Lopersgezwets 2010

Lopersgezwets 2010 #139 Een winterse avondloop

Monkey — Wed, 29 Dec 2010 02:44:00 GMT

Vandaag was de atletiekbaan gesloten. Geen hardlooptraining doen onder deze winterse omstandigheden is hartstikke stom. Ritme in de training en gezelligheid helpt. Het was de laatste training van het jaar - heel weinig deelnemers. Twee die de Elfstedentocht willen doen. Eentje is er ingeloot.

Het is koud en er ligt ijs en oude sneeuw op de straten van Overveen en Bloemendaal. We maken er een langer fartlek training van. Niet over de kop maar wel zoveel versnellingen dat het een flinke inspanning wordt.

Uiteindelijk >15K gelopen, een keer over het kopje van Bloemendaal, daarna de Zeeweg heen en terug

en daarna naar het gezellige honk voor thee, teveel koekjes en nieuwsgierige en gezellige kinderen. Het tempo varieerde, meestal net onder 10K wenstijdtempo van de gemiddelde loper. Uiteindelijk was het geen zware intervaltraining maar wel een stevige. Ben benieuwd of ze spieren voelen. Lekker hebben ze zeker wel gelopen, want stil gestaan hebben ze niet.

(De volgende dag kreeg ik een mail dat de benen goed gevoeld werden. Dat is ook de bedoeling bij een stevige fartlek training)

Ik heb weer zin in rondrennen. De sneeuw en de winter doen me goed.

De schrijfinspiratie van december is er en ik leef me uit - als er geen shit om me heen is. Alcohol en selfdepreciative, agrresiie en negativiteit in mijn omgeving storen. Besmettingsgevaar dreigt.

Naar aanleiding van het stuk 'Mentale Hardheid' (hier op mijn blog, dus) doe ik een verwoedde poging een uitgebreider essay over 'muziek en rennen' te schrijven. Veel lezen en schrijven. Binnenkort overleg met de wetenschappers - UVA en daarna Erasmus.

Lopersgezwets 2010 #138 Een Drenth's gesprek

Monkey — Wed, 15 Dec 2010 05:26:00 GMT

Simon Vroemen heeft de volgende tips voor één tot twee keer per week krachttraining:

1) 30 minutes core stability.
Abs/back 2:1.

2) 30 minutes Weights.
Squats (e.g. 3x15 both legs, medium-high weight, 3x15 left leg only, 3x15 right leg only),

Step-ups on a block of 25/30cm. Step ups 3x15 left, 3x 15 right, weight lower as squats.

Om je training en loopambities te evalueren:

1) Mijn drie sterke punten als hardloop atle(e)t(e) zijn…

2) Mijn twee zwakste punten als hardloop atle(e)t(e) zijn...

3) De volgende training vind ik lekker: …

4) Ik vind niets aan een training: ...

5) Ik train . . . / . . . keer per week (zomer/winter)

6) Mijn gemiddelde afstand per week is ongeveer: . . . . .

7) Houd ik een logboek bij?

8) Mijn persoonlijke records voor 100, 200, 300 400 600, 800, 1K, 2K, Cooper Test, 5K 10K, 15K, 10EM, Halve Marathon, 25K, 30K, Hele Marathon.

9) Mijn doelen voor 2011 tot en met 1 juli zijn:

Lopersgezwets 2010 #136 Krachtoefeningen

Monkey — Fri, 05 Nov 2010 03:34:00 GMT

How to: Take a seat on the ground. Lift your rear off the ground in a bridge with your hands just outside your shoulders. Next, walk backwards 8 to 10 feet, stop and then reverse the motion forward.

Repetitions: Do this exercise three times for 30 to 45 seconds, each. Depending on your level of fitness, you may need to work up to this.

Health benefits: This routine works on your shoulders, triceps and core, says celebrity fitness trainer, Lacey Stone. "I use this with my clients who want a full body tone-up."

