The Dylan - Christmas in The Heart category

Lief is weg. Hoe vergeet je hem of haar?

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 15:43:00 GMT

Love is gone - the trouble of forgetting him/her,

using Buddy Holly and Dylan's 'Simple Twist of Fate'

Lief is weg en hoe vergeet je haar of hem? Het is een thema dat geliefd blijft en blijkt uit de bezoekscijfers aan specifieke berichten op dit blog.

Hoe raak je uit het verdriet, de pijn, de verwarring? Drank, schreeuwen, huilen, slapen, hardlopen, filmpje pakken, rationeel doen, praat-therapie, REM? Wat zal het voor jou zijn?

Met liefdesleed als thema of inspiratie is prachtige kunst gemaakt. Het bekendste en meest aansprekende werk met liefdesleed als thema komt uit de muziek - muziek waar gezongen tekst en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: 'songs'.

Ik herinner mij de meest desastreuze momenten in mijn leven midden jaren negentig. Urenlang luisterde ik naar muziek... schreef verhalen en gedichten... Er waren toen al genoeg songs en albums verkrijgbaar die het thema aangrijpend en toegankelijk uitvlooiden. Schriften vol teksten en tekeningen en knipsels lagen door het huis verspreid. Muziek helpt...

* * *

Bob Dylan maakte ooit 'Blood On The Tracks', een album met als thema 'het kapot gaan van relaties'. Hij toont hoe veel venijn, dedain en negativisme in het opbreken van relaties gaat zitten. Op 'Blood On The Tracks' is zijn eigen gebroken relatie de belangrijkste bron van inspiratie. Zo sterk was de gelijkenis met de eigen situatie dat zijn zoon Jakob jaren later bevestigde dat hij in verschillende songs de strijd tussen zijn vader en moeder herkende.

Dylan toonde in interviews over 'Blood On The Tracks' overigens wel zijn onmiskenbaar onbenul over het emotionele leven van mensen - en dus ook zijn publiek. Bekend is zijn uitspraak dat hij niet begreep dat mensen 'Blood On the Tracks' zo konden omarmen (mijn woorden), het is volgens hem een plaat vol pijn. Daar is niets moois aan. Ik vrees dat Dylan niet in staat is in zijn werk iets te doen met de psychologische betekenis van liefde - van samen zijn, en het tegenovergestelde 'verlating'? Dylan lijkt niet in staat om liefdesperikelen op een 'speelse' maar indringende manier een plek te geven. Zijn fans zien dat als een compliment. Volgens Dylan-adepten gaf hij de serieuze onderwerpen een plaats in popmuziek. Dat is volgens hen zijn grote verdienste.

Buddy Holly was een inspiratie bron voor de puberende pre-Bob Dylan Zimmermann. In zijn latere werk neemt Dylan liefde en relaties serieus. Zijn sarcasme wordt gewaardeerd. Liefde is een serieus onderwerp, Dylan zingt over liefde met ontzag en eerbied. De humor ontbreekt. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. Bij Holly, is liefde een experiment dat je aangaat en waar je van kan leren, zelfs al doet het pijn.

Buddy Holly speelt in zijn werk wel met 'liefdesperikelen', en wisselt soepeltjes tussen onbevangen experimenterende tiener en pure weloverwogen fysieke lust. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. De impliciete seksualiteit in 'Well All Right' is subtiel maar helder. Holly laat de toonhoogte zakken als hij “We’ll live and love with all our might” hij meent het - dit is serieus. We gaan niet een beetje zoenen op de achterbank van de auto, dit wordt heftig. In 'It’s So Easy' gromt Holly de ene seconde en kroelt en kraait als een puber in de volgende - hij toont de flinterdunne lijn tussen tienerliefde en ongeremde machtige fysieke lust. Een dynamiek, een plezier en optimisme over liefde dat in vrijwel al het werk van Dylan ontbreekt.

Als het over liefde en realties gaat ontbeert Dylan's werk ook zichzelf relativerende humor. Hij toont op 'Blood On The Tracks' de neiging de ander de schuld te geven van relatie-ellende. 'Like A Rolling Stone' wordt geacht een meesterwerk te zijn - het is close. Het bevat al het negatieve venijn dat zo typisch is voor Dylan in velerlei opzichten. Kijk naar de Dylan in 'Don't look Back' luister naar 'Idiot Wind'. Het werk van de artiest blijkt op zijn best als hij zijn ware aard niet versluierd. Reflectie op eigen gedrag lijkt afwezig in Dylan's werk. Zijn ongeëmancipeerde religieus geïnspireerd seksisme in 'Sister' blijft meestal onbenoemd. Hij claimt het recht op warmte - op seks. Dylan deelt met ons wel zijn oordelen over anderen. Hij vergeet zijn eigen wangedrag, zijn eigen explosies, zijn menselijke zwaktes.

We krijgen allemaal weleens een woedeaanval. Er gebeurt iets en niet voor het eerst, en als een bliksem bij onbewolkt weer wil je alleen nog maar dat de ander nadeel ervaart of nu direct en volledig naar jou luistert. Even ben je totaal onredelijk - en wellicht woest. Vlak daarna zakt alles weer uit je weg en onder het verzamelen van de kopjes en een bosje bloemen probeer je je blazoen te zuiveren.

Niets menselijks is ons vreemd. Dylan ontkent het en negeert dit aspect in zijn werk.

* * *

Wat heb je aan een plaat als je vriendje net weg is of jij bij hem bent weg gegaan. Als zij weg is of je haar verlaten hebt omdat ze je bedrogen heeft. Heb je dan de kracht om te luisteren naar Bob Dylan, Peter Gabriel, Phil Collins, etc.?

Nee. Vertwijfeld zit je waarschijnlijk achter je pc en zoekt op internet, leest en kijkt. Stiekem op zoek naar het laatste nieuws over haar of hem? Op welk feestje is hij/zij nu? Staan er vakantie foto's? Nieuwe baan? Nieuw lief?

Klootzak, kutwijf...

Schelden, doet geen zeer en het helpt geen zier. Het doet de ander geen zeer en het is nog maar de vraag of het lekker is om je zo af te reageren. Welke hormonen en andere stoffen komen in je fysieke systeem vrij? Welke schade wordt aangericht? Ach, quasi rationeel cynisch doen als defenise, heeft ook geen zin - als je al gelooft in letterlijk ziekmakende gedachten dan is rationeel gelijkhebberige destructief cynisme een prachtige manier van zelfvernietiging. OK, dat is ook maar een geloof. Restje van calvinistisch christelijk geloof? Fouten maken is een zonde. Zonde maakt ziek. God straft?

Zoekend op internet omdat een boek lezen niet helpt of niet gaat? Vrienden en vriendinnen hebben geen tijd om samen een saunaatje, of filmpje te pakken.

Hoeveel gelijkgestemden vindt jij op internet? Hoe doen anderen het vergeten van hun lief. Hoe komen zij van de herinnering af? Hoe worden zij weer blij? Je wilt wel blij worden, weer gelukkig woden, maar je wilt helemaal niet de herinnering af. Je wilt gelukkig zijn met hem of haar. Dat is wat je zou willen kunnen of mogen.

Dat gevoel van verloren, kapotte liefde, van eenzaamheid en verlaten worden gaat diep en ook in China kennen ze het. Wij kiezen politiek voor eenzaamheid en autonomie, maar wat willen we graag in de ogen van andere goed en geliefd zijn. Samenleven is nog altijd gezonder en gelukkiger makend dan solo vingeren, rukken, huilen, zeuren, zeiken en klagen of je dood, dik en vet richting obesitas, diabetes en kanker vreten.

Iedereen snapt dat je kan treuren over een liefde die lang duurde, waar je alles voor gedaan hebt. Waar je zelfs nieuwe liefde en bewonderaars voor hebt weggestuurd. Je gezin, de welvaart, de vrienden... de jaren dat je al samen was waren belangrijker dan die handen van hem zijn stem, zijn onzin, gezeur zijn liefde, zijn tranen, zijn lach... zijn vreemde leven...

Nee, ik blijf bij mijn man... terwijl hij rondneukt, bedriegen tot een kunst verheven heeft, zelf roept dat hij weg wil, jij in paniek... en hij de volgende ochtend op zijn knietjes terug kruipen en als vijftiger zichzelf en jou bedriegen dat hij na vijftig jaar zijn gedrag en persoonlijkheid gaat veranderen.

Infantiel en emotioneel debiel...

* * *

Wellicht is het een bewijs van echte liefde dat je lang treurt over iets dat waardevol was. Of wellicht wordt die relatie waardevoller door de treurnis na afloop.

Een one-night stand kent dat probleem niet. Over een one-night stand die niets is geworden zeur en treur je niet.

Zeggen ze.

Ik heb one-night stands eigenlijk nooit gedaan. Nooit gedurfd. Een one-night stand geeft mij de zekerheid dat zij met haar hoofd ergens anders is dan waar ik ben. Daar kan ik niet tegen. Mijn gevoelens gaan dan over iets anders dan de hare. Ik wil samen de werkelijkheid delen - versmelten en toch groots en klein jezelf zijn. One-night stands zijn gedeelde paradoxale eenzaamheid.

Zelf ben ik trouwens één grote paradox. Als iemand zegt dat ze in de seks ontdekken dat ze van je houden heb ik wantrouwen. Niets zo erg als na het orgasme en uithijgen omhelst worden en in je oor fluisteren 'ik hou van je', terwijl zij dat in het dagelijks leven niet kan of wilt laten blijken of niet weet hoe ze het moet vormgeven.

Ja verdomme, dan ik ben skeptisch... die hormonen cocktails van het vrijen zijn heerlijk... geven gedachten en gevoelens die fijn en nuttig zijn...

maar ik wil er niet in geloven - en toch

to build a love that lasts we need more than the sighed erotic 'I love you'.

Dylan zong op Blood On The Tracks over toevallige one-night stands of het toevallige bezoek aan een prostitue in Simple Twist of Fate...

Wat is beter, geen pijn lijden van een opgebouwde liefde die kapot gaat, of helemaal geen liefde? Of is veronderstelde eenzijdige liefde nog erger dan geen liefde? Is het eenzame verlangen stom, belachelijk, pijnlijk, pathetisch, zielig... meelijwekkend?

Gebroken hart momenten zijn ingrijpend en lijken alles omvattend. daar wil je vanaf. je wilt weer normaal leven. Het drama van de liefde is dat grootse en meeslepende liefde die kapot is pijn doet, maar ook dat ene vluchtige moment dat je haar zag of tegen kwam en onvervuld blijft kan pijn doen.

Voordat ik puberde zag ik een meisje op het podium tijdens een uitvoeringsavond van de plaatselijke muziekschool, waar mijn zus les had... ik ben jaren veliefd geweest op haar. Ik wist het zker. Zij heeft mij nooit gezien - denk ik.

Vlak voordat ik verhuisde op mijn twaalfde was ik een paar weken verliefd op een meisje in de straat... haar geur ken ik nog...

