Silvester Peperkamp

Silvester Peperkamp - ik mis zijn werk en zijn stille aanwezigheid

Monkey — Tue, 14 Feb 2012 02:09:00 GMT

De afgelopen dagen met sneeuw en ijsplezier, gingen mijn gedachten regelmatig uit naar Silvester Peperkamp.

De man wiens winterse landschappen ik twee jaar geleden ontdekte bij mijn internet speurtocht naar de 'plaatjes' van Avercamp. Zie hier mijn verhaal van toen.

Verdomme Silvester,

wat een treurig afscheid

wat een herinnering

hoeveel pijn en verdriet kan er bestaan

hoeveel wanhoop

Wat seks en verleiding verhullen

Waartoe mensen in staat zijn...

tja 't is verdrietig.

Bedankt

ik heb genoten van je kunst en van je leven als mens geleerd.

Silvester Peperkamp - gratis internet blogs, twitter, etc.

Monkey — Fri, 23 Sep 2011 15:16:00 GMT

Problemo Peperkamp

Een paar weken geleden hoorde ik dat Volkskrantblogs werden 'overgezet'. Technische gedoe omdat iemand geen geld kan verdienen met wat er was.

“Oef, gaat dat wel goed?”

Consumenten die meeswingen op gratis internet hypes, facebook, twitter, blogs, etc. betalen niets... wat willen ze? Wat wil de aanbieder? Facebook gaat de komende tijd alle berichten, foto's, etc. in een biografische tijdlijn organiseren. Hoe verdienen die gasten hun geld? Zijn ze een veredelde marketingorganisatie? Een wisselend IP-adres helpt om het spel niet mee te spelen.

Willen mensen hun leven op internet? Politici en politie zeggen dan, je wilt helemaal geen privacy. Dat dit onzin is weten ze zelf niet. Privacy is niet een kwestie van niet openbaar, privacy is respect van de toeschouwer om niets te dopen met wat je toevallig ziet, hoort en meemaakt.

Als ik hardloop en onderweg een vrijend stelletje in een auto tegenkom. Dan kan ik er naast gaan staan en mij verlustigen aan de blik op klungelige seks van een hoofddoek meisje met een jongen die dominant probeert te zijn - ik ren door. Een jong stel dat lief tegen elkaar aan staat, ze kunnen niet van elkaar afblijven - ik ren door met een glimlach.

Privacy is niets doen met de informatie die je over iemand krijgt. Niet opslaan en als het al om wat voor reden dan ook opgeslagen wordt, er niets mee doen wat je niet vooraf persoonlijk hebt afgesproken.

Wat willen mensen op internet? Ach, het heeft eigenlijkn niets met internet te maken. Het is wat mensen doen, het is de behoefte om te communiceren, om iets te zeggen. Zonder sociaal leven ebtaan mensen niet, met technologie is dat sms of facebook, hyves of twitter of blog besta je niet. Onzin - maar zo voelt het wel. Een tienernichtje vond ooit dat ze niet geliefd was als ze niet elke paar uur een sms-je kreeg.

Via internet ben ik ooit in contact gekomen met Silvester Peperkamp. Silvester Perperkamp is een schilder, die dood is. De man maakte realistisch werk, en het raakte me. Silvester is nu dood, en zijn blog is ook verdwenen. Dat is jammer, want nu is er geen toegang tot de beelden van zijn werk.

'Wat een onzin', kreeg ik vandaag te horen. Het werk van een schilder kun je niet in een boek bekijken, laat staan via plaatjes in een lage resolutie op een slecht beeldscherm. Of het nu iPad, tablet of PC is, die beelden kun je niet vergelijken met de onbelemmerde blik op het uit verf opgebouwde beeld. Da's waar! En toch...

helemaal niet zien of een beetje kunnen zien maakt een heel verschil.

Het wordt tijd om Silvester Peperkamp terug te brengen op internet en er tegelijkertijd voor te zorgen dat zijn werk regelmatig fysiek te zien is.

Ideale dag - for better or for worse

Monkey — Fri, 12 Aug 2011 00:14:00 GMT

andere ideale dag berichten

Parfum!