How to: Lay flat on your stomach with your arms out in front of you resting on the ground. Your legs should also be lying flat on the ground. With your head in a neutral position, lift both arms and legs simultaneously, as if you were flying. As you lift up your lower back should contract.

Repetitions: Hold each movement for at least two to five seconds per repetition and depending on your fitness level do between 15 and 20 repetitions and work yourself up to three sets.

Health benefits: This move strengthens the lower back muscles which is part of your core. Stone recommends doing this exercise if you have a weaker lower back.

How to: Lie on the ground on your side. Your shoulder should be in-line with your elbow. Lift and hold in the planked
position for 30 to 60 seconds. Repeat on the other side.

Repetitions: You should aim for three sets, each you will hold for 30 to 60 seconds. Switch sides and repeat.

Health benefits: This is great for your obliques and core, says Stone

Lopersgezwets 2010 #134 Help een wedstrijd naar de kloten

Monkey — Sat, 30 Oct 2010 23:08:00 GMT

Coachingsvraagstuk #7

Prachtig stukkie stond er vandaag in het NRC-Weekblad over Wim de Jong. dat is een columnist die ergens in de Volkskrant regelmatig schreef, schrijft is waarschijnlijker, over het leven van een vijftiger. Nou ja, net-vijftiger.

Voor hardlopers zijn al die levensproblemen en situaties relevant. Ze hebben daar flink last van vanwege de gemiddelde mentale hardheid en de reletief lage prioriteit die hardlopen onvermijdelijk door werk, gezien, vriendin etc. Daarover schrijven kan de professional Wim de Jong zich veroorloven, zijn vrouw negeerde het. Ze wist dat het deels waar is, leesvoer, en vooral een versie van de werkelijkheid. Ik zat helaas niet in de omstandigheid dat wijsheid en eigen waarde van de omgeving het mogelijk maakte rough and ready recht voor zijn raap op te schrijven hoe de sociaal emotionele factoren het hardlopen beperkte - ja, zelfs blessures veroorzaakte, plezier ontnam. Het gevoel mocht niet, 'dat neem je terug' de feiten niet, en zio nu en dan een flinke godverdomme was al helemaal uit den boze.

Wim de Jong, onthulde het normale leven - en werd uitgemaakt voor schlemiel, hij kreeg het advies zijn wijf eruit te flikkeren, doe niet zo pathetisch, je maakt je zelf belachelijk... heerlijk om te lezen, ik hoorde het ook... het zijn mensen die leven in schaamte en met de omerta over privé en het besef dat heel normaal is wat ze zelf losers-gedrag vinden. Het Arnon Grunberg geen-sekstaboe: de meeste stellen hebben helemaal never nooit meer seks. Losers?

De hemel? Samenleven met een intelligente vrouw die ook snapt wat intimiteit is - het is weinigen gegeven. Het is ook niet zo dat mensen op tijd uit een zieke sociaal emotionele omgeving (relatie) stappen. De liefde en zorg voor de kinderen, de financien; de prioriteit ligt bij werk dus er is al koelende en verzachtend afstand tussen de ex-geliefden gegroeid.

Wim de Jong is niet bang om ouder te worden hij is een mazzelaar:

“Ik kan met m'n ogen dicht tegen een jonge, knappe man op. Ik weet wat vrouwen willen. Ik begrijp ze en dat is onweerstaanbaar.”

Ik geef toe, ik vrees dat ik dat niet weet, ze niet zomaar begrijp - niet heb. De verstoorde types van de laatste jaren maken me dat elke dag duidelijk. Toch... mijn zelfvertrouwen is er niet door weg. Mijn lef wel, maar dat was toch al niet zo groot. Als hardloopcoach moest ik hard lachen om het stukkie. Er zijn heel wat vrouwen die 'helemaal niet snappen wat mannen willen'. En dat gaan ze ook niet zo gauw doen. Of zou dat 'begrijpen' en dat 'weten wat die mannen willen' niet aan te leren zijn? Op het moment dat ze ontdekken dat ze de liefde zelf geven en nemen - dat ze begrijpen

“waar het in het leven om gaat. Om intimiteit, om het kleine geluk, van kennen en gekend worden. (Wanneer ze zich realiseren) de waarde van een duurzame, hechte, intieme relatie.”

