Erdäpfee Blues

Gerrit Komrij filosofeert over facebook en eenzaamheid

Monkey — Thu, 01 Sep 2011 02:44:00 GMT

Gerrit Komrij is een oude dichter wiens werk veel leuker is dan veel mensen, die zijn gedichten niet kennen, vermoeden. Gisteren schreef hij in de NRC over wat mensen verwachten van facebook en over de onwerkelijkheid daar.

Veertig procent van de statusupdates op Facebook is fake, blijkt uit een onderzoek. Al die snoeverij en camouflage leiden uiteindelijk tot uitputting, en Facebook is de schuld. ‘Vierhonderd vrienden op Facebook zijn geen substituut voor een goed gesprek,’ concludeert de man van de statistiek, die kennelijk ook nog zielepastor is.

De dichter constateert dat dit niet aan facebook ligt, maar aan mensen en wat we van mensen kunnen verwachten.

Mijn eigen ervaring is dat er dat facebook-statusupdates reden unnen zijn voor een telefoongesprek of ontmoeting. net als een blog, over mooie, gewone en lelijke maar altijd ontroerende billen. Informeren over de ziekte, pech of een leuk succes - of reageren op een heel subtiel en voorzichtig aangeduid verdriet. Of support aanbieden of alleen al door de aandacht support geven. Ja, het zijn toch zogenaamde sociale media - dus doe dan ook een beetje sociaal, laat actie volgen op de statusberichten waar het kan of nodig is.

Er zijn genoeg mensen wiens leven niet het meest sociale is, en oh wat klagen ze over de nieuwe tijden... over vandaag en nu - vroeger en ergens anders was het allemaal beter. Als je ze dan vraagt naar vroeger, naar hun leven thuis overheersen deprimerende statusrapporten, en zijn de pareltjes van geluk zeldzaam. De rijkheid van geluk, verdriet en existentiele problemen - niet dat kennen ze niet, daar weten ze niets van. Leven moet leuk zijn. Leven is sport en bier.

Geluk was vroeger helemaal niet zo gewoon. Het is neurologisch nou eenmaal comfortabeler om aan vroeger en aan wat je je kan herinneren te denken, zeker als het door ouder worden moeilijker wordt in het hier en nu vol aan de bak bezig te zijn. Het is net zoiets als dat gras dat bij de buren groener is, of bij een nieuw vriendje, veel leuker dan die vorige. Soms is de volgende partner een betere keuze (check hier, vanaf 9.31 of 10.08m.s).

Thuis maar ook in de sociale interactie moet geluk overheersen. Thuis willen we voor ons zelf het idee hebben dat alles okay is. Buiten over vrienden moeten we succesvol en gelukkig lijken. Tja, anders ben je slachtoffer en passief. Huh?

Als het niet goed gaat, of als je tegen iemand zegt, die de stomheid begaat om aan mij te vragen 'hoe gaat het', 'verdomme, het was een slechte maand', krijg ik hoogstwaarschijnlijk het goedbedoelde maar niet zo slimme advies, om meer te focussen op de positieve zaken! Ja, dat helpt niet dus. Shit is er om op te lossen, mooie dingen geniet je tussendoor van. Die verdwijnen heus niet. Er is altijd weer een bloem, een mooie lucht, een lach van iemand, of een lieve opmerking die opbeurt en activeert.

Komrij constateert terecht dat eenzaamheid en ellende tegenwoordig niet meer mag. Heel wat mensen kunnen er niet tegen, het leven hoort moet leuk zijn. Daar hebben we toch recht op? Mopperende mensen zijn inderdaad vervelend. Winkelende huisvrouwen die klagen zijn zelfs stomvervelend. Tegelijkertijd ook heerlijk gewoon. Zo gewoon dat ik ze soms spontaan een kus op de wang wil geven.

Eenzaamheid is blijkbaar iets dat verholpen moet worden (...) waar je iets aan kunt doen. Eenzaamheid (...) we verdienen het niet, want we zijn zo geweldig. We hebben recht op aandacht. We zijn toppie. (...) We schrikken ervan, alsof ons iets onrechtvaardigs wordt aangedaan.

We leven in een maatschappij waarin eenzaamheid en dood steeds ongemakkelijker zijn geworden. Om ons heen zien we halvegaren in een dag beroemd worden en tachtigjarigen die voor de camera ondersteboven in een klimrek gaan hangen, en onze reactie is dan: afschaffen die eenzaamheid en die dood. Weg ermee. Die passen niet bij ons, die worden vast veroorzaakt door een schurkachtige belager. Een gemeenschappelijke vijand. Een dankbare zondebok.

Lief is weg, hoe vergeet je hem of haar

Monkey — Tue, 23 Aug 2011 03:11:00 GMT

Één van de meest bezochte nogal korte berichten op dit blog gaat over 'Hoe vergeet je je lief, als je uit elkaar bent'. (hier)

Het onderwerp is op dit moment hoog besmettelijk in mijn omgeving.

De één roept tegen zichzelf ik wil serieus!! En dreigt heerlijke erotiek achter zich telaten, omdat er niet genoeg gevoel mee speelt. Of krijgt signalen van vriendinnen van een andere nog net niet vriendin, dat die bijna vriendin eigenlijk een tikkie instabiel is.

De volgende is verliefd op zijn baas - bazin dus. Zij, ruimschoots getrouwd, is van God en partner los. Net een vent, die teveel in het eigen a-sociale testosteron gelooft. Zoveel verschil is er niet tussen vrouwen of mannen aan de top. Zoals gewoonlijk is de variatie binnen één sekse groter en signifikanter dan de variatie tussen de seksen. Deze bazin is alleen nog te redden met schade-beperkende begeleiding. En hij, hij blijft achter als beschadigde werknemer.

De volgende doet het met zzp-ers die hij voor korte of langere tijd inhuurt. Net hebben de meiden ontdekt dat hij selectief winkelt. Alleen de selectie-criteria hebben pas in teweede instantie iets te maken met de klus. Klassiek probleem van mannetje met gevaaarlijke leeftijd en status problemen. Dit soort gasten zegt tegen zichzelf dat ze werk en seks kunnen scheiden. En dat het hun thuis-situatie niet raakte. Emotioneel niet erg handig en tenminste dom. Schop onder zijn hol en als ze niet gauw op houden, dan moet vrouwlief hem maar flink sue-en.

Het boek Freedom van Frantzen bevat een paar leuke scenes - verhaallijnen. Volgens mij veel realistischer en eerlijker dan wat ik in de praktijk hoor. De hoofdrolspeler wil van sullige eerste seks-vriendinnetje af, maar nog meer van haar moeder. In het verhaal is zij zo devoot dat het hij helemaal met haar meegaat. ZIj doet voor hem wat hij graag wil... Hij wil haar wel vergeten, en doet daar alles aan - vooral een nieuw joods meisje, zus van kamergenoot, opvreten.

Wat helpt mij?

Hardlopen helpt mij en een strak en heel gericht dagritme, veel sociale contacten, leuke films kijken, en naar de peut, om de eigen gedachten en kijk op eigen patronen helder te krijgen. Nog niet zo eenvoudig, maar wel belangrijk.

