Ik kende hem al ergens van, deze foto, maar dan zwartwit en liggend. Vandaag kwam ik hem in kleur tegen, op de website van een Amerikaanse universiteit. Zo vind ik hem eigenlijk nog ontroerender.
Een snapshot van vader en zoon op reis op een Honda Superhawk. Genomen door moeder, ergens in het vlakke midden van de Verenigde Staten, jaren zestig. Aan de bagage te zien hebben ze nog een lange rit voor de boeg. En ze hebben er zin in.
Het werkt aanstekelijk. Als ik naar de foto kijk, krijg ik een enorme reislust. Ik zou vanavond nog naar de VS willen vliegen om daar maandenlang rond te rijden door North Dakota, Wyoming, Idaho en Californië. Ik wil weer eens met een oude motor op pad: het schudden van de stuur voelen en de typische, ouderwetse geur van uitlaatgassen ruiken. En kamperen middenin in de leegte heeft ook wel wat. Eigenlijk zou ik ook wel een zoon willen, als ik deze foto zie. Of zo'n vader…
Ik krijg zelfs zin om toch eens ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud' te lezen. Want daar blijkt deze zorgeloze foto alles mee te maken te hebben. De schrijver Robert Pirsig en zijn zoontje Chris zijn hier bezig aan een reis die de basis zou worden voor het wereldberoemde boek.
Ik voel een schokje als ik bij de foto lees dat het jongetje later is vermoord. Ik buig naar voren om hem beter te bekijken. Kun je aan hem zien dat hij nog maar elf jaar te leven heeft? Nee, natuurlijk niet. Net zomin als je aan zijn vader ziet dat die voor de reis jarenlang in psychiatrische klinieken verbleef waar hij elektroshocks kreeg toegediend.
De foto toont wel dat er tussen moord en elektroshocks door een mooi leven mogelijk is.