Afgelopen weekeinde schreef ik over Oui van Lançome. Vandaag over Chanel. Als man schrijven over parfum? Ja, waarom eigenlijk niet? Mijn ideale shop-moment is niet een middagje Bijenkorf in Amsterdam bezoeken en bij alle merkbalies op de begane grond geurtjes en crèmetjes uitproberen. Ik heb een mannen perspectief. Het gaat om wat de parfum verhult of verleidt. Als hetero gaat het mij bij parfum toch om de vrouw - haar lichaam, haar persoonlijkheid, de stem die bij de geur hoort. Het beeld van geluk en erotiek dat parfum kan oproepen. Denk aan The Scent of a Woman – een goed verhaal, knap gespeeld door Al Pacino.

Woensdagavond, na een lastige en zwaar lopende training, rende ik door de motregen terug naar het station. Op de trap liep ik achter haar. Tenger lijf, grappige krullen, lang haar en toch niet. Ze leek zo jong dat ze wellicht nog een beugel had en toch zo'n geur?! Wow!

Die geur die ken ik, of… nee, misschien toch niet. Jawel, zeker weten.

Ik zeg haar hoe heerlijk de parfum ruikt.

Zeggen dat haar lichaam heerlijk ruikt vat ze wellicht op als botte verbale aanranding. Kan dus beter mijn kop houden. De waarheid mag niet altijd in het openbaar. Ligt een beetje gevoelig. Subtiele voorzichtigheid is gewenst. Degene die er wel tegen kunnen zijn soms van zichzelf al te bonkig. Met een boog omheen lopen, jongens. ver weg vandaan blijven. Don’t ever consider, don't even dream of it, unless of course you are looking for a bossy gal, in bed or at home.

Ze bloosde en lachte tegelijk. Goed ingeschat, pffff. “Welke is het?”

“Chanel.”

Spontaan komen verloren gewaande herinneringen aan Chanel No.5 boven.

Ik zei: “Oh ja”, meer tegen mijn eigen dierbare herinneringen, dan tegen haar.

Alert en blijkbaar gesterkt, door mijn, in haar hoofd als een compliment opgevatte, opmerking, vraagt zij: “Nou, welke dan?”

“De enige die ik ken is ‘No.5’.”

Zij vertelt welke het wel is – ik let niet op. Automerken en modellen onthoud ik niet, merken en modellen van hardloopschoenen ook niet. Parfum-namen? Vergeet het maar.

De geur van Chanel No.5 is verbonden met wie en wat ik dacht dat echte liefde voor altijd was. Associaties aan gezinsleven, aan kracht en lachen, aan water, werk en kinderen, en al die andere leuke mooie dingen – die typisch voor de negentiger jaren waren en ook nu nog bij eind-dertig-begin-veertig-jaar-oud-zijn horen. Langzaam ging het naar de kloten.

En toen spatte het uit elkaar.

* * *

Aan de keukentafel typ ik dit verhaaltje. Als ik nadenk, of aan haar denk, leg ik mijn hoofd schuin in mijn linkerhand en ruik ik een mengsel van Chanel en Minneola. Een lach, een kutgevoel, teleurstelling, en bescheidenheid – een mix – wat is het leven mooi.

De binnenkant van mijn hand ruikt naar Minneola. Een vrucht met een smaak en textuur die een mix lijkt van een mandarijn, een grapefruit en een sinaasappel. Schilt makkelijk en ik heb er net één in kleine stukjes door fruitsalade gemengd.

Recipe of the never-ending fruitsalad:

restje van een vorige flinke fruitsalade met aardbeien, bessen, nectarines,

aanvullen met anderhalve rijpe banaan, een minneola, twee perziken, 1/3 Cantaloup meloen en een flinke scheut vers bosvruchtensap.

Op de buitenkant van mijn hand ruik ik Chanel Coco Mademoiselle. Klasse, elegantie, dominant, ongelofelijk aantrekkelijk.

Vanmiddag vlak voor het weggaan, dacht zij blijkbaar aan datgene waardoor ze me ontmoette: dit blog met zoveel woorden over het menselijke, het sensuele en pijnlijke en mooie o.a. naar aanleiding van de achterkantjes van Silvester Peperkamp. Nee nee, niet de vrouw op het station. Ook niet die van Oui Lançome, nee, die ander. Aan mijn recente verhaaltje over Oui Lançome dacht ze waarschijnlijk ook. Met uitdagende stem maakte zij mij bewust van haar Chanel. Ze spuit het onder mijn openstaande overhemd, op mijn borstbeen en op de hand.