Zomergasten kijken is ook een oplossing. Zeker als de gast goed is, en dingen zegt waar mening doorsnee burger, en de presentator (Jelle BC) niet in mee kunnen komen.

In de consumeringscontext waarin wij leven, zal het voor veel mensen werken om boeken, platen, kleding of schoenen te kopen. Of een wellness weekeinde, of met vriendinnen naar de sauna. Met mannen ga je varen of een spannende klus vormgeven.

Helpt allemaal niet echt hoor. Je moet er gewoon door heen en probeer van de situatie en hoe je die ervaart iets te leren.

Geloof me, in een disfunctionele relatie zitten is veel erger en benauwender. Die stress houden mensen heeeeeel lang vol - afscheid nemen is het moeilijkste wat er is. De beloften van geborgenheid, samen zijn, geaccepteerd en dus niet afgewezen worden, iets moois neerzetten waar zoveel anderen faalden, maar ook de pijnlijke harde en slijmerige verlatingsangst, ... zolang blijven hangen is wellicht niet slim, want ongezond. Het verdriet en de depressieachtige toestand na de split of explosie is lastig, maar als je er mee aan de slag gaat minder schadelijk en kortstondiger.

The fear for the fall.

Anyway, allemaal succes... en ik leer nog steeds.

The love for a married woman - Livin' Thing (ELO)

Monkey — Sun, 14 Aug 2011 15:41:00 GMT

Op Radio1 hoorde ik net “Livin' Thing” van de Electric Light Orchestra. Een song over de liefde van een man voor een getrouwde vrouw, zijn Coco Chanel. “Livin' Thing” is een metafoor voor de liefde en het thuiskomen - het liefdesgevoel en verlangen dat ze samen creëren. De vrouw zingt “I'm taken, I'm taken” van hem gecharmeerd en overrompeld door hem - “you and your sweet desire”.

Prachtig liedje van een man die haar toch vol overtuiging kan laten gaan. Lastig - dat wel. Chagrijnig is 'ie er van. Dat duurt een paar weken. Niente problemo.

Wat voor haar en volgens hem mooi en belangrijk is voor haar, wil hij niet kapot maken - haar huwelijk (ach) en gezin (whoops, de kids verdienen standvastigheid en stabiliteit, een adolescent heeft al geëxperimenteer en rumoer genoeg in en rond zichzelf):

"Ah so let her go, don't start spoiling the show"

Show?

Dat klinkt denigrerend.

Ja, zo zou ik het ook noemen - zelfs al is het goed bedoeld.

Jeff Lynn schreef een tekst bij een geweldige volgorde van gitaarakkoorden. Geen diepgravende of complete storyline. Just his giving up this livin' thing of love and tenderness.

De sombere kant - de ruwe kant van het verstoorde huwelijk is een andere song. Stof van menig artikel. Er zijn zoveel mensen met dezelfde soort shit in duizend varianten. De vrouw in het verhaal van Jeff Lynne hoeft geen bitch te zijn. Het kan zijn dat die andere een 'snaar'raakte, een akkoord in haar speelde, dat ze nog niet kende, of wel, maar het miste.

Dan is de show in de tekst niet haar show, maar van een sufferd die wel kan begrijpen wat zij is, maar dat niet lang kan voelen. Elke paar jaar werkt hij hard als een jager naar status, lust en thuis voelen. Op zoek naar liefde of cultureel bepaalde bevestiging die wij mannen van 'haar' verwachten. Existentiële angst maakt van een vijftiger een jager - tijdelijk. Geniet ervan, dames, maar er is 'more at the door'.

Zelfs het samen jagen en plezier creëeren helpt niet. Nieuw reisje, huisje, samen sporten - het is leuk maar helpt niet op termijn. Straks sta je weer in de emotionele kou. Dan is er geen 'show to let go'. Het is niet bestaan van emotionele band, van liefde van thuis zijn - thru thick and thin. Bewondering is niet genoeg - verwennen ook niet. Dat deden de plunderaars in London ook.

Wat we nodig hebben is een 'peut die gelooft in samenzijn - in huwelijkse band. Niet iedere hulp helpt. Je zult maar zo'n eikel vinden die geloofd dat al het goede begint bij jezelf en je eigen autonomie - then you're doomed.

learn how to collaborate and demonstrate caring about each other's feelings. And believe it or not, these are skills that can be learned (Weiner-Davis)

En nu de muziek...

Sailin' away on the crest of a wave
It's like magic
Oh rollin' and ridin',slippin' & sliding
It's magic

CHORUS
And you, and your sweet desire,
You took me, ohhh higher and higher baby,
It's a livin' thing,
It's a terrible thing to lose
It's a given thing
What a terrible thing to lose.

Making believe this is what you've conceived
From your worst day, I'm takin a dive
Oh moving in line when you look back in time
To the first day, I'm taken I'm taken

And you and your sweet desire, don't you do it, don't you do it
you took me ohh, higher and higher baby
It's a living thing,
It's a terrible thing to lose,
It's a given thing
What a terrible thing to lose

I'm takin a dive.

Halt the Slide. Hey!!
Takin' a dive 'cos you can't halt the slide
Floating downstream, I'm takin a dive
Ah so let her go don't start spoiling the show
It's a bad dream, I'm takin', I'm takin'

De compositie is een winner - en een meezinger, met ongewoon akkoordenschema. Jeff Lynne vertelt:

Aap

Monkey — Thu, 21 Jul 2011 00:34:00 GMT

Ooit vroeg een filmproducent aan mij tijdens het ontbijt in Kona, op de Big Island (Hawaii) op welk beest ik het meest leek. Of vroeg hij welk beest ik zou willen zijn? Mijn antwoord was 'purple deep black colored panther'. Leopard like, right? Dat was niet het antwoord dat hij dacht.

Aap

Later las ik chinese astrologie en begreep dat ik Apetrekjes heb die lastig zijn, charmant en leuk, maar ook lastig. Maar owee als mijn grasppen en provocatie niet begrepen wordt, persoonlijk genomen wordt. Dan is er gedonder... en ben ik wellicht 'de aap gelogeerd'. Ik heb daardoor geleerd vaker mijn mond te houden... ook weer niet altijd handig...

Daarnet las ik een berichtje: “Aap, Haan. Chinese astrologie. Altijd leuk om te lezen. Alhoewel......http://t.co/7Lre3BA”

Apen zijn heel goed in het oplossen van problemen. Als je ooit ergens in de problemen zit, pak dan de telefoon maar en draai het nummer van een Aap. Apen kunnen goed luisteren en tegelijkertijd problemen oplossen. Apen zijn ongelooflijk nieuwsgierig en willen alles weten. Soms zijn ze niet redelijk, en dan gebruiken ze hun vermogen om iedereen (inclusief henzelf) ervan te overtuigen dat ze toch het juiste hebben gedaan.

Niet alles is waar, mijn tijd is niet tussen drie en 5 uur 's middags: (Apen) kunnen makkelijk verliefd worden maar ook zijn ze een relatie heel snel weer beu en worden dan weer verliefd op een ander... ik zei dat ik een paar jaar kon wachten... (daar zat wel een nog onuitgesproken 'mits' aan vast...)

Ben jij Haan?

