The Beatles - Remasters 9-09-09

BBC-potret van John Lennon - en James Taylor over John Lennon

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 23:47:00 GMT

The best piece of music art: GOD

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 03:04:00 GMT

John Lennon - a concert, a biopic, a documentary and that first one

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 01:03:00 GMT

Op YouTube beschikbaar, voor zolang als het duurt. De film is echt leuk - not much more than that. Not bad at all, just fun.

Part one of a documentary of John Lennon and the Plastic Ono Band.

Below part two...

The role of Music In My Life - hardlopen, muziek en marketing

Monkey — Tue, 15 Feb 2011 02:57:00 GMT

Als onderdeel van een lang artikel over 'muziek en rennen' dat al enige tijd op de plank ligt om af te maken, andere artikelen schreeuwen om aandacht, schreef ik een hoofdstuk...

Mijn muziek, hardlopen en marketing.

In de gehavende muziekverzameling van de klassiek gescheiden en gemaltraitteerde ex-geliefde, ontdaan van alles wat geliefd is, ligt een desolate 'An Anthology', van de allang gestorven Duane Allman ongezien te stralen.

Ik stuur per e-mail een deel van een prima epistel over muziek en hardlopen geschreven in de beschermende en inspirerende omgeving van een muziekliefhebster pur sang. Al snel krijg ik een positieve reactie terug. Zet toch op je blog.

Wat zij weer niet weet is dat er heel wat prima en aardig wat bekeken stukken over muziek op mijn blog staan. Muziek is the heart and soul van mijn leven, of is het de afleiding. de plek waar je niet kunt falen, waar je niet hoeft te leiden, of waar leiden mag, waar je kunt schreeuwen, waar emoties ongeremd kunnen zijn. Waar teksten inspireren en mensen floreren. Waar kunst inspireert tot een spannend en gelukkig leven of troost in ellende biedt.

Hieronder over muziek in mijn leven...

Muziek is vanaf kindsbeen een onmisbaar en mooi deel van mijn leven. Ik wil er niet aan ontsnappen. Sinds een paar jaar wikkel ik mij tussen Kerst en Oud en Nieuw in de herinneringen en emoties oproepende Top 2000. Flauwe melancholie. Nee, dat is niet eerlijk. De herinneringen die opwellen op het beste dat rock en popmuziek te bieden heeft is een emotioneel en esthetisch genoegen waar hardlopen niet tegenop kan. Net als bij hardlopen is het zonder tussendoor slapen niet vol te houden. Voordeel is, met twee keer per dag hardlopen is het goed te combineren. iPhone gaat mee.

In de Top 2000 komt niet alle muziek terug die ik in mijn leven heb leren waarderen. Het verhaal van mijn muziekleven begint met: All My Loving van The Beatles. Het stond op een EP-tje, waar ook Money op stond; met Vera Lynn hielden mijn ouders in die tijd de emoties en herinneringen van de bevrijding ‘We’ll meet again’ en de treurnis van oorlogsgeweld levend. Jaren later betekenden de CNN-beelden van de val van Berlijnse Muur hetzelfde. Mijn vader was mijn eerste muziekleraar. Onvergetelijke pianoklanken toverde hij, terwijl ik onder de tafel zit te spelen; Stravinsky en Ravel schalden uit de speakers van zijn geluidsinstallatie. Ik herinner me het fluitspel van mijn zus en van dat hele mooie meisje met blonde krullen op het podium van de muziekschool. Voor de eerste keer verliefd? Ik keek met bewondering naar de driftig bewegende Roberto Benzi tijdens Vara’s Matinee voor de vrije zaterdag — de muziek kwam uit zijn lichaam, die man was een levende muziekmachine. Vlak na de verhuizing van Utrecht naar Zoetermeer, van mijn eerste verliefdheid afgesneden omdat mijn vader ergens anders wilde werken, luisterde ik op zolder naar de eenzaamheid verdrijvende klanken van Radio Veronica Top 40 hits: Hey Jude, Lea, Eloise, Rain and Tears, Do it Again, Callow La Vita, Abbergavenny, Congratulations, Lady Willpower, Macarthur Park. Hooked forever Damasion schreef in 2000 (p.36):

“…fine human emotion is even triggered by cheap music and cheap movies, the power of which should never be underestimated”

Op Radio Veronica waren Lex Harding, Rob Out, Tineke en Adje Bouwman mijn nieuwe muziekleraren en leverde het onuitwisbare geluidsdecor van mijn pubertijd. Op de platenspeler thuis betovert mij het gitaarspel van Duane Allman in het wonderschone Dreams (1969), een slidegitaar tour de force op een 12/8 maat. In die tijd drumde ik bij de buurjongen op zolder. Via de dakkapel klom ik over het dak naar zijn kamer. Huiswerk maken, hoezo? Ik moest leren, het leven leren leven. Samen maakten we geluidscollages met de Akai en Sony tape recorders. Als er niemand thuis was begeleidde ik op de piano van mijn vader Rock ’n Roll Music van The Beatles en nummers van Jerry Lee Lewis en Little Richard. Reken maar dat dat voor mij lekker klonk en nog lekkerder voelde. Hier en daar een gemist akkoord, wel goed in de maat, een stuwende ritme lukte goed; wild en vrij. Het geluid veel te hard, arme buren en de piano was ongetwijfeld ontstemd. Ik was een prototype puber. Er was de drang om muziek te beleven, en om met muziek iets te beleven, iets uit te drukken — het werd uiteindelijk niets.

Zingen in de imaginaire microfoon, luchtgitaar spelend, of het gefantaseerde orkest dirigeren maakte ik me heel wat muziek eigen. Fantastisch was het. Kleine en grote emoties leerde ik via de muziek internaliseren. Al snel las ik over muziek, over de artiesten, de componisten en hun werk en luisterde ik samen met vrienden en vriendinnen naar muziek. ’s Avonds alleen in bed fantaseerde ik over liefde en andere gevoelens en emoties, terwijl Tineke met What is Love? van The Collectors afscheid nam. Luister hier, en hier naar het midden stuk van hun What’s Love Suite. Zo groeide ik niet alleen ‘groot’ met Bolletje, draadjesvlees en stamppot, maar vooral met muziek. Als prototype puber en adolescent was het een kwestie van genieten van muziek — alleen of met je meissie. Dromend en vrijend op be.

