Hazelinde's Blog

WK Dryland Borken 12 en 13 november 2011

Na de TDM heb ik een tijdje niet in mijn blog geschreven, waarschijnlijk had ik het te druk met onze nieuwste aanwinst: Dox, een jonge Podenco/Stafford-mix van Fuertedogs die we tijdelijk zouden opvangen maar inmiddels al vast in ons canicrossteam is opgenomen. De canicrossen in Ermelo, Zundert en Bovenkarspel waren allemaal heel leuk en leverden mooie overwinningen op al was het zeker in de eerste 2 wat te warm voor de (meeste) honden. In de week voor Bovenkarspel had ik mijn enkel flink verzwikt zodat ik daar heel voorzichtig en met flink wat tape alleen de lange cross heb gelopen en we Mick zelfs 2 keer hebben uitgeleend omdat Fred het op zijn beurt niet aandurfde met een overspannen hamstring te starten. Tussen Bovenkarspel en de WK canicross in Borken zaten maar 2 weken om weer helemaal fit te worden en het was dus nog niet zeker dat we daar konden vlammen. Net toen mijn enkel weer een beetje slank werd, begonnen mijn knieën op te spelen en terwijl Fred voor zijn stijve hamstring naar de masseur ging en zijn rug liet losmaken door een orthomanueel arts, ging ik voor mijn knieën naar de manueel therapeut. We probeerden af en toe heel voorzichtig een beetje te canicrossen maar eigenlijk ging de laatste weken geen enkele training lekker zodat we niet bepaald vol zelfvertrouwen naar Borken afreisden.

Op de website van de organisatie was nauwelijks informatie te vinden over de deelnemers, de starttijden en de startvolgorde dus we wisten niet echt wie of wat we konden verwachten. Vrijdag kwamen we tegen 14 uur aan om met de andere Nederlandse canicrossers het parcours te verkennen. Er was gelukkig ruim plek voor onze camper op een groot weiland vanwaar het maar een paar minuten lopen was naar het startterrein. We parkeerden tussen een klein Pools tentje en een grote Franse camper en gingen snel op zoek naar de anderen die we dankzij de oranje jasjes moeiteloos vonden. De route was duidelijk met lint en bordjes afgezet met eerst een stuk gras en een pad rond een akker en daarna door de bossen over afwisselend ruiterpaden met mul zand en hardere paden met wat stenen. We wandelden de lange ronde van 7,5 km waarin we 2 keer een drukke weg over moesten steken die hopelijk tijdens de wedstrijd veilig zou worden afgesloten. Verder een mooi snel parcours zonder lastige stukken en met wat kleine hoogteverschillen.

Vervolgens kregen we van Stefan, de Nederlandse teamleider, de lang verwachte informatie over de deelnemers en starttijden. Helaas stonden de mannen veteranen voor de vrouwen in het programma en zou Dino 6 minuten na Mick moeten starten en dat is echt een probleem omdat Mick dan niet wil lopen. Gelukkig konden we nog een last minute hondenwissel doen en werd ik aan Mick gekoppeld en Fred aan Dino. Voor Fred was dit misschien ook wel beter omdat Dino minder hard trekt en de  hamstrings daardoor niet zo zwaar worden belast. Voor mij was het wel leuk om weer eens met Mick te lopen, maar ook wel spannend omdat ik tijdens het wandelen nog best veel last van mijn knie had en het met Mick echt keihard gaat. De start was zaterdag heel vroeg voor alle canicrossers die lid waren geworden van de Nederlandse sledehondenvereniging en juist helemaal aan het eind van de middag voor degenen die dat niet hadden gedaan. Een beetje jammer dat we daardoor niet allemaal in dezelfde wedstrijd liepen en ook een beetje vreemd omdat het maar om 8 extra starts ging die nog makkelijk in het ochtendprogramma pasten. Een andere verrassing was dat er geen groepsstart was maar gewoon beide dagen individueel om de 30 seconden.

Na het eten werd het snel koud in de camper en daar konden we weinig aan doen omdat de standkachel kapot was. We gingen dan ook vroeg naar bed. De honden kregen allemaal een jasje aan en dat was geen overbodige luxe want de volgende ochtend was het buiten -1 en in de auto slechts 2 graden boven nul.

Voor Dox was het meteen de eerste keer dat hij nachtvorst meemaakte en hij werd er erg vrolijk van. Met een starttijd net na 9 uur besloot ik maar in mijn lange Sugoi-compressietight te lopen en een shirt met lange mouwen aan te doen. De zon scheen wel, maar alle gedeelten in de schaduw waren nog bevroren.  Nadat Dino met Fred was vertrokken maakte Mick zich nog flink druk maar hij bleef wel keurig achter de lijn wachten tot er was afgeteld en spoot toen op volle kracht weg.



Het ging allemaal te snel om erbij na te denken maar de knie hield zich goed, we vlogen niet uit de bocht, botsten niet op de fotograaf die midden op het pad stond en liepen de eerste km binnen de 3 minuten. Omdat ik als eerste van de vrouwen startte en er een minuut tussen mij en de laatste man zat, hadden we niemand in te halen en kon ik alleen maar zo hard mogelijk achter Mick aanrennen in de hoop dat de concurrentie niet al teveel steun aan elkaar zou hebben. Alles ging goed en na 2,5 km kwam ik flink verzuurd maar heel tevreden over de finish.

http://www.movescount.com/moves/move3318144  (halve minuut voor start ingedrukt)

Ik rekende er wel op dat de Europees kampioene uit Polen een snellere tijd zou lopen en verwachtte ook van Carlien met Denha een heel snelle race. Een sterke Engelse deelneemster die ik kende uit de TDM had voor het WK een hond geleend die er heel snel uitzag zodat ik daar ook veel van verwachtte. Later bleek dat de Poolse was uitgevallen en dat ik de snelste tijd had gelopen met Carlien op 7 seconden als 2e. De 3e tijd was voor een Tsjechische met Bianca daar slechts 3 seconden achter. Fred had 2 seconden sneller gelopen dan ik en stond daarmee 11e en wat belangrijker was: de hamstring had het gehouden. Tevreden konden we gaan uitrusten en de rest van de dag lekker rondkijken bij de sledehondenraces: bikejoring, dogscootering en heel veel verschillende karretjes met 4, 6 of 8 honden ervoor. Heel spectaculair om te zien en er kwam veel publiek op af. Tussen de wedstrijden door zaten we heerlijk in de zon in en bij de bus terwijl de honden zich vermaakten met zonnen en kuilen graven. Aan het eind van het programma mochten de resterende canicrossers nog even hun 2,5 km lopen en de dag werd afgesloten met een gezamenlijk Musher-diner in een enorme tent. Tijdens het eten kregen we de startlijsten voor zondag en was er weer een verrassing, de lange ronde was ingekort tot 4,5 km omdat de drukke weg toch niet kon worden afgesloten (alsof ze dat niet eerder hadden kunnen weten). Wel jammer want ik had echt zin in 7,5 km en ook het idee dat mijn kansen op goud iets gunstiger waren op een langere ronde.
 
In bed lag ik nog een tijd wakker terwijl allerlei scenario’s voor de wedstrijd door mijn hoofd spookten. Omdat ik als eerste van start moet en de anderen op mij en elkaar kunnen jagen, is het heel belangrijk om zo hard mogelijk te starten zodat ik uit zicht kan blijven. Als dat niet lukt en Carlien mij als haas kan gebruiken, wordt het heel moeilijk om met minimaal 23 seconden voorsprong te finishen. De verschillen met de nummers 3 tot en met 5 waren niet zo groot dat ik daarvan niets te duchten had. Een misstap, valpartij of Mick die ergens van schrikt en je bent zo een halve minuut en je 1e plek kwijt. Kortom ik viel niet rustig in slaap en stond evenmin uitgerust op. Het was weer een heel koude nacht en helaas bleef de zon ’s morgens verscholen achter een dikke laag mist zodat het allemaal nog wat kouder aanvoelde. Veel kleren aan, uitlaatrondje om de forellenvijver (waar het al druk was met stilzittende vissers die kennelijk immuun zijn voor kou) en op tijd naar de start.
 
Mick vertrok weer uitstekend en dit keer hadden we wel wat in te halen omdat de langzaamste mannen veteranen voor me waren gestart. We vlogen er in de eerste km al een paar voorbij en Mick ging na de splitsing met de korte ronde weliswaar in draf over maar bleef goed trekken.
 
Op de stukken die omlaag gingen en op de wat hardere paden merkte ik dat mijn benen niet meer zo soepel waren en ik meer liep te klapperen dan de dag ervoor. Ik durfde niet achterom te kijken en had dan ook geen idee of Carlien met Denha dichterbij kwam of op veilige afstand liep. Het laatste stuk nog even alles uit de kast met een eindsprint terwijl Mick gewoon onverstoorbaar doordraafde en zich niet liet opjagen door mijn Go, Go, Go!!!


Chipcontrole na de finish
 
http://www.movescount.com/moves/move3318147

Pas bij het uithijgen keek ik achterom en zag helemaal niemand en toen begon ik toch wel te geloven dat we wereldkampioen waren. Die Mick, een Spaanse afdankhond uit een dodingstation die zomaar even een WK wint! Even later kwamen Carlien en Bianca als 2e en 3e binnen en hadden we zowaar een geheel oranje podium bij elkaar gelopen. De prijsuitreiking werd al vlot aangekondigd maar het duurde nog lang voordat we het podium op mochten. Ondertussen gingen de starts van de sledehonden gewoon door en bleven de honden erg onrustig blaffen en trekken. We liepen maar wat heen en weer om warm te blijven wat in die mist niet echt lukte. Toen het eindelijk zover was veranderde Mick onderweg naar het podium van een stressige blafhond in een ontspannen kampioen die geroutineerd op het hoogste podium sprong en daar rustig bleef zitten terwijl ik goud kreeg omgehangen en het Wilhelmus werd gespeeld.

Eenmaal van het podium af voelde ik de kou en de vermoeidheid weer flink toeslaan en gingen we snel naar de auto om meer kleren aan te trekken en wat te eten en drinken want door de vroege start hadden we nog niet ontbeten. De honden kregen dit keer eerst hun brokken en we probeerden de auto op temperatuur te krijgen door de 2 gaspitjes aan te steken. Dat hielp wel wat maar de meeste warmte verdween naar boven. Met 2 broeken, veel thermoshirts en mijn warmste sokken en sloffen aan was het in ons campertje redelijk uit te houden, vast een stuk beter dan bij al die mensen die zich met alleen een gewone auto en een klein slaaptentje moesten redden.
 
’s Middags stond de estafette nog op het programma en we zouden daarop met het vrouwenteam van het veteranenpodium starten. Het beloofde een mooie strijd te worden met de Belgische vrouwen die met een juniore, een seniore en een veterane misschien net wat sneller waren. Helaas had de organisatie weer een verrassing: er was geen vrouwenkampioenschap op de estafette en de vraag was of we nog een snel gemengd team wilden opstellen. Dat vonden we geen goed idee en terwijl de Belgen wel met een mixed team van start gingen, liepen wij gewoon volgens plan met ons vrouwenteam.

Ik was slotloopster en startte ver achter de teams met ‘snelle mannen’ met wat achterstand op een jong meisje dat niemand voor zich had waardoor haar hond nogal afgeleid was. Ik probeerde haar geleidelijk in te halen om Dino zo lang mogelijk een doel te bieden maar kwam toch wat te snel ervoor omdat haar hond ging zitten (plassen/poepen?). In het laatste stuk hoorde ik haar dichterbij komen en vlak voor de laatste bocht vloog ze vol sprintend over ons heen. Op het rechte stuk naar de finish kon ik ondanks een mooie sprint niet meer dichterbij komen.
Daarna was ik toch wel heel blij dat we klaar waren en wilde ik alleen nog maar zo snel mogelijk naar Nederland en vooral naar een lekker warm huis. We aten nog een patatje om warm te worden en ik liet Dox nog even uit terwijl Fred de auto startklaar maakte waarna we heel rustig (vanwege de mist) vertrokken. Thuis was het schitterend om te zien hoe vrolijk en blij Mick is dat hij weer terug is in zijn vertrouwde omgeving. Hij huppelt en springt alle kanten uit en begroet zelfs de kat als zijn beste vriend (in plaats van jachtobject).

Alle supporters en fotografen uit Nederland, België, Duitsland en Engeland heel erg bedankt voor jullie steun en bijdragen aan dit fantastische weekend.

Uitslagen: http://www.ssvm-ev.de/wp/wp-content/uploads/Endergebnisliste_WM2011.pdf

Trophée des Montagnes  6 –14 augustus 2011

Na ons debuut van vorig jaar hadden we er flink over nagedacht hoe we ons optimaal op dit avontuur in de Alpen konden voorbereiden. Het doel was dit keer niet alleen overleven en uitlopen maar ook een plek op het podium. Zo hadden we betere hoofdlampen (de oogverblindende Magic Shine) aangeschaft voor de nachtrace, meer rolletjes tape voor de enkels, een grotere tent met luchtbedden om op de camping beter te kunnen slapen en vitaminepillen om het gebrek aan verantwoorde en verse maaltijden te compenseren. De honden waren in topvorm en de huisarts had drie medische verklaringen voor ons ondertekend dus waren we helemaal klaar voor 11 (Ruben 7) wedstrijden in 9 dagen. We kwamen dinsdag al in Allemont aan zodat we ruim de tijd hadden om te acclimatiseren en wat parcoursen te verkennen. Bij de 1e etappe viel dat nog niet mee omdat we 2 keer een klein paadje misten maar uiteindelijk wisten we toch aardig hoe we moesten lopen en bleek het een stuk minder zwaar dan de 1e etappe die we vorig jaar kregen voorgeschoteld. De volgende dagen wandelden we nog een korte etappe bij Oz en deden we het parcours van Allemont hardlopend. Op de camping waren ondertussen al aardig wat canicrossers neergestreken en hadden we als buren een Frans gezin met 4 honden en een Schots stel met een Husky.



Zaterdag waren we bijtijds in Villard-Reculas voor de dierenartscontrole. De boekjes en chips werden gecontroleerd en de honden met een spuitbus rode verf bewerkt als bewijs van goedkeuring. Daarna  konden we onze startnummers ophalen in de vorm van hesjes met voorop je nummer en achterop je eigen naam en die van de hond plus een vlag van je land. Leuk voor het publiek en handig om te weten in welke taal je iemand moet aanspreken/uitfoeteren bij inhaalacties. Met deelnemers uit 11 landen is dat erg prettig.



 De kinderen waren als eerste aan de beurt en Ruben had een spectaculaire groepsstart met een flink aantal kinderen met woest blaffende honden.

 

Na een stuk asfalt werden ze een skipiste op en af gestuurd en waren we toch wel verbaasd toen we Ruben met Dino als eerste op de finish af zagen stormen. Hij werd op 1 seconde gevolgd door een wat oudere Franse jongen. Een fantastische prestatie en de 1e Nederlandse overwinning ooit in de TDM-geschiedenis maar achteraf had hij die jongen beter voor kunnen laten gaan want nu moest hij in de volgende wedstrijd als eerste starten en dat is met Dino nooit zo’n succes.