Is het waarschijnlijk te laat. De hardloopcarriére naar de klote en de relatie leeggebloed. Voor de kritische lezers die dit allemaal maar gezeur en depresief geneuzel vinden, nog even ter herinnering drie slides uit een eerdere presentatie over het prestatiemodel van een sporter:

Het leukste citaat uit het interview met Wim de Jong is van toepassing op de omgeving waarin ik leef - en de ontkenning van een probleem - groter dan drugsgebruik of Wilders met zijn perverse rechtse angstzaaierij:

“Ik werd doorverwezen naar een psychisch medisch centrum (vanwege de andropauze). Bij het intakegesprek kreeg ik een vraagenlijst. Toen kwam de vraag: 'drinkt u'. Ja. Hoeveel 3/4 fles. Per week? Nee, per dag.

Ooooooh, dan was het duidelijk. Ik kon meteen door naar de alcholoontwenningscursus. Ik heb vier keer twee uur gepraat met een 27-jarige psychologe. Na acht uur zei zij: 'U heft geen alcoholprobleem. U heeft een leeftijdsfaseprobleem.'Ja, hé hé. Dat zei ik toch.”

Misschien ga ik morgen zondag 31 oktober toch de Middenmeerloop doen. Mijn eerste in het Rondje Mokum. Vandaag heb ik ruim 20K gelopen. Of dat verstandig is? De uitdaging van morgen is stukzitten, vlot tempo starten en kijken waar en wanneer ik sterf. Mentale hardheid trainen, lees ook hier, hier en hier) Bluffen! Want misschien ben ik geblokkeerd - zoals wel vaker (lees hier nog eens). Laf en weekhartig.

Overige berichten over coachingsvraagstukken: #7, #6, #5, #4.2, #4.1, #3, #2, #1

Lopersgezwets 2010 #133 Coachingsvraagstuk #6 Mentale hardheid in de training

Monkey — Wed, 27 Oct 2010 01:12:00 GMT

Mentale hardheid in de training

Een functioneel boze Geurtsen is een effectieve Geurtsen.

Als een boeman zou ik vandaag de training leiden. Met zachte hand gebeurt er weinig tot niets... slappe hap, autoriteit verlangen de mensen - zelfs de zoon van professor Heertje, toch een niet geheel ouderwetse stand-up comedian vindt dat de baas van nederland inspirerend en overtuigend meeslepend moet zijn. Joh, ga je zelf vermaken.

Bij aankomst op de baan, ik had intussen al wat kilometertjes gelopen, was ik overduidelijk. Ga inlopen en blijf lopen, we gaan vandaag niet rusten tussendoor. Blijf lopen. Als iedereen er lijkt te zijn ga ik voorop. Rustig tempo... de bedoeling is elke één twee rondjes versnellen en dan weer rustig door. Opwarmen tot power.

Het plan - mijn plan - was een dertig minuten durende opwarming met oefeningen als bokje springen, met twee benen hoppen, flink wat 50mtr sprintjes en blindlopen, soepelheidsoefeningen, vervolgens een 5K voluit, daarna uitdribbelen, vervolgens blindloop-oefeningen, en weer sprint versnellingen, 6 x 300mtr 5Kwenstijd-tempo en een 2K 10Kwenstijdtempo, gevolgd door uitlopen. De bedoeling was 1,5 uur voortdurend in beweging met steeds nieuwe pieken.

