'Denkfundamenten ontsluierd' - Spiral Dynamics and Clare W. Graves

De Bijbel in de Tweede Kamer

Monkey — Fri, 07 Oct 2011 03:39:00 GMT

Volgens mij koestert de meerderheid in nederland het idee dat religie en staat zoveel mogelijk gescheiden moeten zijn. Dat we daar in nederland niet al te zorgvuldig mee omgaan dan weer veel te maken met onze conservatieve drang en de onontkoombare macht van christelijke partijen in parlement en regeringen. Het geloof biedt ook de mogelijkheid om in autoriteit te geloven, en je er dagelijks naar te gedragen of dat in je denken toe te passen. Ik geloof dat geloof en democratie tegen dictaturen beschermt. Tenzij je natuurlijk denkt dat de dictator een vertegenwoordiger van God is, of het recht van God heeft gekregen om te heersen.

Vroeger vond ik Donner een goede peer. Lekker ouderwets stelt de wet boven alles... maar sinds zijn gedonder rond de Schiphol brand heb ik het wel een beetje gehad met die man. Nu is mijn CDA-held Hirsch Ballin, ook een enge bal, maar die snapt dat we ons aan de wet moeten houden, dat de meerderheid rekening moet houden met de minderheid, en dat internationale verdragen echt boven de nederlandse wet gaan. Donner is een twijfelachtig heeerschap. Stel je voor zo'n gluiperd vice voorzitter van de RvS. Daar likken de conservartievelingen hun vingers bij af, als ze al niet lopen te kwijlen.

Donner, tja... deze week deed hij weer zo raar. Beetje maffe speech bij de ceremoniele opening van de nieuwe behuizing van de Raad van State en dan die niet van deze tijd buiging voor de Koningin.

Foto: Hans Kouwenhoven - NRC

De afgelopen dagen heb ik genoten van de debatten over de financiële huishouding van onze overheid. En na afloop drinken de dames en heren van het parlement een borrel... en wij? Wij kijken naar Nieuwsuur of Pauw en Witteman. Proberen te begrijpen wat er aan de hand is. Meestal lijkt de discussie door het commentaar of de beeldselectie heel simpeler dan jezelf dacht. En lijken mij andere thema's relevant dan die de journalisten utkouwen. Lastig als je denkt dat de mediabeelden de werkelijkheid zijn.

Donderdagavond waren de heren Pauw en Witteman goed geïnformeerd en alert in het gesprek met madame Schipper. Een verademing. Alhoewel, nog iets scherper de leugens van Schipper doorprikken had van mij wel gemogen.

Na afloop nog een korte blik op Joop.nl. Gelukkig, ze hadden de nieuwstip over het besluit t.a.v. het Europese steunfonds opgepakt. Een ingrijpend besluit is in het parlement genomen. Een voorpagina foto was het wel waard. Daarover hoor ik trouwens van incidentele kijkers complimenten.

Op de foto staan de woordvoerders van VVD (wat een prul is die Harder), een onbekende dame van het CDA, de man van Groen Links met de ongelukkige naam Braakhuizen en Plasterk (PvdA), die overigens door menigeen nog als minister gezien werd.

Wat zien we daar op de tafel? Tafel? Of heet dit beukenhoutfineer meubel eigenlijk 'de balie' van de voorzitter van de vergadering?

Op de stoel van Gerti Verbeet zit nu een vervelende zeurpiet. Is hij nou van de VVD of het CDA? Links van de stoelleuning zien we groen, rood en geel van het schuifpaneeltjes van de voorzitter als geluidstechnicus. Rechts staat een glaasje water. Het water is koud, want het glas is beslagen en heeft druppeltjes op de buitenkant. Het glas staat trouwens netjes op een onderzettertje. Zou dat van karton zijn? Of zou de catering zorgen voor duurzamer materiaal? Achter het glas water ligt een rekenmachine. Wat zou de voorzitter nou allemaal moeten uitrekenen? Of zou ze terwijl we een saaie vergadering voorzit de declaraties van de het personeel controleren? Verder naar rechts staat een zelfde rekenmachine op de het bureaublad van de assistent. Zijn functie heeft vast een mooie naam. Hij is in ieder geval belangrijk genoeg om goed naar te luisteren. Zelfs DeJager luistert even mee. De wetenschapper Plasterk denkt intussen alweer aan iets anders. De man heeft trouwens een hele rij boeken ter beschikking. Naast de Grote van Dale staan rechts wetboeken en nog wat ander handig spul. Maar wat staat daar links naast de VanDale? Het dichtst bij, bijna direct voor het grijpen voor, de voorzitter? De bijbel in twee uitvoeringen? Of is dat witte boek ook een bijbel - van de Witte Zondagsadventen of zo.

Waarom?

Waar is dat voor nodig?

Wat doet die bijbel bij de voorzitter op de balie?