Hoe oud? Welk jaar, welke dag?

Verdommme. Ik wil geen 'Denmark Depression' of Brammiaans leven, onder de echo's van Bram leid ik nog steeds. Vandaag tijdens de training (zie hier filmpje) ging ik door tijdens de 15 seconden rust. Ik kreeg een aanwijzing, en zei toen: “ach ja, ik blijf wel vaker te lang hangen”. Joost, een steeds harderlopend trainingsmaatje, een trouwe echtgenoot en volgens mij lieve vader, en onder in de dertig zei: “Oh, bij vrouwen ook?” Vet punt... strijdig met wat de Chinesen aan Apen toedichten... uiteraard verweerde ik mij... ik kan wachten.

Aap - leuk toch?

The role of Music In My Life - hardlopen, muziek en marketing

Monkey — Tue, 15 Feb 2011 02:57:00 GMT

Als onderdeel van een lang artikel over 'muziek en rennen' dat al enige tijd op de plank ligt om af te maken, andere artikelen schreeuwen om aandacht, schreef ik een hoofdstuk...

Mijn muziek, hardlopen en marketing.

In de gehavende muziekverzameling van de klassiek gescheiden en gemaltraitteerde ex-geliefde, ontdaan van alles wat geliefd is, ligt een desolate 'An Anthology', van de allang gestorven Duane Allman ongezien te stralen.

Ik stuur per e-mail een deel van een prima epistel over muziek en hardlopen geschreven in de beschermende en inspirerende omgeving van een muziekliefhebster pur sang. Al snel krijg ik een positieve reactie terug. Zet toch op je blog.

Wat zij weer niet weet is dat er heel wat prima en aardig wat bekeken stukken over muziek op mijn blog staan. Muziek is the heart and soul van mijn leven, of is het de afleiding. de plek waar je niet kunt falen, waar je niet hoeft te leiden, of waar leiden mag, waar je kunt schreeuwen, waar emoties ongeremd kunnen zijn. Waar teksten inspireren en mensen floreren. Waar kunst inspireert tot een spannend en gelukkig leven of troost in ellende biedt.

Hieronder over muziek in mijn leven...

Muziek is vanaf kindsbeen een onmisbaar en mooi deel van mijn leven. Ik wil er niet aan ontsnappen. Sinds een paar jaar wikkel ik mij tussen Kerst en Oud en Nieuw in de herinneringen en emoties oproepende Top 2000. Flauwe melancholie. Nee, dat is niet eerlijk. De herinneringen die opwellen op het beste dat rock en popmuziek te bieden heeft is een emotioneel en esthetisch genoegen waar hardlopen niet tegenop kan. Net als bij hardlopen is het zonder tussendoor slapen niet vol te houden. Voordeel is, met twee keer per dag hardlopen is het goed te combineren. iPhone gaat mee.

In de Top 2000 komt niet alle muziek terug die ik in mijn leven heb leren waarderen. Het verhaal van mijn muziekleven begint met: All My Loving van The Beatles. Het stond op een EP-tje, waar ook Money op stond; met Vera Lynn hielden mijn ouders in die tijd de emoties en herinneringen van de bevrijding ‘We’ll meet again’ en de treurnis van oorlogsgeweld levend. Jaren later betekenden de CNN-beelden van de val van Berlijnse Muur hetzelfde. Mijn vader was mijn eerste muziekleraar. Onvergetelijke pianoklanken toverde hij, terwijl ik onder de tafel zit te spelen; Stravinsky en Ravel schalden uit de speakers van zijn geluidsinstallatie. Ik herinner me het fluitspel van mijn zus en van dat hele mooie meisje met blonde krullen op het podium van de muziekschool. Voor de eerste keer verliefd? Ik keek met bewondering naar de driftig bewegende Roberto Benzi tijdens Vara’s Matinee voor de vrije zaterdag — de muziek kwam uit zijn lichaam, die man was een levende muziekmachine. Vlak na de verhuizing van Utrecht naar Zoetermeer, van mijn eerste verliefdheid afgesneden omdat mijn vader ergens anders wilde werken, luisterde ik op zolder naar de eenzaamheid verdrijvende klanken van Radio Veronica Top 40 hits: Hey Jude, Lea, Eloise, Rain and Tears, Do it Again, Callow La Vita, Abbergavenny, Congratulations, Lady Willpower, Macarthur Park. Hooked forever Damasion schreef in 2000 (p.36):

“…fine human emotion is even triggered by cheap music and cheap movies, the power of which should never be underestimated”

Op Radio Veronica waren Lex Harding, Rob Out, Tineke en Adje Bouwman mijn nieuwe muziekleraren en leverde het onuitwisbare geluidsdecor van mijn pubertijd. Op de platenspeler thuis betovert mij het gitaarspel van Duane Allman in het wonderschone Dreams (1969), een slidegitaar tour de force op een 12/8 maat. In die tijd drumde ik bij de buurjongen op zolder. Via de dakkapel klom ik over het dak naar zijn kamer. Huiswerk maken, hoezo? Ik moest leren, het leven leren leven. Samen maakten we geluidscollages met de Akai en Sony tape recorders. Als er niemand thuis was begeleidde ik op de piano van mijn vader Rock ’n Roll Music van The Beatles en nummers van Jerry Lee Lewis en Little Richard. Reken maar dat dat voor mij lekker klonk en nog lekkerder voelde. Hier en daar een gemist akkoord, wel goed in de maat, een stuwende ritme lukte goed; wild en vrij. Het geluid veel te hard, arme buren en de piano was ongetwijfeld ontstemd. Ik was een prototype puber. Er was de drang om muziek te beleven, en om met muziek iets te beleven, iets uit te drukken — het werd uiteindelijk niets.

Zingen in de imaginaire microfoon, luchtgitaar spelend, of het gefantaseerde orkest dirigeren maakte ik me heel wat muziek eigen. Fantastisch was het. Kleine en grote emoties leerde ik via de muziek internaliseren. Al snel las ik over muziek, over de artiesten, de componisten en hun werk en luisterde ik samen met vrienden en vriendinnen naar muziek. ’s Avonds alleen in bed fantaseerde ik over liefde en andere gevoelens en emoties, terwijl Tineke met What is Love? van The Collectors afscheid nam. Luister hier, en hier naar het midden stuk van hun What’s Love Suite. Zo groeide ik niet alleen ‘groot’ met Bolletje, draadjesvlees en stamppot, maar vooral met muziek. Als prototype puber en adolescent was het een kwestie van genieten van muziek — alleen of met je meissie. Dromend en vrijend op be.

Door muziek leren mensen emoties van zichzelf herkennen en van andere mensen om je heen begrijpen en hoe ze geuit worden. Muziek en andere kunsten zijn essentialia in de opvoeding, een vorm van socialiseren, van volwassen worden. Bedankt muziek. Door John Lennon en Yoko Ono werd ik mij bewust van de band tussen muziek, leven en liefde, de weg naar politiek en emancipatie. Oberkrainer Musik waren de Sloveense klanken in de bergen waar tranen en jongenszaad vloeide. De muziek waarop twee meiden mij wilde leren dansen, en nooit is gelukt.

