De Held en de sufferd

De held en de sufferd #4

Monkey — Thu, 05 May 2011 12:56:00 GMT

De 'sufferd' is Jeroen Pauw, vanwege zijn seksistische opmerkingen n.a.v. de foto van de 'situation room' in het Witte Huis tijdens de operatie om Osama Bin Laden op te pakken.

Hillary Clinton is op de foto te zien, ze kijkt met een geschokte blik naar het scherm, de hand voor mond en strepen op haar wang in het verlengde van haar vingers. Verkrampt? Spanning? Zorg? Snapt de pijn en de consequenties? Wat het ook is, het lijkt een indicatie dat er iets schokkends te horen of te zien is. Obama kijkt ook niet echt vrolijk, op zijn engels 'subdued' and 'fucking serious'. Na speculaties over wat er te zien zou zijn op het scherm, pareerde Jeroen verschillende voorstellen, met de opmerking dat het niet per se schokkend is wat er te zien is, want een vrouw al schrikt van een neerstortende helicopter.

Wat een zakkige opmerking. Het wordt tijd dat de dames in Nederland hem een prijs geven voor

“de minst geemancipeerde hufterigheid op de Nederlandse TV”

Mijn duizend helden van deze afgelopen tijd zijn de Egyptenaren, die het schijnt te lukken om een echte verandering in het bestuur van hun land voor elkaar te boksen. Na hun geweldloze bezetting en strijd om het Tahrirplein, lukte het hun om het symbool, niet de werkelijke macht, van de dictatuur, Mubarak, van zijn positie af te krijgen.

Er kwam een nieuw kabinet met wijze en doortastende mannekes. Mubarak vervolgd, het Openbaar Ministerie kan zijn werk normaal doen bij allerlei gevallen van fraude, inderdaad het leger en de veiligheidsdiensten rotzooien nog wel, maar er is meer controle, en Egypte kiest in haar buitenlandse politiek duidelijk meer de kant van het recht en de vrede.

Egypte heeft het voor elkaar gekregen dat Hamas (democratisch gekozen) en de Palestijnse Autoriteit (West Bank) met elkaar in overleg zijn - de vredesbesprekingen zijn door Israel, vanwege haar halstarrig vasthouden aan bezettingspolitiek en bouw van nederzettingen, naar de knoppen geholpen, dus is het zinnig van de Palestijnen en Egypte om te zorgen dat er intern orde op zaken gesteld wordt. Het verdrag waarover in de media gesproken wordt stelt weliswaars inhoudelijk nog niet zoveel voor, maar het is een eerste gezonde stap van de kant van de Palestijnen. Het vergroot de kans van al die jongeren in Gaza en op de West Bank.

Egypte bepaald in toenemende mate wie en wat er via haar land en de 'Rafah Crossing' Gaza in en uitkomt - en niet meer Israel. (zie o.a. dit bericht) Deze week gaf Daniel Barenboim een 'vredes-concert' in Gaza. Een prachtig symbolische actie die door de de UN een Palestijnse NGO.

Maestro Daniel Barenboim, UN Messenger of Peace, will conduct the ‘Orchestra for Gaza’ consisting of distinguished musicians from Staatskapelle Berlin, Berlin Philharmonic, Vienna Philharmonic, Orchestre de Paris, and Orchestra of La Scala di Milano, in a peace concert for the people of Gaza. The concert will take place on Tuesday 3rd May at 12.30 pm at the Al Mathaf Cultural House, Gaza.

Maestro Barenboim said: "We are very happy to come to Gaza. We are playing this concert as a sign of our solidarity and friendship with the civil society of Gaza." This event has been organized by the Palestinian Non-Governmental Organizations Network and the Al Mathaf Cultural House, in cooperation with The Office of the United Nations Special Coordinator for the Middle East Peace Process (UNSCO) and the United Nations Relief and Works Agency (UNRWA). (Bron: Website van Daniel Barenboim)

Ze speelden 'Eine kleine Nachtmusik' en een symfonie in G-mineur, of het de 25ste of 40ste is, heb ik niet in de media berichten kunnen vinden. De musici speelde ook tijdens de reist als ze moesten wachten op verveelde langzaam werkende Egyptische ambtenaren.

De symbolische waarde groot, wellicht groter dan de publicitaire waarde. Alhoewel in Nederland het Acht uur journaal aandacht besteedde aan dit onderwerp, deed de New York Times het af met een vijf-regelig bericht, pas later volgde een uitgebreider bericht. Ha'aretz gaf een uitgebreid persoonlijk verslag, dat was slimmer.

Men ging Gaza binnen via de Rafah grensovergang tussen Egypte en Gaza, bewust niet via Israel.

With the orchestra waiting late the night before in nearby El Arish just across the Egyptian border, Hamas officials, fractious as always, almost derailed the entire undertaking, insisting it would somehow be interpreted as a celebration of Osama bin Laden’s killing, which the leader of the Hamas government, Ismail Haniya, had just publicly condemned.

But in the end, after backstage arm-twisting by some local United Nations representatives, Hamas agreed not to interfere and had no visible presence at the performance.

