Het werd altijd als goed gezien, als bestuurders onafhankelijk besluiten konden nemen en niet direct betrokken waren bij, of afhankelijk van, de resultaten.
Maar het lijkt volledig doorgeslagen naar zich helemaal niet meer kunnen inleven in de mensen voor en over wie ze die beslissingen nemen, er wordt volkomen asociaal geregeerd en bestuurd.
Bezuinigingen in de ouderenzorg, ze worden toch zelf ook eens oud en hulpbehoevend, of rekenen ze zichzelf zo rijk dat ze later een privé verpleegster kunnen nemen.
Pensioenen korten van mensen die daar hun hele leven voor betaald hebben, terwijl de managers hoog en droog hun geld zitten te tellen.
Jarenlang boven budget leven en nu zonder aansziens des persoons bezuinigen, maar niet op hun eigen kosten of inkomen.
En geen schijn van schuldgevoel, die recessie is ze overkomen, 'kan ik er wat aan doen ?'.