Markering!? Spannend en het is ook lekker. Wat is lekker - de gedachte aan 'markering'?

Als man wil ik niet jouw parfum, gij nederlandse vrouwe. Jouw eigen geur. Jouw zweet, jouw haar, je oksels, je billen, je hele lichaam – je handen en alle geuren kleuren en smaken. Dat is wat ik wil. Parfum is de buitenkant… een heerlijke herldere verleidende afleiding. Moet de verpakking mij verleiden? Of verberg je je speels achter je parfum? Of is je geur een deur die open maakt?

Voor mij is een goede parfum een Sirenenkoor. It makes it easier to come by.

Chanel Coco Mademoiselle, mmm let’s talk about it.

So you wanna be classy, sophisticated and down right elegant?

De eerste indruk nadat de beneveling met Chanel Coco Mademoiselle, is ‘jeetje, wat sterk’. Te sterk? Overweldigend. Dat is ook wat ik wil.

Overweldig me – maar neem me mee - take me home. Thuiskomen? Thuis? Haar woorden - mijn woorden.

Dan ebt de piek van de geur weg. Met de handen voor mijn gezicht verberg ik het verlies van 'thuis', en er ontstaat een ‘mooie’ muskus, een kruidige geur. Niet subtiel, wel machtig prachtig krachtig.

Volgens een deskundige parfum recensent blijft de geur van Chanel Coco Mademoiselle lang hangen:

You will need to be careful of how much you apply - it is a powerful scent and it lasts forever.

Mazzel - vanmiddag goed gedoucht en schone kleren aangetrokken. De komende dagen niet dus, en hetzelfde kloffie hou ik aan.

In zijn ‘The Enchantress of Florence’ schrijft Salman Rusdie over het gebruik van geur. Om in Fatehpur Sikri, de grote Mogoelse machthebber Akbar vredig te stemmen eingelijk te verleiden tot het geloven van het verhaal zonder de boodschapper te vermoorden. Terwijl het verhaal is verschrikkelijk is en Akbar wil het wellicht niet horen, maar toch eigenlijk toch ook weer wel.

Ze liet haar geur op mij achter. Ik ben gevangene van haar geur.

. . . it’s hers and the minneola is mine. Ik eet al een dag of drie minneola’s. Super lekker, het sap loopt langs mijn kin, druppels vallen op mijn 'vanish' witte overhemd.

Verdomme, nou moet ik het toch wassen.

Misschien binnenkort op vrijdagmiddag nog wat verse geursporen halen, ik ben vrijwillig gevangene.

Silvester Peperkamp

Monkey — Sun, 17 Jul 2011 22:05:00 GMT

Kale donkerbruine grond rond Egmond. Een koude dag in April 2010.

Op de fiets van één of ander station, op zoek naar dat driehoekig stukje, waar Silvester met een groepje collega's schildert. Het weer is guur, de grond nat, maar het eerste gras is al groen, in de verte één bollenveld in bloei... de knotwilgen nog kaal. Goed gesnoeid. Eentje lijkt niet, of nog niet gesnoeid. Misschien al wel twee jaar niet.

Als schilder kun je de natuur schilderen maar zelfs de naturel schilders kiezen wat ze zien - zij kiezen vorm en zij kiezen kleur, zij zijn ons filter - de deur.

Het is een groot doek waaraan Sil staat te werken. Ruim anderhalve meter bij meer dan een meter. Met open mond sta ik toe te kijken. Het is nog lang niet af... maar het zuigt mij de grond van Egmond in. De bollenstreek, ik heb jaren in Warmond gewoond - vlakbij -geklets, maar het roept iets op. Nooit helemaal thuis en uiteindelijk gevlucht.

Het donkere bruin, speciaal van rokerij bruin roet gemaakt, is prachtig en trekt alles mee. Sil wat maakt dat jij kiest voor dit donkere sombere winterse...? Het vruchtbare van de aarde, de plek waar leven uit ontspruit en waar mensen nog van afhankelijk zijn. Zonder die aarde geen eten, zonder die aarde geen dampkring. Ik wil er met mijn blote billen in liggen vrijen met haar...

de droge, toch licht vochtige aarde besmeurd ons... de vruchtbaarheid, de koelheid, de doordringende koude van de winter is nog niet weg, het korrelige, de kracht... dust to dust... maar ik voel haar warmte - exposed.