In American Grafitti heeft Richard Dreyfuss as Curt Henderson ook zo'n ontmoeting. Een prachtige blonde vrouw (of toch een prostituée?) het drijft hem naar Wolfman Jack, dè deejay van vijftiger en zestiger jaren radio.

Vluchtige momenten en ontmoetingen die eindigen in het niet willen of kunnen vergeten van hem of haar kunnen grote impact hebben. Stil vernietigend wanhopig makende momenten. Er zijn geen feiten en datums, geen feesten, etentjes maar een simpel voorbeeld van hoe je hart en denken fluisterend wordt verscheurd door een kort niemandallig moment.

Dylan noemt dit een “a simple twist of fate” en Tony Ling recenseert en bespreekt de song hier. Ik ga in dit bericht met Tony's tekst vandoor... zoals Dylan gedichten en foto's steelt en er copyright op claimt.

“and forgot about a simple twist of fate” is een heerlijke vondst, wat betekent het in de liefde, en nu schrijf ik net als Tony, mijn woorden als man. Een man die niet zonder een geliefde wil of kan. Wat betekent “and forgot about a simple twist of fate”?

In Dylan's song is de man gedoemd om voor altijd aan haar te denken. De herinnering en het gemis zal nooit verdwijnen. Hij vergeet dat de ontmoeting en toevallige speling van het lot was.

Hij houdt echt van haar. Dit is niet meer zomaar een ontmoeting.

Vertel je jezelf.

Je zult altijd 'die vrouw' zoeken en najagen, voor altijd met 'haar' verbonden zijn. Met een beetje pech (of toch trots op jouw onaangetaste pure gevoelens?) denk je aan haar op de laatste dag dat je nog helder kan denken. Die dag - voordat je dood gaat of Alzheimer je hersens zo heeft aangevreten dat je niet meer weet wat je denkt en dat het leven een onlogische hallicunatie is geworden.

Die vrouw die is je allang vergeten - je bent uit haar lichaam verdwenen. Je bestaat al niet meer voor haar. Geen kwade bedoeling, slechts een vreemde draai van het lot. 'A simple twist of fate'.

Geluk of pech?

Ik vind dat nog steeds verbijsterend en onbegrijpelijk - niet te bevatten, de een is voor altijd gebonden, en de ander frank en vrij alles vergeten - alsof er niets was, nee alsof jij er niet was.

Bij Dylan wordt de man wakker, en ziet dat zij weg is en vertelt zichzelf dat het lege bed hem niet uitmaakt, dat het hem niets doet, terwijl hij voor het openstaande raam de eenzaamheid voelt.

He woke up, the room was bare
He didn’t see her anywhere
He told himself he didn’t care, pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate

Voor het raam in een huis in de bergen, of op het overdekte houten balkon... ik stond daar, alleen

of op het grote grasveld, alleen...

tevreden met de ervaring, geschokt door de eenzaamheid, de tijdelijkheid van het gevoel. Het gebrek aan symmetrie - geen er is niets... helemaal niets, het is absurd... maar het is wel zo.

Erkennen dat je in haar wereld al niet meer bestaat... dat jouw wereld niet verder strekt dan je eigen lichaam, je eigen gedachten en gevoelens en het beetje fysieke straling om je heen. Onmogelijk... of beter, het is niet waar, ze bestaat nog.

Je eigen gevoelens zijn waar en echt... ja het is pijnlijk om te liegen... Tony Ling schreef:

Self-denial is always a painful thing, especially when it comes to this sort of thing, and you can just feel the hurt this man feels as he tries to lie to the one person it's hardest to lie to... the man always bound to hold on to that one night forever, and the woman always a million miles away.

Waarom dat mij zo raakt?

Ander liefdesleed hier, kijk vooral naar de reacties.

Other stuff on Dylan: here.

The role of Music In My Life - hardlopen, muziek en marketing

Monkey — Tue, 15 Feb 2011 02:57:00 GMT

Als onderdeel van een lang artikel over 'muziek en rennen' dat al enige tijd op de plank ligt om af te maken, andere artikelen schreeuwen om aandacht, schreef ik een hoofdstuk...

Mijn muziek, hardlopen en marketing.

In de gehavende muziekverzameling van de klassiek gescheiden en gemaltraitteerde ex-geliefde, ontdaan van alles wat geliefd is, ligt een desolate 'An Anthology', van de allang gestorven Duane Allman ongezien te stralen.

Ik stuur per e-mail een deel van een prima epistel over muziek en hardlopen geschreven in de beschermende en inspirerende omgeving van een muziekliefhebster pur sang. Al snel krijg ik een positieve reactie terug. Zet toch op je blog.

Wat zij weer niet weet is dat er heel wat prima en aardig wat bekeken stukken over muziek op mijn blog staan. Muziek is the heart and soul van mijn leven, of is het de afleiding. de plek waar je niet kunt falen, waar je niet hoeft te leiden, of waar leiden mag, waar je kunt schreeuwen, waar emoties ongeremd kunnen zijn. Waar teksten inspireren en mensen floreren. Waar kunst inspireert tot een spannend en gelukkig leven of troost in ellende biedt.

Hieronder over muziek in mijn leven...

Muziek is vanaf kindsbeen een onmisbaar en mooi deel van mijn leven. Ik wil er niet aan ontsnappen. Sinds een paar jaar wikkel ik mij tussen Kerst en Oud en Nieuw in de herinneringen en emoties oproepende Top 2000. Flauwe melancholie. Nee, dat is niet eerlijk. De herinneringen die opwellen op het beste dat rock en popmuziek te bieden heeft is een emotioneel en esthetisch genoegen waar hardlopen niet tegenop kan. Net als bij hardlopen is het zonder tussendoor slapen niet vol te houden. Voordeel is, met twee keer per dag hardlopen is het goed te combineren. iPhone gaat mee.

In de Top 2000 komt niet alle muziek terug die ik in mijn leven heb leren waarderen. Het verhaal van mijn muziekleven begint met: All My Loving van The Beatles. Het stond op een EP-tje, waar ook Money op stond; met Vera Lynn hielden mijn ouders in die tijd de emoties en herinneringen van de bevrijding ‘We’ll meet again’ en de treurnis van oorlogsgeweld levend. Jaren later betekenden de CNN-beelden van de val van Berlijnse Muur hetzelfde. Mijn vader was mijn eerste muziekleraar. Onvergetelijke pianoklanken toverde hij, terwijl ik onder de tafel zit te spelen; Stravinsky en Ravel schalden uit de speakers van zijn geluidsinstallatie. Ik herinner me het fluitspel van mijn zus en van dat hele mooie meisje met blonde krullen op het podium van de muziekschool. Voor de eerste keer verliefd? Ik keek met bewondering naar de driftig bewegende Roberto Benzi tijdens Vara’s Matinee voor de vrije zaterdag — de muziek kwam uit zijn lichaam, die man was een levende muziekmachine. Vlak na de verhuizing van Utrecht naar Zoetermeer, van mijn eerste verliefdheid afgesneden omdat mijn vader ergens anders wilde werken, luisterde ik op zolder naar de eenzaamheid verdrijvende klanken van Radio Veronica Top 40 hits: Hey Jude, Lea, Eloise, Rain and Tears, Do it Again, Callow La Vita, Abbergavenny, Congratulations, Lady Willpower, Macarthur Park. Hooked forever Damasion schreef in 2000 (p.36):

“…fine human emotion is even triggered by cheap music and cheap movies, the power of which should never be underestimated”

Op Radio Veronica waren Lex Harding, Rob Out, Tineke en Adje Bouwman mijn nieuwe muziekleraren en leverde het onuitwisbare geluidsdecor van mijn pubertijd. Op de platenspeler thuis betovert mij het gitaarspel van Duane Allman in het wonderschone Dreams (1969), een slidegitaar tour de force op een 12/8 maat. In die tijd drumde ik bij de buurjongen op zolder. Via de dakkapel klom ik over het dak naar zijn kamer. Huiswerk maken, hoezo? Ik moest leren, het leven leren leven. Samen maakten we geluidscollages met de Akai en Sony tape recorders. Als er niemand thuis was begeleidde ik op de piano van mijn vader Rock ’n Roll Music van The Beatles en nummers van Jerry Lee Lewis en Little Richard. Reken maar dat dat voor mij lekker klonk en nog lekkerder voelde. Hier en daar een gemist akkoord, wel goed in de maat, een stuwende ritme lukte goed; wild en vrij. Het geluid veel te hard, arme buren en de piano was ongetwijfeld ontstemd. Ik was een prototype puber. Er was de drang om muziek te beleven, en om met muziek iets te beleven, iets uit te drukken — het werd uiteindelijk niets.

Zingen in de imaginaire microfoon, luchtgitaar spelend, of het gefantaseerde orkest dirigeren maakte ik me heel wat muziek eigen. Fantastisch was het. Kleine en grote emoties leerde ik via de muziek internaliseren. Al snel las ik over muziek, over de artiesten, de componisten en hun werk en luisterde ik samen met vrienden en vriendinnen naar muziek. ’s Avonds alleen in bed fantaseerde ik over liefde en andere gevoelens en emoties, terwijl Tineke met What is Love? van The Collectors afscheid nam. Luister hier, en hier naar het midden stuk van hun What’s Love Suite. Zo groeide ik niet alleen ‘groot’ met Bolletje, draadjesvlees en stamppot, maar vooral met muziek. Als prototype puber en adolescent was het een kwestie van genieten van muziek — alleen of met je meissie. Dromend en vrijend op be.

Door muziek leren mensen emoties van zichzelf herkennen en van andere mensen om je heen begrijpen en hoe ze geuit worden. Muziek en andere kunsten zijn essentialia in de opvoeding, een vorm van socialiseren, van volwassen worden. Bedankt muziek. Door John Lennon en Yoko Ono werd ik mij bewust van de band tussen muziek, leven en liefde, de weg naar politiek en emancipatie. Oberkrainer Musik waren de Sloveense klanken in de bergen waar tranen en jongenszaad vloeide. De muziek waarop twee meiden mij wilde leren dansen, en nooit is gelukt.

Onvergetelijk waren de concerten van het Kölsche BAP, en de verbazing over de schoonheid en het geweld van complexe maar verleidelijke muziek van King Crimson, Robert Fripp en David Sylvain, in de negentiger jaren; de vier bezoeken in één week aan de Stopera voor ‘Rosa: The Death of a Composer, A horse drama’, de prachtige opera van Louis Andriessen en Peter Greenaway; de bezoeken aan de Zoo TV Tour van U2 met ontwerp ideeën van Brian Eno en medewerking van tientallen Europese beeldende kunstenaars. De rock ’n roll fun met Paul McCartney. Ontnuchterende klanken van Liszt waren een tijdlang dominant op mijn platenspeler.