Onvergetelijk waren de concerten van het Kölsche BAP, en de verbazing over de schoonheid en het geweld van complexe maar verleidelijke muziek van King Crimson, Robert Fripp en David Sylvain, in de negentiger jaren; de vier bezoeken in één week aan de Stopera voor ‘Rosa: The Death of a Composer, A horse drama’, de prachtige opera van Louis Andriessen en Peter Greenaway; de bezoeken aan de Zoo TV Tour van U2 met ontwerp ideeën van Brian Eno en medewerking van tientallen Europese beeldende kunstenaars. De rock ’n roll fun met Paul McCartney. Ontnuchterende klanken van Liszt waren een tijdlang dominant op mijn platenspeler.

Tot in de 21^ste eeuw genoot ik van het altijd weer boeiende en intelligente oeuvre van Bob Dylan; voor de actualiteit, het gemiste thuis en de zelfkant kon ik tot voor kort naar rock ’n roll kerkdiensten van Bruce Springsteen en voor creatieve innovatie luisterde ik naar Brian Eno en Radiohead en nu nog steeds naar Daniel Lanois.

Prachtig modern klassiek werk van Messiaen en Boulez, maar ook nieuw werk van Nederlandse componisten maakt nieuwsgierig. En ik wil altijd daar zijn waar Reinbert de Leeuw het stokje zwaait, de piano of stilte[i] bespeelt. En als laatste aanvulling geldt het werk van leeftijdgenoot Pascal Dusapin, wiens indringende muziek een onbegrijpelijk mooie vocale kwaliteit heeft, die door zijn ‘atonale heterophonie’ afstotend is voor sommigen, en anderen tegelijkertijd tot tranen beroert. Voor de ongecompliceerde muzikale lol is er nu Kanye West, Lady Gaga en M.I.A.

In de aard van deze niet volwassen jonge man lag ooit opgesloten dat, gesterkt door de verkenning van muziek, met aanvankelijk mijn vader als gids, mijn muziek niet de ‘muziek’ was wat veel mensen als ‘muziek’ definieerden. Mijn definitie was en is die van John Cage.[ii] Wat een overwinning was het dat mij dwarsfluitspelende zus moderne muziek niet kon waarderen, er niets van begreep.[iii] Voor mij een bevestiging dat ik op het goede spoor zat. Dwars ventje. Elk geluid is of kan muziek zijn. Een geprepareerde piano is daarbij net goed muziek als ongeplande geluiden in de ‘stilte’ van 4'.33'', muziek is spelen met klanken en geluid, met ritmes, met stiltes, met volume, met alles wat via ons oor hoorbaar blijkt. Ook ‘stilte’. Stilte — een boeiend fenomeen. Sommige denken dat John Cage ook stilte als muziek zag. Mis. Cage stelt dat er voor de mens op aarde geen stilte bestaat. In een geluidsdichte ruimte zonder enig extern geluid hoor je wel de beweging van de inhoud van je middenoor en het lage gebrom van het stromende bloed in je eigen lijf.

Genoeg over ‘muziek’ en muziek. Vanaf hier is in dit essay ‘muziek’, wat u als muziek definieert.[iv] ‘Muziek’, tussen aanhalingstekens was uw muziek. Vanaf hier is uw muziek, muziek zonder aanhalingstekens. Vanaf hier vormen melodieën, ritmes, sferen, en teksten het staketsel van muziek waaraan ideeën, emoties, gevoelens en identiteiten hangen. De muziek die volgens velen zo lekker klinkt als je hardloopt — of toch niet?

Voetballend ontdekte ik sport. Na drie jaar als centrum verdediger met vijf doelpunten tegen, werden we kampioen DSO in Zoetermeer. Daarna kwam het individuelere alpinisme, incl. rennen in de bergen. Later naast werk, liefde, leed en leven holde ik over het vlakke land van Holland. Vaak het bed en huis uit gejaagd door allergieën, longklachten en leed. Mijn hardloopcarrière is een geschiedenis van kreupele tot trainer/coach.

Ik wil veel weten en kan hypes niet klakkeloos volgen. Het is onmogelijk voor mij te geloven in massaal kritiekloos nagejaagde wijsheden zoals uniforme hardloopschema’s, blote voeten schoenen en compressiekousen. Hypes zijn eigenlijk interessant. Boeiend om te horen hoe mensen elkaar toch heerlijk ongefundeerd napraten. Christopher McDougall betoogt overtuigend in zijn boek Born To Run dat het actuele ontwerp van de hardloopschoenen, sinds de Nike schoen Cortez op de markt is (1972), grotendeels op een serie onnavolgbare hypothetische ficties berust. Hier een artikel dat het verhaal samenvat — een boeiend verhaal[v], dat wel. Maar… Christopher McDougall is promotor van hardlopen op blote voeten. De Nike slogan? Run Barefoot! Een hype? Reken maar dat Nike en anderen het zullen proberen en wetenschappers op zoek naar opzienbarende publicaties en fondsen voor onderzoek zijn wéér van de partij.

Muzikaal is MP3 geluid uit iPod of iPhone oordopjes of consumenten MP3-speakers echt helemaal niets waard. Friemel maar eens aan de oordopjes en hoor hoe frequenties verschillen en het stereo beeld wijzigt. Voor luie hermafrodieten die niet na kunnen denken en voor wie alles leuk moet zijn. Het zijn vaak ook nog eens dieven. Meestal stelen ze hun MP3-tjes van internet en de hartverscheurende auditieve verschrikking van MP3 is een auditieve kwelling die doet twijfelen aan hun vermogen tot waardering van esthetische schoonheid. Zijn ze van God en politiek los? Geef mij de naturelle schoonheid met de diepte en de breedte van vinylgeluid of als het moet Blu-ray. Het beste blijft toch het live geluid van het Muziekgebouw aan ’t IJ. MP3 geluidskwaliteit is om te huilen en de oordopjes voor de weergave van muziek een ramp. Alles wat MP3 biedt lijkt een ritmische geluidsbrij met een nauwelijks verstaanbaar ‘iets’ dat stem van de ster heet. Het argument dat Time out of Mind van Dylan uit 1997 en La Noise van Neil Young toch echt erger klinken, is conservatief elitaire kunsthaterij, oppervlakkige onkunde en bewust gekozen domheid.

Door het gebrek aan enig relevant muzikaal detail kan iPod muziek mij nauwelijks raken, laat staan bekoren. Ik weet het, ik ben een grieper, een zanikende zeikerd. Paul de Vliet vindt mij vast geen ‘Hollander’ (1965), maar ik ga niet in een hoekie zitten mokken, ik spuug de woorden uit en dat zijn er niet per se weinig. Ik ben een man van veel woorden. Gedachtespinsels en redeneringen verleiden mijn vingers. Mijn analyse van ‘het nut van muziek voor de rennende atleten’ is mijn analyse, niets meer dan dat, maar zeker ook niet minder — het is geen ongeïnformeerde onzin.