Een verhaal kwam er niet. Zo was Sil niet. Als ik hem tegenkwam en we schilderijen bespraken zei hij niet veel. Hij luisterde. Het schilderij was blijkbaar voor de kijker. Kies jij maar de woorden. “Jouw teksten bij die achterkantjes,” zei hij, volgens hem pasten die goed.

Bij dit bruine aardse schilderij, waar geen hoop uitstraalt, ook al is overduidelijk het voorjaar in aantocht... had en heb ik geen verhaal. Wat was - wat is dit zware donkere beeld?

Later schilderde Sil tijdens de Giro etappe in Amsterdam flitsende fietsers in een bocht. Afstandelijk wellicht, want hij zei niets. Knikte tevreden en zei iets als het plaatje gelukt was. Hij zweeg... hij maakte beelden die voor mij niet zwegen - beelden die voor mij ook nu niet zwijgen. Compositie prachtig, technisch niet.

Vorige week hoorde ik pas dat Silvester Peperkamp zich heeft opgehangen in zijn atelier... niet gisteren maar een paar maanden. Ik doe het met achterkantjes en dat ene moment en beeld in Egmond.

Zijn werk verdiend een tentoonstelling... da's niet eenvoudig want heel wat werk heeft hij gegeven - dat is weg. Hij schreef niet op aan wie, niet wanneer, en niet waar... zijn laatste werk staat wellicht nog wel op zijn zomputer op zijn fototoestel.

Er waren mensen die van hem hielden... er zijn mensen die nog dagelijks van zijn werk genieten.

Details uit het schilderij naar voren halen kan bij Piscaweb en hier staat de afbeelding nog een keer.

Alle berichten over Silvester Peperkamp hier.

Simpelweg Nederland

Monkey — Thu, 30 Sep 2010 03:48:00 GMT

Nu rechts onontkoombaar lijkt krijgt ik de kriebels bij elk beeld van lekker Nederland, Da's lastig want Silvester is een schilder die de werkelijkheid van Nederland schildert. Ik wil niet dat 'echte' Nederland, dat eigenlijk het Nederland is van tientallen jaren geleden en waar we niet verrast kunnen worden door onverwachte nieuwe invloeden. Nu 'politieke hoer' Verhagen zich verkocht heeft aan de politieke schuinsmarcheerder en briljant marketeer Geert Wilders, zit Nederland gevangen in bruin caféachtig neoliberaal nationalisme.

Om van Kunst te genieten zoals Silvester die van de werkelijkehdi maakt is het onvermijdelijk om Nederland te accepteren. Gisteren was het een goede dag om Nederland te accepteren zoals het is.... het weer was prachtig, herfstig zonnig en weinig wind... goed voor de vitamine D. En ik heb lekker hardgelopen - zo'n mooie dag wil ik niet missen.

In de straat rechts wil ik lopen, rondkijken, aanbellen... a place to dwell on.

Silvester - Zonsondergang is niet altijd mooi

Monkey — Sat, 12 Jun 2010 01:11:00 GMT

Op het weblog van Silvester Peperkamp verscheen vandaag een afbeelding van een prachtige zonsondergang. Op zijn weblog schreef ik mijn eerste indrukken als klad. Hieronder een tekst waarvan je allen kan zeggen dat die er nog op lijkt - dit is kladversie 2.

Een zonsopgang is in de kop van heel wat mensen een romantisch moment, waarin de natuur iets toont wat niet zo vaak zichtbaar is, maar warm aanvoelt, fijn is... het is mooi. Als bergbeklimmer ken ik prachtige heldere zonsondergangen. Dan staat er een prachtige donkerrode zon laag aan de hemel, die ruim honderd kilometer verderop blinkend wegzakt achter de horizon. Door kou op drie of vierduizend meter hoogte kruip je weg in een donzen jack, en uit de wind kijk ik terwijl de zon wegzak. Als kustbewoner heb ik langs het strand gewandeld, op de boulevard en op De Pier staan kijken naar die rode bal die langzaam en trillend in het verre water verdwijnt. Mooie beelden, een schilder moet daar maar zien te evenaren.

