Vandaag en gisteren ben ik in het paradijs geweest. Althans mijn versie daarvan: dus Noorse landschappen, schitterend weer, diepblauwe meren, vrijwel geen verkeer en totale afwezigheid van snelheidscontroles.
Ik ben dus vooral over onverharde wegen gereden. En dat wil wel met een KTM 990 Adventure. Wat een ding. Je gaat over geitenpaadjes alsof het asfalt is. De voornaamste snelheidsbegrenzers zijn niet zozeer de kwaliteit van het wegdek of de politie, maar dieren. Schapen, koeien, geiten, rendieren, andere herten.
Schapen zijn veruit in de meerderheid. En dat is maar goed ook. Schapen hebben namelijk veel meer verstand van motorrijden. Schapen kick ass. Die gaan tenminste op tijd opzij. En tot nu toe springen ze ook steeds de goede kant op, dus van de weg af. Zelfs lammetjes. Maar hun belangrijkste eigenschap is dat ze zo stinken. Rendieren en andere herten schijnen daardoor hun orientatievermogen te verliezen en blijven daarom op afstand.
Wel zo prettig, want herten zijn de grote brokkenpiloten onder de hoefdieren. Vandaag kreeg ik dankzij een tijdelijk schapentekort een rendier voor mijn voorwiel, dat - effe testen - meer dan een kilometer voor me uit bleef hobbelen en niet op het idee kwam een stapje opzij te doen. Toen ik stopte, kwam het beest ook tot stilstand. Daarna zijn we gezellig nog een halve kilometer samen verder gegaan.