Dit essay is één standpunt, één verkenning, zeker niet de verkenning, noch het standpunt, laat staan het beste standpunt. Net als middeleeuwse causeurs en chroniqueurs wil ook ik gehoord worden. Iedereen mag mijn woorden kopiëren. Selecteer de tekst, Ctrl-c/ctrl-v en hupsakee. Zijn er wel lezers? Of nog mooier, laten geïnteresseerden zich verleiden tot verder lezen en graven — een eigen oordeel vormen is interessanter dan de tekst consumeren en in het riool van uw brein te deponeren. Dat is geen stelen, maar ego strelen.

De populariteit van sommige producten en methodes onder recreatieve lopers is een interessant fenomeen. Het doet er niet toe of ontwerpficties uiteindelijk waar of niet waar blijken. Ze leveren geld op en het veronderstelde genot van geld is de belangrijkste motor achter marketing. Of je het nu zelf verdiend hebt of niet… niks nieuws onder de zon

In my dreams I have a plan

If I got me a wealthy man

I wouldn’t have to work at all,

I’d fool around and have a ball…

Money, money, money

Always sunny

In the rich man’s world

De essentie van consumentenmarketing is dat hoe meer mensen over je product of methode praten hoe geloofwaardiger jouw product en methode is. Mensen doen elkaar nou eenmaal graag na.

Goed is wat succes heeft!

Marketing is niet meer dan alles doen om zoveel mogelijk mensen over jouw product te laten praten, en alles te deleten wat je niet bevalt. Het succes zit niet in het product. Succes is de aantallen mensen die denken dat ze er gelukkiger mee worden. Thomèse, schreef hierover onlangs (November, 2010) een prachtig essay met de titel ‘Mooi is wat succes heeft. Delete de rest’ in de NRC. Kopen, wat al succes heeft geeft een heerlijk gevoel. Iedereen weet het. ‘Mad men’ maken er gebruik van.

Op het gebied van hardlopen geldt hetzelfde. Als hardlopers geen eigen argumenten of kennis hebben, volgen ze ideeën van een ogenschijnlijke meerderheid. Zelfs als bij doorvragen blijkt dat wat die anderen beweren niet waar is, al heeft onderzoek allang het tegendeel aangetoond, de rennende consument, die hier niet van op de hoogte is, doet wat anderen doen. Wie of wat niet in dat beeld past wordt gedelete.

50 million Elvis fans can’t be wrong.

De macht om te deleten geeft de illusie van onafhankelijkheid, nodig voor de individualist om het gevoel te behouden baas in eigen universum te zijn. In de journalistiek heet dit, volgens hoofdredacteur Joustra van Elsevier ‘actiejournalistiek’. Je laat zien wat je mening bevestigd of het meeste publiek trekt. Als veel mensen compressiekousen gebruiken, en hardlopers muziek luisteren tijdens het rennen dan geloven nog veel meer mensen dat het ook goed is — het werkt! 50 million Elvis fans can’t be wrong. De anderen zitten fout en de eigen overtuiging kan recht overeind blijven staan en fier worden verdedigd, zonder dat argumenten nodig zijn.

De atleten die met mij trainen mogen alles wat ik doe afkraken, en balen dat ik niet in hun hype geloof. Ze hoeven niet mijn hype te geloven. Zolang hun prestaties verbeteren en ik in schriftelijke positieve evaluaties complimenten krijg over mijn kennis en aandacht ben ik tevreden — hoef ik niet zoveel te deleten:

“je kennis van training en hardlopen overtreft die van de meeste KNAU loopgroep trainers
actuele kennis van hardlopen en trainen: Zeer actueel en kritisch v.w.b. publicaties en theorieën over looptechnieken
goed op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen op hardloopgebied. (techniek, training, interval, rekken en strekken, e.d.)
integrale aandacht voor kracht, snelheid, duur, en psychologie
probeert het maximale uit mensen te halen, door ze op individueel niveau te coachen, bij te sturen.”

Laten we het vooral met elkaar oneens kunnen zijn.

Zou het echt?

[i] Geweldig was de uitzending van De Wereld Draait Door (DWDD, tv-programma van de VARA, met Matthijs van Nieuwkerk als presentator) van 13 december 2010 waarin Reinbert de Leeuw de stilte van 4'.33'' (John Cage, 1952) achter de piano speelde. De aanleiding was de poging om de stilte van 4 minuten en 33 seconden van een compositie door John Cage, uit 1952, op de eerste plaats van de Engelse hitparade te krijgen, boven de bagger van programma’s als X-Factor. Reinbert de Leeuw deed 4'.33'' stilte in een programma dat normaal zonder stilte en in een razend tempo actuele onderwerpen bespreekt.

Helaas werd ‘stilte’ en ‘niet spelen’ tot belangrijkste boodschap, zowel door de artiesten in de UK als in DWDD. John Cage had een andere bedoeling. Hij wilde dat wij, luisteraars, in 4'.33'' onze aandacht richten op toevallig omgevingsgeluid, in plats van de concentratie niet-spelen. Ondanks de sensatiezucht en het hoge ‘grap-gehalte’ was het een memorabel moment. Zoals Jan Mulder zei: ‘Ik ben blij dat ik erbij ben geweest.’

[ii] Het woord muziek, tussen aanhalingsteken als ‘muziek’ in de voorgaande pagina’s is het ongedefinieerde begrip muziek, waaraan velen denken, zonder te weten wat ze bedoelen, of de woorden hebben om het begrip te beschrijven. In dit essay gebruikte ik het woord muziek zonder aanhalingstekens als het begrip muziek volgens mijn definitie. De John Cage definitie – “every sound is Music..” (bron nog zoeken) Sommige denken dat John Cage ook stilte als muziek zag. Mis. Cage weet dat er voor de mens op aarde geen stilte bestaat. Als er in een geluidsdichte ruimte helemaal geen extern geluid is hoor je wel de beweging van de inhoud van je middenoor en het lage gebrom van het stromende bloed. (Wintergasten - Roel van den Bengtz interview Sodersen???- VPRO 20 december 2010.)

[iii] Tot ze door haar toekomstige echtgenoot Dark Side of The Moon van Pink Floyd leerde luisteren. Veel verder is volgens mij niet gekomen.

[iv] Het is opvallend dat in vrijwel alle artikelen uit wetenschappelijke peer-review tijdschriften, die ik voor dit essay raadpleegde, de auteurs het begrip ‘muziek’ in de onderzoeksvraag niet definieerden. Uitzondering zijn Karageorghis en . In dit essay presenteer ik verderop een aangepaste versie van Karageorghis’ conceptueel model van ‘muziek en hardlopen’. Twee bronnen vermelden

[v] Bill Bowerman schreef in 1966 de bestseller ‘Jogging’. Het was de introductie van het woord ‘Joggen’ en het begin van de fitness hype. Door Bill Bowerman willen wij hardlopen en is er een nog steeds groeiende markt (25 miljard) ontstaan. Na een paar jaar werd het idee voor de schoen met hieldemping geboren. De markt voor het product was gecreëerd, het product volgde en zakenpartner Phil Knight richtte Nike op — de rest is bekend. Wie heeft bij het lezen van dit verhaal niet bewondering voor deze mannen?

“Mijn muziek, hardlopen en marketing.” van Rob Geurtsen,

is in licentie beschikbaar volgens een

Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Unported licentie.
Gebaseerd op een werk op blogger.xs4all.nl.