Door muziek leren mensen emoties van zichzelf herkennen en van andere mensen om je heen begrijpen en hoe ze geuit worden. Muziek en andere kunsten zijn essentialia in de opvoeding, een vorm van socialiseren, van volwassen worden. Bedankt muziek. Door John Lennon en Yoko Ono werd ik mij bewust van de band tussen muziek, leven en liefde, de weg naar politiek en emancipatie. Oberkrainer Musik waren de Sloveense klanken in de bergen waar tranen en jongenszaad vloeide. De muziek waarop twee meiden mij wilde leren dansen, en nooit is gelukt.

Onvergetelijk waren de concerten van het Kölsche BAP, en de verbazing over de schoonheid en het geweld van complexe maar verleidelijke muziek van King Crimson, Robert Fripp en David Sylvain, in de negentiger jaren; de vier bezoeken in één week aan de Stopera voor ‘Rosa: The Death of a Composer, A horse drama’, de prachtige opera van Louis Andriessen en Peter Greenaway; de bezoeken aan de Zoo TV Tour van U2 met ontwerp ideeën van Brian Eno en medewerking van tientallen Europese beeldende kunstenaars. De rock ’n roll fun met Paul McCartney. Ontnuchterende klanken van Liszt waren een tijdlang dominant op mijn platenspeler.

Tot in de 21^ste eeuw genoot ik van het altijd weer boeiende en intelligente oeuvre van Bob Dylan; voor de actualiteit, het gemiste thuis en de zelfkant kon ik tot voor kort naar rock ’n roll kerkdiensten van Bruce Springsteen en voor creatieve innovatie luisterde ik naar Brian Eno en Radiohead en nu nog steeds naar Daniel Lanois.

Prachtig modern klassiek werk van Messiaen en Boulez, maar ook nieuw werk van Nederlandse componisten maakt nieuwsgierig. En ik wil altijd daar zijn waar Reinbert de Leeuw het stokje zwaait, de piano of stilte[i] bespeelt. En als laatste aanvulling geldt het werk van leeftijdgenoot Pascal Dusapin, wiens indringende muziek een onbegrijpelijk mooie vocale kwaliteit heeft, die door zijn ‘atonale heterophonie’ afstotend is voor sommigen, en anderen tegelijkertijd tot tranen beroert. Voor de ongecompliceerde muzikale lol is er nu Kanye West, Lady Gaga en M.I.A.

In de aard van deze niet volwassen jonge man lag ooit opgesloten dat, gesterkt door de verkenning van muziek, met aanvankelijk mijn vader als gids, mijn muziek niet de ‘muziek’ was wat veel mensen als ‘muziek’ definieerden. Mijn definitie was en is die van John Cage.[ii] Wat een overwinning was het dat mij dwarsfluitspelende zus moderne muziek niet kon waarderen, er niets van begreep.[iii] Voor mij een bevestiging dat ik op het goede spoor zat. Dwars ventje. Elk geluid is of kan muziek zijn. Een geprepareerde piano is daarbij net goed muziek als ongeplande geluiden in de ‘stilte’ van 4'.33'', muziek is spelen met klanken en geluid, met ritmes, met stiltes, met volume, met alles wat via ons oor hoorbaar blijkt. Ook ‘stilte’. Stilte — een boeiend fenomeen. Sommige denken dat John Cage ook stilte als muziek zag. Mis. Cage stelt dat er voor de mens op aarde geen stilte bestaat. In een geluidsdichte ruimte zonder enig extern geluid hoor je wel de beweging van de inhoud van je middenoor en het lage gebrom van het stromende bloed in je eigen lijf.

Genoeg over ‘muziek’ en muziek. Vanaf hier is in dit essay ‘muziek’, wat u als muziek definieert.[iv] ‘Muziek’, tussen aanhalingstekens was uw muziek. Vanaf hier is uw muziek, muziek zonder aanhalingstekens. Vanaf hier vormen melodieën, ritmes, sferen, en teksten het staketsel van muziek waaraan ideeën, emoties, gevoelens en identiteiten hangen. De muziek die volgens velen zo lekker klinkt als je hardloopt — of toch niet?

Voetballend ontdekte ik sport. Na drie jaar als centrum verdediger met vijf doelpunten tegen, werden we kampioen DSO in Zoetermeer. Daarna kwam het individuelere alpinisme, incl. rennen in de bergen. Later naast werk, liefde, leed en leven holde ik over het vlakke land van Holland. Vaak het bed en huis uit gejaagd door allergieën, longklachten en leed. Mijn hardloopcarrière is een geschiedenis van kreupele tot trainer/coach.

Ik wil veel weten en kan hypes niet klakkeloos volgen. Het is onmogelijk voor mij te geloven in massaal kritiekloos nagejaagde wijsheden zoals uniforme hardloopschema’s, blote voeten schoenen en compressiekousen. Hypes zijn eigenlijk interessant. Boeiend om te horen hoe mensen elkaar toch heerlijk ongefundeerd napraten. Christopher McDougall betoogt overtuigend in zijn boek Born To Run dat het actuele ontwerp van de hardloopschoenen, sinds de Nike schoen Cortez op de markt is (1972), grotendeels op een serie onnavolgbare hypothetische ficties berust. Hier een artikel dat het verhaal samenvat — een boeiend verhaal[v], dat wel. Maar… Christopher McDougall is promotor van hardlopen op blote voeten. De Nike slogan? Run Barefoot! Een hype? Reken maar dat Nike en anderen het zullen proberen en wetenschappers op zoek naar opzienbarende publicaties en fondsen voor onderzoek zijn wéér van de partij.