Het idee van hardheid - mentale hardheid, was mijn drijfveer. Grenzen verleggen, langer en zwaarder trainen, weg met het gekeuvel en halverwege willen stoppen. Ook nu haakten verschillende mensen op verschillende momenten af. De eerste ging omdat hij tekort voor de training flink gegeten had. De volgende nam gas terug. Kan gebeuren, maar toch jammer. 'Afzien' en 'doorgaan' kwamen vanavond niet in zijn woordenboek voor. 'Werk' was het excuus.Mag, maar dat is geen wedstrijdhouding of een mentale hardheid. Na de vijf kilometer haakte de 'hardste' atleet af, jammer.

Een paar stille vechters liepen door en deden hun training. Knap het ging niet bij iedereen lekker. Het meeste bewondering had ik voor de potentiele 5K kampioene. Tijdens de race ben ik een paar keer meegelopen, helpen, tips, hazen, etc. Toen ik op de andere lopers moest gaan letten was er gelukkig de snelste marathonloper in de groep, die ook nog even kon en wilde hazen. Na de finish lag ze op de grond. Hijgend, stuk zitten, nou ja creperend op de grond en met bloedneus. Na verloop van tijd kon ze niet omhoog komen - om het bloed van de neusbloeding naar buiten te sturen. Jammer genoeg was ze de enige. Ze bleef na afloop niet hangen, nog en paar herstelrondjes en toe weg. De volgende dag aan de telefoon bleek het een emotionele hikup te zijn. De zoveelste indicatie dat sociaal emotionele factoren van grote invloed zijn op trainingsmotivatie, intensiteit en wedstrijdprestaties.

De beste en snelste loper spaarde zich... maar deed toch het meest. Een nieuwe loper was een snelle loper, geweldig zo'n ruwe diamant. Prachtig.

Training geven is een genot - maar blijkbaar is autoritair leiderschap nodig. Wat maakt me dat pissig. Vanavond werkte het.

Overige berichten over coachingsvraagstukken: #7, #6, #5, #4.2, #4.1, #3, #2, #1

Lopersgezwets 2010 #132 Mentale hardheid

Monkey — Tue, 26 Oct 2010 00:44:00 GMT

Op de vraag om een verhaaltje over wat er nodig is om persoonlijke records te behalen kon ik geen nee zeggen. Als looptrainer krijg je de meest rare opmerkingen naar je hoofd geslingerd. Verzoeken om in twaalf weken voor de marathon klaar te stomen en dan graag ook een persoonlijk record lopen, maken me moedeloos. Het is gewoon niet leuk om met dat soort vragen en opmerkingen geconfronteerd te worden. Er blijkt een consumentisme en hedonisme uit, die vooral staat voor 'ik ken mijn lijf niet, maar wil wel dat het lichaam doet wat ik wil'. Een houding waar ik moeite mee heb.

Het verzamelen van aantekeningen is de boeiendste fase van het schrijven van een artikel. In dit geval ook, ik schreef een eerste concept en overzag het resultaat. Wil ik ermee doorgaan, wordt het wat, of gewoon een doorsnee tekst? Het was niet meer dan een lijst met to do's, zoals stemmers op moderne 21ste eeuwse Bruin Café politieke partijen denken dat werkt. De lijst staat nog op de pc, en het komt er voorlopig niet vanaf. Het lijkt een op wat ik al tientallen keren heb geschreven en verteld. Het artikel mag interessant zijn, maar volgens mij is het water naar de zee dragen.

Intussen merkte ik dat wegwedstrijd atletiek leuker is dan recreatief lopen. Natuurlijk willen wedstrijdatleten ook persoonlijke records lopen, maar ze willen vooral winnen, winnen in 't klein en winnen in 't groot. Winnen in wedstrijden achter de kerk, in de duinen, op de atletiekbaan, etc. Als het goed gaat, groeien die volwassen atleten naar een prestatieniveau waarbij ze op het podium staan tijdens regionale wedstrijden.

Wat nodig is om wedstrijden te winnen, is echter heel wat anders dan wat training voor persoonlijke records van de atleet verlangt. De vechtlust die nodig is om toch nog die atleet in te halen, is heel wat anders dan de soepelheid van de tred waarmee een record gelopen wordt.