Lopersgezwets 2010 #129 Runner's block

Monkey — Wed, 06 Oct 2010 20:25:00 GMT

Ik lees, loop hard en slaap, luister muziek, zoek leuke klussen, en loop langs een existentieel bos. Een groot donker bos, dat trouwens druk bewoond lijkt.

Er loopt heel wat gespuis rond, mensen zonder succes in de maatschappij, armen, mensen uitgepoept op het werk, alleenstaanden, ouderen, jongeren voor wie de Wajong hulp betekent maar ook een valkuil. Heel wat gespuis loopt er rond, maar ook mensen met een goed verstand en gezond lichaam en die zichzelf terugvinden in omstandigheden die je niemand toewenst.

Mensen die de situatie waarin ze zitten verweten wordt. Dat verwijt drijft hen naar het grote donkere bos van existentiële nood…

In dat existentiële bos loopt een disfunctionele robot rond. Die heeft daar ook toevlucht gezocht. De dag dat ik Abomina als een robot herkende en zag dat die kapot was ging een wereld open.

Een wereld die een gevangenis kan zijn, maar ook een wereld van empathie. Elke dag op hetzelfde tijdstip vertoont Abomina hetzelfde gedrag. Irritant voor degene die regelmatig in de buurt zijn, want zonder enig zichtbare externe aanleiding volgen agressieve en verwijtende copy-pastes van gespreksflarden die computers, andere robots, mensen, bomen en dieren, kranten en de TV eerder met Abomina hadden. Een soort kortsluiting waar een robot-technicus van de producent bij moet komen om te achterhalen wat het is en of het nog te repareren is.

De meeste gesprekken in het bos hebben een vlakke nietszeggende inhoud. Het lijkt voor de meeste mensen onmogelijk hun gevoelens te delen. De communicatie beperkt zich zo tot ambivalente inhoudelijke betekenissen over wat een ander zegt of doet.

Fantaseren over de werkelijkheid buiten het bos is ook een liefhebberij. Maar ja, als je nog een beetje nuchter en goed bij je verstand bent weet je dat dat al helemaal nergens op slaat, zeker als je het ook nog eens serieus nemen moet.

Misschien is mijn oordeel te negatief. Want soms zie je mensen het bos uitlopen of samen wegrennen. Dat zijn bijna altijd degenen die het lukt om samen gevoelens te delen – en daar nieuwsgierig naar te zijn. Het vermogen tot die nieuwsgierigheid zonder er daarna over te roddelen of weg te praten geeft ze de kracht of de gelegenheid het grote donkere existentiële bos verlaten.

Abomina ziet dat ook. Daar heeft het een negatief zeur-verhaal over. Tijdens de kortsluiting tegen het einde van de middag wordt het belachelijk gemaakt. Volgens Abomina moet de wereld buiten het bos veel erger zijn. Er zijn hier wel gekken, geeft ze toe, maar dat maakt de wereld daarbuiten nog niet beter en aangenamer. Abomina rekent zichzelf niet tot de hier verdwaalde armzaligen. Ze is de cipier van de gevangenen, vluchten voor de kortsluiting lijkt niet te kunnen.

Daniel Kehlmann laat Gauß tegen Humboldt iets zeggen over wil en lot, dat voor de bewoners van het bos nuttig is.

‘Sterftestatistieken’, zegt Gauß, hij vertrekt zijn gezicht vol walging en schuift zijn kopje thee zover als hij kan bij hem vandaan.

Heel wat mensen denken dat ze hun eigen bestaan bepalen. Ze creëren en ontdekken, verwerven materiële rijkdom. Ze vinden mensen waarom ze meer geven als om hun eigen leven, verwekken kinderen, misschien normale of zelfs hoog-intelligente ADHD’tjes maar misschien ook licht gestoorde of belast met een erfelijke ziekte, ze zien de mensen waarvan ze houden sterven, ze worden oud, steeds dommer en eenzamer, worden ziek en worden in een industriële oven verbrand. En ze denken dat ze het leven zelf in de hand hebben. Dat ze over alles zelf beslissen.

De wiskunde toont aan iedereen veelbelopen paden betreedt, er zit weinig of niets origineels en unieks aan de keuzes en gebeurtenissen in je leven. It’s all a bit more of the same. Tyrannie, the horror, de gruwel als hij dat aan moet horen.

Koningen en ministers zijn ook maar arme schepsels en fokkippen. Ze leefden, ze leden en stierven als alle anderen. De natuur is de horror, een dictator.

De geïnformeerde lezer, die iets heeft met geestelijke gezondheidszorg, denkt nu aan Trudy Dehue’s Depressie Epidemie verhaal. Onlangs schreef ze hierover nog een interessant stuk in de Groene Amsterdammer. Volgens Trudy DeHue en Abomina gaat dit heldere inzicht van de wiskundige Gauß over de manier waarop je gezond in het leven kunt staan.

Abomina komt uit een fabriek met programmeurs die geloven dat ieder mens uniek is en het recht heeft of misschien wel de plicht heeft om uniek te zijn. Hoe reëel dat is mag u zelf bepalen. Er zijn genoeg mensen in ons kikkerlandje die met succes en met plezier werken aan hun vermeende geluk en welzijn, maar veel anderen niet.

Die mensen worden losers genoemd, en om te ontvluchten aan de kritiek zoeken ze een ziektelabel. De opluchting van zo’n label kan een uitweg zijn. Nogal wat bewoners van het bos zijn er maar wat blij mee dat ze in dit bos rondlopen en leven. De vraag is helpt het? Is het de beste oplossing voor hen? Of hoeft er helemaal geen oplossing te zijn? Ze zijn niet zoals Nikolas Rose ooit schreef: “Obliged to be free.”

Trudy DeHue beschreef laatst in de Groene Amsterdammer op verschillende manieren hoe onze wereld, geaccepteerd als u en mijn realiteit, als de cultuur en maatschappij waarin we leven, ons de plicht oplegt tot vrijheid en de verantwoordelijkheid geeft om vrij te zijn.

Het nieuwste kabinet Bruin I heeft die woorden misschien niet zo bedoeld, maar de onderliggende filosofie is wel doordrenkt de plicht tot vrijheid. De verantwoordelijkheid voor succes en falen ligt meer dan ik mij kan herinneren bij het individuele individu. Een verantwoordelijk burger was vroeger iemand die zich voor de maatschappij inspande, maatschappelijke idealen heeft, nu is van goed burgerschap sprake als jij vooral jezelf als je voornaamste project ziet. Het adagium is dat een verantwoordelijk mens op geïnformeerde wijze zijn lot in eigen hand neemt, of dat lot nu sociaal is of biologisch is.

Trudy beschrijft hoe vroeger anti-depressiva werden aangeboden als oplossing voor de vrouwen die een hulpmiddel nodig hadden om de dagelijkse afwas te kunnen blijven doen. Die na het pilgebruik weer vredig aan het stofzuigen waren. Vroeger stond ‘depressie’ voor het onvermogen je neer te leggen bij het lot. Tegenwoordig verwijst het woord naar de neiging omdat teveel te doen. De marketing van geneesmiddelen vertelt ons dat de bewoners van het bos van Abomina geholpen kunnen worden door medicijnen en therapieën. Daarna durven en kunnen ze weer voor zichzelf kiezen en opkomen.