Muzikaal is MP3 geluid uit iPod of iPhone oordopjes of consumenten MP3-speakers echt helemaal niets waard. Friemel maar eens aan de oordopjes en hoor hoe frequenties verschillen en het stereo beeld wijzigt. Voor luie hermafrodieten die niet na kunnen denken en voor wie alles leuk moet zijn. Het zijn vaak ook nog eens dieven. Meestal stelen ze hun MP3-tjes van internet en de hartverscheurende auditieve verschrikking van MP3 is een auditieve kwelling die doet twijfelen aan hun vermogen tot waardering van esthetische schoonheid. Zijn ze van God en politiek los? Geef mij de naturelle schoonheid met de diepte en de breedte van vinylgeluid of als het moet Blu-ray. Het beste blijft toch het live geluid van het Muziekgebouw aan ’t IJ. MP3 geluidskwaliteit is om te huilen en de oordopjes voor de weergave van muziek een ramp. Alles wat MP3 biedt lijkt een ritmische geluidsbrij met een nauwelijks verstaanbaar ‘iets’ dat stem van de ster heet. Het argument dat Time out of Mind van Dylan uit 1997 en La Noise van Neil Young toch echt erger klinken, is conservatief elitaire kunsthaterij, oppervlakkige onkunde en bewust gekozen domheid.

Door het gebrek aan enig relevant muzikaal detail kan iPod muziek mij nauwelijks raken, laat staan bekoren. Ik weet het, ik ben een grieper, een zanikende zeikerd. Paul de Vliet vindt mij vast geen ‘Hollander’ (1965), maar ik ga niet in een hoekie zitten mokken, ik spuug de woorden uit en dat zijn er niet per se weinig. Ik ben een man van veel woorden. Gedachtespinsels en redeneringen verleiden mijn vingers. Mijn analyse van ‘het nut van muziek voor de rennende atleten’ is mijn analyse, niets meer dan dat, maar zeker ook niet minder — het is geen ongeïnformeerde onzin.

Dit essay is één standpunt, één verkenning, zeker niet de verkenning, noch het standpunt, laat staan het beste standpunt. Net als middeleeuwse causeurs en chroniqueurs wil ook ik gehoord worden. Iedereen mag mijn woorden kopiëren. Selecteer de tekst, Ctrl-c/ctrl-v en hupsakee. Zijn er wel lezers? Of nog mooier, laten geïnteresseerden zich verleiden tot verder lezen en graven — een eigen oordeel vormen is interessanter dan de tekst consumeren en in het riool van uw brein te deponeren. Dat is geen stelen, maar ego strelen.

De populariteit van sommige producten en methodes onder recreatieve lopers is een interessant fenomeen. Het doet er niet toe of ontwerpficties uiteindelijk waar of niet waar blijken. Ze leveren geld op en het veronderstelde genot van geld is de belangrijkste motor achter marketing. Of je het nu zelf verdiend hebt of niet… niks nieuws onder de zon

In my dreams I have a plan

If I got me a wealthy man

I wouldn’t have to work at all,

I’d fool around and have a ball…

Money, money, money

Always sunny

In the rich man’s world

De essentie van consumentenmarketing is dat hoe meer mensen over je product of methode praten hoe geloofwaardiger jouw product en methode is. Mensen doen elkaar nou eenmaal graag na.

Goed is wat succes heeft!

Marketing is niet meer dan alles doen om zoveel mogelijk mensen over jouw product te laten praten, en alles te deleten wat je niet bevalt. Het succes zit niet in het product. Succes is de aantallen mensen die denken dat ze er gelukkiger mee worden. Thomèse, schreef hierover onlangs (November, 2010) een prachtig essay met de titel ‘Mooi is wat succes heeft. Delete de rest’ in de NRC. Kopen, wat al succes heeft geeft een heerlijk gevoel. Iedereen weet het. ‘Mad men’ maken er gebruik van.

Op het gebied van hardlopen geldt hetzelfde. Als hardlopers geen eigen argumenten of kennis hebben, volgen ze ideeën van een ogenschijnlijke meerderheid. Zelfs als bij doorvragen blijkt dat wat die anderen beweren niet waar is, al heeft onderzoek allang het tegendeel aangetoond, de rennende consument, die hier niet van op de hoogte is, doet wat anderen doen. Wie of wat niet in dat beeld past wordt gedelete.

50 million Elvis fans can’t be wrong.

De macht om te deleten geeft de illusie van onafhankelijkheid, nodig voor de individualist om het gevoel te behouden baas in eigen universum te zijn. In de journalistiek heet dit, volgens hoofdredacteur Joustra van Elsevier ‘actiejournalistiek’. Je laat zien wat je mening bevestigd of het meeste publiek trekt. Als veel mensen compressiekousen gebruiken, en hardlopers muziek luisteren tijdens het rennen dan geloven nog veel meer mensen dat het ook goed is — het werkt! 50 million Elvis fans can’t be wrong. De anderen zitten fout en de eigen overtuiging kan recht overeind blijven staan en fier worden verdedigd, zonder dat argumenten nodig zijn.

De atleten die met mij trainen mogen alles wat ik doe afkraken, en balen dat ik niet in hun hype geloof. Ze hoeven niet mijn hype te geloven. Zolang hun prestaties verbeteren en ik in schriftelijke positieve evaluaties complimenten krijg over mijn kennis en aandacht ben ik tevreden — hoef ik niet zoveel te deleten:

“je kennis van training en hardlopen overtreft die van de meeste KNAU loopgroep trainers
actuele kennis van hardlopen en trainen: Zeer actueel en kritisch v.w.b. publicaties en theorieën over looptechnieken
goed op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen op hardloopgebied. (techniek, training, interval, rekken en strekken, e.d.)
integrale aandacht voor kracht, snelheid, duur, en psychologie
probeert het maximale uit mensen te halen, door ze op individueel niveau te coachen, bij te sturen.”

Laten we het vooral met elkaar oneens kunnen zijn.

Zou het echt?