Etappe 1 Villard-Reculas http://www.movescount.com/moves/move2512876

De volwassenen waren om 20 uur aan de beurt en wij mochten op de skipiste in het voorste startvak bij de snelste lopers gaan staan met 33 anderen. Daarachter stonden nog 3 groepen die steeds 1 minuut later op weg mochten. Het geblaf was oorverdovend maar niet zo erg als vorig jaar toen we in een straat tussen huizen stonden en het geblaf nog eens tig keer werd weerkaatst. Mick en Dino deden om het hardst mee met blaffen en uitdagen terwijl wij probeerden het rustigste deel van het startvak te bereiken. Eindelijk was het zover en mochten we de skipiste opstormen. Ik probeerde met Dino geleidelijk wat meer naar voren te komen en dacht op de latere klim flink wat mensen in te kunnen halen. Helaas bleek al gauw dat het parcours was veranderd en werden we na wat zigzaggen op de skipiste niet omhoog maar juist omlaag gestuurd. Waarschijnlijk waren wij niet de enigen die een andere route in ons hoofd hadden want Fred zag de kopgroep vloekend terugkomen nadat ze een stuk fout waren gelopen. Ik was ondertussen helemaal niet blij met het afdalen over heel smalle paadjes en dwars over hobbelig gras. De tape voorkwam gelukkig dat ik echt doorzwikte maar het was geen fijne route. Toen we eindelijk weer wat omhoog gingen, kon ik wel af en toe wat mensen inhalen maar eigenlijk waren de paadjes daarvoor te smal. Volgens mijn Suunto hadden we nog 1,5 km te gaan toen we al bijna bij de finish bleken te zijn. Te laat voor een serieuze eindsprint en met een voor mijn gevoel heel slechte klassering kwam ik niet al te vrolijk over de finish. Fred had met Mick wel goed gelopen met een 14e plek.

Waarschijnlijk had de organisatie besloten om de etappe in te korten en er een klim uit te halen omdat de weersvoorspellingen slecht waren. Niet te lang bij stil staan want de volgende ochtend was er alweer een herkansing met een mooie zware etappe die we vorig jaar ook hadden gelopen. We reden snel terug naar de camping om nog even wat te eten en we lagen nog niet in bed of het begon keihard te regenen en dat ging de hele nacht door.

Etappe 2 Villard-Reculas http://www.movescount.com/moves/move2512877 (klik op Altitude voor het hoogteprofiel)

‘s Morgens moesten we alweer vroeg naar Villard voor een tijdritstart met Mick op plek 15 en Dino pas 7 minuten later. De auto stond een paar honderd meter voorbij de start zodat ik me daar met Dino kon verstoppen tot Fred met Mick voorbij was. Daarna zelf snel naar de start en lekker hard weg over het eerste stukje asfalt naar een nat en hier en daar glad paadje dat 2 km licht daalt. Dan gaat het ineens heel steil omhoog, weer even vlak en dan een heel lange klim met veel haarspeldbochten. Ik haalde al klimmend veel mensen in en zag 2 van de snelste vrouwen in mijn categorie bij de top vlak voor me lopen. Helaas ging het toen net over een heel glibberig paadje omlaag en leek het meer op skiën dan op lopen en daar ben ik niet goed in. Toen we eenmaal weer gras in plaats van glijklei onder de voeten hadden, ging de rest van de afdaling best aardig en haalde ik zelfs nog 1 concurrente in. Fred had ook goed gelopen maar was net als vorig jaar in Villard door wespen belaagd en zowel hij als Mick waren flink gestoken.

Ruben ging met Dino niet super maar kon de schade beperkt houden en kreeg op het podium van Villard toch nog de gouden medaille omgehangen met zilver voor Theo uit Frankrijk en brons voor Jan uit Tsjechië. Ik had de 2e plek veroverd en mocht een zilveren plak in ontvangst nemen achter Kim uit Engeland en voor Milly uit België. Tijdens de wedstrijd was het redelijk droog maar bij de prijsuitreiking kwam het weer met bakken uit de hemel zodat we met veel natte kleren en 2 natte honden op de camping terugkwamen. In het totaalklassement stond Fred 15 en ik 29 en daar waren we allebei heel tevreden mee. Een beetje zon zou het allemaal een stuk leuker maken en gelukkig waren de vooruitzichten goed met geleidelijk steeds droger en warmer weer.

 

Etappe 3 Oz http://www.movescount.com/moves/move2532667

De volgende dag gingen we naar Oz voor een heel mooie ochtendetappe, 5 km alleen omhoog  700 meter klimmen naar 2100 m en dan met de cabinelift terug. Voor mij is zo’n etappe zonder afdaling ideaal en met de snelste V1-vrouw Kim 1 plek voor me in de startrij kon ik proberen om de 1e positie in mijn categorie te veroveren. Eerst moest Fred met Mick nog goed wegkomen en verstopte ik me met Dino achter een gebouw tot ze uit zicht waren. Dino kon alleen z’n mond niet houden en Mick keek om toen hij hem hoorde blaffen.

 

Ik liep het gaatje met Kim heel snel dicht en toen het steil omhoog ging haalde ik de een na de andere loper in. De kunst is om te blijven lopen waar anderen moeten wandelen en dat lukte aardig al moet ik op hellingen van meer dan 15% ook veel stukken wandelen. Ik kwam in ieder geval in een mooie tijd (12e) boven en kon er nog een sprintje uitpersen. Fred had er bijna 3 minuten langer over gedaan en Mick had inderdaad slecht getrokken nadat hij Dino had horen blaffen. Ruben was met de lift naar boven gekomen en wachtte ons op met jasjes. Heel fijn want het was heel koud met een snijdende wind. Geen weer om te lang boven te blijven en eerst maar eens kijken of de hondjes de lift in wilden. Dino vond het prachtig en ging vrolijk de cabine in terwijl Mick met trillende poten door Fred naar binnen moest worden getrokken. Dino genoot van het uitzicht (geen hoogtevrees) en ik ook toen ik Kim nog in de laatste klim zag zwoegen terwijl wij over haar heen naar beneden kabelden. Een heel fijn gevoel, maar de dag was nog niet om want Ruben moest ’s middags lopen en wij hadden nog een avondetappe op het programma. Ruben startte als 3e achter een snel meisje, Madlie  en zijn grote concurrent Theo. Hij kwam na een flinke klim achter Madlie als eerste de helling af maar liet Theo nu heel tactisch net voor hem finishen.



Etappe 4 Oz http://www.movescount.com/moves/move2532668

Daarna wandelden we de avondetappe nog maar een keer om te zien of het parcours niet was gewijzigd. Het laatste stuk naar de finish werd pas op het laatste moment afgezet met lint en pijlen en bleek via een trap omlaag naar een riviertje te gaan waar je over rotsen naar de overkant moest. Altijd handig als je dit soort passages van te voren een keer hebt gelopen. De etappe had eerst nog als nachtrace in het programma gestaan maar met duizenden boomwortels in de klim en haarspeldbochten plus trap en rivieroversteek in de afdaling vonden ze dat waarschijnlijk toch iets te riskant. Ik verstopte me weer maar ook dit keer had Mick door dat Dino achter hem blafte en probeerde hij Fred terug naar de start te trekken in plaats van naar boven. Dino ging wel goed omhoog en liep omlaag zelfs netjes te volgen als ik “Achter” riep zodat ik best tevreden finishte, net voor 4 andere vrouwen die op mij hadden lopen jagen in de afdaling.

 

Etappe 5 Oz http://www.movescount.com/moves/move2532669

De volgende ochtend stond er weer een etappe op het programma die ik al kende van vorig jaar, met het verschil dat we toen een tijdritstart hadden en nu een groepsstart. Voor Mick was het wel fijn om weer samen met Dino te mogen starten maar voor mij was de steile afdaling kort na de start een drama. Dino was helemaal opgefokt door de start en wilde niet volgen, hoe hard ik ook “Achter” brulde en er kwamen veel lopers uit de 2e groep voorbij denderen. Tijdens de klim haal ik die wel weer in maar met een trekkende hond steil omlaag lopen over smalle paadjes (met boomwortels, scherpe bochten en afgronden) en dan ook nog eens door 30 mensen ingehaald worden, is nogal frustrerend. Mijn klim was in ieder geval goed genoeg om de concurrentie niet dichterbij te laten komen zodat ik bij de prijsuitreiking voor het eerst tijdens de TDM op het hoogste podium mocht gaan staan. Ook Ruben had in Oz gewonnen en Dino mocht zelfs 2 keer mee om goud op te halen.



Etappe 6 Allemont http://www.movescount.com/moves/move2594212

Voor onze thuisetappe wandelden we ’s morgens redelijk ontspannen naar de start. Lekker om gewoon vanuit je tent op pad te kunnen en ook nog het voordeel van een bekend parcours. De honden hadden wel door dat we naar een wedstrijd liepen en probeerden ons en elkaar uit te dagen om in racetempo naar de start te gaan. We trokken ons niets aan van hun geblaf, gespring en getrek want de start ligt helemaal boven in het dorp en we wilden onze energie niet al voor de wedstrijd verspillen. Mick en Dino hebben daar minder moeite mee en maken zich meestal voor de start het drukst. Er stonden geen emmers of badjes met water bij de start dus moest ik met Dino een modderpoel bij een watervalletje opzoeken. Ik kon net voorkomen dat ik zelf in de modder werd getrokken en Dino was in ieder geval nat genoeg om geen last van de warmte te hebben in het eerste deel dat ligt omhoog gaat.

Ik startte als 24e, mijn nieuwe positie in het klassement na 5 wedstrijden met Fred daar 7 plekken voor. Te weinig om me te kunnen verstoppen omdat je je al vroeg in de startrij moet opstellen maar Mick ging goed weg. Ik haalde in de eerste 3 km de 3 lopers die voor mij waren gestart in en liet ze maar meteen weer voorbij gaan toen we bij de afdaling kwamen. Dit was het beruchte ‘lossestenenpad’ waarvoor we vorig jaar aan alle kanten werden gewaarschuwd. Het gaat heel steil omlaag met allemaal losse keien en boomwortels en je mag er je hond loslaten om veiliger af te dalen. Dino loslaten tijdens een wedstrijd is niet verstandig maar hij bleef gelukkig aan de lijn redelijk braaf achter me en probeerde alleen af en toe aan de verkeerde kant van een boom er voorbij te komen. Toen ik even wat overmoedig versnelde, zwikte ik meteen over een kei of wortel die onder een laag bladeren verscholen lag waarna ik weer snel een veiliger tempo opzocht. Er kwamen nog wat lopers en 1 loopster voorbij zodat ik aan het eind van de afdaling weer wat goed te maken had. Dino ging daar eerst nog uitgebreid afkoelen in de rij badjes zodat we nog meer tijd verloren maar dat maakte hij helemaal goed door het vlakke stuk langs de rivier flink door te trekken. Ik finishte in 35:35 en dat was mooi 4 minuten sneller dan vorig jaar. Fred had 2 minuten sneller gelopen en Mick had de goede kant uitgetrokken. Uiteindelijk bleek ik de snelste V1 te zijn met 3 seconden voorsprong op Kim en 25 op Milly en was mijn 1e positie in het klassement nog veilig.

Ruben had een wat moeizame race omdat Dino zich bij de start vooral bezig hield met de honden achter hem. Hij werd slechts 4e maar daar zaten 2 losse lopers bij die niet aan het klassement meededen en op Theo verloor hij maar 3 seconden.



Etappe 7 Vaujany http://www.movescount.com/moves/move2594213

Dit keer maar 1 etappe in Vaujany terwijl we er vorig jaar nog 3 hadden met een spannende nachtrace. Nu volgde na een groepsstart meteen een lange afdaling over een keienpad met daar achteraan een redelijk pittige klim en weer een afdaling over asfalt naar het dorp. Voor mij was het niet echt gunstig met meer daalmeters dan klimmeters en lastig inhalen op de smalle paadjes in de klim. De afdaling ging ronduit slecht nadat Dino ook nog een hond in zijn nek kreeg vlak na de start. Hij wilde niet achter of naast me lopen maar juist met elke hond die voorbij kwam op volle snelheid mee. Ik verloor ongeveer 1:30 op Kim en Milly en dat viel eigenlijk best mee. Met nog 4 wedstrijden te gaan had ik 3 minuten voorsprong over op Milly en 6 op Kim. Ruben had ’s middags een heel zware etappe met een erg lange steile klim en een heel steile afdaling en dat alles ook nog eens op het warmste moment van de dag. Vorig jaar kwam hij na deze etappe nog in tranen over de finish door steken in z’n zij, nu liep hij fantastisch: de snelste tijd en bijna 1 minuut sneller dan Theo. Met een 3e plek voor mij en een 1e voor Ruben stonden we toch weer mooi op het podium.

Etappe 8 Auris http://www.movescount.com/moves/move2594214

In Auris begonnen we net als vorig jaar met een nachtetappe en hadden we een rustig dagje op de camping voordat we weer op weg moesten. ’s Middags reden we via een supermarktstop in Bourg d’Oisans naar Auris. Die supermarkt had gelukkig hondenbrokken want daar waren we inmiddels helemaal doorheen. Eigenlijk waren ze al 2 dagen eerder op maar we konden van Bruno een paar kilo lenen en een extra autorit besparen. Onze tape was ondertussen ook op, maar liefst 6 rolletjes hadden we er met z’n drieën doorheen gejaagd, al vond Ruben dat getape allemaal niet nodig. Bij de supermarkt hadden ze natuurlijk geen echte sporttape maar we kochten toch maar iets wat er een beetje op leek. Auris is 50 km rijden en we zouden dan ook de resterende 2 nachten van de Trophée in de bus slapen. We konden op exact dezelfde plek parkeren als het jaar ervoor, dicht bij de skipiste waar de start- en finishlocatie was. De honden leken het ook allemaal te herkennen en liepen vrolijk te trekken toen we de nachtetappe gingen verkennen. Het parcours was nauwelijks veranderd en met onze nieuwe hoofdlampen hadden we er wel zin in. Het was een prachtige avond met een volle maan die net tussen de bergtoppen opkwam.

Onze schijnwerpers deden het uitstekend en we liepen allebei naar een mooie tijd. Ik was meer dan 3 minuten sneller dan vorig jaar op hetzelfde parcours (21:17 in plaats van 24:42 over 4,8 km) vooral dankzij die 800 lumen extra waardoor je keien en kuiltjes veel beter ziet, minder misstappen maakt en veel sneller kunt lopen. Met voor mij weer wat tijdwinst op Milly en Kim en voor Fred een beste klassering met de 9e tijd waren we heel tevreden.



Etappe 9 Auris http://www.movescount.com/moves/move2594215

De ochtendetappe leek erg op die van vorig jaar, alleen hadden ze de klim nu wat verlengd met een extra stuk skipiste. We moesten wel eerst een stuk steil omlaag, weer met een groepsstart en na Vaujany had ik weinig zin in dat getrek van Dino. Ik vroeg daarom voor de start aan organisator Yvon of ik Dino in de afdaling aan de halsband mocht laten lopen en gelukkig was dat geen probleem. Hierdoor had ik veel meer controle en ging het afdalen erg goed. Ik liep vlak achter Milly en kon haar en Kim al in het begin van de klim (met Dino weer aan het tuig) inhalen. De klim was fantastisch en bij de top zag ik Fred nog maar 50 meter voor me lopen. Daarna ging de lange afdaling redelijk en zelfs het laatste smalle steile paadje omlaag naar de finish kon ik goed blijven lopen met Dino netjes achter me. Ruben liep weer een goede race maar was even de route kwijt waardoor hij struikelde, een judorol maakte en vol schaafwonden over de finish kwam, wel gewoon als 1e. Ik had weer meer dan 2 minuten gewonnen op de concurrentie zodat ik voor de laatste 2 wedstrijden een ruime marge had.