Tot in de 21^ste eeuw genoot ik van het altijd weer boeiende en intelligente oeuvre van Bob Dylan; voor de actualiteit, het gemiste thuis en de zelfkant kon ik tot voor kort naar rock ’n roll kerkdiensten van Bruce Springsteen en voor creatieve innovatie luisterde ik naar Brian Eno en Radiohead en nu nog steeds naar Daniel Lanois.

Prachtig modern klassiek werk van Messiaen en Boulez, maar ook nieuw werk van Nederlandse componisten maakt nieuwsgierig. En ik wil altijd daar zijn waar Reinbert de Leeuw het stokje zwaait, de piano of stilte[i] bespeelt. En als laatste aanvulling geldt het werk van leeftijdgenoot Pascal Dusapin, wiens indringende muziek een onbegrijpelijk mooie vocale kwaliteit heeft, die door zijn ‘atonale heterophonie’ afstotend is voor sommigen, en anderen tegelijkertijd tot tranen beroert. Voor de ongecompliceerde muzikale lol is er nu Kanye West, Lady Gaga en M.I.A.

In de aard van deze niet volwassen jonge man lag ooit opgesloten dat, gesterkt door de verkenning van muziek, met aanvankelijk mijn vader als gids, mijn muziek niet de ‘muziek’ was wat veel mensen als ‘muziek’ definieerden. Mijn definitie was en is die van John Cage.[ii] Wat een overwinning was het dat mij dwarsfluitspelende zus moderne muziek niet kon waarderen, er niets van begreep.[iii] Voor mij een bevestiging dat ik op het goede spoor zat. Dwars ventje. Elk geluid is of kan muziek zijn. Een geprepareerde piano is daarbij net goed muziek als ongeplande geluiden in de ‘stilte’ van 4'.33'', muziek is spelen met klanken en geluid, met ritmes, met stiltes, met volume, met alles wat via ons oor hoorbaar blijkt. Ook ‘stilte’. Stilte — een boeiend fenomeen. Sommige denken dat John Cage ook stilte als muziek zag. Mis. Cage stelt dat er voor de mens op aarde geen stilte bestaat. In een geluidsdichte ruimte zonder enig extern geluid hoor je wel de beweging van de inhoud van je middenoor en het lage gebrom van het stromende bloed in je eigen lijf.

Genoeg over ‘muziek’ en muziek. Vanaf hier is in dit essay ‘muziek’, wat u als muziek definieert.[iv] ‘Muziek’, tussen aanhalingstekens was uw muziek. Vanaf hier is uw muziek, muziek zonder aanhalingstekens. Vanaf hier vormen melodieën, ritmes, sferen, en teksten het staketsel van muziek waaraan ideeën, emoties, gevoelens en identiteiten hangen. De muziek die volgens velen zo lekker klinkt als je hardloopt — of toch niet?

Voetballend ontdekte ik sport. Na drie jaar als centrum verdediger met vijf doelpunten tegen, werden we kampioen DSO in Zoetermeer. Daarna kwam het individuelere alpinisme, incl. rennen in de bergen. Later naast werk, liefde, leed en leven holde ik over het vlakke land van Holland. Vaak het bed en huis uit gejaagd door allergieën, longklachten en leed. Mijn hardloopcarrière is een geschiedenis van kreupele tot trainer/coach.

Ik wil veel weten en kan hypes niet klakkeloos volgen. Het is onmogelijk voor mij te geloven in massaal kritiekloos nagejaagde wijsheden zoals uniforme hardloopschema’s, blote voeten schoenen en compressiekousen. Hypes zijn eigenlijk interessant. Boeiend om te horen hoe mensen elkaar toch heerlijk ongefundeerd napraten. Christopher McDougall betoogt overtuigend in zijn boek Born To Run dat het actuele ontwerp van de hardloopschoenen, sinds de Nike schoen Cortez op de markt is (1972), grotendeels op een serie onnavolgbare hypothetische ficties berust. Hier een artikel dat het verhaal samenvat — een boeiend verhaal[v], dat wel. Maar… Christopher McDougall is promotor van hardlopen op blote voeten. De Nike slogan? Run Barefoot! Een hype? Reken maar dat Nike en anderen het zullen proberen en wetenschappers op zoek naar opzienbarende publicaties en fondsen voor onderzoek zijn wéér van de partij.

Muzikaal is MP3 geluid uit iPod of iPhone oordopjes of consumenten MP3-speakers echt helemaal niets waard. Friemel maar eens aan de oordopjes en hoor hoe frequenties verschillen en het stereo beeld wijzigt. Voor luie hermafrodieten die niet na kunnen denken en voor wie alles leuk moet zijn. Het zijn vaak ook nog eens dieven. Meestal stelen ze hun MP3-tjes van internet en de hartverscheurende auditieve verschrikking van MP3 is een auditieve kwelling die doet twijfelen aan hun vermogen tot waardering van esthetische schoonheid. Zijn ze van God en politiek los? Geef mij de naturelle schoonheid met de diepte en de breedte van vinylgeluid of als het moet Blu-ray. Het beste blijft toch het live geluid van het Muziekgebouw aan ’t IJ. MP3 geluidskwaliteit is om te huilen en de oordopjes voor de weergave van muziek een ramp. Alles wat MP3 biedt lijkt een ritmische geluidsbrij met een nauwelijks verstaanbaar ‘iets’ dat stem van de ster heet. Het argument dat Time out of Mind van Dylan uit 1997 en La Noise van Neil Young toch echt erger klinken, is conservatief elitaire kunsthaterij, oppervlakkige onkunde en bewust gekozen domheid.

Door het gebrek aan enig relevant muzikaal detail kan iPod muziek mij nauwelijks raken, laat staan bekoren. Ik weet het, ik ben een grieper, een zanikende zeikerd. Paul de Vliet vindt mij vast geen ‘Hollander’ (1965), maar ik ga niet in een hoekie zitten mokken, ik spuug de woorden uit en dat zijn er niet per se weinig. Ik ben een man van veel woorden. Gedachtespinsels en redeneringen verleiden mijn vingers. Mijn analyse van ‘het nut van muziek voor de rennende atleten’ is mijn analyse, niets meer dan dat, maar zeker ook niet minder — het is geen ongeïnformeerde onzin.

Dit essay is één standpunt, één verkenning, zeker niet de verkenning, noch het standpunt, laat staan het beste standpunt. Net als middeleeuwse causeurs en chroniqueurs wil ook ik gehoord worden. Iedereen mag mijn woorden kopiëren. Selecteer de tekst, Ctrl-c/ctrl-v en hupsakee. Zijn er wel lezers? Of nog mooier, laten geïnteresseerden zich verleiden tot verder lezen en graven — een eigen oordeel vormen is interessanter dan de tekst consumeren en in het riool van uw brein te deponeren. Dat is geen stelen, maar ego strelen.

De populariteit van sommige producten en methodes onder recreatieve lopers is een interessant fenomeen. Het doet er niet toe of ontwerpficties uiteindelijk waar of niet waar blijken. Ze leveren geld op en het veronderstelde genot van geld is de belangrijkste motor achter marketing. Of je het nu zelf verdiend hebt of niet… niks nieuws onder de zon

In my dreams I have a plan

If I got me a wealthy man

I wouldn’t have to work at all,

I’d fool around and have a ball…

Money, money, money

Always sunny

In the rich man’s world

De essentie van consumentenmarketing is dat hoe meer mensen over je product of methode praten hoe geloofwaardiger jouw product en methode is. Mensen doen elkaar nou eenmaal graag na.

Goed is wat succes heeft!

Marketing is niet meer dan alles doen om zoveel mogelijk mensen over jouw product te laten praten, en alles te deleten wat je niet bevalt. Het succes zit niet in het product. Succes is de aantallen mensen die denken dat ze er gelukkiger mee worden. Thomèse, schreef hierover onlangs (November, 2010) een prachtig essay met de titel ‘Mooi is wat succes heeft. Delete de rest’ in de NRC. Kopen, wat al succes heeft geeft een heerlijk gevoel. Iedereen weet het. ‘Mad men’ maken er gebruik van.

Op het gebied van hardlopen geldt hetzelfde. Als hardlopers geen eigen argumenten of kennis hebben, volgen ze ideeën van een ogenschijnlijke meerderheid. Zelfs als bij doorvragen blijkt dat wat die anderen beweren niet waar is, al heeft onderzoek allang het tegendeel aangetoond, de rennende consument, die hier niet van op de hoogte is, doet wat anderen doen. Wie of wat niet in dat beeld past wordt gedelete.

50 million Elvis fans can’t be wrong.

De macht om te deleten geeft de illusie van onafhankelijkheid, nodig voor de individualist om het gevoel te behouden baas in eigen universum te zijn. In de journalistiek heet dit, volgens hoofdredacteur Joustra van Elsevier ‘actiejournalistiek’. Je laat zien wat je mening bevestigd of het meeste publiek trekt. Als veel mensen compressiekousen gebruiken, en hardlopers muziek luisteren tijdens het rennen dan geloven nog veel meer mensen dat het ook goed is — het werkt! 50 million Elvis fans can’t be wrong. De anderen zitten fout en de eigen overtuiging kan recht overeind blijven staan en fier worden verdedigd, zonder dat argumenten nodig zijn.

De atleten die met mij trainen mogen alles wat ik doe afkraken, en balen dat ik niet in hun hype geloof. Ze hoeven niet mijn hype te geloven. Zolang hun prestaties verbeteren en ik in schriftelijke positieve evaluaties complimenten krijg over mijn kennis en aandacht ben ik tevreden — hoef ik niet zoveel te deleten:

“je kennis van training en hardlopen overtreft die van de meeste KNAU loopgroep trainers
actuele kennis van hardlopen en trainen: Zeer actueel en kritisch v.w.b. publicaties en theorieën over looptechnieken
goed op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen op hardloopgebied. (techniek, training, interval, rekken en strekken, e.d.)
integrale aandacht voor kracht, snelheid, duur, en psychologie
probeert het maximale uit mensen te halen, door ze op individueel niveau te coachen, bij te sturen.”

Laten we het vooral met elkaar oneens kunnen zijn.

Zou het echt?

[i] Geweldig was de uitzending van De Wereld Draait Door (DWDD, tv-programma van de VARA, met Matthijs van Nieuwkerk als presentator) van 13 december 2010 waarin Reinbert de Leeuw de stilte van 4'.33'' (John Cage, 1952) achter de piano speelde. De aanleiding was de poging om de stilte van 4 minuten en 33 seconden van een compositie door John Cage, uit 1952, op de eerste plaats van de Engelse hitparade te krijgen, boven de bagger van programma’s als X-Factor. Reinbert de Leeuw deed 4'.33'' stilte in een programma dat normaal zonder stilte en in een razend tempo actuele onderwerpen bespreekt.

Helaas werd ‘stilte’ en ‘niet spelen’ tot belangrijkste boodschap, zowel door de artiesten in de UK als in DWDD. John Cage had een andere bedoeling. Hij wilde dat wij, luisteraars, in 4'.33'' onze aandacht richten op toevallig omgevingsgeluid, in plats van de concentratie niet-spelen. Ondanks de sensatiezucht en het hoge ‘grap-gehalte’ was het een memorabel moment. Zoals Jan Mulder zei: ‘Ik ben blij dat ik erbij ben geweest.’