[i] Geweldig was de uitzending van De Wereld Draait Door (DWDD, tv-programma van de VARA, met Matthijs van Nieuwkerk als presentator) van 13 december 2010 waarin Reinbert de Leeuw de stilte van 4'.33'' (John Cage, 1952) achter de piano speelde. De aanleiding was de poging om de stilte van 4 minuten en 33 seconden van een compositie door John Cage, uit 1952, op de eerste plaats van de Engelse hitparade te krijgen, boven de bagger van programma’s als X-Factor. Reinbert de Leeuw deed 4'.33'' stilte in een programma dat normaal zonder stilte en in een razend tempo actuele onderwerpen bespreekt.

Helaas werd ‘stilte’ en ‘niet spelen’ tot belangrijkste boodschap, zowel door de artiesten in de UK als in DWDD. John Cage had een andere bedoeling. Hij wilde dat wij, luisteraars, in 4'.33'' onze aandacht richten op toevallig omgevingsgeluid, in plats van de concentratie niet-spelen. Ondanks de sensatiezucht en het hoge ‘grap-gehalte’ was het een memorabel moment. Zoals Jan Mulder zei: ‘Ik ben blij dat ik erbij ben geweest.’

[ii] Het woord muziek, tussen aanhalingsteken als ‘muziek’ in de voorgaande pagina’s is het ongedefinieerde begrip muziek, waaraan velen denken, zonder te weten wat ze bedoelen, of de woorden hebben om het begrip te beschrijven. In dit essay gebruikte ik het woord muziek zonder aanhalingstekens als het begrip muziek volgens mijn definitie. De John Cage definitie – “every sound is Music..” (bron nog zoeken) Sommige denken dat John Cage ook stilte als muziek zag. Mis. Cage weet dat er voor de mens op aarde geen stilte bestaat. Als er in een geluidsdichte ruimte helemaal geen extern geluid is hoor je wel de beweging van de inhoud van je middenoor en het lage gebrom van het stromende bloed. (Wintergasten - Roel van den Bengtz interview Sodersen???- VPRO 20 december 2010.)

[iii] Tot ze door haar toekomstige echtgenoot Dark Side of The Moon van Pink Floyd leerde luisteren. Veel verder is volgens mij niet gekomen.

[iv] Het is opvallend dat in vrijwel alle artikelen uit wetenschappelijke peer-review tijdschriften, die ik voor dit essay raadpleegde, de auteurs het begrip ‘muziek’ in de onderzoeksvraag niet definieerden. Uitzondering zijn Karageorghis en . In dit essay presenteer ik verderop een aangepaste versie van Karageorghis’ conceptueel model van ‘muziek en hardlopen’. Twee bronnen vermelden

[v] Bill Bowerman schreef in 1966 de bestseller ‘Jogging’. Het was de introductie van het woord ‘Joggen’ en het begin van de fitness hype. Door Bill Bowerman willen wij hardlopen en is er een nog steeds groeiende markt (25 miljard) ontstaan. Na een paar jaar werd het idee voor de schoen met hieldemping geboren. De markt voor het product was gecreëerd, het product volgde en zakenpartner Phil Knight richtte Nike op — de rest is bekend. Wie heeft bij het lezen van dit verhaal niet bewondering voor deze mannen?

“Mijn muziek, hardlopen en marketing.” van Rob Geurtsen,

is in licentie beschikbaar volgens een

Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Unported licentie.
Gebaseerd op een werk op blogger.xs4all.nl.

Musical honoring of John Lennon

Monkey — Mon, 27 Sep 2010 00:38:00 GMT

Binnenkort komen nieuwe digitale uitgaven van de commerciele Lennon albums in de winkels. Het enige nieuwe is een akoestische versie van Double Fantasy. De afgelopen dagen draaide ik luid de eerste paar singles van John Lennon: Cold Turkey, Give Peace a Chance en Instant Karma. Qua inhoud spannende drie totaal verschillende songs, die door John Lennon gecomponeerd, uitgeprobeerd, opgenomen en op single uitgebracht werden. De eerste nadat die eerst door de andere Beatles (George, Paul en Ringo) als potentiele single afgewezen was.

Met Phil Spector aan de knoppen in de studio werd een eenvoudig en kaal geluid bereikt, zoals The Beatles op hun eerste twee albums lukte en eind vijftiger jaren voor John het ideaal geluid van de rockers Gene Vincent, Elvis Presley, Chuck Berry en Buddy Holly vormden. De Lennon songs op Double Fantasy riepen diezelfde herinnering op, alleen was het geluid lekker aangepast daan de tijdsgeest van commerciele radio van 1980. Met het kale album dat straks op de markt komt is de bron van Lennon's muziekale en geluids inspiratie in het volle licht zichtbaar.

In de medley van Paul uit begin negentiger jaren tijdens het concert op de oevers van de Mersey in Liverpool, raakt Give Peace a Chance nog steeds een gevoelige snaar in mij: kippevel en tranen komen.

Het spannenste werk van John Lennon, uit de begintijd van zijn solo-carriére, toen hij probeerde muzikaal los te komen van The Beatles, komt van het rock 'n roll concert in Toronto, waar we Yer Blues van kunnen horen naast Cold Turkey. Dit nummer is relatief nieuw voor John. Hij leest de tekst van een spiekbriefje dat Yoko voor hem vast houdt. Dit is één van de weinige nummers waar haar vrije stem improvisatie, als langere uithalen en ritmische stemstoten gecombineerd worden met de rock sounds John's band en zijn stem. Tijdens Dizzy Miss Lizzy zou in plaats van een vlijmscherpe gitaarsolo van Eric Clapton de uithalen van Yoko Ono perfect gepast hebben. Lennon begint vlak voor de solo van Clapton zelf Yoko's stem kort na te doen. Op dit nummer speelt Eric Clapton trouwens twee verschillende instrumentale breaks die vloeiend in elkaar overlopen. De ene keer wat beter dan de andere, maar muzikaal geslaagd.

De rockers Blue Suede Shoes, Money en Dizzy Miss Lizzy zijn geweldig. Het soepele ritme-gitaar spel van John Lennon is met de drums de moter van de rock sound. Zijn stem is trouwens geweldig fris, scherp en krachtig. Hamburg in de botten. Dansen wil ik swingend op de bank.