Een voorsprong van 5 minuten lijkt veel maar is ook erg weinig als je door een misstap valt of geblesseerd raakt. Dit jaar waren er zo’n 19 uitvallers waaronder 2 toplopers die zonder pech bij de top 3 hadden kunnen finishen. Met dat risico word je dagelijks geconfronteerd als je langs de EHBO loopt. De verzorger van de organisatie had er een dagtaak aan om na elke wedstrijd de geblesseerden en slachtoffers van valpartijen op te lappen en in te zwachtelen en vooral met het behandelen van enorme blaren. De meeste blaren komen voor bij de snelle dalers en dan ligt meestal de hele hiel open. Als je daalt zoals ik (erg voorzichtig en traag) heb je daar in ieder geval geen last van. Fred heeft een kleine operatie moeten ondergaan om de angel van een wesp uit z’n been te laten verwijderen en ik heb me in Auris 1 keer in laten tapen met een elastische zwachtel, verder konden we het af zonder medische assistentie. De echte sporttape was trouwens bij de EHBO ook al op zodat we de laatste dagen de enkels heel hebben gehouden met een combinatie van supermarkttape en van Darren geleende zwachtels. Darren had zelf een heel ander soort hulpdienst nodig: zijn auto had het tijdens de klim naar Auris (met caravan) in het allerlaatste stuk omhoog begeven zodat hij voor de reis terug naar Duitsland afhankelijk was van een sleepwagen en leenauto.

Etappe 10 Auris http://www.movescount.com/moves/move2594216

’s Avonds hadden we nog een korte wedstrijd op het programma en daarbij had de organisatie vorig jaar niet alleen het parcours (van de nachtrace) omgedraaid, maar ook de startvolgorde. Fred verheugde zich er al een beetje op om eindelijk een keer achter mij te starten zodat Mick hem in volle vaart bergop naar Dino zou sleuren. Helaas werd de volgorde dit jaar niet gewijzigd en had hij weer een moeilijke start omdat Mick Dino achter zich zag en hoorde blaffen. Ik ging goed omhoog met een lekker trekkende Dino en slecht naar beneden omdat we de skipiste afmoesten en dat toch wel erg steil en hobbelig omlaag liep. Voor het klassement was de etappe te kort om veel verschil te maken zodat ik met 5 minuten voorsprong op Milly de laatste etappe in kon.

Etappe 11 Auris http://www.movescount.com/moves/move2594217

De laatste dag brak aan met regen en dat beloofde glibberige paden. Het parcours begon voor TDM-begrippen redelijk vlak met 5 km over een soort kam gevolgd door een flinke afdaling en als toetje nog wat kilometers met licht klimwerk. We startten boven het skistation zodat we tijdens de wedstrijd minder hoefden te klimmen dan dalen. Voor mij dus niet echt gunstig maar na de groepsstart liep ik gestaag naar voren en begon ik als 2e vrouw aan de afdaling. Natuurlijk liet ik me weer aan alle kanten inhalen op een smal en glibberig paadje maar toen ik Dino halverwege aan de halsband deed kon ik redelijk doorlopen en had ik in de laatste kilometers weer aansluiting bij Milly. We kwamen samen de skipiste op naar de finish en daar kon ik haar nog net inhalen. Wat een heerlijk gevoel als alle wedstrijden erop zitten en de overwinning binnen is. Helemaal klaar waren we nog niet want Ruben moest met Dino nog z’n laatste wedstrijd lopen. Met een voorsprong van 1:45 was de overwinning ook voor hem heel dichtbij maar in de TDM is niets zeker tot de laatste finish. We gingen dus eerst de honden voeren en laten rusten en daarna voor onszelf op zoek naar taart als ontbijt.

Ruben liep een goede laatste race al had Theo een joker ingezet door met een andere hond te starten die beduidend beter trok. De tweede eindoverwinning voor Nederland was een feit en we hoefden alleen nog maar naar de prijsuitreiking. Die liet naar goed Frans gebruik weer lang op zich wachten en in een zaal vol mensen en honden probeerde speaker Jean Pierre (Kuifje) de lopers zover te krijgen om wat anekdotes op het podium te komen vertellen. De meeste canicrossers zijn van het zwijgzame soort maar Mark Dunbar (Schotland) hield in z’n beste Frans een speech waarvan vooral zijn uitspraak van beaucoup is blijven hangen: beau cul (mooie kont). Toen iedereen uitgelachen was kon de prijsuitreiking beginnen met een enthousiast verhaal van de burgemeester van Auris en een dankwoord aan alle vrijwilligers door Yvon. Daarna volgden de podiums van Auris: 2 keer oranje boven voor Ruben en voor mij en de podiums van de hele TDM met weer 2 keer oranje boven. Volgend jaar moeten we toch echt een Nederlandse vlag meenemen als tegenwicht voor al het Franse, Belgische, Spaanse en Tsjechische gewapper.  Fred viel met een 4e plaats bij de V1 net buiten het podium al was hij met een 13e plek overall wel de snelste Nederlander. Met een 22e plek overall, 2e vrouw en 1e V1 had ik het stukken beter gedaan dan in 2010 (44e, 9e en 4e).



Het geheel werd afgesloten met een verloting waarbij iedere deelnemer nog een cadeau kreeg, variërend van T-shirts en halsbanden tot volledige hondenkennels. Wij gingen bepakt met een heupgordel, een halsband, een hoofdlamp, een pannenlap (???), een body cooler maatje Dino, een kam voor langharige honden, een singlet, T-shirts, medailles, 2 glazen trofeeën, een beker en 2 enorme zakken hondenbrokken terug naar de bus die helaas een stuk hoger stond geparkeerd. Na die laatste inspanning konden we weer naar de camping in Allemont met op de terugweg een stop bij de Hollandse friettent.



De volgende dagen was het nog zulk heerlijk weer dat we niet weg wilden en had Ruben eindelijk de tijd om het meer te verkennen per kano en waterfiets.



 We hadden vlakbij de camping een bordje gezien met Alpe d’Huez 7,5 km en daar zijn we ook nog even naar toe gewandeld in een kleine 2 uur (bordje gaf 5:10 aan) via een heel mooie bosklim. We dachten dat de klim naar 1860 meter zou gaan maar kwamen boven het dorp uit op 2000 meter hoogte met 1250 klimmeters in 6,5 km. Een mooie uitdaging om deze klim volgend jaar een keer (zo veel mogelijk) hardlopend te doen. Terug konden we per cabinelift naar Oz en vandaar met een gratis bus weer naar Allemont.

Alpe d’Huez  http://www.movescount.com/moves/move2594219


 

Lilse-Bergen  http://www.movescount.com/moves/move2622089 http://www.movescount.com/moves/move2622090

Onze terugreis naar Nederland ging via Lilse-Bergen in België waar we na 5 wedstrijdloze dagen weer aan een canicross mee konden doen. Ik liep de lange afstand met Dino en de korte voor de verandering met Mick die me naar een 1e kilometer in 3:08 trok. Met 2 overwinningen voor mij en 3e plaatsen voor Fred en Ruben was het een mooie afsluiting van 3 weken canicrossvakantie en dat hebben we na de wedstrijd met bubbels en bier gevierd met een deel van de Nederlanders die ook naar Lilse-Bergen waren gekomen (totaal 13 Nederlandse deelnemers goed voor 7 podiumplaatsen).

Uitslagen en info TDM: www.tropdesmon.org en Lilse-Bergen: www.cani-cross.be

Canicross Butsel 19 juni 2011 (en de Grachtenloop in Haarlem 17 juni 2011)

Met stijve benen zat ik zaterdag op weg naar Butsel te bedenken hoe ik deze canicross  zonder ernstige blessures of vernederende nederlaag zou kunnen overleven. De avond ervoor had ik aan de Grachtenloop in Haarlem meegedaan en zelfs gewonnen, maar ik had zelden zo moeizaam en zwaar zwoegend een 10 km gelopen. Het plan was om ontspannen naar een redelijke tijd te lopen en mijn krachten te sparen voor de canicross van zondag. Die ontspanning was al weg toen ik een beetje laat bij de start aankwam en mezelf in het voorste startvak probeerde te wurmen.

Druk druk druk

Dat stond al helemaal tjokvol met heel veel lopers die daar niets te zoeken hadden, niet alleen herkenbaar aan hun overtollige kilo’s maar vooral aan hun jasjes, koptelefoontjes en muziekinstallaties. OK, het had geregend, maar als je voor een wedstrijd in juni een jasje aantrekt, ben je toch echt een trimmer en die horen gewoon ergens achter in de meute. Het circuit waartoe de Grachtenloop behoort, is echter gek op businesslopers en die mogen dan ook allemaal in het voorste vak starten. Of ze tot een snel team behoren of tot een team dat zo lang mogelijk van de Haarlemse grachten wil genieten, maakt daarbij niet uit.

Nadat ik al wurmend en worstelend toch nog de 5e startrij had bereikt, werden we op weg geschoten. Zigzaggend kon ik de jasjes gelukkig snel achter me laten en ging ik op zoek naar een ontspannen ritme. Dat bleek echter de hele weg onvindbaar en ik ploeterde de 2 rondjes maar stug door, zonder op mijn klokje te kijken want ik vreesde daardoor helemaal gedemotiveerd te raken. Uiteindelijk had ik beter wel kunnen kijken want ik finishte nog binnen de 40 minuten terwijl ik een 42’er verwachtte.

http://www.movescount.com/moves/move2148998

 Vrouwen                              Tijd                              Mannen                          Tijd
1. Marianne van de Linde   39:53                          1. Tom Wiggers             29:34
2. Lineke Kroon                   41:29                           2. Casper Dirks             32:33
3. Nanneke Doeven            42:11                           3. Stefan van der Pols   33:53

Snel naar huis: eten, drinken, slapen en vooral herstellen. Dat laatste bleek de volgende ochtend nog niet echt gelukt want het wandelrondje met de hondjes en het inpakken van de auto kostten al erg veel moeite. De reis verliep wel vlot en we kwamen tegen etenstijd in Boutersem aan, waar al een aantal Nederlandse canicrossers (Bianca, Jessica, Wanno, Renata, Maaike en Anouk plus 4 honden) in een vakantiehuis waren neergestreken. We konden Ruben daar afgeven om vervolgens het parcours van de lange cross hardlopend te gaan verkennen.

Toen we het startpunt eenmaal gevonden hadden, was de route goed te volgen en al helemaal met pijlen gemarkeerd. We waren de weg maar heel even kwijt en dat was op een punt waar we tijdens de wedstrijd dwars door een tuin mochten steken om via een hek aan de achterkant het parcours weer te vervolgen. Een mooi rondje met bospaden en glooiende akkers, hier en daar wat glad door de regen en genoeg keien, geultjes en boomwortels om de enkels zondag preventief in te tapen. Na de verkenning reden we nog even op en neer naar Boutersem om Ruben op te halen en een pizza te eten. Daarna zochten we een standplaats voor de nacht tussen de andere campers en caravans op het grote parkeerterrein bij de start. Een mooie rustige plek om te slapen en alle voorzieningen zoals douches en toiletten waren vlakbij en beschikbaar voor de overnachtende canicrossers.

De volgende ochtend gingen we wandelend het rondje van de korte cross verkennen met Ruben. Deze keer konden we wel de doorsteek via de tuin maken, schitterend dat de bewoners daar zo meewerken en een paar honderd canicrossers over hun oprit en door hun tuin met achterliggend weiland laten denderen. Fred’s grote concurrent Marc was druk bezig met lint ophangen en ook Bruno en Marina hadden een aantal taken bij deze door hun club georganiseerde cross. De honden werkten redelijk mee bij de dierenarts en het lukte Fred om 10 plaatsen na mij in te schrijven. Ik had er nog niet veel vertrouwen in dat ik snel zou kunnen lopen en dan is 5 minuten (op 6,8 km) een veilige marge om te voorkomen dat Mick Dino onderweg inhaalt. Fred ging met Mick ook de korte cross doen mits zijn achillespees niet teveel zou opspelen na de lange cross. Bij het inschrijven van Ruben hadden we beter even kunnen wachten omdat hij het eerste startnummer van zijn categorie bleek te hebben. Dino loopt niet bepaald goed als hij als eerste weg moet en de kinderen starten om de minuut zodat de kans dat hij wordt ingehaald en kan aanhaken ook al niet groot is.

Ondertussen waren er maar liefst 10 Nederlandse canicrossers aanwezig, samen goed voor 15 startnummers. Bianca en Jessica gingen debuteren op het onderdeel Bikejöring waarbij je je op een mtb door je hond laat voortsleuren. Fred, Wanno, Pieterjan, Marjolein en ik gingen de canicross doen en Fred, Wanno, Pieterjan, Bianca, Marjolein, Ruben, Maaike en Anouk de canirun. Bikejöring was het eerste onderdeel en ik ging met Fred en de honden een stukje voorbij de start kijken. Mick en Dino werden zo wild van de voorbij razende hond/fietscombi’s dat ik ze een eind het bos in sleepte terwijl Fred probeerde te filmen. Jessica vloog met Thom als een raket voorbij met Bianca en Mahbub er 1 plek achteraan. Het zag er heel spectaculair uit, zeker als je bedenkt dat dit bospad best glad is en je na de eerste bocht al meteen een afdaling krijgt. Goede remmen, een helm en een hond die zich nog enigszins laat sturen zijn dus wel vereist, naast de juiste kamikazementaliteit. Bij de finish bleken zowel Jessica als Bianca het avontuur te hebben overleefd en had Thom zich ontpopt tot ideale bikejöring-hond die van begin tot eind vol enthousiasme trekt. Mahbub had het iets rustiger aan gedaan.