[ii] Het woord muziek, tussen aanhalingsteken als ‘muziek’ in de voorgaande pagina’s is het ongedefinieerde begrip muziek, waaraan velen denken, zonder te weten wat ze bedoelen, of de woorden hebben om het begrip te beschrijven. In dit essay gebruikte ik het woord muziek zonder aanhalingstekens als het begrip muziek volgens mijn definitie. De John Cage definitie – “every sound is Music..” (bron nog zoeken) Sommige denken dat John Cage ook stilte als muziek zag. Mis. Cage weet dat er voor de mens op aarde geen stilte bestaat. Als er in een geluidsdichte ruimte helemaal geen extern geluid is hoor je wel de beweging van de inhoud van je middenoor en het lage gebrom van het stromende bloed. (Wintergasten - Roel van den Bengtz interview Sodersen???- VPRO 20 december 2010.)

[iii] Tot ze door haar toekomstige echtgenoot Dark Side of The Moon van Pink Floyd leerde luisteren. Veel verder is volgens mij niet gekomen.

[iv] Het is opvallend dat in vrijwel alle artikelen uit wetenschappelijke peer-review tijdschriften, die ik voor dit essay raadpleegde, de auteurs het begrip ‘muziek’ in de onderzoeksvraag niet definieerden. Uitzondering zijn Karageorghis en . In dit essay presenteer ik verderop een aangepaste versie van Karageorghis’ conceptueel model van ‘muziek en hardlopen’. Twee bronnen vermelden

[v] Bill Bowerman schreef in 1966 de bestseller ‘Jogging’. Het was de introductie van het woord ‘Joggen’ en het begin van de fitness hype. Door Bill Bowerman willen wij hardlopen en is er een nog steeds groeiende markt (25 miljard) ontstaan. Na een paar jaar werd het idee voor de schoen met hieldemping geboren. De markt voor het product was gecreëerd, het product volgde en zakenpartner Phil Knight richtte Nike op — de rest is bekend. Wie heeft bij het lezen van dit verhaal niet bewondering voor deze mannen?

“Mijn muziek, hardlopen en marketing.” van Rob Geurtsen,

is in licentie beschikbaar volgens een

Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Unported licentie.
Gebaseerd op een werk op blogger.xs4all.nl.

Greil Marcus en Sean Wilentz in gesprek over Bob Dylan en zijn werk

Monkey — Tue, 19 Oct 2010 16:53:00 GMT

Soms, heel soms, duikt een bijzondere link op Bob-newssites op, die ik gedurende meerdere dagen bekijk, of de tekst kopieer om rustig off-line te lezen.

Vandaag vond ik tijdens een rustige leesdag op de website van Barns & Noble een fascinerend verslag van een gesprek dat journalist James Mustich had met Greil Marcus en Sean Wilentz. Van de heren is deze maand tegelijkertijd een boek over Bob Dylan en zijn werk verschenen.

Over de interessantste zaken zal ik nog schrijven net als dat beide boeken een recensie verdienen. Voorlopig is hier de link naar Talkin' Bob Dylan.

De 2010 marketing van Bob Dylan - Like a Rolling Stone

Monkey — Sun, 10 Oct 2010 17:34:00 GMT

De natuur en dan vooral de zoncycli en de maancyclus zijn de belangrijkste bronnen van onze kalender. Die kalender dicteert welke feestdagen en rituelen wij met elkaar opvoeren.

Nuttig of niet… de kalender en de seizoenen dicteren via de marketeers het ritme van de westerse economie. Kerst komt er aan. De pepernoten en de aardappeltjes van marsepein (wat een prachtig woord is dat toch) liggen al in de winkel. De première van de film Sint! is aangekondigd. Onontkoombaar opdringerig en verleidelijk. Nu het herfst is, het buiten kouder wordt, de zon lager staat en langer de huiskamer in schijnt kunnen Dylan-fans er op rekenen dat er van of over Bob Dylan weer iets op de markt verschijnt.

Dylan is één van de weinige artiesten van of over wie vrijwel elk jaar werk op de markt verschijnt. Geen onartistieke saaie meer(vier-)jarige cyclus zoals bij U2 of Coldplay. Of Dylan's output altijd even waardevol is, om voor jezelf te kopen of om weg te geven betwijfel ik.

Ook dit jaar is het nodige te doen rond de Amerikaanse bard.

1. Twee prachtige boeken zijn de afgelopen weken verschenen over het werk van Bob Dylan. De auteurs zijn Greil Marcus en Sean Wilentz. Dat is smullen. Lezen! Niet nadenken - kopen!

2. In Kopenhagen is momenteel een tentoonstelling gaande met het accent op Dylan’s tweede serie beeldende kunst. Deze keer grote acryl verf schilderijen met Brazilië als thema. Catalogus is te koop. Als fan, doen, als kunstliefhebber links laten liggen.

3. Het management heeft bedacht Dylan’s zestiger jaren albums opnieuw in mono uit te brengen – voor het eerst in digitale formats. Of dit format muzikaal interessant is weet ik niet. Vooralsnog lijkt mij dit vermetele een poging het artistieke en commerciële succes van The Beatles Mono recordings te kopiëren.

Zijn de verschillen tussen de vele stereo-mixen en deze zogenaamd oorspronkelijke mono-mixen artistiek relevant en zo groot als marketeers van CBS ons willen doen geloven?

Hieronder een aanzet tot een afweging van artistiek nut en luistergenot, daarvoor haal ik Dylan's grootste muzikale kunstwerk uit de zestiger jaren Blonde on Blonde uit de kast.

“The closest I ever got to the sound I hear in my mind was on individual bands in the Blonde on Blonde album. It’s that thin, that wild mercury sound. It’s metallic and bright gold, with whatever that conjures up. That’s my particular sound. I haven’t been able to succeed in getting it all the time. Mostly I’ve been driving at a combination of guitar, harmonica, and organ.”

Jules Siegel (journalist van Saturday Evening Post) is bij Dylan in de hotelkamer in Vancouver als Albert Grossman Dylan de eerste acetate dub van Blonde on Blonde overhandigt. Nadat ‘Sad-Eyed Lady of the Lowlands’ als laatste nummer voorbij is, zeg Dylan volgens Siegel:

“Now that is religious music! That is religious carnival music. I just got that real old-time religious carnival sound there, didn’t I?”

Recensenten gebruiken als muzikale buitenstaanders vaak te grote nietszeggende woorden voor de muziek:

“A sprawling abstraction of eccentric blues revisionism” (Tim Riley)

Het prachtige The Bootleg Series Vol. 4 Bob Dylan Live 1966, The ‘Royal Albert Hall’ Concert bevestigt Tim Riley’s gelijk, Blonde on Blonde is een stap verder. Greil Marcus gebruikt barokke taal om het geluid op Blonde on Blonde te beschrijven:

“… the sound of a man trying to stand up in a drunken boat, and, for the moment, succeeding. His tone was sardonic, scared, threatening, as if he’d awakened after paying all his debts to find that nothing was settled.”

Voor mij biedt Blonde on Blonde het beste van Dylan’s muzikaliteit, een kakofonie van geluiden, geuren, stemmen en woorden. Dat wil ik ook in de originele MONO versie terug horen.

Belangrijk voor mij is het geluid, de sound, van Blonde on Blonde en menig stereo versie van het album laat het alles horen wat in dit geweldige kunststuk belangerijk is. Ik vraag me af hoe de originele mono-mix dit kan verbeteren?

Het is bekend dat Dylan Blonde on Blonde artistiek zo belangrijk vond dat hij de supervisie had bij de belangrijkste mix-sessie in (april 1966) Los Angeles. De suggestie wordt gedaan dat juist daarom de mono-versie van Blonde on Blonde artistiek en muzikaal essentieel is - en we daarom Bob Bylan - The Original Mono Recordings zouden moeten aanschaffen. Voor de andere platen uit Dylan's oeuvre is enig onderzoek van verifieerbare bronnen noodzakelijk om vergelijkbare artistieke relevantie van de mono-versies te bepalen. Mij lijkt het onwaarschijnlijk.

Dylan werkte in de zestiger jaren met een steeds ruimer en gevarieerder ambitieus muzikaal palet – in de opname sessie moet dat gevoel benaderd worden. De klank en kwaliteit wordt bereikt zonder editing en mixen. Interessant is de werkwijze van Dylan in de studio. In prinicpe geeft hij summiere muzikale aanwijzingen en heeft hij nauwelijks verzokeen aan zijn musici. Daniel Lanois vertelde ooit hoe hij bij de opnamesessies voor Time Out Of Mind met Dylan op de parkeerplaats bij de studio met de gitaar in de hand arrangementen of wijzingen doorsprak – Dylan wilde geen discussie ten overstaan van de sessiemuzikanten. Ze spelen en als het goed is, is het goed. Niet teveel aanwijzingen.

Hier en daar zal luisteren naar de muziek op de Bob Dylan – The Original Mono Recordings effectief aangenamer zijn. Vooral als het stevigere rock geluid agressie en scherpte toevoegen aan teksten de drums en bas beter hoorbaar… het is de niets zeggende standaard reactie van luisteraars die nieuwe frisheid verwachten. Ritme instrumenten in de mix of met EQ-en naar voren brengen lost die verwachting in. Muzikaal verantwoord? Doet er voor de meeste fans niet toe, die zijn blij, ongeacht of het kunstwerk naar de klote is geholpen. De meeste luisteraars zijn blij dat de irritante scheiding van instrumenten en stemmen in fake-stereo bij de nieuwe mono-versie verdwijnt. Het is wat mij betreft slechts schone schijn. De winst die ik zoek is de detaillering van de muziek en de kleuring van het geluid of hoe tekst en muziek nog op een andere manier met elkaar spelen.

Neem nou bijvoorbeeld Like A Rolling Stone. Dit is een nummer dat tot de verbeelding van velen spreekt. Michael E. Ross, schreef hierover onlangs op PopMatters:

“From the opening crack of Bobby Gregg’s snare drum, we’re on notice. We’re on point in the territory of a dangerous time. That first sound, that first break with silence might as well be a punch thrown by a segregationist, the report of an assassin’s rifle, a bomb dropped somewhere in Vietnam…or a sniper squeezing off a shot in Afghanistan.”

De harde tik op de snaardrum gevolgd door een dreun van de basdrum of de tomtom als opener van Like A Rolling Stone heeft op mij nooit de uitwerking gehad. Niks geen oorlogsassociaties. Simpelweg gejat van de drum openingen van The Beatles - het behoorde tot het normale muziekale idioom van beat, rock en popmuziek.