Om regelmatig een wedstrijd te kunnen winnen is het nodig om te kunnen

doodgaan, stuk zitten en zonder inhouden toch door rennen

“Mentale kwaliteiten als vasthoudendheid, taaiheid en doorzettingsvermogen — en de capaciteit om te kunnen en willen omgaan of zelfs gemotiveerd te raken door pijn is de sleutelfactor die het onderscheid maakt (…) in hardlopen.

Je ziet het aan de met speeksel en snot bedekte gezichten van de toplopers op marathons. We hebben handdoeken aan de finish om al dat half opgedroogde spuug en snot van het winnaargezicht te wassen.

Ons creatieve team moet regelmatig het snot weg photoshoppen van de race-foto’s die we voor onze reclame-campagnes willen gebruiken.”

Laten we er geen doekjes om winden:

wedstrijden lopen doet pijn,

degene die vaak wint is degene die de meeste pijn verdraagt.

In de rubriek artikelen staat hier een uitgebreid verhaal (nog in concept) over wat er nodig is om wedstrijden te winnen.

Lopersgezwets 2010 #131 Herstel na de marathon #3

Monkey — Wed, 13 Oct 2010 01:26:00 GMT

Herstellen na een marathon

Vier lopers uit mijn wedstrijdgroep wegatletiek deden in Eindhoven mee, drie daarvan liepen persoonlijke records. Klasse! Eentje blies zichzelf op en een ex-lid was zijn eigen weg gegaan. Hij haalde de limiet voor Boston (nog) niet - jammer nog een poging in Etten-Leur?

Wat doe je aan looptrainingen in de twee weken nadat je marathon hebt uitgelopen. Als ik rondvraag krijg ik nauwelijks of geen antwoord. Hoe komen mensen weer in hun normale loop routine? Wat doen ze dan wel en wat eerst niet en later weer wel? Er komt geen antwoord. Ik schreef eerder twee berichten over herstel na een voltooide marathon in Lopersgezwets 2010 #46 en #47

Hier is het antwoord van loopgroep trainer Derk Kuipers.

Herstellen na een marathon via een schema is bij mijn weten nog niet eerder aan orde geweest. Wel breekt een tijd van herstel aan. Na het lopen van een marathon begin je meteen te werken aan je herstel en dat doe je door uit te lopen en de juiste voeding en drank tot je te nemen. Herstellen van een marathon wil in deze meer zeggen dan alleen maar uitlopen, waardoor het versneld afvoeren van afvalstoffen (melkzuur) via bloed en lymfestelsel plaatsvindt, maar ook door direct de dagen erna lichte lichamelijke inspanning te blijven leveren. Zo worden ook je musculatuur en bloedsomloop gunstig en op een ontspannende wijze weer op orde gebracht. Een warm bad, zwemmen, sauna of een herstelmassage maar zeker ook voeding zijn van belang om bij te dragen aan het herstel. Vul na de marathon je glycogeen voorraad geleidelijk weer aan door middel van koolhydraatrijk voedsel. Een matig gebruik van een biertje kan wonderen doen. In bier zitten veel mineralen en koolhydraten en je wordt er kalm van. Neem je zelf voor om de eerste 7 dagen
na de marathon je lichaam op orde te brengen met behulp van bovenstaande. Daarna kan langzamerhand weer aan wat intensiever trainingsarbeid worden gedacht.

Voor het bepalen van wanneer precies hersteld, kunnen sportmedische onderzoeken gedaan worden. Aan lactaatmetingen, bepalen ammoniak en creatinekinase, hormonen en ga zo maar door, kan worden afgeleid in hoeverre men hersteld is. Er is echter ook een mogelijkheid om zelf wat metingen te doen. Hou je ochtend pols bij, je gewicht maar in het bijzonder ook je algemeen welbevinden. Natuurlijk zijn deze metingen minder nauwkeurig. Al met al zal voor een algeheel herstel na een marathon eerder over weken dan
dagen worden gesproken. Zelf nam ik 4 tot 6 weken de tijd om te herstellen na een marathon en ging ik zeer geleidelijk aan de trainingen weer opbouwen en werken aan het volgende doel. Noem het maar super compenseren. Herstel is per individu verschillend van aard en mede afhankelijk van andere omstandigheden. Een goed evenwicht in werk, stress, gezin en geduld, kunnen een positieve bijdrage leveren.