Het boeiende aan het werk van Silvester is dat hij geen mooi schilder wil zijn. Geen belle peinture - eerder peinture de gens. Ga bij hem niet op zoek naar een mooi en gedetailleerd verfraaide werkelijkheid die je op de muur kan hangen. Alleen al de hard houten panelen waarop hij schildert en die ik tot nu toe alleen amar zonder lijsten heb gezien, suggereert een harde onverbloemde naaktheid. De meeste mensen in Sil's werk roepen emotie op. Ze zijn niet per sé mooi, er kan van alles mis zijn, en in hun imperfectie zijn is het wat ik noem pure schoonheid. Mensen leven, mensen huilen, mensen leiden jong of oud, jong verward door de opkomende krachten van nhormonen en een groeiend brein, de mannen van veertig naarstig op zoek naar wegvloeiende krachten, en helemaal in de war als de geur en smaak van jonge vrouwen de laatste oprisping van levenslust veroorzaken, zeker als ze met haar stem je verteld hoe leuk en wijs en mooi je ben. Je bent weer jong en krachtig. Je weet alleen nog niet dat het waarschijnlijk voor de laatste keer is. Er zijn vele redenen waarom zij jou over een tijdje aan de kant zal zetten. Als puber ren je rond, huilend, experimenterend vaker alleen en eenzaam dan met drank of xtc in je lijf gezellig met elkaar. De oude dames in Knokke (zie hier en hier) die gezellig roddelend over het strand lopen, onbeschaamd over het versleten lijf, want gehuld in mooie schoenen en prachtige creme kleurige jurk, misschien wel van zijde, weten ze van de welvaart waar ze van genoiten, van de sex met mannen en vrouwen toen ze nog jong waren of voller in de vijftig... nu zijn het bronnen van levenswijsheid die over het strand lopen mooi te wezen in hun oudheid. Ze kijken niet gulzig naar jonge lichamen - alhoewel nog één keer zo'n blote jonge man zien zwten en een orgasme krijgen en dat hij een paar uur voor hen alleen is... het mag maar hoeft niet.

Bij Silvester's werk hoeft er ok niets. Het is er. Een vitale levenskracht die zich niet stoort aan RTL-Boulevard schoonheid, maar liever de kracht van de mensn Jan, de verslaafde zwerver, laat zien. Niet uit romantische overwegingen. Nee, verdomme laten we wel wezen, dat is een deel van ons leven, van de maatschappij. Het is niet alleen Ik Hou van Holland!

Mijn eerste indruk van de 'Zonsondergang op Texel' van Silvester is dat het een prachtig gelukt schilderij is omdat de zonsondergang niet mooi lijkt te willen zijn. Ik zag het 's avonds laat, eigenlijk vroeg in de nacht voor het eerst, en het was helemaal niet romantisch is. Het is indrukwekkend! Indrukwekkend zoals een zonsondergang kan zijn als die niet romantisch is.

* * *

Als bergbeklimmer en kustbewoner weet ik dat een zonsondergang er niet alleen dreigend uit kan zien, maar ook werkelijk dreigend is. Als je in de stad woont merk je daar niets van. Het weer heeft daar tussen de gebouwen minder grip op je. Harde wind voelt in de straat veel minder heftig. Winterse kou is niet zo snerpend, achter de dijk in in het Land van Maas en Waal of langs de Linge.

Bij een dreigende zonsondergang wordt het donker; lijkt er zwaar weer op komst, zware buien hangen in de buurt of vlak boven je, de wind kan opsteken met stormvlagen. Je houdt er rekening mee dat je snel binnen moe kunnen zijn. Op het water strijk je de zeilen, of benut tot op het allerlaatste moment de wind om in de buurt van een haven te komen. Fietsend door het bos of over het open veld in een wijdse Nederlandse polder piep je wel anders. In dat soort situaties is de zonsondergang onveilig. Geen romantiek.

De wolken kleuren niet mooi rood of vreemd licht paars, maar grijs, zwart, rood bruinachtig - het wordt niet vriendelijk donker. Een unheimisch en verontrustend gevoel bekruipt me dan. Het is onbehaaglijk. De ervaren natuurliefhebber in mij, de bergbeklimmende buitensporter, in mij geniet dan wel. Genieten van de existentiele spanning van het risico en gevaar. Of het simpele gegeven dat ik buiten ben onder dergelijke omstandigheden. De geuren, de kleuren, de stilte, of het gedonder in de verte, het suizen van de wind - de eenzaamheid. Dàt voelt speciaal.

