Toen ik een paar jaar geleden door het westen van Zweden reed, zag ik iets dat wekenlang door mijn hoofd zou blijven spoken en er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik binnenkort terug ga.
Ik zag ‘het’ nadat ik vele kilometers door de Zweedse bush was gereden. Ik weet nog dat ik me verbaasde me over de uitgestrektheid van het deels onverharde boswegennetwerk en nog meer over het feit dat ik nog steeds af en toe huizen en mensen zag.
Niet ver van de Noorse grens reed ik langs een prachtig spiegelend meertje met dennenbomen aan de overkant en aan mijn kant rode en witte huisjes met uitbundig bloeiende fruitbomen. ‘Hier zou ik wel een tijdje kunnen wonen,’ bedacht ik tevreden. En toen zag ik aan de weg opeens een Te Koop-bordje. Geen huis, alleen maar bomen en gras, aan het water.
Ik reed door. Heel erg door. Naar de Lofoten, de Noordkaap, naar Rusland. Maar toen ik een maand later thuis was, dacht ik nog steeds aan dat mooie stukje grond aan het water. En ik ging zoeken op internet, ook al had ik geen idee waar ik precies was geweest.
Ik heb het niet gevonden, maar wel iets anders, daar vlakbij. Een Nederlandse makelaar die daar ergens zetelt heeft op ons verzoek foto’s gemaakt en opgestuurd. Het zag er prachtig uit en we hebben het gekocht. De contracten zijn getekend, de bouwvergunning is rond en een eerste belastingaanslag hebben we inmiddels al betaald. We hebben de grond alleen nog niet in het echt gezien.
Maar binnenkort ga ik met de motor op reportage naar Zweden. Een praatje maken met de buren. Een paar bomen omhakken, elanden beschieten met mijn camera. En kamperen op mijn eigen stukje Zweden. Ik hou je hier op de hoogte.