Overige berichten over herstel na marathon in Lopersgezwets 2010 #46, #47 en #131

Lopersgezwets 2010 #130 Dam tot Dam en de Friday Night Run

Monkey — Sat, 09 Oct 2010 02:31:00 GMT

Na de Damloop wilde ik weten welke prestatie ik zou leveren als ik het nog en keer zou doen. En dan die opmerking van Johan... zeg zou je niet eerder wedstrijdtempo lopen, stuk gaan, verzuren en toch volhouden?

De ParkstadRun lukte niet. De omstandigheden werkten niet in mijn voordeel. De sociaal emotionele factoren waren devastating.

Vrijdagavond 8 oktober 2010 op naar de Friday Night Run - ik was moe en niet goed uitgeslapen en sta onder immense druk van allerlei dringende zaken... ik liep in de groep van 12kmh...

De grafieken zeggen veel:

Overigens ik gaf op na 11.5K. Er was nog één rondje in het Olympisch Stadion te gaan. In 58.30 liep ik dus nu en schamele 11,5K. Alhoewel ik dus langzamer liep dan tijdens de DtD kostte het me mer inspanning. Het verschil in verloop van HPM (bovenste grafiek) is een opvallende bevestiging daarvan; max HPM was bij DtD 173, tijdens deze Friday Night Run oktober 2010 175HPM. Relevant is vooral ook is de afwijking in ademhaling. Wel mooi dat ik meer van mijn VO2 capaciteit kon benutten.

De vorm was er dus niet en HPM >170 trek ik slechts beperkte tijd, maximaal 15minuten? Mijn referentie materiaal staat nog steeds in mijn hartslagzones hardloopschema.

Lopersgezwets 2010 #129 Runner's block

Monkey — Wed, 06 Oct 2010 20:25:00 GMT

Ik lees, loop hard en slaap, luister muziek, zoek leuke klussen, en loop langs een existentieel bos. Een groot donker bos, dat trouwens druk bewoond lijkt.

Er loopt heel wat gespuis rond, mensen zonder succes in de maatschappij, armen, mensen uitgepoept op het werk, alleenstaanden, ouderen, jongeren voor wie de Wajong hulp betekent maar ook een valkuil. Heel wat gespuis loopt er rond, maar ook mensen met een goed verstand en gezond lichaam en die zichzelf terugvinden in omstandigheden die je niemand toewenst.

Mensen die de situatie waarin ze zitten verweten wordt. Dat verwijt drijft hen naar het grote donkere bos van existentiële nood…

In dat existentiële bos loopt een disfunctionele robot rond. Die heeft daar ook toevlucht gezocht. De dag dat ik Abomina als een robot herkende en zag dat die kapot was ging een wereld open.

Een wereld die een gevangenis kan zijn, maar ook een wereld van empathie. Elke dag op hetzelfde tijdstip vertoont Abomina hetzelfde gedrag. Irritant voor degene die regelmatig in de buurt zijn, want zonder enig zichtbare externe aanleiding volgen agressieve en verwijtende copy-pastes van gespreksflarden die computers, andere robots, mensen, bomen en dieren, kranten en de TV eerder met Abomina hadden. Een soort kortsluiting waar een robot-technicus van de producent bij moet komen om te achterhalen wat het is en of het nog te repareren is.

De meeste gesprekken in het bos hebben een vlakke nietszeggende inhoud. Het lijkt voor de meeste mensen onmogelijk hun gevoelens te delen. De communicatie beperkt zich zo tot ambivalente inhoudelijke betekenissen over wat een ander zegt of doet.