De meeste mensen vluchten naar binnen of zijn allang binnen, aan het bier of kijken naar de WK. Ooit rende ik tijdens dondergaande zon de Grote Sint Bernard pas (2.469mtr) op. Een hardlooptraining. Het tijdstip was dat van de zonsondergang, maar in dal daar ten zuiden van Martigny, hingen flarden wolken, hoog bove mij rond de toppen van de bergen hingen zwarte bolle wolken en dreigde er regen, onweer en misschien wel sneeuw. Al was het nog niet kouder geworden. Op de pas aangekomen durfde ik niet direct terug naar de tent.

Niet naar beneden, de eerste dikke druppels vielen al. Ik loop het restaurant binnen. Er klinkt veel geroezemoes. De TV staat aan, het is de WK voetbal, een wedstrijd van Italie. Ik blijf even kijken tot ik de sfeer geproefd heb, de stand weet en of Italie zal kunnen winnen. De waard wil dat ik binnen blijf. Hij weet waar ik met de tent sta. het kriebelt, ik kan niet te lang blijven hangen. Ik wil terug, er wacht een klimgenoot in of bij de tent. Trouwens die gasten roken - smerig, ik kan beter gaan.

Buiten blijkt de lucht nog steeds dreigend, net als in het schilderij van Sil is er boven het dal aan de Italiaanse kant een gat in de donkere wolken lucht. Licht valt daardoor onder de donkere koepel. Dat er licht door de wolken heen valt is voor sommigen een symbool voor 'veilig' en 'geruststellend'. In de natuur is dat een valse geloofszekerheid. Ondanks het 'heilige' licht is het buiten nog steeds dreigend. Alles wat de zonsondergang maakt is dan heel dichtbij. Je bent buiten, het is donker, heel donker, er is vreemd licht, er is ongemak en er dreigt gevaar. Toch voel ik me zeker. Ik loop de pas af. In het begin in looppas. Al gauw wil genieten van de zwaarkracht en ren ik de voeten onder mijn lijf vandaan naar beneden. Al gauw gaat het veel te snel. Als ik nu val breek ik mijn benen en veel meer. Als je zo hard een berg afrent over asfalt kan de fysieke onrust in je kop slaan. Die dreigende lucht en donkerte versterkt dat risico. Ik wandel verder en geniet. Rustig in looppas kom ik bij de tent.

Een brede smile kijkt me aan.

'Jij hebt mazzel.'

Hoezo?

Een spottend knikje, en een aandacht vragend in de lucht stekend vingertje is het antwoord.

Ik sluit de ogen om goed te kunnen luisteren.

De wind is opgestoken. Niet bij de tent. Het is stil en nog droog, maar in de verte klinkt een dik suizen.

Verschrikt kijk ik mijn klimmaatje aan.

Alles is binnen?

'Yeb.'

Silvester's zonsondergang op Texel vangt het donkere onbehaaglijke van een zonsondergang. Het unheimisch natuurgevoel dat op het paneel gevangen is, overtuigd mij meer dan welke Turner ook. In mijn benen voel ik een wee gevoel, dat ik ken van het prikkelende gevaar, terwijl ik naar de zonsondergang die Silvester voor zichzelf schilderde op mijn laptop-scherm kijk.

* * *

Het jargon van de kunst is mij onbekend - niet dat ik het afwijs, ik ken het niet. Toch kan ik om het woord impressionitsich niet heen. Aan de dis op verjaardagen wordt er over kunst en politiek gesproken. In deze Zonsondergang op Texel zie ik een geslaagde poging tot het geven van een woeste impressie in waarbij afleidende storende details weg zijn gelaten. T

Struiken op de zandgronden zoals in Texel hebben stevige takken en dicht gebladerde, ze weerkaatsen nauwelijks licht, het gewas is te donker. In het schilderij zijn de struiken er wel, maar als je beter gaat kijken of met een vergrootglas, dan zijn ze er niet. Het is donker... het licht dat boven zee nog door de wolken komt heeft op het eiland al geen kans meer. Het is donker. Het licht op de fiets moet wel aan.