Op de canicross had ik nummer 26 en was als eerste Nederlander aan de beurt. Ik startte achter een man met een Weimaraner waar ik geleidelijk op in liep en daarvoor liep Renja die ik ook wat dichterbij zag komen. Achter mij had ik een snelle loper met een Duitse Staande die na een paar kilometer voorbijkwam waarop Dino goed bleef volgen zodat we bijna de hele wedstrijd samen liepen, de honden soms zelfs gebroederlijk naast elkaar. Op het laatste stuk door het bos wilde Dino nog flink hard, maar liep ik wat voorzichtig zodat we met een kleine achterstand op de andere Duitse Staande over de finish kwamen. Lekker gelopen al waren de benen niet soepel genoeg om hard te gaan en merkte ik zeker heuvelop dat ik nog moe was. Fred kwam met Mick toch nog aardig wat minuten na mij over de finish, zodat die marge van 5 minuten achteraf wat overdreven bleek. Mick had misschien iets harder getrokken als Dino er korter voor was gestart, maar Fred kon door zijn achillespees toch niet echt veel harder en moest zich ook wat inhouden voor de volgende race.Vervolgens kwam Wanno binnen die onderweg nog even een schoen was kwijtgeraakt in de modder, Pieterjan die met Elmo zijn tijd van vorig jaar flink had aangescherpt en Marjolein die na een spectaculaire valpartij door bezorgde Belgische vrijwilligers iets te lang staande werd gehouden (wat haar misschien zelfs een podiumplek heeft gekost).

http://www.movescount.com/moves/move2166833

Er was genoeg tijd om uit te rusten voordat Dino met Ruben weer naar de start moest. Dino vond het duidelijk maar raar dat er geen honden voor hem in de rij stonden en concentreerde zich met z’n geblaf en getrek maar op de hond achter hem. Ruben kon hem met enige moeite in de juiste startpositie krijgen en moest het eerste stuk vooral zelf lopen omdat Dino niet trok. Na hem startte een meisje en daar weer achter Ruben’s vriendje Robin die heel snel is. Maaike en Anouk mochten met Floor en Rocky als laatste vertrekken. Bij de finish kwam Ruben net voor Robin binnen. Robin had de 2 minuten achterstand na 2km goed gemaakt zodat ze de laatste km samen hadden gelopen en Ruben toch nog een leuke wedstrijd had gehad met een goed trekkende Dino in het laatste deel. Maaike kwam met Floor in een mooie sprint over de finish en Anouk liep met Rocky nog zo fris dat het leek of ze net gestart waren.

Ondertussen moest Fred Mick aan de start krijgen zonder dat ie doorhad dat Dino al klaar was met lopen. Ik nam Dino dus maar mee richting start waarna we ons in een maisveld verstopten tot Mick onderweg was. Of hij erin is getrapt, was niet helemaal duidelijk, maar Mick liep erg goed. Het was op een paar spetters na nog de hele dag droog geweest, maar nu was er ineens sprake van een heuse wolkbreuk, net tijdens Mick’s race. Als Canarische hond is hij niet echt gewend aan regen en wil hij de deur niet uit als hij ziet dat het regent. Nu liep hij echter na 1 keer schudden onverstoorbaar door de stortbui naar de finish. Even later kwam Wanno op volle snelheid aansprinten en ging in mooie stijl vol onderuit op het laatste stukje naar de finish. Marjolein liep dit keer zonder valpartijen over de route die ondertussen wel erg glad en modderig was geworden. Pieterjan had onderweg wel een uitglijder zodat de Belgen naast de over het parcours vliegende Hollanders ook een paar vallende Hollanders hebben kunnen bewonderen.

Het bleef flink doorregenen zodat we ons terugtrokken in de bus om op te drogen in afwachting van de prijsuitreiking. Pieterjan kwam langs met een voorraad Chouffe en dat smaakte weer fantastisch. Toen het een beetje droog werd, zochten we de rest van de oranje equipe op en haalden we een overheerlijk stuk rijstevlaai in de kantine. De uitslagenlijsten werden opgehangen en we hadden aardig wat podiumplaatsen: Jessica was 3e bij het bikejören, ik 1e op de canicross, Fred 3e op de canicross en op de canirun, Ruben 2e op de canirun en Bianca 1e op de canirun. Het leverde ons 16 kg brokken op en van de anderen kregen we ook nog eens 12 kg zodat we weer 28 kg kunnen doorgeven aan Fuertedogs. Het plan om nog ergens friet te gaan eten leek te mislukken omdat het zaakje waar we de vorige dag langs waren gekomen ineens gesloten bleek. Gelukkig vonden we nog een frietkot en konden we samen met Jessica en Bianca het weekend geheel in Vlaamse stijl afsluiten.

 Uitslagen volgen z.s.m.

Canicross Meldert 22 mei 2011 (met dank aan Tine Beele en Femke Deriemaecker voor de foto's)

Een week na Amsterdam en de volgende wedstrijd staat alweer op het programma: Meldert in België. Een klein dorp met een mooi stuk bos waar honderden Vlaamse canicrossers naar toe komen. Waar we in het grote Amsterdam al blij waren met 70 starts, moet de organisatie van Meldert rekening houden met meer dan 300 inschrijvingen. Ruben kon dit keer niet mee omdat hij op voetbalkamp ging.

2 jaar geleden was dit onze eerste buitenlandse wedstrijd op canicrossgebied en ik herinner mij een heuvelachtig parcours met modder, plassen en enge afdalingen die minstens een week spierpijn veroorzaakten. Maar dat was 2 jaar geleden en toen was ik nog niets gewend (behalve Bovenkarspel). Na de TDM schrik ik niet meer van een hellinkje en sinds ik Harriers heb, is een beetje modder alleen maar lekker al was er dit jaar weinig kans op omdat het in België de laatste tijd ook nauwelijks had geregend. We kwamen tegen de avond aan en konden de camper vlak bij de start parkeren naast een maisveld. De honden hadden wel zin in een loopje na de lange rit en waren blij dat we meteen het parcours gingen verkennen. Dat was al keurig met pijlen en stukken lint afgezet wat niet kon voorkomen dat we een paar keer verkeerd liepen. De zon stond laag en het parcours was omgedraaid ten opzichte van 2 jaar geleden. De ondergrond was kurkdroog zodat we soms hele stofwolken achterlieten. Niet door de hoge snelheid al wilden Dino en Mick uiteraard wel hard, maar wij waren toch wat duf/stijf uit de auto gekomen zodat het een rustige verkenning werd.

http://www.movescount.com/moves/move1963728

Daarna was het tijd voor een maaltijd in de auto en nog een laatste uitlaatrondje waarbij de honden nogal opgewonden waren door het geluid van fazanten. Het slapen viel een beetje tegen doordat we naast een kasseienweg stonden en elke passerende auto ongeveer even veel herrie maakte als een langs denderende goederentrein. Er vielen ook nog een paar flinke stortbuien gedurende de nacht maar ’s morgens scheen de zon weer vrolijk en waren de Meldertse vrijwilligers al vroeg bezig met het neerzetten van tenten en uitpakken van dozen met honderden zakken hondenbrokken. Wij wandelden het parcours nog maar een keer om de route goed in te prenten en daarna gingen we via de dierenarts naar de inschrijftafel. Fred moest even wachten om dit keer bij de start genoeg ruimte (deelnemers) tussen Dino en Mick te houden. In Amsterdam was Mick veel te snel bij Dino en dat wilden we nu voorkomen. Met de startnummers 33 en 37 op de lange en 199 en 206 op de korte waren we helemaal tevreden.
Op weg naar de start stond een grote waterbak waarin je je hond nat kon maken. Dino liet zich er met enige tegenzin in tillen en voor Mick hadden we een spons meegenomen. Met een druipende Dino kon ik in de startrij aansluiten waar hij luid blaffend zijn tegenstanders alvast probeerde te imponeren. Hij maakte zoveel herrie dat de speaker erg onder de indruk was van zijn concert. Dankzij een prachtige startklok hoefde er niet afgeteld te worden en was Dino toch nog verrast dat hij ineens weg mocht. Eerst heuvelop langs een akker en na een paar bochten het koele bos in. Na een paar kilometer stond er een peuterbadje langs het pad en Dino vond het tijd voor een pauze. Helemaal niet nodig want hij was nog nat genoeg, maar sinds de TDM stopt hij altijd bij die badjes. Gelukkig kon ik hem weer snel meekrijgen en haalden we weer flink wat mensen in. Na een 2e rondje kwamen we weer langs dat badje en ja hoor: meneer ging er weer uitgebreid in liggen terwijl ik hem met 3,2,1, go probeerde op gang te krijgen. Er stond iemand bij te controleren dus meesleuren is uit den boze. De laatste kilometers liep Dino nog heel goed te trekken, maar niet hard genoeg om Mick voor te blijven zodat ik samen met Fred finishte in 21:15 over 5,8 km. Best snel maar ook weer een beetje langzaam vergeleken met Fred die 19:16 klokte.

http://www.movescount.com/moves/move1963729

Met zoveel deelnemers was er veel tijd voordat we op de canirun weer aan de beurt waren en konden we lekker uitrusten bij de auto. Pieterjan kwam er met Elmo gezellig bij zitten na een wat rommelig verlopen race. Elmo had bij de start vooral interesse voor de kippen en geiten waar je het eerste stuk langs moet en probeerde alleen maar door en over het hek te komen. Het eerste stuk gaat ook nog heuvelop en dan is het wel prettig als je hond daar omhoog trekt in plaats van opzij. Het laatste stuk naar de finish loopt langs de weg die afgezet is met dranghekken en daar had Elmo ook wat twijfels over de route. Als je de hele weg lekker over bospaadjes loopt te rennen, is het ook wel een beetje raar om opeens een fietspad op te worden gestuurd met allemaal publiek en veel drukte bij de finish.

http://www.movescount.com/moves/move1963730

Voor de korte cross gingen we eerst weer langs de waterbak want het was nog wat warmer geworden. Dino ging weer net zo hard tekeer als bij zijn eerste start en sleurde me vol enthousiasme door het Kravaalbos. Dit keer wist ik hem met veel aanmoedigingen zowaar langs het peuterbadje te krijgen en hadden we alleen wat oponthoud bij het inhalen van tegenstanders op smalle stukken. Terwijl ik achter de finish op Mick stond te wachten, wilde Dino alweer aansluiten in de startrij. Hij blafte en trok als een gek en had kennelijk nog genoeg energie voor nog een rondje. Mick kwam in volle galop naar de finish en Fred leek weinig last te hebben van zijn hamstring die hij in de lange cross wat had geforceerd. Daarna konden we weer heel lang uitrusten en wachten tot alle canirunners, funrunners en kids hun rondje hadden gemaakt. We stonden mooi langs het parcours geparkeerd zodat we iedereen naar de finish konden zien sprinten, soms heel spectaculair met 2 honden op volle snelheid naast elkaar. Het zag er af en toe zo snel uit dat we wat gingen twijfelen of we wel op het podium terecht zouden komen.

Toen de laatste crossers binnen waren, duurde het nog even voor de prijsuitreiking begon en konden we met een biertje gezellig bijpraten met o.a. Bruno en Marc. Eerst werden alle kinderen en alle funrunners op het podium geroepen om hun zak brokken in ontvangst te nemen en daarna mochten de winnaars van de canirun op het podium komen. Ik was met Dino eerste geworden en Fred met Mick tweede achter Marc. Dit leverde ons weer aardig wat brokken en bier (Affligem tripel) op. Vervolgens werden alle canirunners zonder prijs opgeroepen om hun zak brokken op te halen en ten slotte was de canicross aan de beurt. Weer een eerste plek voor mij en een tweede voor Fred en weer veel brokken en bier. Het was een fantastische dag en perfect georganiseerd.

Uitslagen Meldert:

Canicross 5,8 km

1 VANDUEREN MARC  63 DOKA MECHELAAR   18:59 18,269
2 HAZELEGER FRED 62 MICK PODENCO    19:16 18,000
3 MONDELAERS KEVIN  80 ZOEF KRUISING  19:57 17,383
4 LOÏX VINCENT 80 GUMAR WEIMARANER    20:30 16,917
5 DE VLEESCHAUWER PATRICK  71 RUUB KRUISING  20:47 16,686
6 KNOCKAERT PASCAL 69 JEANNY WEIMARANER  21:14 16,333
7 VAN DE LINDE MARIANNE 62 DINO DUITSE STAANDE 21:15 16,320
8 PREUVENEERS GUNTER  69 JOGY DUITSE STAANDE 21:21 16,244
9 BARBE KIM 81 PEPPER KRUISING    21:33 16,093
10 LEMMENS LOUIS 58 TURBO DUITSE STAANDE  21:42 15,982

Canirun 3,1 km

1 VANDUEREN MARC 63 DOKA MECHELAAR  09:46 18,983
2 HAZELEGER FRED 62 MICK PODENCO    10:09 18,266
3 WEETS JOOST 75 FATES MECHELAAR    10:12 18,176
4 248 DE RIDDER DIETER 93 JAZZ BORDER COLLIE  10:14 18,117
5 ACKX TOM 84 MYRKO BORDER COLLIE    10:17 18,029
6 GOETHALS TIJS 83 NELSON AUSTRALIAN KELPIE  10:35 17,518
7 PHILIPPAERTS TESSA 92 EDGE BORDER COLLIE  10:40 17,381
8 VEEKMANS WIM 78 ATMOZ BORDER COLLIE   10:43 17,300
9 MONDELAERS KEVIN 80 HAYKO BORDER COLLIE  10:49 17,140
10 DE VLEESCHAUWER PATRICK 71 RUUB KRUISING 10:52 17,061
11 VAN DE LINDE MARIANNE 62 DINO DUITSE STAANDE 11:00 16,855

Canicross Amsterdam 15 mei 2011 (Met dank aan Paul Kommeren, Jessica Gommers en Renata Remijnse voor de foto's)

Deze zondag werd de canicross in Amsterdam alweer voor de derde keer georganiseerd. Ik had er echter nog nooit goed gelopen, de eerste keer moest ik zelfs een stuk wandelen door pijn in mijn zij en vorig jaar had Dino geen zin meer om te trekken toen we na 1,5 km al alle lopers voor ons hadden ingehaald. Het was deze keer in ieder geval droog en de honden hadden er zin in toen we ’s morgens al vroeg aankwamen om het parcours te helpen uitzetten. Dat we dat wandelend deden, vonden Mick en Dino echt belachelijk en ze probeerden ons steeds op gang te trekken, zonder succes. Lintjes in bomen hangen met ongeduldig trekkende honden valt niet echt mee maar we hoefden alleen het korte rondje van de canirun te doen. Daarna konden we meteen aansluiten in de flinke rij bij de dierenartscontrole, genoeg deelnemers en ook veel nieuwe gezichten die voor het eerst gingen canicrossen. Bij de honden ook 2 nieuwe Spaanse Podenco-kruisingen: Elmo (net als Mick van Fuertedogs) en Floor (via het asiel in Almelo maar oorspronkelijk uit Gandia) nog maar net geadopteerd en nu al aan de start van hun eerste canicrosswedstrijd.

Ik had startnummer 9 voor de lange cross en er zaten genoeg snelle teams voor zodat ik niet bang hoefde te zijn dat ik alleen zou komen te lopen. Dino ging super van start, we vlogen niet uit de eerste bocht en stormden lekker hard door het paardenpad toen er ineens een paard dwars op het pad stond. Een noodstop en even wachten tot het paard weer recht stond zodat we er voorzichtig langs konden. Ik meldde toch maar even dat er nog meer lopers met honden aankwamen, maar dat maakte geloof ik weinig indruk op de ruiter die ook nog een kind bij zich in het zadel had hangen. Dino ging weer vol enthousiasme verder en we haalden eerst team Diesel in en vervolgens team Thomas. Bianca had pijn in haar zij en als ervaringdeskundige kon ik haar nog wat advies meegeven in het voorbijgaan. Daarna viel er even niemand in te halen op wat wandelaars met losse honden na.