Er is nog een reden waarom ik geen associaties van oorlogsgeweld heb bij het drum intro. Het wervelende orgel dat direct na het drumintro komt gevolgd door het dansende muzikale intro van gitaar, drums en basgitaar zijn niet verontrustend. Ze geven de impuls van swingend dansvermaak. De muzikale verleiding van Dylan om je mee te nemen op zijn venijnig kut-kruistocht verhaal.

Als Michael het drumintro op de Bob Dylan - The Original Mono Recordings luider en helder hoort kraken is hij vast tevreden – maar volgens mij is dat niet meer dan een bevestiging van zijn eigen verbeelding en associaties, die hij had voordat hij naar de nieuwe remasters luistert.

De argumenten dat de mono versies zijn zoals Dylan zijn muziek bedoelde, betwijfel ik. Dylan zal ongetwijfeld naar de mixen hebben geluisterd ter goedkeuring, maar zal zelden mee hebben geluisterd terwijl er gemixt werd. Dylan wist meestal al in de studio of een take gelukt was - hij wist na de opname of het goed was. Van maar weinig albums zijn er betrouwbare gegevens of verhalen dat Dylan de mixen afkeurde of erbij ging zitten. Blood On The Tracks is er één waarbij dat wel het geval was.

Dylan was in de zestiger jaren niet een man van fuzzin’ en fightin’ in de mix-fase. Laat staan dat hij mee deed aan 'live-mixen' zoals Daniel Lanois in de video-documentaire ‘Here is What is’ laat zien.

4. The Bootleg Series Vol. 9 met 47 Witmark Demos, uit de vroege zestiger jaren, zijn interessant. Artistiek lijken ze me dodelijk saai, iets nieuws zit er nauwelijks bij, de songs zijn al sinds jaar en dag op vele bootlegs verkrijgbaar. De liefhebbers van Dylan’s kunst hebben alleen te winnen bij de geluidskwaliteit.

5. Tegelijkertijd met Bob Dylan - The Original Mono Recordings komt ook een 'Best of' van de Original Mono Recordings uit. Goede slimme marketing, toch? Spannender is een ‘very best of Dylan in de 80’s’. Daar is nog niet zoveel van. Vult een lacune op. Muzikaal interessant omdat de muziek van de 80-er jaren schromelijk onderschat wordt. Dat Dylan in die tijd artistieke vastliep is duidelijk. Ik betwijfel of zijn platen in die jaren werkelijk zoveel minder verkochten. De heruitgave van The Essential Bob Dylan is tegelijkertijd een update. Blijkbaar is de essentie van Bob Dylan’s artistieke muzikale output nogal tijdsafhankelijk voor de huichelaars bij Sony/CBS. Op het blog van Tom Dylan, een Nederlandse neef van Bob Dylan, zag ik dit nieuws.

Niet alleen is het artwork veranderd, ook de tracklist heeft wat veranderingen ondergaan. Een aantal nummers zijn geschrapt en vervangen door nummers van o.a. Love and Theft, Modern times en Together Through Life. Nieuw op de verzamelaar zijn:

· Groom's Still Waiting At The Altar

· Make You Feel My Love da’s slim het nummer is populair onder jongere muziekliefhebbers.

· Mississippi

· Thunder On The Mountain

· When The Deal Goes Down

· Beyond Here Lies Nothin'

De cover is trouwens belachelijk slecht – een als Fortuyn en de gek Eurlings saluerende Bob Dylan. Wat een onzin. Dit soort verzamelaars zijn niet mijn ding. Geen positief advies, maar ik weet dat ik hiervoor een slechte adviseur ben. Beter een ander vragen.

6. Sinds deze week weten we dat Dylan weer geen Nobelprijs voor de Literatuur heeft gekregen. Ik heb daar al eens over geschreven en heb ergens op de harde schijf een uitgebreid epistel staan dat nog maar eens afgerond zou moeten worden. Alle eer en felicitaties voor het indrukwekkende oeuvre aan Mario Vargas Llosas. Die overigens binnenkort naar Tilburg komt om op een NEXUS-conferentie komt spreken. De Dylan fan die wil dat Dylan die Nobel prijs krijgt, moet het oeuvre van Vargas Llosas vergelijken met dat van Dylan. Daarna niet meer nadenken en lekker genieten van Love and Theft of Time Out of Mind.

7. De discussie over of Tobias wel of niet aan Rembrandt van Rijn toegedicht kan worden zette gisteren kunst op de agenda. Gisterenavond direct na de woorden van Ernst van de Wetering over de Tobias van Rembrandt van Rijn in Pauw & Witteman een DVD uit de kast gepakt. Gekeken en geluisterd naar Here is What is, een documentaire over kunst en muziek, van Daniel Lanois uit 2007.

8. De afgelopen week schreef ik over Abomina als oorzaak van een runners’ block. Vandaag met Dylan en Greil Marcus in mijn hoofd denk ik aan hetzelfde thema maar nu via Like A Rolling Stone.

* * *

Like A Rolling Stone is een prachtige song met een gemene tekst. Het ‘verhaal’ gaat over de pijn die mensen beleven en over hun onvermijdelijk falen en eenzaamheid – Dylan brengt het vol venijn en belerend leedvermaak.

In de context van de huidige onzekere tijden dreigt de song een tijdloos kunstwerk te worden – iets dat Dylan misschien heeft durven dromen, maar nauwelijks willen hopen. Een kunstenaar als Dylan weet dat hij nauwelijks invloed heeft op de werking van zijn Kunst op het publiek. Maak je kunst, doe je werk en laat het los. Er is geen controle over wat anderen met jouw werk doen of wat ze er van vinden.

Afgelopen week is het regeringsakkoord van het nationalistische anti-emancipatie Bruin Café I Kabinet van VVD-PVV en CDA een onontkoombaar gegeven geworden. Het akkoord is de basis van vier jaar overheidsbeleid. Meer verliezers, meer eenzaamheid, of toch niet. Sociaal falen of emotionele onkunde van individuen kunnen we niet afschuiven op regeringsbeleid. De zorg dat mensen heel blijven, niet omvallen en verpauperen is vandag de dag niet meer de zorg van velen. Toch is dat waarom één van de redenen waarom we ‘gemeenschappelijk bestuur’ kiezen. Om de haarvaten van de maatschappij preventief gezond te houden en vangnetten te bouwen voor de zwakkeren en de verliezers. Zorg voor hen moet dusdanig zijn dat ze heel blijven.

Als er geklaagd wordt dat de stemmers op de PVV gelijk hebben dan heeft de ambassadeur van Indonesië een flink punt – angst is de drijfveer. Sociologen en filosofen herkennen de angst in Europa. Onthechtheid, onvermogen om leven vorm te geven, overdreven wensbeelden… (check nog maar eens Abomina en runner’s block) da’s wel een probleem, zeker als het wordt afgereageerd op ‘de ander’.

Ik zie om me heen, de onzekerheid van de mensen die ervoor kozen om zelf voor hun pensioen te zorgen. Hun kortzichtigheid maakte hen blind voor het feit dat individueel beheerde pensioenen statistisch een grotere kans hebben op een lage opbrengst dan pensioen dat beheerd wordt via een collectief fonds. Het individualiteit- en autonomiesyndroom verleidde hen tot de gemaakte keuzes.

Het refrein van Like A Rolling Stone gaat over existentieel falen en eenzaamheid – je huis kwijt raken, op een camping moeten wonen na een scheiding, je kinderen niet meer mogen of kunnen zien, niet meer voor ze mogen zorgen, zonder baan zijn, rondlopen door de stad zonder een plek om te slapen – okay tijdelijk bij vrienden:

How does it feel

To be on your own

With no direction home

Like a complete unknown

Like a rolling stone?

Als je geen hulp meer kunt vinden, je weg niet kan vinden door de hulpverlenende instanties, als ze vinden dat je niet mee werkt… en verdere hulp weigeren, als je alleen rondloopt, zonder doel, zonder richting, in een park zit op een bankje… wel of niet aan de drank… in je kop in paniek of leeg en bang. Zonder richting zonder thuis. Het refrein heeft de potentie van compassie en het feit dat het bijna vijftig jaar later nog steeds relevant is, suggereert tijdloosheid. Het lijkt een lied van alle tijden.

In de compositie en uitvoering van Dylan krijgen de stem en de tekst in het refrein weinig kans om compassie te tonen Het venijn en vitriool in de strofes is dusdanig dat niets meer aardig is in dit lied. Het is ook geen protest lied meer. Het is puur leedvermaak, betweterij en uitlachen van mensen die eerst dachten dat ze goed deden in het leven en succesvol waren, en zichzelf later terugvonden in achterbuurten of geestelijk leeg en onvermogend om nog iets van het leven te maken.

De uitvoering op Before The Flood dat de live-registratie is van de 1974 tour met The Band zit in mijn hoofd. De power van de muziek en de stem kunnen geen compassie tonen – het is te hard. Maar via de spiegel die Dylan de personen in zijn song voorhoudt kan het publiek anderen uit hun leven of misschien zichzelf herkennen. Net als in Idiot Wind op Blood On The Tracks kunnen luisteraars zich verlustigen in venijnige aanvallen op niet aanwezige 'anderen'. Met gif in zijn stem roept Dylan in beide songs bij de luisteraar ongekend heftige passies op. Het is moeilijk om zo nu en dan niet aan die momenten uit je eigen leven te denken toen gebeurtenissen uit de hand liepen en emoties werden gereduceerd tot schreeuwen, huilen, agressie, chantage en emotionele oorlog. Idiot wind en Like A Rolling Stone zijn niet bestemd voor mensen met een zwak hart. Geslaagde kunst.

Onbegrijpelijk dat Like A Rolling Stone zo goed gevonden wordt. Het staat vaak genoeg in de top tien van de beste songs alle tijden. Ik snap het niet, net zoals het voor Dylan onbegrijpelijk is dat fans zijn Blood On The Tracks mooi vinden. Van de teksten druipt pijn en ze worden gebracht met opdringerig niet subtiel venijn. De zanger wil wraak en doet het met veel plezier: leedvermaak. Toegegeven, Dylan toont op BOTT ook existentiële pijn, verlangen, eenzaamheid en schuldbesef. Het is een rijke en indrukwekkende plaat, maar mooi, nee, dat is onzin! Dat ben ik met Dylan eens.

How does it feel

To be on your own

With no direction home

Like a complete unknown

Like a rolling stone?

In deze zes regels tekst zit iets universeels zachts – empathie en begrip. Misschien is het bittere relaas over andere mensen dat Like A Rolling Stone eigenlijk is ook universeel te zien. Dylan werd gedreven door het protest van zijn tijd. Voor succes moest hij aansluiten bij de mode en beleving van zijn tijd. Om mensen te bereiken en ze iets te verkopen moet je inspelen wat onder hen leeft. De woorden van Like A Rolling Stone hebben de betekenis van Amerika en Europa 1965. De rockmuziek en in mindere mate popmuziek waren de motor en tegelijkertijd het resultaat van het verlangen naar bevrijding en losmaken. De zestigerjaren werd gedomineerd door het zich onontkoombaar bevrijden van elitaire en beperkende opvattingen.

