Cultuur

Al Quds Underground

henk — Sat, 15 Oct 2011 20:42:00 GMT

Componist Merlijn Twaalfhoven organiseert voor de derde keer het festival Al Quds Underground. Al Quds (de heilige Stad) is de Arabische naam voor Jeruzalem. Op zijn weblog doet hij verslag van de gebeurtenissen. Ook de berichten van de afgelopen jaren zijn bijzonder interessant.

Dit weblog is vanaf nu te vinden in mijn linkslijstje (en dat staat rechts).

Naakt

henk — Sun, 12 Jun 2011 13:36:00 GMT

Dit gaat hits opleveren......, maar ter zake.
Afgelopen vrijdagavond, 10 juni 2011, vond ik in de Apeldoornsestraat in Arnhem, dus tussen het Rembrandttheater en het spoorviaduct, een exemplaar van het boekje Naakt van David Sedaris. De punten en de rug zjn versterkt/gerepareerd met plakband, vaak zilverkleurig. Op de eerste pagina staat de naam Sarah. Bij wijze van bladwijzer, denk ik, lag een reclamefolder aan het begin van het hoofdstuk De Apenplaneet, pagina 162.

Om dit boekje terug te krijgen, kan de rechtmatige eigenaar contact opnemen via het formulier. Zet maar liever geen privé-dingen in de comments.

Arnhem schreeuwde ook

henk — Sat, 20 Nov 2010 23:51:00 GMT

Ook in Arnhem deden de protagonisten van Kunst en Cultuur mee aan de landelijke aktie "Nederland schreeuwt om cultuur". En het was leuk! De sfeer was uitstekend, tegen het feestelijke aan. En de opkomst was overweldigend. De organisatie had op zo'n 1200 mensen gerekend, maar het waren er ongeveer 3000! Flinke drukte dus voor de deur van Musis Sacrum en daar liepen allerlei prachtige types rond. De mooiste was wel een geheel blauwe dame. Verder lagen er wat mensen in bed, kon je schreeuwen voor de camera en liep er een flinke groep mensen rond, die het er duidelijk mee eens waren. (klik voor groter)

Er werd flink lawaai gemaakt en daarom waren er vooral percussiegroepen, bijvoorbeeld eentje van Artez en de Braziliaanse-percussiegroep Monte Reno.

Ook Circus Poehaa had een drumband meegenomen, met als lid een steltloper. Maar het circus vertoonde ook kunstjes als het bouwen van een toren.

Na de obligate toespraak gebeurde er binnen een hoop moois. De manifestatie werd gepresenteerd door Hester Macrander en Alexander de Blaeij dirigeerde een gezelschap dat bestond uit Het Gelders Orkest en Toonkunst Arnhem, aangevuld met een flinke hoop amateurs. En dat klonk prachtig. Natuurlijk werden niet Messiaen, Varèse, Xenakis en Lutoslawski uitgevoerd, maar toch, ook de populaire werkjes als het Alleluia van Handel en het Slavenkoor van Verdi waren goed te genieten.

De Toneelopleding van Artez presenteerde kunstquotes, Oostpool bracht monologen, Koen en Rens zongen hun protestlied, dat klonk als een liefdesverklaring van de Kunst aan de mens. Ja, echt! Verder was er de dansvoorstelling "Intertaal" o.l.v. Remses Rafaela, georganiseerd door Stichting Powerplay.

Introdans bracht een interaktieve dansvoorstelling o.l.v. Patricia van Deutekom.

Intussen speelden in de Ravelijnzaal allerlei jonge mensen. Popband Tuesday in kleine bezetting. Zangeres Amber had alleen een gitarist meegenomen, maar het klonk prima.

Verder was er de Domein Big Band o.l.v. (als ik het goed heb) Guus Tangelder.

En tenslotte een popband van de opleiding Pop & Sound van het Rijn/IJsselcollege. De groep had zich voor de gelegenheid toepasselijk "Linksom" gedoopt en gaf af en toe blijk van een frisse voorkeur voor linkse hobbies.

Hester interviewde de organisator van het geheel. Ik ben even zijn naam kwijt, maar hij deed iets bij Oostpool.

Tenslotte mochten we allemaal meezingen met Pomp and Circumstance van Elgar met een, naar mijn mening, nogal lelijke tekst. Maar de mooie bedoeling maakte dat helemaal goed.

Heel serieus allemaal, maar tegelijk ook verschrikkelijk leuk. Dat is nou het mooie van dingen als Kunst en Cultuur. Vergeet maar nooit, dat het juist de linkse hobbies zijn, die het land leefbaar houden.

Park Open

henk — Mon, 19 Jul 2010 16:05:00 GMT

Park Open is een fantastisch initiatief. Elke zondagmiddag gedurende de zomermaanden treden er bands op op de Ronde Weide in Park Sonsbeek in Arnhem. De toegang is gratis. Onbekende bands krijgen de kans zich aan een wat groter publiek te presenteren en muziekliefhebbers krijgen kosteloos allerlei bijzonders te zien. Al negen jaar schrijf ik met veel plezier recensies voor Park Open, waarvan acht jaar met foto's.

Eén van de charmes van Park Open is, dat het niet erg druk is. Maar af en toe zit er een publiekstrekker tussen en dan zit de Ronde Weide flink vol. Voor de organisatie is dat natuurlijk erg leuk, maar niet alle muziekliefhebbers houden daarvan. Ikzelf kan er knap zenuwachtig van worden.

Een bijkomend verschijnsel is de moeilijke combinatie van hoge en lage cultuur of, zo u wilt, van Hoge Kunst en plat volksvermaak, in concreto: muziek en voetbal. Heel veel mensen die naar Park Open komen, nemen hun kinderen mee. Dat lijkt vanuit educatief oogpunt een goed idee, maar er treedt een misverstand op. Heel veel van die kinderen denken dat ze naar de Ronde Weide gaan om te voetballen. Ze doen dat bij voorkeur voor of vlakbij het podium, zodat iedereen die denkt van muziek te kunnen genieten eerst door het gekrioel van een groot aantal ADHD-ertjes met ballen heen moet kijken en luisteren. Dat grut heeft daarbij niet zo'n fantastisch richtingsgevoel, dus vooral als het druk is en publiek en voetballertjes in elkaars buurt zitten, komt menig bal tussen het publiek terecht. Zonder dollen: af en toe vliegen de ballen je letterlijk om de oren.

Wat te doen? Ik heb zelf geen kinderen en ik heb werkelijk geen idee hoe ik zo'n ettertje moet aanpakken. Vriendelijk vragen:"Wil je opsodemieteren alsjeblieft?" helpt niet. Dat heb ik al geprobeerd. Van de ouders verwacht ik niet veel. Ik heb ooit eens langs een vrij drukke straat een pakweg twee-jarige peuter gezien, die takken naar fietsers stond te gooien. Daar zaten flinke knoeperds tussen. De ouders stonden erbij en keken ernaar, een beetje trots en vertederd, alsof ze dachten: "Wat doet-ie dat leuk, hè?" En om nou geweld te gebruiken tegen zo'n stumper, dat stuit me op de eerste plaats persoonlijk tegen de borst en verder komt daar vast een hoop gedonder van.

De redding van Park Open ligt wat mij betreft in de combinatie van minder mooi weer en onbekende muziek, zodat alleen een select groepje heel fanatieke muziekliefhebbers de wekelijkse tocht naar de Ronde Weide maakt. De organisatie van Park Open zal het hier ongetwijfeld niet mee eens zijn. Want u weet hoe het tegenwoordig is met kunst (en ik schreef het ergens anders al eerder): persoonlijke vorming en emotionele groei is allemaal leuk en aardig, maar het moet op de eerste plaats toch geld opleveren.
Tja, op zoek naar het delicate evenwicht dan maar...

Arnhem aan zee "under construction"?

henk — Mon, 12 Apr 2010 12:41:00 GMT

Arnhem aan Zee heeft plotseling een nieuwe URL met de term "testbyte" in de titel. Dat zal dus wel tijdelijk zijn. De link naar de columns in mijn linklijst is geupdate en ik houd in de gaten wanneer het opnieuw verandert.

Update: de oude link is weer terug.

Brakman dood

henk — Sat, 24 May 2008 18:15:00 GMT

Mijn favoriete schrijver, Willem Brakman, is al twee weken dood. En dat hoor ik nu pas! Dat is door de media ook niet echt aan de grote klok gehangen. Maar ja, niet middelmatig genoeg, hè?
Niet heel erg bekend ook, alleen binnen een klein clubje fanatieke liefhebbers. Ter kennismaking kunt u geheel gratis zijn kleine meesterwerkje De reis van de douanier naar Bentheim lezen op de site van de Digitale Bibliotheek van de Nederlandse Letteren. En verder staat er natuurlijk heel veel op de aan hem gewijde webstek.

Plagiaat(2): wie plagieert wie?

henk — Sun, 24 Dec 2006 13:39:00 GMT

Al eerder schreef ik over het vermeende plagiaat van Trouble Down Pit door Tatsuya Ishida, tekenaar van Sinfest. Maar als je nog eens kritisch naar beide strips kijkt, ontstaat een ander beeld.

Het idee van "de duivel op aarde" gebruikt Mata voor 't eerst op 22 augustus 2006, terwijl datzelfde idee ook de eerste aflevering van Sinfest, 17 januari 2000, bepaalt. Ook de engel op aarde is er bij Ishida eerder dan bij Mata. Die engel van Mata lijkt trouwens best wat op de religiefanaat van Sinfest. Wel erg doorzichtig is het opvoeren van een paar Ninja's, bij Mata ruim 6 jaar na Ishida. En tenslotte is ook de "Open Mike Night" uit "Little Goth Girl" rechtstreeks afkomstig uit Sinfest.

Mata zegt, dat hij zich door Ishida heeft laten inspireren en dat Ishida met zijn dronken God misschien iets te ver is gegaan. Nu, na wat meer research, denk ik dat Ishida volkomen terecht iets heeft willen terugdoen.

Plagiaat

henk — Wed, 13 Dec 2006 23:04:00 GMT

Sinfest is leuk. Grappig, intelligent en origineel. Meestal origineel, ja. En verschrikkelijk goed getekend.
Mata is ook leuk. Grappig, intelligent en origineel. En technisch wat minder verfijnd.

Een maand geleden lazen we in Mata's Trouble Down Pit deze aflevering.
En wie schetst mijn verbijstering toen ik vandaag dit zag bij Sinfest (rhetorische vraag)?

Niet helemaal zoals het hoort, denk ik.

Nieuwe link

henk — Mon, 07 Aug 2006 00:29:00 GMT

Plotseling hebben we besloten, dat Clarien een site moet hebben waar ze haar beeldende kunst op kwijt kan: Clariens kunstsite.

Ommetje Arnhem

henk — Wed, 05 Jul 2006 00:19:00 GMT

Dit jaar organiseert Muziektheater De Plaats weer het Ommetje Arnhem. Zes verschillende voorstellinkjes op verschillende plaatsen in de binnenstad.

Als eerste zagen wij het ballet op het balkon. Een klassiek verhaal met een man en twee rivales. Twee "kinderen" houden alles in de gaten
(klik voor groter)

Extra: goed gelukte foto, maar erg groot (300 kB, 1200x1600 pixels):

Daarna een smartlap in de kroeg. Eerst is er wat diskussie tussen de barman en de schoonmaakster over het repertoire, maar uiteindelijk volgt een duet.

Van onder een poortje zien we twee tuttige dametjes verschijnen, die elkaar kennelijk erg aardig vinden. Ze proberen wat van elkaars kledingstukken en tassen uit. Vooral de jas is een heel gedoe. Dit alles technisch op basis van een klassieke pas-de-deux.

Twee stoere mannen moeten een stukje van de Grote Eusebius schoonmaken op een ladder. Maar ze blijken allebei hoogtevrees te hebben! Als de klus dan toch geklaard is, drinken ze samen een borrel.

Dan een hilarisch verslag van wat er allemaal komt kijken bij een filmopname. Er is een grimeuse, een paar actrices, een geluidsman, een regisseur en een stoere cameravrouw, met op haar boezem de tekst "Mannen zijn geen vrouwen!".

En teslotte een dansvoorstelling in het trappenhuis van de Schouwburg. Bovenin zit de groene danseres, onderin de donkerblauwe. Op een ingenieuze manier verwisselen ze van plaats, waarbij ze halverwege de lichtblauwe danseres tegenkomen.

Al met al een bijzonder fraai spektakel. De opzet van verschillende stukjes op verschillende plaatsen in de stad is origineel en maakt het totaal afwisselend. De stukjes worden met veel vakmanschap en humor uitgevoerd. Er valt dus een hoop moois te zien en ook nog wat te lachen.

Deze reportage kwam tot stand met medewerking van de Cultureel redakteur van Radio Arnhem, bij ons beter bekend als Clarien.