Dino ging onverstoorbaar door en we gingen op jacht naar het groepje dat we in de verte zagen lopen. Ondertussen was Fred, die met Mick een minuut na ons was gestart, ook alweer aangesloten zodat we bij het inhalen van het groepje zelfs even met z’n vijven liepen. Heel gezellig maar toen ook nog datzelfde paard van daarnet ons voor de 2e keer tegemoet kwam, werd het wel erg druk op het pad. Mick trok stevig door terwijl Dino een gaatje liet vallen en ook nog even een bad in een modderslootje naast het pad nam. Na dat oponthoud konden we opgefrist (Dino) en bezweet (ik) in het laatste stuk paardenpad toch weer bij Fred komen en samen finishen. Lekker gelopen en een mooie grafiek met een piek van 20,5 km/u. Mijn tijd was 18:11 en een stuk sneller dan in 2009 (19:50) en in 2010 (19:24). Toch was het geen ruime overwinning want ik had maar 2 seconden sneller gelopen dan Monique. Fred liep met 17:11 de snelste tijd op de lange cross.

http://www.movescount.com/moves/move1898439

Op de korte cross ging Ruben met Dino 3 plaatsen voor mij van start zodat Mick weer lekker in de achtervolging kon. We vlogen over het pad waar dit keer geen paarden op liepen, haalden hier en daar wat teams in en waren in no time weer bij de finish waar Dino al uit een emmer stond te drinken en Ruben aan het uithijgen was. Met 7:11 liep ik de snelste tijd van de dag (Mick was dus 2 keer de snelste). Ruben had met 8:28 ook goed gelopen maar Dino had wat minder zin om te trekken. Wel een eerste plek bij de jongens omdat Jeremy na een supersnelle eerste helft ver terugviel door (ook al) pijn in zijn zij.

http://www.movescount.com/moves/move1898441

Na de echte wedstrijden mocht Dino als toetje nog met Victor (even oud als Ruben, nòg snellere ouders en een eigen hond die nog te jong is) de funcross doen. Hij had al een keer met Dino getraind en vond het heel leuk en spannend om mee te lopen. Het duurde nog even voordat duidelijk was hoe het parcours van de 850 m liep en ik ging voor de zekerheid met Mick voor het eerste team uit om te kijken of alles duidelijk stond aangegeven.

Wanno wees ons keurig naar de juiste afslag waarna ik bijna op een paard botste. Gelukkig vond deze ruiter het verstandiger om een ander pad te kiezen en konden de funrunners veilig verder lopen. Dino was kennelijk weer helemaal uitgerust en liep met Victor heel goed te trekken, bijna 18 km/u en daarmee waren ze het snelste team van de funcross.

Met 4 eerste prijzen was het voor ons al helemaal feest in Amsterdam en toen we ook nog hoorden dat Ajax kampioen was geworden, kon deze dag niet meer stuk.

Top 10 lange cross 5 km:
1 Fred Hazeleger 26-12-1962 Mick Podenco kruising 00:17:11 17,46
2 Marianne van de Linde 06-07-1962 Dino Duitse staande 00:18:11 16,50
3 Monique van Zuiden 23-02-1962 Spencer Duitse Staande X 00:18:13 16,47
4 Wanno Remijnse 05-04-1965 Storm Mechelse herder 00:18:20 16,36
5 Pieter-Jan Griep 28-11-1974 Elmo Podenco kruising 00:20:05 14,94
6 Bianca Koole 30-09-1971 Thomas Kruising Duitse Staande 00:20:14 14,83
7 John van Zundert 08-08-1965 Jack Dalmatier 00:20:23 14,72
8 Marjolein Boere-Secreve 18-02-1977 Cooper Husky x Herder 00:20:50 14,40
9 Peter van der Weijden 03-01-1956 Kaya Groenendaeler 00:21:09 14,18
10 Andre van Leeuwen 11-04-1966 Max Border Collie 00:21:26 14,00

Top 10 korte cross 2,3 km:
1 Marianne van de Linde 06-07-1962 Mick Podenco 00:07:11 19,21
2 Wanno Remijnse 05-04-1965 Storm Mechelse herder 00:07:36 18,16
3 Egon Meuleman 19-07-1963 Bruno Hollandse Herder 00:07:43 17,88
4 Monique van Zuiden 23-02-1962 Thomas kruising Duitse Staande 00:07:56 17,39
5 Nadine van Oosterhout 10-11-1995 Chill Briard - Berger de Bie 00:08:05 17,07
6 Stefanie Baerdemaker 24-08-1986 Hayko Weimeraner 00:08:07 17,00
7 Stefan Donker 15-04-1988 Jan Greyster 00:08:20 16,56
8 Bianca Koole 30-09-1971 Spencer Duitse staande kruising 00:08:24 16,43
9 Pieter-Jan Griep 28-11-1974 Elmo Podenco kruising 00:08:26 16,36
10 Ruben Hazeleger 02-07-1999 Dino Duitse staande 00:08:28 16,30

Canicross Hilversum 2 april 2011 (Met dank aan Jessica Gommers en Renata Remijnse voor de foto's)

Nog geen week na Nieuwvliet mogen we alweer naar Hilversum voor de volgende canicross. De wekker gaat om 7 uur omdat Ruben eerst nog moet voetballen in Kudelstaart, ook al zo’n plaats waar je alleen dankzij het sporten terecht komt (net als bijvoorbeeld Bovenkarspel, Nieuwvliet en Zundert). De hondjes lopen vrolijk hun uitlaatrondje naast het Kudelstaartse sportpark en daarna speelt Ruben's team (RCH) een moeizame wedstrijd die kansloos wordt verloren. We vertrekken snel naar Hilversum en na het bezoek aan de dierenarts en het ophalen van de hesjes kunnen we zelfs nog een rondje inlopen. Niet te ver want de temperatuur loopt snel op naar de voorspelde 20+ en we willen niet met oververhitte honden starten. Van de 3 Hilversumse canicrossen zijn de weersomstandigheden extreem verschillend met de eerste in de stromende regen, de tweede in de sneeuw en nu deze zonnige zomerse dag. Fred heeft de sponstas van Ruben’s voetbalteam meegenomen en daarmee maak ik Dino vlak voor de start drijfnat. Het meeste water schudt hij er net zo snel weer af, maar hij gaat wel druipend van start.

Ik voel al meteen dat meneer door het warme weer weinig zin heeft om te trekken. Dino kan heel goed tegen warmte, maar heeft waarschijnlijk vroeger in Frankrijk opgesloten gezeten in een bloedhete kennel of auto waardoor hij een soort hittefobie heeft als hij vast zit. In de duinen loopt hij bij 25 en zelfs 30 graden nog monter tegen elk heuveltje op te sprinten, maar zodra hij aan de lijn zit wil hij dwangmatig op zoek naar schaduw en water. In Hilversum lopen we maar een klein stukje in de volle zon en verder lekker tussen de bomen en met een natte vacht zou Dino nauwelijks last van de warmte moeten hebben. Daar denkt hij zelf anders over en hij doet rustig aan en trekt alleen als we een concurrent inhalen. De rest van de tijd mag ik vooral op eigen kracht lopen en echt snel gaat het daardoor niet. Op het laatste lange pad liggen wat plassen waarin hij zich even laat vallen voor een lekker modderbad. Hij gaat er niet harder van lopen en ondanks al mijn aanmoedigingen wil hij er geen eindsprint uitpersen. Ik ben er in ieder geval goed moe van geworden en als ik zie dat Monique heel kort na mij binnen komt, weet ik ook dat het geen 1e plaats heeft opgeleverd.

http://www.movescount.com/moves/move1604779

Fred komt met Mick evenmin erg tevreden over de finish. Mick had zich voor de start heel druk gemaakt en wilde na 2 km al niet meer trekken. Hij kan natuurlijk erg goed tegen warmte door zijn Canarische achtergrond, maar hij heeft een heel dunne vacht die je moeilijk goed nat kunt maken. Hij is al na 1 km weer vrijwel droog en als die 1e km dan ook nog eens in 2:50 gaat, wordt het zelfs voor een Podenco te warm. Wel een snelle tijd met 15:59 maar met wat meer trek in de 2e helft had het zomaar een supertijd kunnen worden. Met 17:46 zit ik er ruim achter en zijn de rollen ten opzichte van Nieuwvliet weer omgekeerd. Het is wel mijn beste tijd op het Hilversumse parcours en als ik zie hoe andere honden en baasjes puffend binnenkomen, hebben wij niets te klagen. Zwaardere en dik behaarde honden hebben natuurlijk nog veel meer last van de warmte en veel honden hebben niet of nauwelijks getrokken.

Voor de korte cross proberen we de honden (vooral Mick) nog beter nat te maken en Dino gaat weer drijfnat met Ruben naar de start. Zo goed als Dino in Nieuwvliet liep met Ruben, zo slecht doet hij het nu.

Hij springt op het eerste pad alleen maar tegen hem op en trekt ook daarna nauwelijks. Ruben moet vooral zelf lopen en doet dat heel goed met een tijd van 8:25 op de 2,3 km waarmee hij 2 seconden tekort komt voor de 1e plek.

Ik start met Mick 4 minuten na Ruben en hij maakt zich weer aardig druk. Als hij dan eindelijk in de achtervolging mag, knalt hij zo hard weg dat ik meteen al een lading zand vol in mijn gezicht krijg.

Met 1 oog dicht en klapperende schoenen vliegen we het pad af en de eerste bochten door. Wat een verschil met de lange cross, ik krijg niet eens de kans om af te zetten en kan alleen maar volgen en proberen niet teveel af te remmen. De 1e km gaat in 3:07, de 2e in 3:09 en zelfs de laatste 300 meter sleurt hij nog vol energie door. Met 19,5 km/h waarschijnlijk mijn snelste race ooit, hoewel mijn pr van 9:22 op de 3000 meter zonder hond nog dicht in de buurt zit. Uiteraard ben ik nu wel helemaal tevreden over mijn race al hadden mijn benen wat soepeler gekund (om wat minder te klapperen). Mijn oog blijft vervelend aanvoelen door het zand/gruis dat er bij de start in is gekomen, maar ik denk niet dat ik de volgende wedstrijd met een veiligheidsbril op zal starten. Misschien een heel coole zonnebril als het net zulk mooi weer is.

http://www.movescount.com/moves/move1604780

Na de wedstrijd is het heerlijk nagenieten bij het wachten op de prijsuitreiking, liggend in de zon op het grasveld naast de kantine van de hondenclub. We mogen weer 4 keer op het podium gaan staan met 2 x goud en 2 x zilver. Mick durft met Fred nog niet mee, maar met mij springt hij moeiteloos op het hoogste schavot en gaat daar zelfs rustig zitten.

We blijven daarna nog flink lang napraten, terwijl Ruben zich vermaakt met watergevechten. De volgende canicross is pas op 15 mei (Amsterdam) en na 3 weken met 5 wedstrijden vind ik het niet erg om weer eens een weekend gewoon lekker te gaan trainen.

Uitslagen lange cross 5 km top 10 overall

Jeffrey Vork 26-06-1985 Diego Mechelse Herder 00:15:24 19.48 km/h
Fred Hazeleger 26-12-1962 Mick Podenco kruising 00:15:59 18.77 km/h
Monique van Zuiden 23-02-1962 Spencer Duitse Staande X 00:17:05 17.56 km/h
Wanno Remijnse 05-04-1965 Storm Mechelse herder 00:17:31 17.13 km/h
Marianne van de Linde 06-07-1962 Dino Duitse staande 00:17:46 16.89 km/h
Bianca Koole 30-09-1971 Thomas Kruising Duitse Staande 00:18:41 16.06 km/h
Pieterjan Griep 28-11-1974 Rocky Jack Russel 00:19:18 15.54 km/h
Steven van der Poel 13-12-1961 Gino Lagotto Romagnolo 00:19:57 15.04 km/h
Andre van Leeuwen 11-04-1966 Max Border Collie 00:20:07 14.91 km/h
Kevin van Zundert 13-12-1995 Jack Dalmaat 00:20:26 14.68km/h

Uitslagen korte cross 2,3 km top 10 overall

Jeffrey Vork 26-06-1985 Diego Mechelse Herder 00:06:19 21.85 km/h
Marianne van de Linde 06-07-1962 Mick Podenco 00:07:04 19.53 km/h
Pieter-Jan Griep 28-11-1974 Athos Siberische Husky 00:07:31 18.36 km/h
Monique van Zuiden 23-02-1962 Thomas kruising Duitse Staande 00:07:32 18.32 km/h
Richard Tiemeijer 07-10-1967 Okke Drentsche Patrijs 00:07:46 17.77 km/h
Egon Meuleman 19-07-1963 Bruno Hollandse Herder 00:07:57 17.36 km/h
Nadine van Oosterhout 10-11-1995 Chill Briard - Berger de Bie 00:07:58 17.32 km/h
Jeremy van Zundert 20-08-1997 Jack Dalmatier 00:08:23 16.46 km/h
Ruben Hazeleger 02-07-1999 Dino Duitse staande 00:08:25 16.40 km/h
Andre van Leeuwen 11-04-1966 Max Border Collie 00:08:34 16.11 km/h

Canicross Beach Adventure Nieuwvliet 27 maart 2011

Na enig wikken en wegen hadden we ervoor gekozen niet naar de circuitrun in Zandvoort (7 km rijden) te gaan, maar naar een canicrosswedstrijd in Nieuwvliet Zeeuws Vlaanderen (238 km rijden). Lopen met hond vinden we alle drie veel leuker dan lopen zonder hond en zo kom je nog eens ergens. Op 1 dag op en neer was wel iets teveel van het goede dus gingen we zaterdag al naar Nieuwvliet en hadden we een trekkershut op een camping in Nieuwvliet gereserveerd om zondag uitgerust aan de start te staan. Zaterdag moest eerst de (50e!) verjaardag van mijn zus nog worden gevierd, waarna we om 5 uur konden gaan rijden. Na dik 3 uur rijden en een vette rekening bij de toltunnel (we waren 10 cm te hoog voor het normale tarief) kwamen we in het pikkedonker op de camping aan. De hut zag er goed uit en was lekker warm en we waren toch wel blij dat we de camper niet tot slaapplaats hoefden om te bouwen. Wij waren vooral moe, Ruben had vooral honger en de honden waren helemaal klaar voor een nachtwedstrijd. Ze stonden elke keer in de startblokken als iemand in de buurt van de deur kwam en liepen bij het uitlaatrondje als gekken te hijgen en te trekken. Dino wilde zelfs geen brokken eten in de stellige overtuiging dat er eerst nog moest worden gerend. Na nog een 2e uitlaatrondje leken ze zich erbij neer te leggen dat ze pas morgen aan de bak mochten en konden we lekker gaan slapen.

De volgende ochtend gingen we eerst wandelend het strand en een stuk van het parcours bekijken, toen ontbijten en omdat de klok een uur vooruit moest, was het al heel snel tijd om te vertrekken. Ons reisbudget was helaas bijna op doordat we op de camping niet konden pinnen, en door de dure toltunnel, dus hadden we niet genoeg cash voor 4 inschrijvingen. In Nieuwvliet was er geen plek waar je kon pinnen zodat we eerst naar Cadzand moesten. Geen probleem want dat was maar 4 km rijden, alleen bleek de pinautomaat niet in Cadzand te staan maar in Cadzand-bad. Na nog eens 3 km en 2 keer zoekend de winkelstraat op en neer hadden we de pinplek eindelijk gevonden. Ondertussen waren we een stuk minder relaxed want het begon al aardig laat te worden en een serieuze parcoursverkenning konden we wel vergeten. We kwamen in licht gestreste toestand aan bij de manege en zagen al gauw dat John, Wanno en Bianca ook niet heel vroeg waren en dat er ook nog veel Belgen moesten inschrijven.