Organized under the auspices of the United Nations, the free concert instead demonstrated the volcanic changes overtaking this region. Just weeks ago such an enterprise would have been unthinkable. Gaza’s borders with Egypt and Israel were shut tight. But the concert came amid talk by the new authorities in Egypt about permanently reopening the border crossing at Rafah. For the occasion Egypt agreed to open not just the Rafah border to let the orchestra into Gaza but also the airport in El Arish, a bygone hub of Palestinian travel, long shut to commercial traffic.

A threat from an Islamic extremist group in Gaza, received by United Nations officials during the middle of the Mozart symphony, forced a hasty exit by the players after some post-concert speeches. Crestfallen children waited in vain for autographs. The sight of players hurrying past them was heartbreaking.

De held en de sufferd #3

Monkey — Mon, 14 Mar 2011 10:44:00 GMT

De helden van deze week zijn de burgers van Noord Oost Japan die de afgelopen dagen getroffen werden door één van de sterkste aardbevingen van de laatste 150 jaar, waarbij 'het land' 10 meter verplaatst werd. Stel u even voor, uw huis wordt tien meter verplaatst. Dat er wolkenkrabbers waren die heel blijven is een compliment voor de samenleving.

Dat er overal verdriet, zorg en uiteraard paniek was is onvermijdelijk en menselijk. Maar een evacuatie van 180 - 200.000 mensen die soepel verloopt is een compliment voor de instelling van deze mensen. Ja, een compliment. Zelfs al is dit soort gedrag op grote schaal niet een helemaal een vrije keuze mar eerder een gevolg van training, cultuur en dieperliggende ingesleten opvattingen.

Hopelijk luisteren de autoriteiten niet teveel naar de klassieke cliché's van hun communicatie adviseurs. Nu is empathie gevraagd, empathie en daarnaast, los daarvan en niet vermengd, gerichte zakelijkheid en laten zien waar alle voorbereiding van alle jaren toe dient.

De tsunamie die op sommige plaatsen 10 meter hoogte over hen heen kwam is desastreus. Het resultaat: dorpen en steden die van de aardbodem verdwenen zijn.

Het zal zijn alsof de mensen na een vernietigende oorlog weer opnieuw moeten beginnen. Hopelijk kan nu de herinnering aan de Tweede wereldoorlog uitgewist worden. Kan het land zich identificeren met de opbouw na een natuurramp.

* * *

De suffferd van de afgelopen tijd is de Hema. Sanne Roosenboom heeft het weer geweldig geformuleerd in haar column in DePers, hier dus.

De Hema exporteerde afgelopen week als eerste van oorsprong oer-Hollands bedrijf de ideeën van het nieuwe Nederland. Liever dan de schouders op te halen voor de kleinburgers van het Belgische plaatsje Genk, ontslaat Hema België vanaf nu elke winkelmedewerkster met een hoofddoek of verstopt ze in het magazijn.

Ik ben mijn hele leven al een Hema-aanhanger. Het was mijn absolute lievelingswinkel. Van mij en bijzonder veel vriendinnen. No nonsense, overal aanwezig, betaalbaar, vriendelijk personeel. De Hema aan de Kinkerstraat in Amsterdam, man wat heb ik daar de afgelopen tien jaar veel uren doorgebracht. Kind geboren bij kennissen? Je slaagt bij Hema. Collega jarig? Ook. Al mijn foto’s liet ik er afdrukken. Toen mijn tas in de zomer gejat was, wist ik dat ik naar de Hema moest. De gejatte tas, portemonnee, agenda, mascara en lippenbalsem kwamen er vandaan.

Maar fuck dit Hema. De lol is juist die relaxte houding. Die beetje stoere, los van de tijdsgeest houding, waar je je thuis voelt om dat het er altijd al was maar het op een of andere manier ook hip is. Jip en Janneke kopjes, fel blauwe pyjamabroeken en kleurige handdoeken. Nu is de Hema opeens politiek.

(...)

als je weet dat een bedrijf grof omgaat met personeel, ga je er toch net wat minder snel naartoe. Hema stond juist bekend om de Hemameisjes, vriendelijke dames die overkomen alsof ze er graag werken. Als Hema personeel afwijkt, moeten ze weg. Achter de schermen is het er dus niet vriendelijk, de vriendelijkheid was slechts een marketingtruckje. En mensen trappen niet graag in marketingtruckjes.

Ik snap het niet Hema en mijn teleurstelling is oprecht. Ik hield van je en nu stoor je me. Enig idee hoeveel andere klanten nu direct of langzaam sluimerend geïrriteerd zijn? Die opeens gaan nadenken voor ze even langswippen voor hun foto’s of wijn? Die het afstotend vinden dat onze lijfwinkel nu de BFF van Filip Dewinter is? Sukkels.

Ik ga zometeen wel even naar de HEMA... even kijken of ik naast de Albert Heijn XL hier in Osdorp nu al de tweede winkel niet leuk ga vinden. Die verdomde Marcouch heeft de buurt in mijn kop een rotnaam gegeven. Krijg ik daar nu alleen maar bevestiging van? Jakkes.