Waar we vroeger ons verzetten tegen het ongeluk van onrechtvaardigheid moeten we vandaag de dag leren over onszelf in termen van stoornissen te denken.

Abomina lukt dat niet. De robot wil het wel, maar de software laat het niet toe dit zonder harde verwijten naar de ander te doen. Abomina kan het lot niet dragen. Eigen stappen nemen zonder het programma laat toe dat wat op het pad komt aangegaan wordt, en het excuus is elke beslissing is goed. Dat soms het lot het lot is, en soms een gevolg van eigen handelen is voor Abomina onmogelijk. De discussie gaat over het dilemma van alles en iedereen in het grote donkere existentiële bos, niet over de disfunctionele programmatuur.

Of zou het toch een hardware kwestie zijn?

Ik lees en loop hard en geniet niet…

Abomina is any runner's private nightmare.

Lopersgezwets 2010 #128 Het is over en uit...

Monkey — Wed, 06 Oct 2010 03:04:00 GMT

Na zes maanden training is het over en uit...

De sociaal emotionele factoren ondermijnen het lopen. Zoals menig klinisch of niet klinische depressieve of mensen met burn-out verschijnselen, bij apen en dolfijnen schijnt het niet te werken, baat hebben bij hardlopen.

Oh wat worden ze daar vrolijk en optimistisch en daadkrachtig van.

Bij mij werkt dat niet. Gelukkig... maar het gevoel is niet weg te drinken, of door hardlopen de hormonale en neurologische effecten te verbloesemen en je happy an go-for-it-te voelen. Mijn burn out is het gebrek aan interactie - daar waar ik het zou willen en waar er geen response is.

In de afgelopen zes maanden heb ik wel vaker meer dan drie of vier dagen niet gelopen. De afgelopen week heb ik vijf dagen achter elkaar niet gelopen. Het voelde helemaal niet goed. Dus vandaag naar de training op de atletiekbaan. Mijn God ik was dood... slap en ineffectief. Minder dan 12K gelopen, en veel minder hard, met een veel te hoge hartslag.

Een fysiek lijk en geestlijk een spook.

De deelnemers waren ook dwars en wilde een eigen training doen - afwezig... ach dat mag, volgende week de marathon in Eindhoven voor vier lopers.

Waarom komen ze eigenlijk? Dat is een vraag voor de komende tijd.

Heaven and hell

Monkey — Wed, 29 Sep 2010 03:45:00 GMT

Na een avond hardlopen haastig naar Schiphol. Drie uur later lig ik in een eenzaam koud herfst-vochtig bed.

In het brede en toch te kleine bed ligt het nachthemd met vlekken van mij maar ruikt naar haar. Die geur, wat een genot. Ze heeft geen flauw benul dat als ze geluk heeft zij haar hele leven zo goddelijk zal ruiken.

Haar moeder ruikt net zo. Vorig weekeinde ontdekte ik dezelfde soort lichaamsgeur bij haar moeder toen ik ontbijt op bed bracht, en met een afscheidskus richting Hermagor vertrok. Een paar weken geleden gingen we op bezoek bij haar stervende oma. We zitten aan het bed... bijna in stilte. De hand van haar oma in onze handen... één in twee, zachtjes strelend vertelt ze aan haar oma dat ik er ook ben. Een licht knijpje - verteld 'dat weet ik ook wel'. Onlangs was ik nog met liefde door oma geaccepteerd als 'ein Guter Bursche, wenn auch viel zu alt fuer Dich. Halt ihm fest. Er isses wert.' Die kleine maar prachtige jonge vrouw naast haar oma... de geur en warmte was heerlijk... ontroerend in elke vezel. Een jonge frisse vrouw op weg naar zwangerschap en politieke roem naast haar stervende oma. Ze ruiken allebei ongeveer hetzelfde, wat een schoonheid, warmte, kracht. Een raar geil en veilig gevoel. Ein zu Hause-gefuehl.

Jetzt habe ich es verloren, als ob es mir davon gegangen ist und kaum noch zu finden.

Zij vertrok vanmiddag uit Wenen naar Brussel, terwijl ik vanavond uit Amsterdam in Wenen aankom.

Met de iPod kruip ik onder het dekbed. Ik heb niets met iPods, wel met muziek en alleen luisteren en mezelf verliezen in muziek - de schoonheid de trance de andere wereld, van pijn, tranen, blijheid en schoonheid van het leven - maar wel alleen.

Let the water pass/Let a stranger feel your power and esteem/Let them know your secrets/Your passions none have ever seen

Het bed voelt niet warm aan. De ramen hebben de hele dag open gestaan. Het dunne kunststof gestikte deken achtige dekbed is koud en een beetje vochtig. Lovechild van Daniel Lanois uit Here is What is, klinkt. Een piano-solo van Garth Hudson (de meester van The Band en Dylan's Basement Tapes) die wel en niet op gang komt. Het fascineert. Het valt stil, komt op gang, neem mee, stoot af en zet je terug in je stoel en voordat je zit zweef je alweer mee, en ben je vergeten wat was, en waar je bent.

Like in a dream, you don't know how you got there where you are in your dream - even if it is lucid dreaming.

Het is zoals muziek hoort te zijn. Je moet het bestaan van muziek ontkennen en weghoren of je ontkomt er niet aan en luistert naar de muziek toe. Luisteren zoals luisteren hoort:

concentratie, niets zeggen, laat toe dat muziek je kan raken.

Geef muziek tijd en ruimte en vooral aandacht.

Don't think.

Het pianospel van Garth Hudson ontroert. De tranen wellen in mijn ogen op bij de gedachte aan al die schoonheid die Garth Hudson in zijn muzikale leven heeft gecreeerd. Na ruim drie minuten verdwijnt het pianospel achter het pedal-steel gitaar geluid dat intussen zo prachtig eigen aan Daniel Lanois' repertoir is. Dan kort zingen. Het is niet dat de muziek simpel is... dat is ze wel en ook kaal. Toch zijn er ook kleine details die soms leidend zijn, dan weer versiering, dan weer context voor de stem en de pedal-steel sound.

Als de klanken wegsterven en 'Harry' opkomt - Harry plays for your Angel tonight... vang ik een korte glimp van eenzaamheid op. Onder het dekbed...

“You are traveling full speed/and your heels are sliding down that muddy hollow/You’ve lost your grip/In a distance called this feeling/nothing you can follow/Desperation sends a shock to your brain/Now you must fight/The sins are great/The arms with her life/Harry pray for your angel tonight.”

Het wordt tijd voor fysieke warmte... het dekbed gaat op de kast, en uit het plunjebaal komt een Western Mountaineering slaapzak, haar nachthemd gaat mee. I love it. Ik weet dat ik heerlijk zal slapen.

Met de laatste woorden van Brian Eno en Daniel Lanois over atheisme, dat alles van binnen uit komt, there is no power outside of you, outside of all of us... en dan spreekt Daniel over zijn steel gitaar in Sacred and Secular.... ik hoor het wel, maar eigenlijk ook niet meer... de pedal-steel gitaar is zijn 'kerk in een koffer'. Hebben we een instrument nodig om schoonheid te creeren?