Toch is er nog iets heel anders aan de hand. Mijn eerste ontmoeting met het schilderij werd gevolgd door een tweede. Ik werd midden in de nacht wakker, en wilde het beeld nog een keer zien.

Terijwl ik met mijn slaperige kop de laptop opensla en na een paar minuten het schilderij op het scherm bekijk, zie ik heel wat anders. het is als de beste muziekstukken. Ze zijn niet elke keer hetzelfde. Komt dat door mij zelf, of is dat de gelaagdheid en gedetailleerdheid die op verschillende manieren de kijker en luisteraar boeien.

Het schilderij glinstert me tegemoet. Ik zie een dunne bewolking waardoor heen licht glinstert. Er zijn enkele donkere wolken, verder is de bwolking relatief licht. Het landschap is wel al donker, weinig details in de struken en bomen. Wat groot is en wat klein is, wat ver weg is en wat dichtbij, het lijkt al zo donker dat dat nauwelijks meer te onderscheiden is. De huizen liggen verschollen achter bomen of duinen met struiken - geen licht van menselijke bouwsel onderbreekt. De verkeersborden zijn ook al niet meer goed te lezen.

Dit dunne effect ontstaat door de losjes bijna slordig geschilderde witte eerste laag op het paneel. Op verschillende plekken is over het donkere grijs zwart bruin heel dun en witachtig bruin geschilderd, waarbij de kwast hier en daar een onderbroken streep wit achterlaat. dat wit geeft fysiek relief aan het schilderij en daardoor ontstaat en extra reflectievlak dat bij de dames op het strand in Knokke ook al zo mooi werkte. Het voegt een glinstering en stralende levendigheid aan een verder donker beeld toe dat verwarrend is maar wel mooi. Geloofd de schilder ook in het goddelijke licht in mensen? is er de suggestie van licht nodig om gelukkig te zijn, is er licht en hoop nodig om het leven dragelijk te maken? Moet de zonsondergang toch geruststellen?

Maar zonder te kutten over de betekenis van licht en donker in het werk is er iets spannend dat ik iedereen zou willen laten zien. Als impressionist laat Silvester via de strook wolkenloze hemel licht tegen de onderkant van de wolken weerkaatsen. Prachtig. We zien de zon niet, maar het licht is er wel. Nergens in het schilderij is er licht, en toch is het er.

Verdomd Silvester, misschien is het mijn verbeelding, maar jouw 'Zonsondergang op Texel' doet iets wat de beste muziek voor mij kan doen - er is zoveel ambiguiteit dat ik elke keer weer kan genieten.

Zonsondergang op texel - Silvester Peperkamp

Dit werk is voor mij net zo boeiend als

Silvester, het station in Echteld

Monkey — Sat, 05 Jun 2010 11:03:00 GMT

Fuchs in de Groene Amsterdammer en Silvester in het Land van Maas en Waal.

Monkey — Sat, 05 Jun 2010 10:29:00 GMT

Sinds de prachtige Winter 2009-2010 zijn de schilderijen van Silvester (hier op zijn blog) voor mij een bron van schoonheid, plezier en inspiratie, als een nieuw schilderij verschijnt en er komen zinnen op en beelden of gevoelens verbonden met het schilderij, schrijf ik. Soms op zijn blog, soms hier, soms in een word-document op de PC en doe ik er verder nog niks mee. Amateurisme en dilettantistisch.

Als ik naar een schilderij begin te kijken is er altijd iets dat het eerste opvalt. (Fuchs, in 'De Groene Amsterdammer'). Bij die eerste indruk ophouden en vrolijk schrijven levert spontane waarnemingen op. Soms in mooie oorspronkelijke woorden. Lastig is dat als ik die spontante woorden lees denk dat die het kunstwerk bijna altijd tekort doen. Zoals muziek is om beluisterd te worden wil een schilderij bekeken worden. Kijken, kijken en nog eens kijken en teksten mogen steeds bijgewerkt worden tot ze doen wat ze moeten doen. Raken.... Met rustige stem zegt Silvester bijna altijd dat hij de eerste versie het meeste aanspreekt. Voor de achterkantjes zal ik teksten schrijven. Verdomme, wat een dilemma. Ik moet voorbij het spontane en intuitieve zien te komen en toch de schilder blij maken. Het zijn zijn beelden en mijn woorden willen complementair zijn... of ik dat spontaan kan? De beste beelden en muziek zijn toch vaak ook een kwestie van hard werken en bijwerken...

Ervaren wat Sil's werk oproept is één ding. Waar ik naar zoek zijn de details die het schilderij toont, zien hoe en wat er geschilderd is, wat wil hij uitdrukken, wat zie ik en beleef ik? Waarom schildert hij hier zo, en daar weer anders? En als het een impressie van de werkelijkheid is wat heeft de schilder bedoeld?

Bij Silvester is het prachtig om zijn gevecht met GROEN te zien. In woorden zegt en schrijft hij dat groen lastig is, dat het hem moeite kost. Maar zijn schilderijen van Hemmen bevatten een groene pracht zoals ik ze nog nooit in schilderijen gezien heb. Misschien zal hij het komende jaar ontdekken dat hij een prachtige serie groen heeft gemaakt. Na de grijswitte winterlandschappen van 2009-2010 heeft hij dan de warme zonnige zomer van 2010 gevangen is wellustig groene tinten in het Land van Maas en Waal.

Wat is het handschrift van deze rustig observerende man, die ik nu een beetje ken als vriendelijk en mensenlievend? A man of my time.

* * *

In het vorige bericht noemde ik Kahnemann, Krugman en Lewontin als leraren, dat gaat over economie, psychologie, biologie en alle drie hebben voor mij met een politieke lading. Gisterenavond werd ik gevangen door een schilderij van het station in Echteld en schreef ik een korte tekst (zie hier) op het blog van Silvester. Vanochten realiseerde ik me Dat Rudi Fuchs mijn leraar in de kunst is geweest. Ontdekt via ouders die het gezin naar musea op sleeptouw namen en later mijn lief, met wie als de kinderen er niet waren, naar het Stedelijk het Van Gogh, of het Kroeller Mueller ging. Samen kochten we prachtige bij mij passende Brood litho's. His Master's Voice hondje

Tegenwoordig schrijft Rudi Fuchs in De Groene Amsterdammer elke week een paginavol over kijken naar schilderijen. Een must voor elke scholier en amateuristische leken liefhebber zoals ik. Het is genieten in mijn kleine klaslokaal. Elke week komt die Fuchs voorbij en laat hij iets achter om te bestuderen en te leren. Dit weekeinde of volgende week is mijn huiswerk een bezoek aan de Galerie Onrust, waar een pracht werk 'Paysage au ciel sombre' van Robert Zandvliet hangt.

Waar leven is en liefde - Hemmen

Monkey — Wed, 26 May 2010 15:58:00 GMT

Over het leven...

Monkey — Mon, 17 May 2010 16:45:00 GMT

“In het leven bestaat slechts onderscheid tussen verschrikkelijk en miserabel. Het leven is vol misère, eenzaamheid en lijden en overigens,

het leven is veel te gauw voorbij.

Ik heb vaak niet veel lol, en de rest van de tijd helemaal geen lol. De enige manier om gelukkig te worden is jezelf iets wijsmaken. Als je te eerlijk en helder naar het leven kijkt, wordt het ondragelijk.

Het enige dat me werkelijk spijt is dat ik niet iemand anders ben.”

In 'Ocean Twelve' putte één van de crooks uit hetzelfde repertoir:

“The modern man: disconnected, frightened, paranoid for a good reason, too sad to be funny,

unusable.”

Dat Woody Allen dit zegt, allah, maar als degene die suggereert dat ze je vriendin is jou dit serieus gaat verwijten... wie is hier dan gek? Binnenkort moet ik maar weer eens een film van Woody Allen bekijken. Altijd boeiend, meestal goed, en de donkere kant van het leven prachtig belicht.

Het is als met de basgitaar in rockmuziek. De beste bassisten spelen een eigen melodie, los van de falsetto stemmen los van de dominante melodie van een song. Quotes over het leven, zoals hierboven, zijn als de bassen in rockmuziek, voegen een melodie en betekenis toe aan het leven, tegelijkertijd zijn ze schaduw en ritme. The beauty of life.

The inability to see that beauty and appreciate the darker rhythms of life is due to stupidity of people living only half of their life.

Bedankt Silvester - voor de beeld-spraak.