Het nummer waar het omdraaide was Give Peace a Chance. Die knalt er heerlijk uit, ook hier is het ritme gitaar werk van lennon een genot, en de stem... give me more. Elke Lennon en Beatles fan moet het live album Plastic Ono Band's Live Peace In Toronto kopen en keihard thuis afspelen. Dat album is die met de blauwe hoes en dat ene Yoko Ono-wolkje.

It was a pleasantly warm September afternoon in London circa 1969 when I dropped in at the Apple Corps offices on Savile Row — not knowing that music history was about to unfold.

I'd come in to confirm an interview with George Harrison that had been scheduled after the weekend to discuss the about-to-be-released Abbey Road album. But hearing me chatting in the corridor outside the Bag One offices — I had interviewed him earlier that year in Canada — John Lennon called me in for "some advice." Can you imagine? The honor of being asked by a sage such as John for any kind of advice . . .

Turned out that a Toronto promoter named John Brower was on the phone trying to convince John and Yoko they should attend a September 13 musical event in Canada featuring a host of '50s rock 'n' roll legends. Maybe, suggested the ever-keen and eager Brower, John might even consider a performance piece? I knew Brower and his partner, and I instinctively felt they would try to do right by an inquisitive and frustrated John . . .

Two days later, the Lennons had gathered at Heathrow Airport with guitarist Eric Clapton, Klaus Voormann (bass player with Manfred Mann), Alan White (drummer working with Alan Price), Beatles manager Allen Klein and roadie Mal Evans for the flight to Toronto and a show later that evening.

Only three first-class tickets were available, so the newly formed Plastic Ono Band gathered in the rear of the 707 jet, vamping their acoustic way through a cluster of classic rock 'n' roll favorites.

Songs that the principal players worshipped.

Perhaps this in-flight camaraderie inspired the bout of intense honesty that unfolded en route to the Toronto Rock 'N' Roll Revival concert. Later it came out that John had informed both Eric Clapton and Klaus Voormann that he was thinking about starting a new group. It seems he went as far as to enquire about their interest in joining him in this new enterprise...

At Varsity Stadium the jet-lagged John was extremely nervous. He hadn't been onstage in three years, and he admitted to throwing up from nervousness before the show — with abundant reason. "Imagine if you were in The Beatles from the beginning, and you were never in any other band?" he postulated. "Then all of a sudden you're going onstage with this group who've never played live together, anywhere. We formed on the plane coming over here, and now we're gonna play in front of 20,000 people."

A quick backstage rehearsal, and guest emcee Kim Fowley urged the audience to fire up their lighters and matches — and in the process light their communal fire, the early uprising of a collective consciousness — to welcome onstage the Plastic Ono Band, in their debut performance.

"It was just getting dark, and the lights were just going down. This was the first time I'd ever seen an audience light candles or lights all together . . . it was incredible!" John would comment.

What a night it was! All faithfully and creatively recorded on camera by award-winning filmmaker D.A. Pennebaker, to follow his Monterey Pop and Don't Look Back triumphs. The audio would be released in December of that year as the Plastic Ono Band's Live Peace In Toronto LP.

John bounced out onstage, bedecked in a white tropical suit overpinning a black shirt, and was bedeviling with his new band. The Toronto audience was equally uplifted. After whipping through a number of rock 'n' roll chestnuts, John plunged into "Yer Blues" from the White Album. And then, to take proceedings to another level, he unleashed the debut of a new single that would be released five weeks hence, the hard-edged classic "Cold Turkey."

This was followed by a centerpiece selection that John graphically set up as: "This is what we really came here for . . . Ev'rybody's talkin' 'bout Bagism . . . " They plunged into the tune that he and Yoko — and assorted luminaries — had recorded at the historic Bed-In for Peace in a Montreal hotelroom some four months earlier, the paean to nonviolence: "Give Peace A Chance." And Yoko added to the street-theatre vibe by performing two tunes in a bag!

Back in London after the momentous weekend in Canada, John was exuberant about the experience of being onstage again.

"I can't remember when I had such a good time," he enthused. "We did all the old things from the Cavern days in Liverpool. Yoko, who you could say was playing 'bag,' was holding a piece of paper with the words to the songs in front of me. But then she suddenly disappeared into her bag in the middle of the performance, and I had to make [the words] up because it's so long since I sang them that I've forgotten most of them. But it didn't seem to matter.''

History has shown it was this concert that finally convinced John there was indeed life beyond The Beatles.

—Ritchie Yorke, 2009
Consultant, author, journalist, broadcaster, speaker

Op 16 Februari 2010 gaf Sean Lennon muzikaal begaafd zoonlief van John, samen met zijn eigen band, Eric Clapton en Yoko Ono een goed concert op de Brooklyn Academy of Music. De opnames die ik gehoord heb zijn prima, waarom er nog geen DVD of CD is uitgebracht weet ik niet. Mischien toch teveel schmaltz? Hieronder eerst een uitvoering van Cold Turkey en daarna Yoko Ono's song 'Don't Worry Kyoko', prima uitvoering met brilliant gitaar werk van Sean en Eric.

Ringo Starr, 70 jaar

Monkey — Fri, 09 Jul 2010 01:58:00 GMT

Ringo Starr.

Luister naar The Beatles en enkele solo-platen

en je hoort één van de beste rock drummers.

The songwriting of John Lennon and Bob Dylan

Monkey — Tue, 26 Jan 2010 12:40:00 GMT

Sean Lennon about

the songwriting of

John Lennon and Bob Dylan

Here is other stuff about Lennon and The Beatles

Here is other stuff 'bout Bob Dylan

4^rd version: January 30th 2010

Ever since early December when I wrote an ‘In memory of John Lennon’ and published it on my blog, there is this huge word-document on my laptop that threatens to take over a few days of spare time, while there isn’t any spare time.

The response to the posting of ‘In memory of John Lennon’ was pretty huge. Another more reason to finish my essay that compares the songwriting and influence of John Lennon with that of Bob Dylan. I appreciate much of their music and both have produced works of art that amazes and inspires me. It is a fun time to explore and compare their work.