De Held en de Sufferd #2

Monkey — Wed, 02 Feb 2011 01:29:00 GMT

Enige dagen lang leek het erop dat Dame Sap de tweede genomineerde voor de Sufferd prijs zou zijn. Toch heeft dinsdagavond 1 Februari president Obama die prijs voor haar neus weggesnaaid.

In plaats van een beroep op Mubarack om (zonder tijdsindicatie) op te stappen en hervormingen te beginnen, had Obama kunnen aangeven wat in de ogen van Amerika relevante stappen zijn om de financiele steun te kunnen blijven handhaven:

De noodwetten, die eigenlijk niets anders betekenen dan een al 30 jaar durend staat van beleg, buiten werking stellen;
Infrastructurele voorzieningen weer herstellen, inclusief internet- en telefoonverbindingen.
Direct het parlement te ontbinden, ze zijn het gevolg van ondemocratische verkiezingen;
Introductie van recht op vrije meningsuiting, vrijheid om politieke partijen op te richten, recht op vergadering en actieve deelname in politiek en op deze gebieden gen beperkingen van de overheid.
Nieuwe parlementsverkiezingen onder internationaal toezicht uit te schrijven;
Een nationale commissie o.l.v. oppositieleden een nieuwe grondwet te laten opstellen;
Een direct verbod op alles wat naar misbruik van macht door politie- en veiligheidsfunctionarissen riekt, zoals o.a. martelen, en gebruik van elk fysiek geweld tegen verdachten en gevangenen.

Obama heeft niet begrepen dat regeringen zich zorgen moeten maken over de controle en de macht van het volk en niet dat het volk bang moet zijn voor de regering en de overheid.

Maar misschien zie ik het fout. Wie weet ben ik te optimistisch over het recht op en de kracht van democratie. Het recht op vrijheid lijkt echter ondergeschikt aan de plicht tot angst voor chaos. Dat is uiteraard ook niet zo heel raar. Het regime van Mubarak kan het niet leuk vinden als Obama druk uitoefent. De omslag moet langzaam gaan, heel langzaam. Het georganiseerde geweld van het regime tegen de betogers is een uitgespeeld spel om aan te tonen dat zonder hen de chaos komt. Maar elke oppervlakkig beschouwer kan zien dat het bewind, weliswaar internet weer heeft toegestaan, maar geen voedseltransporten toestaat, brand sicht voor de media, de banken gesloten houdt, etc.

Ze zullen eisen dat eerst de protesten meoten stoppen voordat de onderhandelingen mogen beginnen, terwijl gisteren de regering nog de oppositie uitnodigde voor gesprekken. Obama verliest, vanwege de steun aan het regime nodig voor Israel en al die andere vrineden in het Midden-Oosten. Ja ik ben naief, maar onverkort blijft zichtbaar dat voor mij en vele anderen er weinig moreel gezag uit gaat van de huidige President van de Verenigde Staten, de 'President van de verwachting'.

De held, ja wie is de held? Om heel eerlijk te zijn vandaag weet ik niet wie de tweede held van januari 2011 zou moeten zijn. Anders dan mijn 'oude lieve moeder', die met haar 84 jaar, gezond leeft om vitaal te blijven, sport, en leest en kookt, en praat en slaapt, en smsed en internet.

De Held en de Sufferd #1

Monkey — Mon, 10 Jan 2011 00:38:00 GMT

Mijn eerste held van 2011 is de sheriff van Pima County: Clarence Dupnik. Vrij snel na de moordaanslag tijdens de marktplaats meeting van Gabrielle Giffords, waarbij meer dan vijf doden vielen en een aantal zwaar gewonden, waaronder de volksvertegenwoordigster Giffords, zei Clarence Dupnik het volgende:

"When you look at unbalanced people, how they respond to the vitriol that comes out of certain mouths about tearing down the government. The anger, the hatred, the bigotry that goes on in this country is getting to be outrageous, and unfortunately, Arizona I think has become sort of the capital. We have become the mecca for prejudice and bigotry."

“it’s time that this country take a little introspective look at the crap that comes out on radio and TV.”

“Let me say one thing, because people tend to pooh-pooh this business about all the vitriol that we hear inflaming the American public by people who make a living off of doing that. That may be free speech, but it’s not without consequences.”

Hij wordt ervoor bekritiseerd, maar hij is mijn held. Een gezond geluid tussen al het gebraak dat je alles maar kan zeggen, zonder je af te vragen wat de consequenties zijn.

Op HuffingtonPost staan een paar goede berichten.

Dat het dom is om al te snel te roepen dat de dader geestelijk gestoord is hier goed te lezen.

= = = =

Mijn 'sufferd van de week' is Bas Heijne, die in de NRC een hem onwaardige column schreef, waarin hij opriep dat Job Cohen moest verdwijnen, terwijl Heijne tegelijkertijd binnen de PvdA een gebrek aan denkkracht waarneemt.