Het venijn en de kracht waarmee de schrijver de personen in Like A Rolling Stone neersabelt, en hen voorhoudt hoe zij lijden onder eigen fouten en domheid, omdat ze de wereld niet meer herkennen en aankunnen, toont ook inzicht in het leven en inlevingsvermogen.

Tot mijn spijt erken ik dat ik met Dylan soms leedvermaak voel. Een calvinistisch triomfantelijk gevoel ten koste van anderen… ongezond. Zijn zelfs Dylan’s de verwijten en het venijn, het leedvermaak en vitriool tijdloos? Het venijn en de kracht waarmee de schrijver de personen in Like A Rolling Stone neersabelt, en hen voorhoudt hoe zij lijden onder eigen fouten en domheid, omdat ze de wereld niet meer herkennen en aankunnen, toont inzicht in leven en leiden en een groot inlevingsvermogen.

Zou die pijn en dat onvermogen die in de tekst beschreven wordt niet over iedereen kunnen gaan? Zou het niet over ons kunnen gaan? Verwaand en eigenwijs als we zijn kunnen wij ook falen in het zicht van nieuwe ontwikkelingen die heftiger zijn en sneller gaan dan wij ons kunnen aanpassen. Wij zelf kunnen de karakters in de song zijn, los van geslacht, rijkdom, geloof, leeftijd of herkomst.

De maatschappelijke verandering, het verdwijnen van de vertrouwde woonomgeving, het onvermogen met ander gedrag en andere culturen om te gaan, de onzekerheid van de baan, over het pensioen, het aantoonbaar verdwijnen van onze militaire en economische superioriteit roept bij velen bestaansonzekerheid op. Job Cohen gebruikte dit begrip zondag 3 oktober in Felix Meritis om die angst in de maatschappij in een woord te vangen.

Verloren, losgeslagen, verkrampende hulpeloosheid, slachtoffer van oncontroleerbare krachten waarvan niet eens kunnen hopen er invloed op te verkrijgen.

In Dylan’s repertoire domineert het beeld van de persoonlijke wereld die uit elkaar valt dominant. Het individu lijdt onder pijn en ellende die overkomt of die we elkaar aan doen. Er is geen hoop van de ander te verwachten. In Nederland wel van die geblondeerde gek die als politieke marketeer furore maakt.

Het is jammer dat Dylan muzikaal niet een hele goede componist is. Hij weet dat zelf ook. Hij die vast zit aan oude folk en blues schema’s kan terecht zijn bewondering voor de melodieën van Paul McCartney niet onder de tafel houden. Dat gebrek aan melodie in Dylan’s muziek maakt het moeilijk voor de jongere generaties om gemakkelijk kennis te maken met zijn werk. Make You Feel My Love is een moderne (1997) uitzondering. Dylan verdient goed aan de cover versies van anderen en de song is de afgelopen 13 jaar al in drie verschillende versies meerdere keren in de hitlijsten terecht gekomen (Billy Joel, Garth Brooks en Adele).

Wat jongere fans aan woede en persoonlijk rakende existentiële angsten van John Lennon herkennen als de bron van de muziek en de grimmigheid in moderne rock, niet in het minst Nirvana en Radiohead, lijkt te ontbreken in de appreciatie van Dylan’s werk.

Peter Doggett, the author of ‘You Never Give Me Your Money’ over de ogenschijnlijke contradictie tussen Lennon's cpommitment aan zijn politieke overtuigingen versus zijn liefde voor het nieuwste van het nieuwste in zijn Rolls Royce of het zeuren om details voor het best denkbare ontbijt van de volgende ochtend.

“I think he was 100% committed when he was (politically) committed: after all, few public figures have chosen to make themselves appear so vulnerable, and often ridiculous, for their chosen causes. But he was also (like most of us) self-obsessed – hence his conviction that it was a form of art to document his life between 1969 and 1972, public and private.” (Bron: John Carvill)

Het werk van Lennon's had op zijn solo-platen dezelfde tegensstellingen. Zo was op Imagine het ideaal ('Imagine there's no heaven') vrede en gelijkwaardigheid en 'Mijn leven is een levende hel' was het thema van zijn eerste solo-album John Lennon & Plastic Ono Band. Op Sometime in New York City waren het weer actuele politieke thema's die de inhoud van zijn teksten bepaalden. Overigens wat dat betreft een onderschat album.

Na Lennon eerste solo studio album werd het recht voor zijn raap blootgevende autobiografische album een geaccepteerd en vaak gekopieerd kunstuiting: Blue van Joni Mitchell, Dylan's Blood On The Tracks, Sinead O'Connor I do not want what I haven't got en vooral van het eerdere genoemde Nirvana van Kurt Cobain Unplugged in New York. Dylan was hierin vooral volger en zeker geen originele smaakmaker die anderen inspireerde. Bij Dylan was het een uitzondering die hij ook moest verpakken in niet pesoonlijke personen en verhalen, waarbij hij in zijn teksten koos en ook vandaag de dag nog kiest voor de vaak afstandelijke 'I'.

“I don't think of myself as Bob Dylan. It's like Rimbaud said, 'I is another.'”

Daarmee plaatst hij zich vaak buiten het verhaal en boven de materie - geen John Lennon.

Dylan’s opvattingen passen trouwens picture perfect in de AA-opvattingen van de Minnesota therapie. De erkenning dat er een hogere grotere macht is dan jijzelf is de essentie is van de therapie om weer gezond met beide poten op de grond in het leven te kunnen functioneren. De hogere en grotere macht is de nodig om je eigen plek in jouw levensverhaal en je plaats in de maatschappij te herkennen en erkennen. In Dylan's werk is het lot altijd aanweizg. In de ogen van heel wat mensen is het lot een hogere macht, desnoods God. Hierdoor kan ik het werk van Dylan niet zien als iets dat staat in een moderne traditie als humanisme. Dylan’s kunst is onverbrekelijk verbonden met de christelijke en joodse tradities die uitgaan van het bestaan de grotere macht, die trouwens ook lang niet altijd positief gestemd is.

Wat dat betreft is Dylan een bekrompen Oud Testamentische kunstenaar, die met zijn muziek en teksten archaïsche emoties en associaties in ons kan raken en op sleeptouw nemen. Hij is weliswaar een man van zijn tijd en mede daardoor is een flink deel van zijn werk weergaloos knap en boeiend, maar zelden helpt of inspireert zijn werk ons bij het denken over de wereld en de plek daarin – daarvoor is de inspiratiebron te conservatief en te somber, en zijn artistieke output teveel een reflectie van zijn opvoeding en de Amerikaanse cultuur.

* * *

9. Ik ben benieuwd wat William Carpenter te zeggen heeft over het werk van Dylan, in zijn artikel ‘Bob Dylan and The New Humanities’. Het staat in de zomer uitgave 2010 van de Montague Street Journal, een tijdschrift helemaal gewijd aan het werk van Bob Dylan.

Lezen!

Dylan - The Brazil Series, what's this shit?

Monkey — Wed, 08 Sep 2010 15:45:00 GMT

a work in progress

A discussion of The Brazil Series

and the marketing by the Statens Museum for Kunst

It is always a tough nut to crack when a famous person does something else he is famous for. Dylan the painter is not exactly a new thing... but hey those who love the song art of Bob Dylan and build myths around the guy that hardly relate to the man himself nor his art got to admit something...

You really don't give a damm. Yeah you'll notice the media-buzz and sense some pride or at least appreciation of the artist. But you really don't give a shit:

“Not sure about quality of the paintings (or whether that matters, really),” from a fan.

Self Portrait was neither flattering nor inspiring, The Big Pink House was a house, after all those years ago, the cover of Planet Waves is still intriguing to me. 'Writing and Drawings' was interesting in 1973, I bought it, still have it somewhere in the closet. Still I compared. Lennon was the better writer and his drawings were beyond anything other artists that were also writer, musician and or singer-songwriter could or had produced. 'Drawn Blank' from 1994 got me. Fans deify Dylan only more because of his paintings. Visiting Kunstsammlungen in Chemnitz early 2008 was sheer fun and excitement.

The Drawn Blank Series from 1994 and drawings from later were processed. For the exhibition in Germany Dylan created over 300 gouaches and watercolour works based on the original blank drawings. What we saw was what Dylan saw on the road in America and sometimes somewhere else. The images resonated with the imagery of his verse that was in my head. I liked it. He was playful with colour. The same picture presented in alternative color combinations showed an artist diligently working and hitting the right note from time to time. Dylan has limited talent for the visual. At best 'Renaldo and Clara' is visually boring. In Chemnitz we got a glimpse of the Dylan's world through Dylan's eyes and his sensitive expressive painting hands.

Dylan's verse and music fascinates from a literary point of view, was influential in its genre (folk, pop- and rock music), had a unique societal relevance and for individuals in its audience his somg and dance art can become very personal and emotional.

The meaning of Dylan's verse “is all in the sounds of the words”.

Bob Dylan paints with words and sounds, and he is good at that. Even though his melodic gift lacks the quantity and quality of the very best like Lennon and McCartney or Brian Wilson. Listening to Dylan requires attention and concentration, this was so in the past and remains until today. There are moments in his performances where he brings all of life together, all life's experiences, all life's hapiness but mostly doom and gloom. I am sick of Love... and it cuts thru the heart, and shivers shoots up your spine and you're cold. Or the pain of a breaking woman, who's barred inside herself and projects that pain outside on to you just to et herself free and feel righteous.

It is the man wanderin' through the harbor of Boston, being alone, eating lobster, living the life of an artist, and is asked to make a drawing

At the time I felt it was meself wandering the docks, having fled Sudbury. Now I know it is the wanderin' Dylan, Dylan sings about. The kind of Dylan that visits Graceland, or Lennon's aunt Mimi's house on Menlove Avenue and the scruffy old guy in a hood and sweatpants, who couldn't produce his ID when asked for it by police officer Kristie Buble on the streets of the New Jersey shore, not even a block away from where Bruce wrote one of his masterpieces, the magnificent 'Born to Run'. Dylan wants to get a feel of the magic, the smell and taste of the places where art is born.

A few works in The Drawn Blank Series in Chemnitz created shivers up my spine. What mainly came thru though was a world that was framed in the imagery we had thru Dylan's song-and-dance-work and his biography. The 'Train Tracks' are not Dylan's, they are Woody Guthrie's railroad tracks... they open up the world of the hobo, the union men, the man of a thousand songs, the sailor on the mercantile fleet, the poor... yeah, the Mad Men were way out of his league, but he understood the world they lived in.

* * *

The marketing for The Brazil Series promised new work. No more watercolours or gouaches and on the spot drawings, but acryl on large canvas, and the topic yeah that's easy Brazil. Horrible marketing by the museum though was unpromising. The curator Kasper Monrad had guts, because with the Danish marketing mess came his invitation that discussion should

“accompany this kind of 'blockbuster' exhibition hyped for its celebrity rather than artistic merit: Bob Dylan’s visual artistic practice has only been discussed by art historians to a limited extent, so critical examination and interpretation are called for.”

So mister Kasper Monrad let me try some and not buy some. It fascinates that the exhibition earlier this year in London-based Halcyon Gallery with new work on canvas went by in a hush without any art critics paying attention. Kasper Konrad's challenge demands critical discussion.

For starters, let me be straight and blunt to the curator.

The exhibition of The Brazil Series is in celebrity and artistic merits comparable to Genealogies of Pain with works from musician painter Marilyn Manson and moviemaker David Lynch, presented last July 2010 in the Kunsthalle Wien. Dylan's exhibition seems to have a lot less artistic relevance but more celebrity hype-power.

I didn't see a whole lot of Brazil on the paintings. I saw a tourist's vision of an image of a people and a country, that is not neccassarily Brazil. , going through pains of economic growth. Of lack of civility - of violence, Brazil's devastating human mess.

The drawing of subjects and objects in the paintings come across somewhat broken. Dylan's hand appears clumsier than beofre. The natural elegance and attractiveness in the shapes or suggested movements Dylan succeeeded at in most of his Blank Drawings, is gone. Nowhere to go, nowhere to look.

Wandering around the museum I started doubting myself. Okay, it must be me, this can't be that BAD!

Maybe I am in the wrong mood.

The next day I returned. I was sure when I saw the first paintings. Dylan's Brazil Series is a not half a good as his Drawn Blank Series. Nothing in Brazil's world appears on the canvas, yeah the images, but the pain, the joy, the physical beauty of Brazil people. There genetic heritage, the slavery, the freedom, the robbery... yeah it maybe all there, but mediocre and void of feeling and emotion.

Norman Raeben “taught me how to see. I was trying to be somebody in the present time, while conjuring up a lot of past images. I wanted to defy time, so that the story took place in the present and the past at the same time. When you look at a painting, you can see any part of it or see all of it together. I wanted that song (Tangled Up in Blue) to be like a painting.” (On the influence of Norman Raeben on Dylan's work) Dylan succeeded to do this in quite a few songs, not in the least his masterpiece “Blind Willie McTell”.

Dylan's visual work including his paintings fail to convey any of this compexity or ambiguity. They are just images that do not convey anything, nor confuse, they are what you see, no alternate realities expressed on the canvas.

Though the painter teacher Raeben put Dylan's mind, hand and eye together, to be able to create more consciously what he been doing in the sixties, it comes across in Dylan's storytelling (Renaldo and Clara, and a lot of his verse) but for I can't see it coming from his painting. It's not there. The perspectives in The Brazil Series are boring, monotonous and mostly one that appears to be of a tourist. The realities are unchanging. The laundry in front a illegal houses in the favelas on the hills in Rio de Janeiro are only laundry in front of what appear poor-man's houses. That is ignorant. Now the imagery is boring. There is so much more to it,

but it's not there.

Dylan understands very well what paintings can do to the viewer...

“look at a painting by Cézanne, you get lost in that painting for that period of time. And you breathe — yet time is going by and you wouldn’t know it. You’re spellbound.”

Dylan's verse and music can do that, The Brazeil Series do not come anywhere near that experience.

In Denmark only a rare vignette touched me. Before leaving the museum I went back to check those again. I left and could not resist thinking that I prefer Dylan's appreciation of America thru Christmas In The Heart over his far too simplistic imagery in The Brazil Series.

No need to travel to Copenhagen for the Dylan exhibition, come to enjoy their jazz-scene and the Danish xenofobic lifestyle.

still working on it - september 9 three o'clock in the morning.

Bob Dylan de zakkenroller II - Dhani Harrison wins out.

Monkey — Fri, 27 Aug 2010 03:19:00 GMT

Een dag of wat geleden schreef ik dat Dylan eigenlijk een dief is en stiekem de alles wat van waarde is jat uit de portemonnee van zijn fans. Een Bootleg Series #9 en de eerste albums, tot en met John Wesley Harding, uitbrengen in een MONO-BOX, omdat Kerstmis er aan komt.

It's ugly.

Het is ouwe zooi, dat is mijn probleem. Ik kan er niet tegen. Al die mensen die blij doen over indy-bandjes die post-folk spelen. Soft gegeil zonder wellust en energie. Is het eerlijk om Dylan een zakkenroller te noemen als alles wat oud is lekker klinkt en zelfs in klote cover versies in feestelijke verpakkingen gepresenteerd wordt en daar flink geld voor gevraagd wordt? Het tijdschrift Rolling Stone brengt een boek uit met de 100 beste songs van The Beatles.

Waar gaat dit over?

Het is de 'markt' die daar nu over schijnt te gaan. Is dat zo? Dit gaat over een gebrek aan goede nieuwe muziek. Een gebrek aan eigen sound. Arcade Fire met Suburbs is bijna de best verkochte plaat van het moment. Waarom M.I.A. niet, dat leeft, doet pijn, scheurt, schuurt en swingt. Er is nauwelijks vernieuwing, gebrek aan creativiteit of te weinig omzet en geld beschikbaar en daarom te weinig creativiteit, of is er hier en daar toch iets spannends aan de gang maar komt dat niet op de markt?

Ja het is Dylan's keuze om dit soort crap-releases te doen. Bootleg Series #8 was diefstal door de prijs voor de 3cd-versie. De inhoud van de 2-cd en 3-cd versie van Bootleg Series #8 was echter brilliant en zou nog gemakkelijk in de platenzaken te krijgen moeten zijn. Fantastsich werk. De tracklisting van #9 is gewoon kut. Ik zal door een illegale download overtuigd moeten worden voordat ik geld uitgeef aan meneer Dylan.

Beter is, nee niet beter, maar zinderend goed is

Fistful of Mercy

Dhani Harrison, Ben Harper en de door Peter Gabriel ontdekte Joseph Arthur hebben samen een plaat opgenomen en traden op bij KCRW. (Een uur lang - check it out, here, in de LA Times stond al een verhaal) Het is een lekker eigen geluid, en het is goed om Dhani als volwassen artiest los van papa te zien en te waarderen. Alhoewel de nadruk op mooi en goed gitaarwerk onmiskenbaar is en zeker door zijn opvoeding komt.

Fistful of Mercy from Fistful of Mercy.

“You find your way, to write your song / and come what may, I hope you find friends with whom you belong.”

Trouwens wil je nog meer goed werk van Dhani horen, check out thenewno2, waarmee Dhani dit jaar op Lollapalooza optrad.

De zangstemmen lijken niet bij alle nummer volwassen en in tune. Crosby Stills and Nash is nog ver weg. Muzikaal klopt het allemaal. Check out Fistful of Mercy... de titelsong.

Jayhawks soundje?

Neil Young komt met een nieuw album Le Noir, en dat is heel wat spannender dan wat dan ook van Dylan.

Dylan's concerten lijke trouwens ook steeds meer op een Greatest Hits tour en wat onbekender recenter werk gaat lijken en daarmee Paul McCartney al aardig benadert. Alleen muzikaal wat aparter en qua stem niet te pruimen.

Bob Dylan de zakkenroller

Monkey — Thu, 26 Aug 2010 03:40:00 GMT

Het management van Dylan heeft verzonnen dat Sinterklaas (en kerst in de rest van de wereld) 2010 weer een prima tijd is om geld te rollen uit de zakken van de fans.

Het platen werk wordt een set demo's in de Bootleg series (39 wordt dat dus) en al zijn mono-platen worden in een leuk doosje uitgebracht. Uiteraard van de eeste originele mono-mixen - en da geleuvve we?

Intussen start volgende week een tentoonstelling in Kopenhagen met nieuw werk van Dylan emt als thema Brazilie. Naar het zich laat aanzien een beschamende vertoning - nou ja, dat is het eerste voorbarige oordeel, daar kom ik later nog uitgebreider op terug.

Het grote fijne Dylan nieuws is dat Anthony Ling weer terug is met song-analyses van het werk van Bob Dylan die altijd betoveren en mij naar de momenteel lege platenkast laten grijpen. Ja, alles is weg... the bitches, you know. Maar puur leesgenot vind je op zijn weblog...

Every Bob Dylan Song

Puur leesgenot. Echt gaan kijken en een paar verhalen lezen.

Dat ik het commerciele beleid van Dylan walgelijk vind is irrelevant voor mijn appreciatie van zijn output, en dan vooral de songs. Menig bericht op dit blog heeft een verwijzing naar een Dylan song of zin in een lied. Overigens is er ook een Nederlandstalig weblog dat over Dylan's werk gaat, en over hoe een fan (Tom Willems) Dylan's werk beleefd...

Bob Dylan in (het) Nederland(s)

Rudolf the Red Nose Reindeer - op de Bob Dylan manier

Monkey — Sun, 21 Mar 2010 00:39:00 GMT

Hoe ik het ook draai of keer, dit klinkt lekker en grappig.

Ik moet denken aan de avonden dat ik in bed lag te luisteren naar slechte tapes met mij onbekende nummers van Bob Dylan op de bandrecorder. Kraken en ruis. Vreemd en betoverend - het is grappig om die dierbare jeugdherinneringen tot grappen gereduceerd te zien en horen. Knap werk.

John Lennon doet Dylan

Monkey — Sun, 21 Mar 2010 00:29:00 GMT

Tja, en dan toch weer zo'n kleine verrassing.

Een tijdlang keek ik dagelijks op www.expectingrain.com, de links inspireerde met Dylan en Beatles nieuws. Het leverde een paar veel bekeken verhalen op. De afgelopen weken wat minder vaak. Andere prio's weet je wel. Maar Lennon die Dylan's Knocking on Heaven's Door speelt, met een tekst die verwijst naar zijn moeder die hij kan opntmoeten als hij door de heaven's door naar binnen gaat.

De intonatie, het ritme, de frasering... Lennon doet Dylan zangtechnisch bijna beter dan Dylan, grappig is het zeker:

Dylan, Grammy, White House, Torah + MUSIC

Monkey — Thu, 18 Feb 2010 03:27:00 GMT

Here is other stuff I wrote 'bout Bob Dylan

4^th version: 19 Februari 2010

Eigenlijk is de discussie, over het vermeende voor Dylan vervelende moment, na afloop van zijn performance in het Witte Huis, een beetje vreemd. Zoals ik al schreef lijkt het alsof er sprake is van plaatsvervangende verontwaardiging, gebaseerd op niet geïnformeerd zijn.

En ja hoor, wat blijkt:

Tony Garnier heeft in tegen Frank Beacham gezegd dat ook tijdens de repetities slechts The Times they are-a-changin’ was uitgevoerd. Dat dit bij voor de opnames bij iedereen bekend was en dat Dylan c.s. zowel na de repetitie als na het optreden het einde van de sessies niet in het Witte Huis hebben afgewacht, maar direct na de repititie naar het hotel en na het concert direct naar huis gingen. Garnier met de trein terug naar New York. En Dylan? Nobody knows!

* * *

Er zijn fans die denken dat Dylan’s biografie de sleutel tot zijn werk is. Of bewust en onbewust Dylan tot hun persoonlijke internationale BNN-er verheffen en door zijn belevenissen en gevoelens te begrijpen of te verklaren nabijheid voelen. Die nabijheid en intimiteit is bij Dylan eigenlijk heel vreemd - zelden heeft hij waarderende of aardige woorden over fans. Slechts voor de regelmatige concertbezoekers heeft hij zo nu en dan positieve waardering.

Toch had de eigenaar van V!P‘s International Art Galleries als niet-artiest gelijk toen hij, n.a.v. een tentoonstelling van foto's van Elliott Landy (fotograaf van de cover van Nashville Skyline), het volgende schreef:

“Het verschil tussen toehoorders en muzikanten was gering. Muziek was vooral een gemeenschappelijke ervaring.”

Hij schrijft over dat bij sommigen onblusbare verlangen naar collectiviteit en verbondenheid – niet per se werkelijkheid. De muzikant, de artiest bestaat bij de gratie van de aanwezigheid van publiek. Veel verder gaat die relatie echt niet - ook niet in de zestiger en zeventiger jaren. De relatie tussen performer en publiek is een noodzakelijke die al eeuwen oud is. Die band die stopt na het optreden. De artiest – zijn of haar lichaam rust uit - wordt weer een niet-performing mens, stapt uit de rol van artiest. Het publiek houdt herinneringen aan beelden, geluiden en geassocieerde gevoelens over. Meer is het echt niet. Wel kunnen we de ervaring en de associaties in onze koppen en ons lichaam interpreteren als intimiteit - het is echt niet dan een natte droom illusie.

* * *

Het verhaal van Tony Garnier over het concert in het Witte Huis bevestigt mijn vermoeden dat er in het Witte Huis niets aan de hand was… Bij een programma dat opgenomen wordt en tegelijkertijd live onversneden als webcast uitgezonden wordt is er sprake van een bepaalde regie mores, dat is waarvan we een glimp hebben opgevangen.

Dylan was uitgenodigd om een liedje te doen, zijn gezicht te laten zien en verder niet. He came, did his job and went away again. Tijdens het middag editie van The Concert For Bangla Desh was het volgens Phil Spector niet heel anders:

“He just came in right from bicycle riding on the day of the show (…) and just got up there and sang.”

* * *

Mijn reactie op Dylan’s gedrag, tijdens de uitreiking van de Lifetime Achievement Award door de National Academy of Recording Arts and Sciences, op 20 Februari 1991 was gebaseerd op een mix van eigen ervaring en wat erover geschreven is, vooral over de relatie met dronkaard Jack Nicholson die hij in die tijd had. Dylan en Nicholson waren in die tijd drinkebroers, zoals in de zeventiger jaren John Lennon en Harry Nilsson, en ook Martin Scorcese en Robbie Robertson coke, dope en booze buddies waren.

De uitvoering van Masters of War was prima. De felheid in de muziek is als het onvermijdelijk venijn in de logische kritiek op ‘Operatie Desert Storm’ – en perfect passend in de muzikale Dylan-stijl van die tijd.

Luister maar naar de opnamen van het San Jose concert op 9 mei 1992. Idiot Wind is verrassend mooi en expressief. De band is goed op dreef: Bob Dylan (vocal & guitar), John Jackson (guitar), Cesar Diaz (guitar), Tony Garnier (bass), Ian Wallace (drums). Het gitaarwerk is om van te smullen. Ian Wallace, de ex-King Crimson drummer, rammelt er hier lekker op los, letterlijk ‘los’. Dylan de zanger levert ook iets dat ik vaker wil horen. Zoals hij met zijn stem speelt, een nieuwe interpretatie aan Idiot Wind geeft. Geen venijn en pijn, met zijn hoge stem maakt hij satire van al die ruzies van mislukte relaties en scheidende mensen. Hij weet het – ‘been there, done that’. Uniek. Niks geen kapot gezopen of zwart en gerafeld gerookte stembanden. Tijdens het hardlopen staat de song regelmatig op repeat.

Masters of War(1991) en het San Jose concert(1992) laten zien dat de zogenaamde creatieve crisis van Dylan in die tijd er vooral één was van kutten en kloten in het dagelijks leven – naast misschien een schrijversblok en onvermogen om in de studio iets goeds te produceren. Goede optredens waren er wel. En het verbaasd mij nog steeds dat naast Hard Rain niet meer goede live albums zijn gemaakt. De muziek die Dylan de rockster produceerde was vaak heel slecht, maar terugkijkend toen vaker beter dan nu – en niet half zo slecht als men tegenwoordig terugkijkend zegt.

* * *

Zoals de afgelopen dagen onze oranje tante Erica Terpstra in een radio uitzending aangeschoten toch nog wat zinnigs uitbraakte, deed Dylan hetzelfde tijdens de 1991 Grammy-uitreiking. Op Dylan-Examiner verscheen onlangs een mooie analyse van de woorden die Dylan sprak. De woorden die Dylan daar sprak waren een prachtige verbastering en combinatie van de standard-fucked-up-star-speeches en zijn eigen referentiekader de joodse Torah. Bijna niemand had het door.

Nu na de publicatie van Seth Rogovoy‘s recent uitgebrachte prachtboek Bob Dylan: Prophet, Mystic, Poet kan iedere Dylan-volger het weten.

Dylan zei, met de prijs in de hand:

“Well, my daddy, he didn’t leave me much – you know he was a very simple man, and he didn’t leave me a lot – but what he did tell me was this. He did say, son, he said…he said so many things, you know…. He say, you know it’s possible to become so defiled in this world that your own mother and father will abandon you, and if that happens, G-d will always believe in your own ability to mend your own ways.”

What the f#/!\?

Typische Dylan-praat dat wel. Een passende speech met een verwijzing naar zijn ouders vermengd met een sleutelvers uit Psalm 27. Dat is een door Joden vaak geciteerde psalm. Elke dag gedurende de maand voorafgaand aan de Joodse heilige dagen van Rosh Hashanah en Yom Kippur.

Tijdens Rosh Hashanah worden drie Torah-hoofdstukken (boeken) geopend. Boeken waarin het lot van de ‘wicked’, de ‘righteous’, en die van de tussenliggende groep beschreven wordt. De slechterikken en rechtschapen mensen – de ‘righteous’ – dit past zo goed in het beeld van Dylan, die verdomde conservatief, lees over zonde maar eens Dylan’s Vision of Sin van Christopher Ricks nog maar eens. De last en duisternis van de zonde worden verlicht door berouw en God redt en vergeeft ons met Yom Kippur. Life is Hard maar uiteindelijk It's All Good!

Dylan’s speech was gebaseerd op Psalm 27:10.

“When my father and mother abandon me, G-d will gather me up”

De Metsudah Siddur is een modern joods gebedsboek dat zeer gewaardeerd wordt vanwege de heldere compositie, uitleg van de gebeden en een lineaire vertaling van Hebreeuws in Engels. Mede daardoor is het en vogue bij baalei teshuvot, dat zijn joden die weer bekeerd zijn tot de joodse religie. Dylan dus waarschijnlijk ook. Een voetnoot bij Psalm 27:10 in het gebedsboek zegt:

“Even if I were so depraved that my own mother and father would abandon me to my own devices, God would still gather me up and believe in my ability to mend my ways.”

Oftewel, Dylan was die avond met al zijn hyper-de-pieper coke- en drankgedrag toch lekker op dreef.

Is dit de ultieme bevestiging van de joodsheid van Dylan’s geloof – die fans willen hebben?

Is het een prachtig Dylanesque bedankwoord en net geen parodie?

Ik kies voor het eerste.

Nicholson, zijn maatje is ook Joods, dan maak je als dronkelorren grappen die je met elkaar deelt. En de speech bevatte geen andere componenten – de focus was vooral de relatie met ouders en God in dit psalm-sausje.

Ach, laten we niet speculeren – it is what it is.

* * *

Ik beken: ik ben Dylan-gek. Als ik dit allemaal kan opzoeken, bedenken en schrijven omdat een paar mensen volstrekt ten onrechte vallen over een gesprekje in het Witte Huis tussen een regie- of productie assistent en Bob Dylan. Dat mag toch niet! Mijn hemel, is Dylan heilig of zo? Verdient de man meer respect dan elk ander mens?

Geprikkeld was ik toen een mij onbekende Thomas hier suggereerde dat ik geen fan ben van Dylan’s werk. De prikkeling was niet per se negatief. Ik wilde wel iets bewijzen en de bovenstaande post was het gevolg.

Ik sluit af met een direct antwoord op een vraag van Thomas (whoever he is):

“Hoe verklaar je iets als "Sad Eyed Lady of the Lowlands" zonder ooit van Sara gehoord te hebben?”

Verklaren?

Nou beste Thomas, begin eens met The Waste Land (1922) van T.S. Eliot. Maar eigenlijk kunnen we het antwoord beter in een andere richting zoeken. Let's talk about music - not girls, love or sex. De muzikaliteit is het thema in Sad Eyed Lady of the Lowlands. Daar ligt volgens mij de kracht van de song.

Muzikaal is Sad Eyed Lady prachtig gezongen. Uniek mooi, beter dan menig andere song op Blonde on Blonde. Wat dat betreft doet Oh Sister op Desire mee in dezelfde league. Sad Eyed Lady is ook mooi vanwege de muzikaliteit van de tekst - die muzikaliteit is hier belangrijker dan zijn betekenis en opbouw.

Sad Eyed Lady of the Lowlands is het enige nummer op de vierde elpee kant van Blonde on Blonde. Een soort separaat kunstwerk waarvan de fysieke positionering een soort compleetheid in zichzelf suggereert. Muzikaal is het een pronkstuk. Tekstueel staat het niet op zichzelf. Te weinig verhalende nauwelijks emotionele samenhang. There is no real end, nor a beginning. De tekst is volledig dienstbaar aan de muziek.

Je kunt best tekstflarden als eerbetoon of beschrijving van Sara Lowndes zien, maar de zinnen er om heen staan dat nauwelijks toe. ‘Warehouse eyes’ kun je best als beschrijving van Sara’s prachtige ogen zien, in de tekst kan het net zo goed slaan op de ogen van de ‘I’ in de song. En zijn 'warehouse eyes' groot? Of geven ze toegang tot grote rijkdom? Of hebben ze veel gezien?

Nee, ik heb Sara Lowndes niet nodig om van deze prachtige muziek en muzikale tekst te genieten. Om heel eerlijk te zijn, als ik mij de verering en bewondering van Dylan voor Sara in beeldt als ik luister naar de song, doe ik de prachtige uitvoering op geen enkele manier recht. Dan wordt het een leuk liefdeslied – en me dunkt dat het daar echt niet om gaat.

De song staat alleen op kant vier, zodat de muziek op geen enkele manier verstoord of verandert wordt door welke muziek ervoor of erna - dan ook.