The glorification of anyone’s art is fine with me. What puts me off is the sanctification of the man or woman producing the arts. Frequently I promote to separate the artist from his or her art if work of art is to be freely appreciated and enjoyed on its own merits.

Enjoying Van Gogh’s art or Astral Weeks from Van Morrison is something nobody should deny him or herself. We don’t need no biographical data on The Beatles, Radiohead or Dylan, nor do I need the letters from Vincent and Theo Van Gogh or anybody else to appreciate their art.

It's not that I skip nor miss out the Van Gogh exhibition in the Royal Academy of Arts. Walking thru that theater however is not my way to check out the craziness of Van Gogh, but to lose myself in the many pictures of an exhibition from various otherwise inaccessible private collections. If you have any bit of love for Van Gogh’s art left in your bones this exhibition will tickle an orgasm in your spine.

Go and visit the museum a few times. Once to enjoy the art. The second time to read the letters too. That way you get an idea of the reality that framed Van Gogh’s work. You get to know what Vincent’s thought of his own art. Something we never heard or read about from Dylan's own mouth or keyboard.

It is as hard as ever to separate the art from the artist. But it is worth the effort.

* * *

The trap I get caught up in from time to time is that wretched feeling when Beatles music is compared to Dylan’s art. The notion that The Beatles only started serious songwriting after they were inspired by dope and Dylan is so damn silly that it still provokes a response.

My ‘In memory of John Lennon’ was finished with the recognition of the emotional influence of Lennon on me.

John Lennon's art was and is as important as the memories of great love and passion when I was so much younger that today, when strange new sounds I never heard before made me love and be curious so I could set out to explore for more.

With Dylan still around publishing music and paintings, and me these days writing about his work a piece or two every month inadvertently I compared the notion about Lennon’s influence and characteristics with those of Dylan’s work. I concluded the piece:

How different Dylan touched me then and now. Ever so often abstract without much real life emotion, but at least he's around some great new songs and poetry.

How much did I know? There is not a lot of writing that I know of that deals with the abstractness of Dylan’s words and his detachment to the subjects in his poetry and audience.

It is however one aspect that differentiates Lennon’s work from Dylan’s work significantly. Why I dunno, but it seems to be important to me – the openness and sensitivity Lennon expresses in his art and marketing too is something that I very much appreciated, and silly or not influenced me in the way I have come to think about a few very personal subjects in life. Where as Dylan was so much more about the outside world.

Dylan, folk-artist by choice, and The Beatles, rockers by nature, seemed to appreciate each other or at least each other’s art, with Dylan being the guy claiming the higher ground. Their fans seem a lot more contrasted – they were and even today are almost never on par with each other. Thinking about my closing words of my ‘In memory of John Lennon’-piece, I found myself only a few days later caught up in an internal Dylan-Lennon contest. It seems I had to come up with a winner. Philip Norman in his biography of John Lennon was caught in the middle of the old competition too.

* * *

Halfway through December 2009 I started reading John Lennon: The Life, that big thick fat book written by Philip Norman. In the closing pages of that book occurred what had happened to me.

Dylan was compared to Lennon. Philip Norman took sides in his book, but Sean Lennon gave a final convincing call. Philip Norman put the following words in the mouth of Sean Lennon:

“I think he (his father John Lennon) had insecurities about everything: about grammar and writing, about knowing how to write and read music, about all the established ways of knowing things. And that was a handicap he turned to his advantage. He invented insecure songwriting – “I’m a loser and I’m not what I appear to be” of “Help”.

He said that Bob Dylan taught him to write in the first person about his real life, but Dylan never wrote a song that revealed his emotions like that. Dylan always observed other people’s emotions; it’s like a journalist – he’s not saying it’s good or bad – just articulating something that’s in the air and jotting it down. That was an aspect of my Dad’s work but, to me, not the best one. “Give Peace a Chance” is great, but that’s not the one I want to go home and listen to; it’s not as good as “Hide Your Love Away” of “Girl” or “In My Life”. To me, those songs are on a whole other level. For a man to feel insecure and to question himself in the way my dad did in songs is a post-modern phenomenon. Artists like Mozart or Picasso never did; it’s only something that happened since the Second World War. And that’s something he owns, that feeling of insecurity so man y other songwriters since have tried to copy. He invented that.”

Interesting analysis indeed. I read Sean’s words with agreement and they remained ringing in my head for a while until I had to write it down here.

Interesting it is that many observers and fans suggest that this personal quality in John’s songwriting is a consequence of inspiration by Bob Dylan. They should consider Sean’s arguments for a moment.

Lennon suggests in the famous Rolling Stone interview Dylan only made him aware of the capacity for different approaches to songwriting he had:

“I think it was Dylan helped me realize that — not by any discussion or anything but just by hearing his work— I had a sort of professional songwriter's attitude to writing pop songs; he would turn out a certain style of song for a single and we would do a certain style of thing for this and the other thing. I was already a stylized songwriter on the first album. But to express myself I would write "Spaniard in the Works" or "In His Own Write," the personal stories which were expressive of my personal emotions. I’d have a separate songwriting John Lennon who wrote songs for the sort of meat market, and I didn't consider them— the lyrics or anything— to have any depth at all. They were just a joke.”

Dylan more than once offered the idea The Beatles learned a lot from him, I beg to differ. I agree with John Lennon when he said:

“He learned a bit from us too”

* * *

In 1978 Dylan acknowledged The Beatles when asked for it by Ron Rosenbaum for the Playboy Interview:

“I've always liked the way George Harrison plays guitar—restrained and good.”

His appreciation of McCartney's facility to write catchy melodies came only recently. Dylan's Chronicles Volume One is often referred to as great fiction and faction. His writing echoes his songwriting. Lennon's smashing success with In His Own Write encouraged a publisher to ask Dylan's manager for a book. Grossman closed a deal apparently without Dylan's consent. The failed Tarantula came off that. Dylan said

“Things were running wild at that point. It never was my intention to write a book.” (2001)

Dylan never revoked his own equation of Tarantula with John Lennon's nonsensical work In His Own Write. John Lennon was as much a rocker and songwriter as an author of funny word-pieces in all his skywriting and literary nonsense which are pure fun to read: In His Own Write (1964) and A Spaniard in the Works (1965) came early on. After his death in 1980 we got to read Skywriting by Word of Mouth (1986) and Ai: Japan Through John Lennon's Eyes: A Personal Sketchbook (1992), and a some other works.

