Horizontaal

Vorig jaar werd dit blog XS4ALL Weblog of the Year 2008. En daarom moet ik nu zelf een opvolger aanwijzen. Maar dat is nauwelijks te doen. Blogger.xs4all.nl is in een soort kerkhof veranderd. Bijna iedereen die er een beetje aan trekt, is inmiddels met slaande deuren vertrokken wegens de technische gebrekkigheid. Degenen die zijn gebleven en iets leuks maken, hebben meestal al eerder een prijs gehad. De rest heeft nog niet helemaal in de gaten dat blogger.xs4all dood is.

Bij wijze van statement zou de prijs eigenlijk moeten gaan naar degene die een half jaar een fotolog heeft bijgehouden van een legpuzzel die hij aan het maken was. En waar 99 procent van de reacties van spamturken afkomstig zijn. Maar zelf die is er na 829 postings mee gekapt. In 2007.

Dus geef ik de prijs maar niet meer door. Winnaar op een kerkhof worden is weinig eervol, zeker voor die enkeling die nog wel zijn of haar best doet. Ik ben zelf inmiddels ook verhuisd. Dit is dus de laatste posting op XS4ALL. Maar ik ga gewoon door. Hier.

Vlak voordat de maximumsnelheid op de Haagse N44 richting Wassernaar van 50 naar 70 gaat, rijdt bijna iedereen alvast wat sneller. Daarom staat er regelmatig een politiefuik, want het is prijsschieten, daar bij Duindigt. Toch zag ik ze vrijdag net weer even te laat. Ik reed 85 toen ik het gas losliet. En werd onmiddellijk gepasseerd door een auto met een CD-kenteken.

Over CD-kentekens gaan allerlei verhaaltjes in Den Haag. Dat de bestuurders met een liter champagne achter de kiezen en een rijbewijs van marsepein ongestraft de straten onveilig kunnen maken. Onzin natuurlijk. Toch besloot ik het maar even te geloven en bleef aan de bumper van de CD'er kleven. Hopelijk buiten schot van de radar. We werden niet aangehouden. Auto's achter me wel.

Toch even opgezocht hoe het zit. Maar het lijkt er inderdaad op dat ze er mee weg kunnen komen. Hoger personeel heeft absolute immuniteit (PDF, zoek op verkeersovertreding) bij verkeersovertredingen. En eigenlijk bij alle strafzaken. De tip van de week is dus: ga bij een radarcontrole bumperkleven bij een diplomaat. Nadeel is dat ik ze meestal niet erg hard zie gaan. Dat dronken bestuurders de eigenschap hebben erg traag te rijden, hoeft daar niet per se iets mee te maken hebben.

Een witte motor met witte wielen, da's toch bijna net zo ordi als witte pumps onder een vrouw. Maar ook al deed de Honda 800 VFR Vtec die ik gisteren had een beetje pijn aan de ogen, hij reed als de beste. Niet zo gemeen hard als de BMW 1300R van twee weken daarvoor, maar wel geraffineerd snel. In bochten denk je niet doorlopend 'ik ga dood, ik ga dood', maar eerder: 'Het had nog wel wat sneller gekund.' Wat een lol met die Honda.

We gebruikten hem voor een artikeltje over de Langste Dag Toer 2009. Die gaat deze keer erg leuk worden, al zeggen we het zelf. Idioot veel lekkere weggetjes gevonden rond de grote stad die door de strak thema met elkaar zijn verbonden. De onderhandelingen over twee plekken waar je anders nooit bij kunt komen, lopen voorspoedig. We eindigen met een bbq op het leukste strand van Zuid-Holland.

De tocht wordt op zaterdag 20 juni gereden. Inschrijven kan als het mei-nummer van Promotor is verschenen.

Ja, sfeervol zo'n kolengestookt motorblogje van XS4ALL. Maar wel vermoeiend. Allemaal handwerk. Om de haverklap storingen. Vrijwel geen technische mogelijkheden. XS4ALL besteedt zijn tijd liever aan het verbeteren van de hele wereld dan het verbeteren van zijn diensten.

Daarom heb ik een nieuw blog in de stijgers gezet. Van Google, het bedrijf dat weggeeft waar anderen geld voor vragen en alles nog drie keer zo goed maakt ook. Kijk er even naar als je wilt, klik wat rond en laat even weten of het bevalt.

Als het een beetje draait, stappen we binnenkort definitief over.

Jazeker wel, motorrijders zijn ook natuurmensen. Alleen is in Nederland natuurliefde uiteraard weer een soort religie geworden van een bepaald soort mensen die alles voor zichzelf opeisen. En bij die mensen horen wij niet. Wij dragen het verkeerde uniform. Dus mogen we er niet in.

En daarom is het mooi dat we voor het Promotor Kampeerweekend een plek hebben gevonden in het hart van eco-wonderland, waar eigenlijk alleen de groengelaarsde wortelknager wordt gesignaleerd. Een totaal geisoleerde uithoek en toch middenin het land. Je zou er de donkerste en stilste nachten van heel West-Nederland hebben. Behalve dan in het weekend van 25 en 26 april. Want dan zijn wij er. Gaan we daar lekker niet-vegetarisch barbecuen, bieren en motorfilms kijken. En een fijn stukje lopen, want de motor moeten we een paar kilometer verderop laten staan.

Oewaar? Dat staat binnenkort op de website van promotor. Maar je mag alvast raden.

Tamelijk toevallig kwam ik deze week terecht op een BMW K 1300 R. Een nogal snelle motor. In een paar seconden reed ie al 150. De topsnelheid ligt rond 280 of misschien 560, dat zou ik moeten nakijken.