Met de steel gitaar klanken blijf ik hangen in de gedachten dat ik er niets van geloof... beauty and joy - het zit in ons zelf.

Auch wenn ich nichts mehr habe, g'scheitert bin, alles versaut habe, ausgestoissen bin - bin-i gut genug... ich habe liebe zu bieten, nimm es doch an - Du.

Wieso scheitere ich daran...? Eine unbeantwortete Lebensfrage an der Donau.

Een traan komt op terwijl Daniel Lanois heel kleine toontje speelt als afwisseling tussen de grote harmonische meerklanken.

Ik droom over een schilder in een bollenveld, die op zijn doek de meest prachtige beelden tevoorschijn tovert. Niet in één of twee penseelstreken of met een zwemelige stem. Ik zie het geploeter, het kijken en vergelijken, het wegvegen. De hand laat de kwast vlak voor het doek twijfelen. Deze keer geen verf op het doek, de kwast blijft hangen - beweegt smet kleine schokjes. Hangt stil. Dan gaat de kwast met een resolute beweging terug naar het palet. Het palet zit verborgen achter de las van de schilder. Ik kijk mee over zijn schouder. Met een doelgerichte tedere beweging en voorzichtig - of is het subtiel -komt het penseel terug bij het doek. Wacht even en verandert dan het beeld op het doek voor altijd.

Betoverend en onbegrijpelijk voor mij als leek en kijker, als man die aanvoelt welk gevecht de schilder, die ik waarschijnlijk zelf ben, niet kan winnen en toch iets geeft en daarmee wint. Es ist kein scheiteren auf die Art und Weise wie der Mahler vermutet, es ist scheiteren wie anderen es erleben oder sehen. Es kaum noch hantieren koennen. Machtlos.

Mensch - ich liebe Dich, ich brauche Dich.

Sacred and Secular - alles ist in Uns und kimmt ja eh nicht von da draussen!

Lopersgezwets 2010 #123 Coachingsvraagstuk #5 Persoonlijke records op 1/2 marathon

Monkey — Wed, 29 Sep 2010 01:58:00 GMT

The gift of three

personal bests on the 1/2Marathon

Tijdens de ZKA 1/2 Marathon en de halve marathon in Lissabon hebben het afgelopen weekeinde drie lopers uit de wegwedstrijd groep persoonlijke records gelopen. Één minuut, drie en bijna vijf minuten gingen van de oude pr's af. De sfeer is er nog niet één van vertrouwen en appreciatie dus is het nauwelijks te achterhalen welke bijdrage ik volgens de lopers heb geleverd aan hun prestaties.

Ik wil het weten om verder te kunnen kijken dan vandaag. Hoe evalueer ik het effect van mijn aanpak en begeleiding? Simpele blik op deze 1/2 marathons op weg naar de Marathon van Eindhoven over iets meer dan tien dagen, levert het volgende op:

Optimale omstandigheden tijdens de race, taktische voorbereiding, flinke training én heel blijven hebben geleid tot meer rendement van het potentieel aanwezige loop en snelheidstalent in de deelnemers. Of was er meer... Wat is mijn bijdrage?

De andere accenten die ik in de training heb gelegd leidden voor de zomer tot discussie en ruzie met vertegenwoordigers van bestuur en wegatletiek commissie. Belachelijk en onhandig. Welk aandeel heb ik in de resultaten gehad? Wat nou met dat gezeur als mijn bijdrage wezenlijk geholpen heeft? De vraag is wil ik mijn gelijk halen of heb ik inhoudelijk de bevestiging nodig om de trainingsaanpak te kunnen verfijnen en te formaliseren. Wat ik toevoegde...

kennis over de intrinsieke waarde en toepassing van hardloop-trainingschema's;
lopers heel houden. Voortdurende aandacht voor fysiotherapie en preventieve training;
slimmere op persoonlijke kwaliteit gerichte accenten leggen;
aandacht voor snelheidstraining;
krachttraining;
afzien van aanpassing van looptechniek (richting modieuze onzin);
en focus op activeren van loopcapaciteiten, die in de lopers aanwezig waren maar tot nu toe onbenut zijn gebleven.

Overige berichten over coachingsvraagstukken: #7, #6, #5, #4.2, #4.1, #3, #2, #1

De training was een soepele - langzame overgang naar het herfstprogramma waarbij de marathon niet meer centraal staat, maar de ontwikkeling van de loper: snelheid, tempohardheid en kortere wedstrijden.

Na warmlopen;
2K gelopen, waarbij ik voorop loop en het tempo elke vijfhonderd meter opjaag tot 15kmh of iets meer. Daarna weer dribbelen.
5 x 1K (op 5K wenstijdtempo, of marathontempo voor wie Eindhoven gaan doen);
6 x 80mtr versnellingen, na 40 vol sprinten;
2 x 1K (op 5K wenstijdtempo);
2K in cadans lopen (voor de meesten 10K tempo);
uitlopen.

Ik zelf loop heen en terug vanaf het station (in totaal 6,6K) en omdat ik tien minuten moet wachten op het station loop ik daar ook nog ruim 1K. Elke minuut benutten - kilometers maken.

Some poets can say it a whole lot better

Monkey — Sat, 25 Sep 2010 03:01:00 GMT

My Wife's Home Town

Well I didn't come here to deal with a dog gone thing
I just came here to hear the drummer's cymbal ring
There ain't no way you can put me down
I just want to say that Hell's my wife's home town

Well there's reasons for that and reasons for this
I can't think of any just now, but I know they exist
I'm sitting in the sun 'til my skin turns brown
I just want to say that Hell's my wife's home town
Home town, home town

She can make you steal, make you rob
Give you the hives, make you lose your job
Make things bad, she can make things worse
She got stuff more potent than a gypsy curse

One of these days, I'll end up on the run
I'm pretty sure, she'll make me kill someone
I'm going inside, roll the shutters down
I just want to say that Hell's my wife's home town

Well there's plenty to remember, plenty to forget
I still can remember the day we met
I lost my reason long ago
My love for her is all I know

State gone broke, the county's dry
Don't be looking at me, with that evil eye
Keep on walking don't be hanging around
I'm telling you again that Hell's my wife's home town
Home town, home town

Waarom deze tekst?

De primaire aanleiding was een prachtige inleiding op BobDylaninhetNederlands.nl van Tom Dylan.

(...) Bij de eerste keer luisteren schrik ik van Dylans stem in My wife's home town. Ik schrik niet omdat zijn stem aan gort zou zijn gezongen, klinkt als het kermen van een hond met zijn poot vast in het prikkeldraad of als schuurpapier, om een tweetal platitudes te parafraseren. Ik schrik van tempogymnastiek, het duivelse lachje, het kauwen van de woorden.
Ik schrik van het bloeden van de accordeon en die stem die er als een doekje tegen het bloeden omheen draait. [parafraseren, 'doekje tegen het bloeden' = Giacomo Leopardi, de pessimist met de schone tongval]

De It's Not Dark Yet visie van Dylan op het leven die hij altijd weer in zijn teksten tot uitdrukking brengt spreekt - resoneert met het werkelijke leven van veel mensen, zo ook 'My Wive's Home Town'...