In June 1971 Robert Christgau explains (here) better than anyone why Dylan's poetry in song was so popular. Whatever the complexity in his vision, or the 'awkwardness and overstatement that marred his verse (as) appropriate to a populist medium', the long abstract weariness or political tit tat:

“we remember those lines because we heard them over and over again, often not really listening, but absorbing the rhythm of unpoetic distortion.

A songwriter does not use language as a poet or a novelist does, because he chooses his words to fit into some large, more sensual effect, an artist who elects to work in a mass medium communicates in a different way from one who doesn't.

(Dylan,'s) ambitions were literary as well as musical and whose relationship to his ever-expanding audience was qualified by the fascination with an arcane elite.”

His songs testified to that ambition and attracted his fans. In the literary realm of the printed pages in Tarantula Dylan's mysteriousness failed to prove attractiveness. Not for the literary folks, nor for his fans. in Tarantula Dylan was not the first class wit he was in his recordings and performances. The complexity of his vision in

“the wonderful letters, the funny bits, as well as the dreary, vaguely interesting stuff and the failed doomsday rhetoric--all will go.”

Christgau knew that Dylan in song:

“affirms the value of the popular and the sensual over the verbal.”

Dylan neer managed that with words on a page. Lennon did. On page he offered the fun, the popular, sensual and even unpoetic ramblings, Dylan's words on paper never could convey. John's work on page was never too long, weary and abstract - the words were important, they meant something, they gave clarity, the imagery it evoked mattered and the fantasies he triggered made people laugh. Yeah, sometimes his imagery had the vulgarity of an adolescent but he knew his way with words, imagery and intended pun intended. John combined the literary with the popular and the sensual.

Dylan comments in the 2006 Rolling Stone interview with Jonathan Lethem on his sense of being an outsider among writers. Dylan said he was very moved by the book's reception.

“Most people who write about music, they have no idea what it feels like to play it. But with the book I wrote, I thought, ‘The people who are writing reviews of this book, man, they know what the hell they’re talking about.’ It spoils you … they know more about it than me. The reviews of this book, some of ’em almost made me cry—in a good way. I’d never felt that from a music critic ever.”

In his aforementioned 1978 Playboy interview he acknowledged the poetic uniqueness in Lennon's songwriting:

“John has taken poetics pretty far in popular music. A lot of his work is overlooked, but if you examine it, you'll find key expressions that have never been said before to push across his point of view. Things that are symbolic of some inner reality and probably will never be said again.”

Philip Norman connects Dylan’s inspiration to the personal revelatory texts of Help! and “You’ve got to hide your love away”. This is utterly nonsense.

The Dylan that made Dylan’s art famous at the time (1964/5) was a detached political folkie becoming a great poet that wanted to rock. His songwriting however was almost devoid of personal revelations. Let alone he had the willingness and ability to lay bare in his art real personal stories and emotions. For quite a long time after 1964 Dylan was after all a creative drugged crazed self-regarding bored rabbit, ‘most of the time’.

In 1966 Neuwirth filmed Dylan and Lennon in the backseat during a ride from Lennon's home in the pastoral countryside to London town for Eat the Document. It's 7am. The limousine trip is nearly over. Lennon said he was 'very high and stoned'. Suggessting in Wenner's Rolling Stone interview they were 'both in shades, and both on fucking junk. (...) I was on his territory, that's why I was so nervous'. Lennon however still has his cool, seems a little embarrassed and is surely willing willing to play along. Dylan however lost it. The outtake (some video) shows that towards the end Lennon looks at the sick drugged eyes-rubbing Dylan:

Lennon: Do you suffer from sore eyes, groovy foreheads and curly hair? Try Zoonton!

Dylan: Aw, no, man.

Lennon: Come, come, boy, it's only a film. Come, come, pull yourself together. Another few dollars, eh? That'll get your head up. Come on, come on, money, money!

Much later Dylan acknowledged that even in the days of Don't Look Back he was:

“... very obviously confused then as to what my purpose was. ...It was pretty early, you know. ... I didn't really start to develop until after that. I mean, I did, but I didn't. Don't Look Back was a little too premature. I should have been left alone at that stage.”

Laying bare his emotions and personal vulnerabilities would’ve shattered the messianic front piece of Bob Dylan the artist, his fans needed to allow them to project on to him whatever they needed and serve his music business interests well.

In 1968 while recording the White Album, John Lennon talked about composing and Dylan in an interview (18^th september):

“We've gone past those days when we wouldn't have used words because they didn't make sense, or what we thought was sense. But of course Dylan taught us a lot in this respect.

I used to write a book or stories on one hand and write songs on the other. (…) I'd be writing completely free form in a book or just on a bit of paper, but when I'd start to write a song I'd be thinking: dee duh dee duh do doo do de do de doo. (…) it took Dylan (…) to say, 'oh, come on now, that's the same bit, I'm just singing the words.'

With 'I Am the Walrus,' I had 'I am he as you are he as we are all together.' I had just these two lines on the typewriter, and then about two weeks later I ran through and wrote another two lines and then, when I saw something, after about four lines, I just knocked the rest of it off. Then I had the whole verse or verse and a half and then sang it.”

The US vs John Lennon

Monkey — Thu, 21 Jan 2010 01:49:00 GMT

Terwijl Dylan muzikaal een uitweg uit de zestiger jaren zocht, met New Morning en Nashville Skyline en irrelevante teksten was het John Lennon die tekstueel en muzikaal Dylan niet alleen overschaduwde maar voor altijd wegblies uit het pop- of rockactivisme. Vanaf 1968 tot Mind Games was het John Lennon wiens muziek relevant was voor de anti-oorlog beweging, waarvan de focus gericht was op de oorlog in Vietnam.

Lennon is een “Big-headed little maniac.”

Oh ja?