De dierenarts was erg aardig en Mick en Dino lieten zich braaf betasten en beluisteren, waarna we onze hesjes konden gaan ophalen. Met de nummers van Mick moesten we even wachten zodat er een goede kans was dat hij in een latere groep dan Dino zou starten. De zon brandde er al flink op los en met een voorraad water gingen we in korte broek en singlet richting strand. Gelukkig zagen we net op tijd dat het parcours nog een stukje naar rechts ging en volgden we die route in plaats van de kortste weg naar de start. In de wedstrijd kan het heel lastig zijn als de honden denken dat ze er al zijn en dan nog een lusje moeten lopen. Op het strand was het al flink druk met opgewonden blaffende honden en we probeerden het spektakel van de eerste starts van een afstandje te bekijken. Om de 5 minuten werden 15 lopers op weg gestuurd met Dino in groep 3 en Mick in groep 4. Dino was aardig opgefokt door de lange wachttijd en al het water dat ik over hem heen had gegoten. Ik koos een rustige plek in de 2e rij wat wel verstandig was want in de eerste honderd meter zaten de honden voor mij elkaar behoorlijk uit te dagen. Daarna kon ik er langs en liep al gauw vooraan. In mijn groep had ik geen heel snelle teams zitten, maar ik wilde ook weer niet te vroeg op kop lopen. Dino heeft een doel nodig en bovendien moesten we na een keerpunt weer terug richting start en daar kon Mick ons zien aankomen.

Ik liep zo dicht mogelijk naar de zee in de hoop dat Mick ons niet zou zien, maar juist bij de start moesten we naar boven omdat er palen tot in de zee stonden. Uiteraard kwam Mick er net aan en zag ik hem al onze kant uitlijken. Hij liep wel door maar bleef achterom kijken en trok voor zijn doen erg slecht. Fred moest het vooral op eigen kracht doen en kon daardoor geen supertijd lopen. Ik was het volgende stuk strand vooral druk met Dino uit de zee te trekken want die vond het zo warm dat hij zeewater wilde drinken en hij ging zelfs een keer op zijn rug liggen om lekker te koelen in het natte zand. Ik was heel blij dat we op het laatste stuk strand de achterste teams van groep 2 in beeld kregen en Dino werd weer helemaal fanatiek toen hij kon gaan inhalen. In de duinen zorgde de lichte tegenwind voor een beetje verkoeling en stonden de schapen als publiek langs het hek.

Dino vond het prachtig en trok goed door het mulle zand en over de heuveltjes. We haalden zelfs al wat teams uit de eerste groep in die 10 minuten eerder waren gestart en Dino bleef eigenlijk tot de finish heel goed lopen. Daar wilde hij meteen een hele emmer water leegdrinken, maar dat leek me niet verstandig omdat hij een uur later weer met Ruben moest starten. De afstand bleek wat korter te zijn dan de 6,5 km die was aangekondigd maar met deze warme omstandigheden kwam dat alleen maar goed uit.

http://www.movescount.com/moves/move1566143

We hadden nog genoeg tijd om even naar de auto te gaan waar Mick en Dino lekker in het gras konden liggen om weer op te laden voor de korte cross. Daarna weer hetzelfde ritueel met lang wachten bij de start, honden uit de drukte houden en flink nat maken tot ze eindelijk aan de beurt waren. Op de korte afstand waren veel meer deelnemers die weer in groepen van 15 met tussenpozen van 5 minuten werden weggestuurd. Het duurde allemaal heel lang maar Dino vloog met Ruben weer net zo enthousiast en opgefokt weg als eerder met mij. Mick deed toen nog 5 minuten zijn uiterste best mijn armen eraf te rukken met de ene na de andere startpoging. Ondertussen kijkt hij je steeds aan en blaft zo hard hij kan om je te overtuigen heel snel achter Dino aan te gaan. Ik had een plek gekozen aan de hoge kant in het mulle zand waar het lekker rustig was omdat de meeste teams graag in het hardere zand richting zee starten. Dat bleek een goede keuze want ik kon heerlijk vrijuit lopen met goed zicht op de rest van het veld. Mick trekt zo hard dat je toch wel over dat mulle zand heen vliegt en ik kwam in een mooie rechte lijn net achter Marc Vandueren met Doka uit, de snelste man in de wedstrijd.

http://www.movescount.com/moves/move1566144

Ik had een ideale positie met Marc als haas en Mick die volop trok in de hoop Dino in te halen. Toen we richting duinen liepen kwam ik steeds dichter bij Marc en op het duinpad moest ik hem wel inhalen. Mick trok gewoon veel beter dan Doka en we namen zelfs wat afstand. De race verliep perfect tot we ter hoogte van de parkeerplaats kwamen en Mick begon te aarzelen. Waarschijnlijk dacht hij dat Dino ook wel bij de auto kon zijn en trok niet meer. Het laatste stuk moest ik vooral zelf lopen en kon Marc weer voorbij komen. Met 3 seconden achterstand kwamen we over de finish na toch wel een heel snelle  race. 

Ruben had met Dino ook fantastisch gelopen en was snelste van zijn groep en in zijn categorie. We waren allemaal moe en tevreden en lagen eerst in het zand en later in het gras bij de auto heerlijk bij te komen van een mooie wedstrijd. Natuurlijk eerst de honden beloond met brokken en daarna wij een biertje en bakje friet. De prijsuitreiking duurde wel weer lang maar met 233 deelnemers kan dat ook niet anders.

Fred was met Mick 2e geworden op de lange afstand, ik met Dino 1e (2e tijd achter Marc) op de lange, Ruben 1e op de korte en ik ook weer 1e op de korte (weer 2e tijd achter Marc) en dat leverde weer flink wat brokken op.

Terug reden we nu via Antwerpen om de dure toltunnel te vermijden (onze tomtom was het hier totaal niet mee eens) en we waren pas tegen 10 uur thuis.

Rokjeswedstrijd (10 km Spaarnwoudeloop 20 maart 2011)

Zoals in het jaaroverzicht van 2010 vermeld, heb ik dankzij een gulle geefster een hardlooprokje tussen al mijn shorts en tights in de kast liggen. Nou ben ik nogal een koukleum dus had ik mijn debuut in rokje niet in het vroege voorjaar gepland. De ochtend van de Spaarnwoudeloop zag er echter zo zonnig uit dat ik het rokje toch maar in mijn wedstrijdtas stopte. Toen we ook nog best veel tijd over hadden tussen inschrijving en start en ik op weg naar de wc een prachtige kleedkamer tegenkwam, heb ik mijn zwarte Sugoi compressietight toch maar snel omgewisseld voor een iets fleuriger voorjaarsoutfit: het rokje. Wel lange sokken erbij want anders is het allemaal wel erg bloot en fris ineens.

Het was heerlijk weer en bij het inlopen op weg naar de start voelde het allemaal prima. Ik had ook nog eens gloednieuwe wedstrijdschoenen aan en of het aan het rokje lag, aan het weer of aan mijn Nike Lunaracer’s van 159 gram weet ik niet maar ik vloog de eerste kilometers over het parcours en liep op de 5 km doorkomst sneller dan ik vorig jaar op die afstand had gelopen. De 2e helft ging daarna wat minder maar het doel, onder de 40 minuten, haalde ik ruimschoots in 39:39 als 2e vrouw.

Bij de finish was de verslaggeefster van het Haarlems Dagblad  enigszins in verwarring door mijn outfit en vroeg of ik wel had meegelopen. Verder kreeg ik vooral veel positieve reacties van lopers en publiek. Ik zal het rokje (bij mooi weer) zeker vaker gaan dragen.

http://www.movescount.com/moves/move1508594

Toen Bianca in januari vroeg of wij een goede plek wisten voor een strandcanicross,dachten we niet meteen aan IJmuiden. We hadden er met de honden nog nooit getraind en kenden het gebied nauwelijks. Zandvoort en Noordwijk lagen dan ook wat meer voor de hand, maar daar wisten we ook  niet zo gauw een plek met een hondvriendelijke strandtent, een mooi parcours en voldoende parkeergelegenheid. Toen we al op het punt stonden om een rondje bij Noordwijk te gaan verkennen, bedacht ik dat er vorig jaar een Podenco-wandeling was gehouden in IJmuiden. Via Google kwamen we er achter dat alle Podenco’s toen welkom waren bij strandtent Beach Inn. Ons trainingsrondje werd daarop verplaatst naar IJmuiderslag en dat was meteen een succes. Het superbrede strand pal voor Beach Inn was ideaal voor een groepsstart, de duinpaden waren lekker zwaar en we kwamen rond het Kennemermeer zelfs in een soort moeras terecht zodat het een heel mooi, uitdagend en afwisselend parcours kon worden. Voor onze woensdag- en zondagtrainingen zijn we daarna nog een paar keer naar IJmuiden gegaan totdat we het ideale parcours uitgebreid getest, gemeten en zelfs gefilmd (http://www.youtube.com/watch?v=lq0Y2CcRHO0 ) hadden. Vervolgens kwamen Bianca, Monique en Wanno op een mooie woensdagochtend ook naar IJmuiderslag om de rondjes een keer te lopen en een bezoekje aan Beach Inn te brengen. Iedereen was enthousiast en de vergunning werd door de gemeente gelukkig zonder problemen afgegeven.

De vrijdag voor de wedstrijd gingen we met Bianca, Jessica en Wanno alvast het parcours van lint voorzien, zodat de volgende dag niemand kon verdwalen en er alleen nog wat bordjes en pijlen moesten worden geplaatst. Guust en Jeanet Zagers waren al  helemaal vanuit Zundert naar IJmuiden gekomen om het parcours te bekijken en konden mooi de lintjes volgen. Na 2 uur waren we ervan overtuigd dat foutlopen heel moeilijk was geworden en gingen we tevreden naar huis, met Guust en Jeanet die bij ons kwamen eten en slapen. De volgende ochtend waren we al vroeg (om half 10) weer in IJmuiden, maar niet vroeg genoeg want op een flink deel van de route was iemand bezig geweest met het weghalen van onze met zorg opgehangen lintjes. Wie en waarom was niet duidelijk, maar we gingen snel aan de slag om de lintjes weer op te hangen en de bordjes met pijlen neer te zetten. Ik deed met Fred de lange lus van 3,5 km strand en duin, terwijl Wanno de lus langs het meer voor zijn rekening nam. Wanno kwam daar al gauw een nieuw probleem tegen, een man met een trekker bleek uitgerekend vandaag op het parcours bezig met het maaien/snoeien van de begroeiing langs de paden. En natuurlijk hadden wij die begroeiing juist benut om de afzetlinten in te hangen. Gelukkig was de maaier een heel aardige man die helaas niet op de hoogte was van de geplande canicross. Hij wilde wel met ons rekening houden en tijdens de wedstrijd even niet maaien, maar een deel van de afzetlinten was toen al in de maaimachine verdwenen. Op de cruciale punten hingen we nog snel wat lint en toen moesten we met spoed met de honden naar de dierenartscontrole.

Uiteraard moet je op zo’n dag (n)iets vergeten en in dit geval hadden we de inentingsboekjes thuis laten liggen. Na overleg met Bianca mochten we van Marjolein (die Mick en Dino al vaak heeft gecontroleerd) toch starten en konden we onze nummers omdoen en het strand op naar de start. Ik zat met Dino in groep 1 en was in goed gezelschap met Jeffrey en Bianca als snelste medestarters. Wel allemaal reuen in de groep dus Dino begon ruim van te voren al flink te blaffen om Diego, Untel  enThomas  vooraf te intimideren (of tegen zich in het harnas te jagen). De start was ruim opgebouwd met voor ieder team een breed startvak, zodat het bij verbale intimidatie bleef. Toen de opgefokte heren eindelijk weg mochten, zocht ik snel de ruimte richting zee. Jeffrey stoof met Diego al voor iedereen uit, Bianca liep met Thomas vlak naast ons en daar achter hoorden we het karakteristieke jachtgeluid van Untel die de andere teams kennelijk als prooi beschouwde. Een paar honderd meter na de start liepen al de eerste obstakels in de vorm van een groep losse windhonden. Op zo’n enorm breed strand is het best moeilijk elkaar in de weg te lopen en het ging dan ook allemaal goed. Dino richtte zich nog wat teveel op de achtervolgers terwijl ik liever had dat hij in volle vaart achter Diego aan ging. Tegen de tijd dat we Ruben en Maaike zagen staan bij het afslagpunt richting duinen, had Jeffrey al een flinke voorsprong en liep Dino een beetje rustig aan te doen. Nadat we keurig om de vlag waren gelopen, zag hij Diego nog net in duinen verdwijnen en dat was genoeg om weer flink gas te geven. We stormden de strandopgang op en vervolgens was het vliegen over het zware duinpad. Heerlijk gevoel als je zo hard door mul zand kunt lopen, en dat ook nog met wind tegen.

Na 1 km wordt het pad minder mul en een stuk smaller en slingert het zich tussen de duindoorns door. Het eerste stuk van dit pad staat onder water en daar moet je een beetje met beleid omheen manoeuvreren. Precies op die plek stond een forse Labrador die graag met Dino wilde kennismaken. Tijdens trainingen trekt Dino daar toch gauw een minuutje voor uit, maar nu deed hij net of hij hem niet zag en vlogen we in volle vaart langs de verbaasd kijkende Labrador en diens aanhang. Het volgende deel was weer puur genieten omdat je de snelheid in de bochten zo mooi voelt. Ondertussen leek het of we zelfs wat inliepen op team Diego en toen we het fietspad opdraaiden zaten we er nog maar 50 meter achter. Ik had aan Jeffrey natuurlijk een superhaas en wilde hem liever niet inhalen. De tweede lus bestaat uit smalle paadjes en het leek me niet verstandig om Dino daar heel dicht bij Diego te laten komen. Ik riep dus maar flink hard Go, Go, Go en dat was vooral bedoeld voor Jeffrey. Als hij nog wat kon versnellen, ging Dino er lekker hard achteraan en dan konden we altijd nog proberen om op het strand in de eindsprint er voorbij te gaan. Achter mij hoorde ik ook wat aankomen en ja hoor daar waren Fred en Mick. Mooi omdat Fred een minuut achter ons was gestart en dus al sneller was dan Jeffrey. De honden vonden het wel gezellig samen maar liepen goed door tot we langs het water kwamen en ze allebei vonden dat het tijd was voor een drinkstop en even later zelfs nog een tweede keer gingen poedelen. Altijd een beetje frustrerend dat je even stil staat, maar het was ze wel gegund en we konden het kort houden en weer snel in de achtervolging. Op het laatste pad kwamen we weer dicht bij Jeffrey al was het niet genoeg om hem in te halen. Ik finishte net achter hem, heerlijk gelopen en helemaal tevreden over deze race.

http://www.movescount.com/moves/move1409609

We waren nog maar net aan het uithijgen toen we Monique over de finish zagen komen en na wat rekenwerk was eigenlijk al duidelijk dat ik vandaag niet de snelste vrouw was. Monique was met Spencer in dezelfde groep als Fred gestart en had vreselijk hard gelopen zodat ze zelfs met 2 valpartijen nog 14 seconden sneller was dan ik. Heel bijzonder want in andere wedstrijden bleef Spencer altijd gezellig bij Thomas hangen en kon Monique nooit echt vlammen. Voortaan moet ik er dus rekening mee houden dat ik zomaar geklopt kan worden (en ook nog in mijn eigen categorie), al loop ik nog zo snel. Veel tijd om uit te rusten was er niet want we moesten het parcours klaarmaken voor de korte cross die grotendeels dezelfde route volgt als de tweede lus van de lange cross, alleen in omgekeerde richting. De bordjes met pijlen moesten dus vervangen worden door pijlen met een andere kleur in tegengestelde richting. De honden mochten weer mee met dit klusje en kwamen zo ook aardig aan hun kilometers. Onderweg bedacht ik dat ik het verkeerde startnummer voor de korte cross aan Ruben had gegeven en toen we weer terug waren op het strand kwam Ruben al aanrennen om Dino en het juiste nummer van mij over te nemen. Daarna moest hij meteen starten en moest ik weer snel Mick van Fred overnemen, het andere nummer omdoen en direct naar de start waar groep 2 al klaar stond. Ik geloof dat ik nog 10 seconden over had voordat we in de achtervolging knalden dus geen tijd voor de gebruikelijke startperikelen met Mick.

http://www.movescount.com/moves/move1409610

We stormden vol gas richting Dino en Mick hield alleen bij de strandopgang even in om te kijken waar Dino naar toe was. Vervolgens weer volle bak door de scherpe bochten tot we op het smalle pad langs het water bij het groepje van Ruben kwamen. Ik haalde op een iets breder stuk Dalmatiër Jack in, maar die dook meteen tussen mij en Mick waardoor ik struikelde en een mooie buikschuiver in de modder maakte. Snel weer opgestaan en bij de volgende inhaalpoging even geroepen dat ik er langs wilde, hond kort houden dus. Nu lukte het wel en kon ik meteen door naar Dino. Ruben liep goed maar had last van steken in z’n zij en kon helaas niet met me mee en Dino trok ook niet meer zo fanatiek als bij de lange cross. Mick ging wel goed door al werd het sleuren wat minder dan toen Dino er nog voor zat. Het steile zandduin mocht ik helemaal op eigen kracht doen (zwoeg zwoeg, ploeter ploeter, hijg hijg) terwijl Mick achterom keek waar Dino bleef. In de eindsprint werd ik ook nauwelijks meer getrokken en ik kwam dus best moe over de finish, maar wel weer heel tevreden. Mick had toch erg goed getrokken, we hadden de snelste tijd gelopen en ik had geen last van de valpartij. Ruben werd ook mooi eerste in z’n categorie en we konden bij de prijsuitreiking 3 1e prijzen en 1 2e prijs ophalen. Totaal 28 kg brokken en toch weer met 4 bekers terug naar huis. Bij Beach Inn smaakten de warme chocomel (met slagroom), de patat (ook met) en het biertje fantastisch terwijl de honden de wat meer verantwoorde brokken en snacks uit de goody bags mochten testen. Toen er op het laatst ook nog een zonnetje bijkwam, kon deze dag niet meer stuk.

Uitslagen Ropa Benefit Beach Canicross, 05-03-2011

KIDSRUN 900m
rang startnr naam geb. datum naam hond ras hond tijd km/u
1  98 Anouk Remijnse 07-01-1999 Storm Mechelse Herder 00:04:03 13,33
2  100 Michael van Velzen 14-07-1991 Sky Australien Sheppard 00:04:33 11,87
3  90 Esmee Pappot 29-10-2001 Diesel Pointer 00:06:04 8,90

CANIRUN 2000m
rang startnr naam geb. datum naam hond ras hond tijd km/u
1  71 Marianne van de Linde 06-07-1962 Mick Podenco 00:06:39 18,05
1  85 Dennis Vork 11-03-1987 Diego Mechelse Herder 00:06:39 18,05
3  74 Yvo Muthert 17-07-1961 Mahbub Rhodesian Ridgeback 00:07:24 16,22
4  72 Monique van Zuiden 23-02-1962 Thomas kruising Duitse Staande 00:07:30 16,00
5  61 Ruben Hazeleger 02-07-1999 Dino Duitse staande 00:07:43 15,55 
6  81 Pieter-Jan Griep 28-11-1974 Athos Siberische Husky 00:07:44 15,52
7  63 Jeremy van Zundert 20-08-1997 Jack Dalmatier 00:08:00 15,00 
8  62 Henk van Dijk 16-05-1961 Spencer Kruising Duitse staande 00:08:04 14,88
9  93 Berry Westerhof 04-11-1958 Ruby Engelse Springer Spaniel 00:08:10 14,69
10  64 Maaike Remijnse 10-02-1997 Storm Mechelse Herder 00:08:22 14,34
11  94 Andre van Leeuwen 11-04-1966 Max Border Collie 00:08:45 13,71 
12  95 Krista Beentjes 11-10-1981 Sjaak Bordercollie 00:08:51 13,56
13  83 Stella Muthert 07-10-1997 Rocky Jack Russel 00:09:13 13,02
14  73 Michael van Velzen 14-07-1991 Sky Australien Sheppard 00:09:46 12,29
15  92 Marit van den Berg 31-12-1963 Moira Bordercollie 00:11:01 10,89
16  91 Ellen de Vos 24-06-1983 Ukkie Chihuahua 00:12:13 9,82
17  65 Maike Tooren 23-03-1974 Cella Kruising herder 00:12:35 9,54
18  84 Miranda Abcouwer 16-09-1988 Roxy Engelse Cocker spaniel 00:13:05 9,17

CANICROSS 5700m
rang startnr naam geb. datum naam hond ras hond tijd km/u
1  15 Fred Hazeleger 26-12-1962 Mick Podenco kruising 00:19:30 17,54
2  12 Monique van Zuiden 23-02-1962 Spencer Duitse Staande X 00:20:12 16,93
3  5 Jeffrey Vork 26-06-1985 Diego Mechelse Herder 00:20:20 16,82
4  3 Marianne van de Linde 06-07-1962 Dino Duitse staande 00:20:26 16,74
5  14 Yvo Muthert 17-07-1961 Mahbub Rhodesian Ridgeback 00:21:55 15,60
6  13 Wanno Remijnse 05-04-1965 Storm Mechelse herder 00:21:57 15,58
7  4 Bianca Koole 30-09-1971 Thomas Kruising Duitse Staande 00:23:01 14,86
8  46 Steven van der Poel 13-12-1961 Gino Lagotto Romagnolo 00:23:29 14,56
9  21 Pieter-Jan Griep 28-11-1974 Athos Siberische Husky 00:25:30 13,41
10  23 Kevin van Zundert 13-12-1995 Jack Dalmaat 00:25:40 13,32
11  44 Andre van Leeuwen 11-04-1966 Max Border Collie 00:25:42 13,31
12  24 Kim Zwemmer 31-03-1977 Reef Labrador 00:25:43 13,30
13  45 Roy Gorres 03-03-1965 Eran Duitse Pinscher 00:26:01 13,15
14  34 Jeroen Litjens 05-03-1976 Gina Kruising Rottweiler x Mechelaar 00:28:28 12,01
15  35 Lotus Westerhof 13-08-1995 Ruby Engelse Springer Spaniel 00:28:53 11,84
16  43 Wilfred Kleefsman 20-07-1965 Rocks Kruising 00:29:12 11,71
17  2 Iris Boots 31-10-1994 Indy Border Collie 00:30:08 11,35
18  1 Tarcio Nanne 31-03-1957 Untel Petit Basset Griffon Vendeen 00:30:18 11,29
19  32 Valerie Torenstra 16-10-1979 Whoops Novia Scotia Duck Tolling Retriever 00:30:31 11,21
20  51 Herman van de Roest 01-01-1958 Kinnci Kruising 00:30:38 11,16
21  41 Carlo Pappot 12-11-1970 Diesel Pointer 00:30:43 11,13
22  31 Yvonne van der Stok 31-07-1977 Astra Bordercollie 00:30:52 11,08
23  11 Henk van Dijk 16-05-1961 Bouke Friese Stabij 00:31:23 10,90
24  22 Rune Roll 06-11-1947 Jippe Kooikerhondje 00:32:10 10,63
25  52 Marit Bos 08-11-1979 Emmy Border Collie 00:33:41 10,15
26  25 Daniel van Merrienboer 10-03-1976 Oakley Bulmastiff 00:34:03 10,04
27  33 Lindsay de Groot 23-06-1994 Emmy Border Collie 00:35:41 9,58

Eind februari is het voor de meeste atleten tijd om afscheid te nemen van het crossen. Om onduidelijke redenen wordt er bij betere weersomstandigheden minder in de natuur en meer op asfalt gelopen, althans in wedstrijdverband. Jammer want de bossen en velden zijn in elk jaargetijde fantastisch om in te lopen en voor het publiek is het ook wel eens lekker om naar een cross te kijken zonder dat je voeten er afvriezen. Gelukkig is het bij het canicrossen precies omgekeerd. In de echte wintermaanden zijn er nauwelijks wedstrijden, waarna in maart het seizoen losbarst en iedereen weer gretig aan de start staat. Het is wel logisch dat er weinig canicrossen worden georganiseerd in de winter omdat er niet met spikes mag worden gelopen. Als een parcours door ijs echt glad is, wil je daar liever niet door je hond overheen gesleurd worden. Afgelopen winter hadden we geluk in Hilversum met een prachtige sneeuwcross en in Zaandam en Breda met goed weer en begaanbare paden. Voor de crossliefhebbers met hond staan er onder Kalender (Links in het rijtje bij Article Categories) meer dan 40 canicross-wedstrijden in België en Nederland.

De afsluiting van het cross-seizoen vond dit jaar op landelijk niveau plaats in Hellendoorn waar het NK werd georganiseerd. Op zaterdag 19 februari deed ik mee aan de wedstrijd voor masters. We werden met een grote groep vrouwen van alle categorieën op weg geschoten voor 5 km over een mooi heuvelachtig parcours. Helaas mochten de vrouwen niet door de beruchte zandkuil waar de mannelijke deelnemers de sterkste verhalen over vertellen. Onze route was door een lange klim ook best zwaar maar met kuil was het toch net wat uitdagender geweest. Na een snelle start moest ik een flink aantal vrouwen laten gaan, maar ik finishte wel als 2e in de groep 45+ en kon met een zilveren medaille naar huis.

Sprintend naar de finish (© 2011 Jessica Gommers)

De collectie NK-medailles bestaat nu uit 6 x brons, 6 x zilver en 2 x goud dus er moet nodig wat meer goud bij. Na afloop hebben we de zandkuil al canicrossend nog wel even meegenomen tijdens ons uitlooprondje. Was inderdaad het mooiste stuk van het parcours en lekker zwaar, zelfs met een trekkende hond.

http://www.movescount.com/moves/move1317268

Op regionaal niveau was er een week later nog een cross in Heiloo, maar daar hoefde ik niet zo nodig naar toe. Ik had in dat circuit al genoeg wedstrijden gelopen om het eindklassement te winnen en kon dus weer eens aan een andere wedstrijd denken. De Winterronde werd dit jaar voor de 30e keer gehouden in de Waterleidingduinen als onderlinge wedstrijd van de Bap van der Pol hardloopgroep. Ook een soort cross, maar dan wel een hele lange en dan noem je dat tegenwoordig een trail run. 25,3 km dwars door het hele duingebied en daarvan zo’n 24 km over onverharde paden. Het was 8 jaar geleden dat ik mee had gedaan en het leek een leuk plan om bij de 30e editie weer aan de start te staan. De afstand had ik niet echt in de benen want we lopen zelden boven de 15 km en de enige keer dat ik van de winter boven de 20 km liep, was met hond en dat is toch een stuk makkelijker. Maar goed, met een wat rustiger tempo moest ik die 25 wel uit kunnen lopen.

Helaas werkte het weer niet echt mee met de hele dag regen en een graadje of 6. Toen we om 2 uur aan de start stonden leek het iets minder hard te gaan regenen, maar het werd al snel weer slechter. Het eerste uur ging eigenlijk nog heel lekker en ik kon met soepele benen heuvelaf lekker versnellen en heuvelop nog praten.

In de kopgroep met Conno en Chris

Daarna werden de spieren steeds stijver en kwam ik na een drinkpauze alleen te lopen. De tweede helft werd een eenzame, natte, koude tocht, zonder publiek op een enkele wandelaar en wat groepjes herten na. De voorste 2 lopers verdwenen langzaam uit zicht en achter me was helemaal niemand te zien. Aan de laatste 5 km leek geen eind te komen en het ontwijken van plassen ging steeds moeizamer, geen elegante sprongen zoals in het begin, maar houterig met kleine pasjes de droogste stukken zoekend. Beetje zinloos want tegen die tijd waren mijn schoenen en sokken toch al drijfnat en dan maakt zo’n plas ook niets meer uit.

http://www.movescount.com/moves/move1360806

De eindsprint heb ik ook maar overgeslagen omdat mijn kuiten en hamstrings helemaal verkrampt en pijnlijk aanvoelden. Bij de finish werd ik opgewacht door de helft van de loopgroep (iedereen die door organisatorische verplichtingen, blessures of ziekte niet mee kon lopen). Ze waren erg blij en enthousiast dat ze mij aan zagen komen, maar waarschijnlijk hadden ze allemaal liever meegelopen dan uren met een paraplu te staan wachten op de 27 lopers die wel op de 3 verschillende afstanden  waren gestart. Het omkleden ging uitermate moeizaam met mijn stijve benen in de (kleine) auto en zelfs met heel veel droge en warme kleren aan duurde het nog lang voordat ik uitgerild was. Bij ‘De Oase’ was het lekker bijkomen met een pannenkoek en warme chocomel en werd ik beloond met een mooie bos bloemen van de organisatie.

Uitslagen 25,3 km Winterronde:

  1 CHRIS PFROMMER              1.55.38
  2 CONNO DU FOSSÉ              1.57.29
  3 MARIANNE V.D. LINDE        1.58.47
  4 DICK DE WAAL MALEFIJT  2.05.54
  5 TON GEVAERT                      2.05.54
  6 JAN KUPERUS                      2.11.46
  7 ATTILIO MELIS                       2.13.49
  8 LEON ADELAAR                   2.17.38
  9 PATRICIA ZANDSTRA          2.18.03
10 SJAAK VAN EMMERIK        2.20.45
11 FRANS WITTEMAN              2.21.37
12 HANS PETERS                     2.35.40
   

Binnen een week na de eerste atletiek-canicross, staat de volgende alweer op het programma. Dit keer is het atletiekvereniging Sprint in Breda die een canicross aan de gewone crosswedstrijd in het Mastbos heeft gekoppeld. Voor mij bekend terrein want ik heb deze cross vaak gelopen met een 1e plaats in 1989 als hoogtepunt. Het was in 1987 zelfs mijn allereerste officiële atletiekwedstrijd en cross. Ik begon met lopen in 1986 en werd aan het eind van dat jaar lid van AV Haarlem. In januari ging er een groep naar Breda en vroeg de trainer of ik zin had. Tot die tijd had ik wel zonder wedstrijdlicentie 3 halve marathons gelopen, maar crossen was nieuw en van spikes had ik nog nooit gehoord. De afstand was destijds maar 3,6 km en ik vond het heel raar om zo kort te lopen. Ik eindigde op een 10e plek met pijn in mijn zij door het hoge tempo dat ik niet gewend was.

Een jaar later ging het al beter en werd ik 2e en weer een jaar later dus 1e. In die jaren was Breda een van de belangrijkste crosswedstrijden in Nederland, maar er liepen nog weinig of geen buitenlandse lopers mee. Er stond wel een enkele Belg aan de start, maar verder was het toch een wedstrijd waar de Nederlandse top elkaar tegenkwam. In de jaren daarna werd het steeds moeilijker om bij de top 3 te lopen omdat er vaak een internationaal veld aan de start stond. Ik heb er nog regelmatig in de top 10 gelopen maar het is bij die ene overwinning gebleven.

22 jaar later had ik wel weer plannen om te gaan winnen, al had ik deze keer niet de snelste hond (sorry Dino) omdat Mick met Fred achter mij zou starten. Nadat we het parcours hadden verkend zodat de honden de weg wisten, moest Ruben als eerste met Dino van start voor 1 ronde van 1,7 km. Best spannend want er werd in groepjes gestart en sommige honden reageren daar toch wat heftiger op. 30 seconden voor hem werd de eerste groep van 4 op weg gestuurd en ik hield een heel opgewonden Dino in bedwang tot groep 2 weg mocht. Gelukkig waren er geen grote reuen in Ruben z’n startgroep en verliep de start zonder problemen.

Groepsstart Ruben (© 2011 Jessica Gommers)

 Ze stormden weg en verdwenen het mastbos in. Bij de finish zagen we Dino met Ruben als eerste uit de bocht komen en met een mooie eindsprint als eerste team finishen.

Ruben en Dino (© 2011 Jessica Gommers)

Ik moest Dino snel overnemen want de start van de lange afstand was heel snel na de korte cross gepland. Dino had er wel weer zin in en blafte en trok voor mijn start weer net zo enthousiast als daarvoor met Ruben. We mochten weer in de 2e groep weg, 30 seconden achter 4 snelle vrouwen (Bianca met Thomas, Monique met Spencer, Marjolein met Cooper en Nynke met Joy).

Marianne en Dino (© 2011 Jessica Gommers)

Van mijn eigen groepje had ik weinig tegenstand en meteen na de start begon ik aan een lange inhaalrace. Aan het eind van de eerste ronde kreeg ik de 4 koploopsters in het zicht en kon ik ze mooi als haas gebruiken. Dino liep er lekker geleidelijk naar toe en trok goed door. Toen ik bijna bij het groepje was, zag ik dat Fred (die 1 minuut na mij was gestart) al dicht achter me liep en aan het eind van de 2e ronde liepen we even met z’n zessen. Fred nam de kop over, met mij en Monique er achter aan. Toen Spencer iets te gezellig dicht naast Dino kwam lopen, kreeg hij een snauw waarna hij zich terug liet vallen in het groepje bij zijn vader Thomas met wie hij wel schouder aan schouder mag lopen.

Hazelinde op weg naar de finish (© 2011 Jessica Gommers)

Dino ging de laatste ronde nog lekker hard achter Mick aan en we finishten met een sprintje als eerste. Van de lopers die na ons waren gestart, kwam alleen Jeffrey nog bij Fred z’n tijd in de buurt maar met 11 seconden voorsprong was de overall overwinning dit keer voor Fred.

http://www.movescount.com/moves/move1133383

Met drie overwinningen waren we uiteraard helemaal tevreden al werden we dit keer niet beloond met brokken. Geen probleem want Bruno kwam met een doos vol brokken aanlopen die we nog tegoed hadden van een wedstrijd van vorig jaar in België.
 
De eerste canicross van Breda was een leuke wedstrijd op een mooi parcours en alles was perfect georganiseerd. Het van te voren gevreesde 3e rondje viel erg mee al hadden andere lopers wel wat moeite hun honden te motiveren om nog een rondje door te trekken. We hebben er nog even aan gedacht om in Breda te overnachten in de camper en op zondag in de gewone cross te starten, maar zijn toch maar gewoon naar huis gereden. Die wedstrijd is voor mij niet zo aantrekkelijk omdat de vrouwen masters gelijk met de mannen masters starten. Daardoor heb je weinig zicht op je positie in het vrouwenveld en heb ik het gevoel dat ik me laat wegdrukken door de mannen. Hopelijk kiest de organisatie er in de toekomst voor om de vrouwen masters met de vrouwen senioren te laten starten (net als in Soest) en loop ik volgend jaar misschien wel een dubbel.

Video: http://www.youtube.com/watch?v=KijLGIxkubA

Uitslagen:
      
1 Ruben Hazeleger 1999 Heemstede Man  1333 5:58
2 Dirk Zagers  Zundert  Man  1322 6:33
3 Herman Iemants  Sellingen Man  1398 6:35
4 Jens De Muynck 1998 Kaprijke Man  1324 6:46
5 Frederique   Schellekens Vrouw  1397 9:39
6 Amber vd Griendt2004 Poortugaal Vrouw  1305 10:48
7 Jake de Kok 2000 Breda  Man  1326 12:12

1 Fred Hazeleger 1962 Heemstede M46  1331 17:08
2 Jeffrey Vork 1985 Breukelen Ut M15  1320 17:19
3 Marianne vd Linde1962 Heemstede V46  1332 18:07
4 Saskia van Vugt    V15  1391 18:54
5 John van Zundert Breda  m31  1394 19:22
6 Monique van Zuiden1962 Bussum  V46  1319 19:36
7 Bianca Koole 1971 Beneden-Leeuwen v31  1318 19:37
8 Marjolein Boeré 1977 Huizen  v31  1304 19:41
9 Bruno Tuyls 1955 Bierbeek M46  1314 20:09
10 Marc Donkers 1972 Oosterhout Nb m31  1329 20:12
11 Pieterjan Griep 1974 Hoogvliet m31  1308 20:41

Met 5 startnummers loop ik ’s morgens bij de inschrijving vandaan en die zijn gelukkig niet allemaal voor mezelf. Ik start eerst op de gewone cross van 6 km en daarna op de canicross van 4 km, totaal 5 rondjes van 2 km. Ruben gaat de 2 km doen en Fred de 2 en de 4 km, allemaal canicross. Het parcours ligt er mooi bij, zeker vergeleken met vorig jaar toen we hier over een smeltende sneeuw/ijslaag werden gestuurd. Fred en Ruben zijn al aan het inlopen met de honden en ik ga ook snel inlopen want mijn 1e start is al over 20 minuten. Na een half rondje vind ik het wel genoeg en ga ik even kijken of de honden al bij de dierenarts zijn geweest. Fred en Ruben hebben alles onder controle dus ik kan me op de start van de 6 km gaan concentreren.

We starten tussen de mannen en ik word zoals gewoonlijk aan alle kanten voorbij gelopen zodat ik ongeveer als 12e vrouw de 1e bocht indraai. Pas als er na 500 m wat ruimte komt, begin ik aan mijn inhaalrace. Eerst wat onbekenden, dan 2 leeftijdgenotes en na 1 ronde lig ik 7e. In de 2e ronde haal ik er nog 2 in en spring ik voor het eerst (in een wedstrijd) over een slootje. Dat scheelt zeker 20 meter en in de voorste groepjes doet bijna iedereen het. Ik ben daar niet echt handig in maar gelukkig is het slootje niet breed en heb ik genoeg grip aan de overkant om niet terug het water in te glijden. In de laatste ronde ga ik nog een keer over het slootje en haal ik op het laatste stuk strand nog een loopster in. Met een 4e plek en 1e in de 45+ categorie ben ik wel tevreden, lekker gelopen en hopelijk nog wat energie voor mijn volgende race.

http://www.movescount.com/moves/move1094198

Eerst is de korte canicross gepland en Ruben staat met Dino klaar. Helaas blijkt dat hij als allereerste moet starten omdat er voor hem mensen zijn uitgevallen. Met Dino is dat niet ideaal, hij is dan veel meer afgeleid en heeft geen doel om naar toe te rennen. De start ziet er goed uit en Ruben gaat als een raket de heuvel af. Na de eerste bocht begint Dino al wat om zich heen te kijken waar de andere honden zijn. Hij loopt niet lekker door en als hij mij ziet, duikt hij onder het lint door. Ruben trekt hem weer het parcours op maar Dino blijft rommelig lopen en begint achterom te kijken naar de eerste achtervolger. Bij het slootje worden ze ingehaald en gaat het mis. De twee reuen duiken op elkaar, de lijnen gaan door elkaar en ik spurt er naar toe om te helpen. Tegen de tijd dat ik bij het slootje ben, zijn de honden weer uit elkaar gehaald, maar is Ruben er ook helemaal klaar mee. Hij stapt uit en gooit zijn gordel op de grond.

Ik zie dat Fred met Mick al onderweg is en probeer Dino zo snel mogelijk mee te nemen zodat Mick niet ziet dat Dino is gestopt. Mick heeft natuurlijk allang in de gaten dat Dino naast het parcours loopt en duikt onder het lint door zodat Fred vast komt te staan. Hij weet Mick weer uit het lint en op het parcours te krijgen en ik loop een eindje door naast het parcours zodat Mick weer de goede kant uit wil. Dat lukt allemaal zodat Fred toch nog best een snelle tijd loopt. Ruben mag nog een keer starten, maar er loopt niemand meer voor en Dino springt alleen maar tegen hem op omdat hij er niets meer van snapt. Geen succes en na 100 meter geeft hij het op. Dat is eigenlijk maar goed ook want de lange cross start alweer bijna en daarin moet Dino met Fred aan de bak.

De startvolgorde is niet af te lezen aan de startnummers (zoals bij de meeste canicrossen) zodat je pas kort voor de start weet wanneer je ongeveer moet vertrekken. De nummers worden door de starter opgelezen maar door de herrie van opgewonden blaffende honden is het nauwelijks te verstaan. Dino start een paar plaatsen voor Mick en die wordt uiteraard weer vreselijk opgewonden.

Als we weg mogen, word ik in volle vaart de heuvel afgetrokken en pas bij de eerste bocht houdt hij even in. We wisselen hele snelle stukken af met stukjes aarzelen en zoekend rondkijken. Mick wil best een snelle wedstrijd lopen, maar dan vooral via de kortste weg naar Dino en die linten vormen niet echt een duidelijke grens. Hij denkt regelmatig aan afsnijden en ik moet hem dan weer bij de les en op het pad zien te houden. Dat doe ik luidkeels met kreten als Go, Go, Go, Neeeee, Goedzo en 3, 2, 1 en ik zie de vrijwilligers op het parcours nogal verbaasd kijken dat ik zo mijn adem verspil tijdens de race. Het eerste rondje durf ik nog niet over het slootje te springen, maar daarna loopt het wat soepeler zodat ik in de 2e ronde met Mick een mooie slootpassage volbreng.

Mick galoppeert onderweg lekker door het water als we over het strandje rennen en op een paar hapermomenten na komen we de 2e ronde goed door.

http://www.movescount.com/moves/move1094199

Ik finish in 14:11 en dat is maar liefst 3 minuten sneller dan mijn doorkomst na 2 ronden op de gewone cross. Ik loop met hond dus zo’n 3 km/u sneller over hetzelfde parcours (wel kortere totaalafstand, maar dat wordt weer gecompenseerd door die 6 km in de benen). Na de finish hoeven we niet al te lang te wachten op de prijsuitreiking. Met 2 overwinningen voor Mick en een 2e plaats voor Dino worden we overladen met bloemen, medailles en heel veel brokken.

Ik heb op de 4 km ook nog de 2e tijd overall gelopen met slechts 2 seconden achterstand op de snelste man. Sponsor Ranzijn heeft flink uitgepakt met goed gevulde goody bags en enorme zakken Pro Plan hondenvoer en het is nog een hele sjouw naar de auto.

We gaan nog even napraten in de kantine van de sporthal en plannen bespreken voor nieuwe wedstrijden en de voorbereidingen voor een volgende EK-trip. Volgende week zien we elkaar zaterdag alweer in Breda voor de 2e atletiek-canicross. Daar loop ik geen dubbel programma want de cross in mijn categorie wordt pas zondag gehouden.

Uitslagen (top 10 overall):
6 KM
1 207 Barbara Tesselaar-Zutt Heerhugowaard 1981 V Hera V SEN 23:45 15,2
2 264 Esther van Heerde Haarlem 1974 V Loopgroep Aart Stigter V35+ 24:13 14,9
3 205 Laurien Buffart Amsterdam 1980 V Phanos V SEN 25:00 14,4
4 284 Marianne van de Linde Heemstede 1962 V AAC V45+ 25:36 14,1
5 206 Lisanne Groen Amsterdam 1987 V Phanos V SEN 25:47 14,0
6 201 Nynke Mirjam Visser Amsterdam 1978 V Phanos V SEN 25:55 13,9
7 273 Cora Sistermans Zaandam 1965 V Zaanland V45+ 26:27 13,6
8 267 Ilonka Betjes Krommenie 1972 V Lycurgus V35+ 26:41 13,5
9 275 Ingrid Coster-Osterloh Amsterdam 1957 V AV '23 V45+ 26:42 13,5
10 210 Jolice van de Berg Hoofddorp 1987 V V SEN 28:43 12,5

CANICROSS 2 KM
1 613 Jeffrey Vork/Diego 1985 M C2H1 6:21 18,9
2 637 Fred Hazeleger/Mick 1962 M C2H2 6:45 17,8
3 630 Monique van Zuiden/Thomas Bussum 1962 V C2V2 7:07 16,9
4 636 Pieter-Jan Griep/Athos 1974 M C2H2 8:18 14,5
5 602 Maaike Remijnse/Storm 1997 V C2V1 8:30 14,1
6 626 Marjolein Boere/Lio 1977 V C2V2 8:34 14,0
7 293 Laura Hyslop/hond Zaandam 1958 V Zaanland C2V2 9:00 13,3
8 638 Jacques de Weger/Tygo 1956 M C2H2 9:33 12,6
9 627 Jessica Gommers/Mahbub 1972 V C2V2 9:34 12,5
10 601 Stella Muthert/Rocky 1997 V C2V1 9:50 12,2

CANICROSS 4 KM
1 664 Jeffrey Vork/Diego 1985 M C4H3 14:09 17,0
2 676 Marianne van de Linde/Mick 1962 V C4V4 14:11 16,9
3 691 Wanno Remijnse/Storm 1965 M C4H4 14:58 16,0
4 690 Fred Hazeleger/Dino 1962 M C4H4 14:59 16,0
5 654 Bianca Koole/Thomas 1971 V C4V3 16:02 15,0
6 692 John van Zundert/Jack 1965 M C4H4 16:21 14,7
7 653 Marjolein Boere/Cooper 1977 V C4V3 16:24 14,6
8 678 Monique van Zuiden/Spencer 1962 V C4V4 16:32 14,5
9 700 Pieter Grandiek/Sam Wormer 1961 M Zaanland C4H4 16:46 14,3
10 688 Steven van der Poel/Gino 1961 M C4H4 17:44 13,5