Om mij heen zag ik vrij veel enthousiasme voor het apparaat. Of niet te zeggen kruiperigheid. Bouwvakkers die bij het tankstation vragen hoeveel pk hij hep (173) en hoe hard of die ken. Een man in een Opel Corsa 1.0 (58 pk) die bij het stoplicht op zijn ruitje tikt om me zijn opgestoken duim te laten zien. Als je op dat soort momenten niet denkt 'wat een malloot', maar het zelfs leuk vindt om op deze manier indruk te maken, heb aan deze BMW een goede motor. En als het stoplicht op groen springt, win je het van iedereen.

Toch gaan er hele dagen voorbij dat ik niet denk aan dit soort sportmotoren. Ze geven me eerder een gevoel van beklemming in plaats van vrijheid. Doorlopend moet je opletten dat je niet veel te hard gaat en ze wekken bij mij nog minder reislust op dan een grasmaaier. Maar misschien moet je een Opel Corsa hebben om het te begrijpen.

Net als dat je denkt dat de wereld bestaat uit onbetrouwbare honden, zieke egoisten, fantasten en dode geesten, komt er vaak een druiloor langs die dit overzichtelijke wereldbeeld door de war probeert te schoppen. Zo stonden we laatst bij Kiel (D) op een parkeerplaats urenlang te wachten op een sleepdienst, toen er een vertegenwoordiger langskwam die ons twee grote dozen sushi gaf. Zomaar, graties, om niets, normaal 14 euro per stuk. Net op het moment dat Duitsland in rep en roer is omdat een oudere kassajuffrouw werd ontslagen vanwege het verduisteren van twee druiven.

Gisteren weer zoiets. Staan we ergens in de rimboe foto's te maken, kom ik erachter dat mijn batterijen bijna leeg zijn. Aan een fietser vraag ik of hij een tankstation of een supermarkt in de buurt weet. Direct biedt hij aan de batterijen voor me te halen. Hij was gepensioneerd, had alle tijd en zo konden wij doorgaan met werken. Na een half uur fietsen keerde hij terug met batterijtjes van de Gamma. Bonnetje erbij. Van een dikke beloning wilde hij niets weten.

Wij dus pislink. 'Geld is zeker niet genoeg, hè? Je wilt zeker dat we je aardig vinden, hè? Ons beetje een schuldgevoel proberen te bezorgen, hè, patser? Waarom help je ons eigenlijk? Wat hebben we je misdaan?' Ons vertrouwen in de mensheid was weer eens tot een dieptepunt gedaald. Maar goed, we hadden tenminste wel batterijen, dat is ook wel weer zo. En daarmee konden we dan enkele gezellige plaatjes voor een kampeerweekend maken, maar dat terzijde.

In Noorwegen zijn we in een wak gereden en werden daar drie weken later door een paar vissers uitgetrokken. Inmiddels zijn we ontdooid. En we hebben het overleefd.

Wel hadden we wat mechanische probleempjes. Dat merkte ik toen we uit de sneeuw waren en toch maar bleef glibberen. Het achterwiel van de Gilera was een bout verloren, waardoor het geheel nogal wieberde en de achterkant voortdurend de voorkant wilde inhalen. Vrij hinderlijk. Een nieuwe bout hielp toen ook al niet meer. Dus ging de Gilera op transport vanaf Kiel.

Daarvoor, in Oslo, kwamen we bij de boot nog een paar Duitse ontdekkingsreizigers tegen die eruit zagen alsof ze rechtstreeks uit Siberie kwamen. Zware zijspannen met reservewielen, spijkerbanden, tien lagen kleding. Even een genant moment toen wij daar op onze kappersbrommers naast kwamen te staan. Voor hullie dan. Want veel verder dan wij waren ze niet gekomen. En door onze elektrische verwarmde kleding hadden we het niet eens zo koud gehad als zij.

Neemt niet weg dat we ons plan - een rondje Hardangervidda - niet hebben kunnen realiseren. Maar we haalden wel de krant. Als de twee Hollandse motorsukkels die werden gestopt door de winter. De Noren vonden het maar raar. Want zij weten natuurlijk veel beter hoe hard en gevaarlijk de Hardangervidda in de winter kan zijn. Daar zit geen greintje illusie meer bij. Arme mensen, die Noren. Of wij, dat kan ook.

Als je wilde ideeen wilt verwezenlijken, dan blijkt de werkelijkheid vaak anders te zijn dan je inschatte. Maar goed, ik ben tot nu toe slechts een keer van de fiets gevallen. Dat is beter dan die Duitse zijspanrijder die zich hier van de week aan gort heeft gereden tegen een vrachtwagen. Maar om nou te zeggen dat we lekker ontspannen aan het rijden zijn, nee.

De kou is geen probleem, maar de sneeuw is wel. De scooterbandjes kunnen een beetje sneeuw goed aan, maar als er veel valt, wordt het meer skiën dan rijden. De normale veiligheidsmarge die je inbouwt om bijvoorbeeld te kunnen remmen voor zo'n vrachtwagen, kun je vergeten. En zo roekeloos willen we nou ook weer niet zijn. Dus hebben we de route aangepast, ook al omdat een van de passen dit weekend werd afgesloten.

Wat snelheid betreft lijken we inderdaad meer op twee AOW'ers dan op space invaders. Ergens in het achterhoofd weet je eigenlijk wel dat het zo zal gaan. Maar gelukkig hebben we een romantische inborst die al dat soort nuchterheid moeiteloos weet weg te drukken.