Het was Lennon's culturele relevantie (artistiek en qua populariteit) die hem verdacht maakte in de ogen van Edgar Hoover's FBI. Voor mensen die geen idee hebben wat de sfeer was... denk aan de jaren van Bush waarbij iedereen die anti de oorlog in Irak was an tegen de aantasting van burgerlijke vrijheden in het kader van de oorlog tegen terrorisme, gezien werd als een verrader en niet loyaal aan de Verenigde Staten.

Verkeerde vriendjes (o.a. Rubin, Sinclair, Seale), populariteit en een standpunt met het effect dat het belang van de Verenigde Staten in de ogen van de overheid bedreigd werd, was reden genoeg voor schaduwen, dossier maken, en lastig vallen. Dat het ineffectief zou zijn geweest, is de illusie van mensen die politiek-artistiek activisme onzin vinden. John Sinclair kwam uit de gevangenis nadat het gerechtshof haar erder genomen besluit veranderde, o.a. kort na het John Sinclair concert eind 1971, waraan john Lennon mee deed en dat landelijk uitgezonden werd.

Het is toch wel een beetje paranoide houding dat een artiest als John Lennon de koers van een super-power als de VS politiek van koers zou kunnen afbrengen. Heel raar patriotisme.

De documentaire The US vs John Lennon schetst een periode in de Amerikaanse politiek en cultuur waarin John Lennon zijn leven leidde en hij en bijzondere strijd met de immigratie autoriteiten voerde. Voor degenen die geen zin hadden of hebben om de DVD te kopen is de gehele documentaire nu online te bekijken.

Dylan's leed in London - a comment

Monkey — Thu, 14 Jan 2010 03:12:00 GMT

Toch een beetje raar. Is voor later dit jaar een grote tentoonstelling van Dylan's werk in Denemarken gepland. Wordt de verrassing van die tentoonstelling volstrekt getorpedeerd door de Halcyon Gallery in London. Plannen al gemaakt voor reisje Denemarken en nu moet er in februari ook nog een trip naar London aan toegevoegd worden. Slimme marketeers, lees hier de brochure. Het lijkt wel Tell Tale Signs marketing of de klunzigheid waarmee hij zijn mensen zijn eigen website laat onderhouden. Wat een ongeinteresseerde niet erg originele bende maakt die Dylan er de laatste tijd van. Geld nodig, man?

Dylan met acryl op doek - is anders dan zijn Drawn Blank Series. Een dozijn schilderijen. Ben benieuwd. De eerste commentaren doen twijfel opkomen over de kwaliteit van het werk. Ondanks de voor de geloofwaardigheid van Dylan's werk broodnodige professor titel van de reviewer is zijn commentaar verontrustend:

“This suite of new acrylic on canvas paintings by Bob Dylan is, on first sight, startlingly fluent, original and imaginative, but it is soon clear that they are also subtle and with deep meaning.” Professor Maurice Cockrill RA

Lekker hoopgevend - niet dus. En dan nog onzinniger - er wordt een vergelijking getrokken tussen Dylan's schilderwerk en songwriting.

Based on drawings and sketches made while on the road during the period of 1989 - 1992, the paintings in Bob Dylan on Canvas visually echo the stylistic hallmarks of Dylan’s prose, poetry and music. Just as Dylan’s songs are constantly reinvigorated and rediscovered through his live performances, so these paintings revisit images and scenes which were captured in all their immediacy by the artist.

Een lange hand en gespleten tong moet je hebben om dergelijk onzin als geloofwaardige marketing te brengen. Wat een goedkope rotzooi levert de Halcyon Gallery. Hoe je fans van de muziek kunt verleiden tot het aankopen van een schilderij van dezelfde artiest. Je zegt met droge ogen en waarschijnlijk zonder hard te lachen:

“De grotere doeken onder deze latere schilderijen zijn beelden die staan als indiiduele statements die verschillende interpretaties bieden.”

Het lijkt gvd wel de ongewassen string van Beyonce die te koop wordt aangeboden. Wat een flauwekul.

Zinniger is het commentaar van de schilderijen:

“Elk (groter doek) heeft een schittering, helderheid van kleur die bijdraagt aan de emotionele lading van het onderwerp, op dezelfde manier als de krachtige penseelvoering beweging en snelheid in de tekening en interpretatie van de compositie brengt.”

Wat mij betreft moet de marketing het niet veel gekker worden. Jammer.

Hier voor eigen beoordeling in 't klein en vergroot:

click to enlarge

Is er dan helemaal geen leuk en goed nieuws vandaag? Het Kabinet, Leers, die op moet stappen, en het grote leed in Haiti, met die enkele Nederlanders die ook slachtoffer van de aardbeving zijn, wat een klein en groot leed allemaal. De beelden van de slachtoffers van de aardbeving maken echt verdrietig - ik voelde het in de maagstreek.

Dan is het nieuws dat Yoko Ono met Eric Clapton gaat optreden en dat Klaus Voorman en Sean Lennon mee doen geweldig nieuws. Nou nog even weten wie de drummer is. Ringo is het niet. Jammer, genoeg ik kan niet naar New York.

Hey Jude - while waiting in Newark Airport

Monkey — Sat, 09 Jan 2010 02:07:00 GMT

Ik las vandaag het zoveelste verhaal over de alom aanwezigheid van The Beatles in onze pop- en muziekcultuur. Onontkoombaar ook leek de afgelopen dagen het gezeur over veiligheid tijdens het vliegen, na de mislukte aanslag op de Kerst-vlucht van Amsterdam naar Detroit, terwijl het nietws met de veiligheid op vluchthavens te maken heeft, maar alles met inlichtingendiensten die de altijd aanwezige signalen wel of niet goed op waarde schatten. een probleem dat langzaam kan verminderen maar altijd aanwezig zal zijn.

Afgelopen dagen werd op Newark het vliegveld voor ruim zes uur afgesloten. Een massa mensen moest wachten en muziek was soms een genoegen. 'Hey Jude' zorgde voor plezier en kippevel. Luistern en geniet van Josh Wilson's airport performance: