen Vaals en Epen een van de mooiste motorwegen van Nederland. Bochten in alle soorten op rustig en ruim asfalt. Zelfs Duitse motorrijders komen erop af.
Het kan niet anders dat de oude ome Jaap wel eens heeft gehoopt dat hij hier was zonder zijn gezin. Maar mét de Harley, die hij ooit samen met zijn broer had opgeknapt.