Fantaseren over de werkelijkheid buiten het bos is ook een liefhebberij. Maar ja, als je nog een beetje nuchter en goed bij je verstand bent weet je dat dat al helemaal nergens op slaat, zeker als je het ook nog eens serieus nemen moet.

Misschien is mijn oordeel te negatief. Want soms zie je mensen het bos uitlopen of samen wegrennen. Dat zijn bijna altijd degenen die het lukt om samen gevoelens te delen – en daar nieuwsgierig naar te zijn. Het vermogen tot die nieuwsgierigheid zonder er daarna over te roddelen of weg te praten geeft ze de kracht of de gelegenheid het grote donkere existentiële bos verlaten.

Abomina ziet dat ook. Daar heeft het een negatief zeur-verhaal over. Tijdens de kortsluiting tegen het einde van de middag wordt het belachelijk gemaakt. Volgens Abomina moet de wereld buiten het bos veel erger zijn. Er zijn hier wel gekken, geeft ze toe, maar dat maakt de wereld daarbuiten nog niet beter en aangenamer. Abomina rekent zichzelf niet tot de hier verdwaalde armzaligen. Ze is de cipier van de gevangenen, vluchten voor de kortsluiting lijkt niet te kunnen.

Daniel Kehlmann laat Gauß tegen Humboldt iets zeggen over wil en lot, dat voor de bewoners van het bos nuttig is.

‘Sterftestatistieken’, zegt Gauß, hij vertrekt zijn gezicht vol walging en schuift zijn kopje thee zover als hij kan bij hem vandaan.

Heel wat mensen denken dat ze hun eigen bestaan bepalen. Ze creëren en ontdekken, verwerven materiële rijkdom. Ze vinden mensen waarom ze meer geven als om hun eigen leven, verwekken kinderen, misschien normale of zelfs hoog-intelligente ADHD’tjes maar misschien ook licht gestoorde of belast met een erfelijke ziekte, ze zien de mensen waarvan ze houden sterven, ze worden oud, steeds dommer en eenzamer, worden ziek en worden in een industriële oven verbrand. En ze denken dat ze het leven zelf in de hand hebben. Dat ze over alles zelf beslissen.

De wiskunde toont aan iedereen veelbelopen paden betreedt, er zit weinig of niets origineels en unieks aan de keuzes en gebeurtenissen in je leven. It’s all a bit more of the same. Tyrannie, the horror, de gruwel als hij dat aan moet horen.

Koningen en ministers zijn ook maar arme schepsels en fokkippen. Ze leefden, ze leden en stierven als alle anderen. De natuur is de horror, een dictator.

De geïnformeerde lezer, die iets heeft met geestelijke gezondheidszorg, denkt nu aan Trudy Dehue’s Depressie Epidemie verhaal. Onlangs schreef ze hierover nog een interessant stuk in de Groene Amsterdammer. Volgens Trudy DeHue en Abomina gaat dit heldere inzicht van de wiskundige Gauß over de manier waarop je gezond in het leven kunt staan.

Abomina komt uit een fabriek met programmeurs die geloven dat ieder mens uniek is en het recht heeft of misschien wel de plicht heeft om uniek te zijn. Hoe reëel dat is mag u zelf bepalen. Er zijn genoeg mensen in ons kikkerlandje die met succes en met plezier werken aan hun vermeende geluk en welzijn, maar veel anderen niet.

Die mensen worden losers genoemd, en om te ontvluchten aan de kritiek zoeken ze een ziektelabel. De opluchting van zo’n label kan een uitweg zijn. Nogal wat bewoners van het bos zijn er maar wat blij mee dat ze in dit bos rondlopen en leven. De vraag is helpt het? Is het de beste oplossing voor hen? Of hoeft er helemaal geen oplossing te zijn? Ze zijn niet zoals Nikolas Rose ooit schreef: “Obliged to be free.”

Trudy DeHue beschreef laatst in de Groene Amsterdammer op verschillende manieren hoe onze wereld, geaccepteerd als u en mijn realiteit, als de cultuur en maatschappij waarin we leven, ons de plicht oplegt tot vrijheid en de verantwoordelijkheid geeft om vrij te zijn.

Het nieuwste kabinet Bruin I heeft die woorden misschien niet zo bedoeld, maar de onderliggende filosofie is wel doordrenkt de plicht tot vrijheid. De verantwoordelijkheid voor succes en falen ligt meer dan ik mij kan herinneren bij het individuele individu. Een verantwoordelijk burger was vroeger iemand die zich voor de maatschappij inspande, maatschappelijke idealen heeft, nu is van goed burgerschap sprake als jij vooral jezelf als je voornaamste project ziet. Het adagium is dat een verantwoordelijk mens op geïnformeerde wijze zijn lot in eigen hand neemt, of dat lot nu sociaal is of biologisch is.

Trudy beschrijft hoe vroeger anti-depressiva werden aangeboden als oplossing voor de vrouwen die een hulpmiddel nodig hadden om de dagelijkse afwas te kunnen blijven doen. Die na het pilgebruik weer vredig aan het stofzuigen waren. Vroeger stond ‘depressie’ voor het onvermogen je neer te leggen bij het lot. Tegenwoordig verwijst het woord naar de neiging omdat teveel te doen. De marketing van geneesmiddelen vertelt ons dat de bewoners van het bos van Abomina geholpen kunnen worden door medicijnen en therapieën. Daarna durven en kunnen ze weer voor zichzelf kiezen en opkomen.

Waar we vroeger ons verzetten tegen het ongeluk van onrechtvaardigheid moeten we vandaag de dag leren over onszelf in termen van stoornissen te denken.

Abomina lukt dat niet. De robot wil het wel, maar de software laat het niet toe dit zonder harde verwijten naar de ander te doen. Abomina kan het lot niet dragen. Eigen stappen nemen zonder het programma laat toe dat wat op het pad komt aangegaan wordt, en het excuus is elke beslissing is goed. Dat soms het lot het lot is, en soms een gevolg van eigen handelen is voor Abomina onmogelijk. De discussie gaat over het dilemma van alles en iedereen in het grote donkere existentiële bos, niet over de disfunctionele programmatuur.

Of zou het toch een hardware kwestie zijn?

Ik lees en loop hard en geniet niet…

Abomina is any runner's private nightmare.

Lopersgezwets 2010 #128 Het is over en uit...

Monkey — Wed, 06 Oct 2010 03:04:00 GMT

Na zes maanden training is het over en uit...

De sociaal emotionele factoren ondermijnen het lopen. Zoals menig klinisch of niet klinische depressieve of mensen met burn-out verschijnselen, bij apen en dolfijnen schijnt het niet te werken, baat hebben bij hardlopen.

Oh wat worden ze daar vrolijk en optimistisch en daadkrachtig van.

Bij mij werkt dat niet. Gelukkig... maar het gevoel is niet weg te drinken, of door hardlopen de hormonale en neurologische effecten te verbloesemen en je happy an go-for-it-te voelen. Mijn burn out is het gebrek aan interactie - daar waar ik het zou willen en waar er geen response is.

In de afgelopen zes maanden heb ik wel vaker meer dan drie of vier dagen niet gelopen. De afgelopen week heb ik vijf dagen achter elkaar niet gelopen. Het voelde helemaal niet goed. Dus vandaag naar de training op de atletiekbaan. Mijn God ik was dood... slap en ineffectief. Minder dan 12K gelopen, en veel minder hard, met een veel te hoge hartslag.

Een fysiek lijk en geestlijk een spook.

De deelnemers waren ook dwars en wilde een eigen training doen - afwezig... ach dat mag, volgende week de marathon in Eindhoven voor vier lopers.

Waarom komen ze eigenlijk? Dat is een vraag voor de komende tijd.