Wat doet de bijbel in het parlement ... waarom niet ook de koran? Iedere parlementariër mag op zijn of haar tafeltje hebben liggen wat ze willen of in de tas. Maar a.u.b niet de voorzitter. Misschien klinkt het overdreven om hier een opmerking over te maken. Maar voor de Bijbel lijkt mij geen functionele plaats in de Tweede Kamer. Voor mooie metaforen hoeven we toch hopelijk niet in de Bijbel te bladeren. Dan kunnen we ook de gedichten van Willem Willink er neer leggen, of wat romans van de Grote Vijf. Moeten we de juistheid van Bijbelse citaten in de bijbel controleren?

What the fuck, kan iemand mij uitleggen wat de bijbel op de tafel van de Tweede Kamer voorzitter of haar ambtenaren doet?

Lopersgezwets 2011 #28 Coachingsperikelen, onderzoek en doelgroepen

Monkey — Tue, 21 Jun 2011 01:31:00 GMT

Het zoeken naar nieuwe impulsen voor verbetering van de organisatie en de wedstrijdambities binnen KAV-Holland is een spannend project. Waarheen het ons zal brengen? Ik heb geen flauw idee. Deze week was ik bezig met de populatiebeschrijving van het BlessurePreventieProgramma (BPP) dat KAV-Holland samen met Sport en revalidatiecentrum Kennemerland ontwikkelt (zie ook hier en hier). Een beetje nadenken over wat zo'n profiel betekent voor beleid(st)ers van loopgroepen of trainers, en omdat we toch nog steeds erover denken om een artikel te schrijven duik ik in de literatuur. Dat levert soms leuke resultaten op...

want het profiel van de loopgroep is van een ongelofelijk gewoonheid...

De groep van de zomercyclus van het BPP bestaat uit tien ervaren recreatieve hardlopers (N=10), acht mannen (M, N=8) en twee vrouwen (V, N=2).

Zij zijn allen afkomstig uit de regio Haarlem. Leeftijd: 46,6jr variatie:|33-58|. 60% werkt =40hr^w-1 en 40% drinkt =5 glazen alcohol per week maaar zij zijn allemaal gezonde slapers: 7,7hr ±SD 0,6. Met een gemiddelde Body Mass Index (BMI): 24,0 |20,9-28,5| en vetpercentage van 22,5 ±SD 4,4 |13-29| zijn de meeste niet erg slank.

Toch, zijn het actieve dames en heren. Per week besteden zij aan hardlopen plus andere bewegingsporten: 4,3 hr/wk^-1 |2-8|hr/wk^-1. De actieve KAV-Holland lopers, rennen >30Km per week (µ35K^w-1; variatie:|30-45|). Gemiddeld rent deze groep al sinds 6,3jr SD 9,6 grote variatie: 0,33jr(N=2) - 32jr(N=1).

In rapporten die de KNAU over (potentiële) hardlooppopulaties liet maken (Bottenburg, 2006[1] en 2009[2]) komt uit vergelijkbare getallen een homogene doelgroep tevoorschijn. Het blijkt dat onze onderzoeksgroep heerlijk representatief is voor de actievere loper, die lid is van een loopgroep of atletiek vereniging. Misschien zal een samenvattend tabelletje dat in het onderzoeksverslag onthullen. Wie weet zijn de conclusies uit ons onderzoek daarom wel toepasbaar bij andere loopgroepen, trainers, sportfysiotherapeuten en fitness-centra met specifieke kennis en vaardigheden en natuurlijk de commerciële websites, de serieuzere commerciële ondernemers die loopgroepen organiseren, maar vooral de KNAU en atletiekverenigingen.

* * *

Via, via kwam ik op de artikelen van Ruud Stokvis, een socioloog met een afwijking voor sport, en hardlopen in het bijzonder.

Zijn verhaal over het ontstaan van de hardlooprage en beweegredenen van hardlopers in Nederland[3] is een prachtige spiegel van mijn kindertijd tot en met nu. Vooral als het gaat over gymnastiek, lichamelijke oefening, wandelen, bergsport en hardlopen betreft. Begin van de zeventiger jaren wist elk ANWB-lid dat met de auto naar het buitenland ging dat je elke twee uur een pauze moest houden, en tijdens de pauze even rondrennen, heupen draaien, armen bewegen, etc. Ik komt uit een bewegingsarme familie... ze wisten het wel, maar deden het niet.

Stokvis schrijft over valse motivatie en het heilige 'moeten' bij lichaamsbeweging, en dus ook hardlopen. Het past ook wonderwel in het ontwikkelingsmodel van ECLET (Spiral Dynamics)[4]. Stokvis levert interessante input voor iedereen, die iets organisatorisch of didactisch doet voor rondrennende recreanten en net-niet-fanatieke en niet-meest-getalenteerde-atleten, maar wel heel actieve hardlopers.

Door de artikelen van Stokvis, maar eigenlijk al na het prachtige boek Lichamelijke Oefening[5] van Midas Dekker weet ik het zeker:

Hardlopers zijn biologisch gezien niet de slimste of fitste mensen.

Die lopers met t-shirts die 'the survival of the fittest' of 'eat my dust' suggereren hebben het helemaal mis. Wie denkt dat hardlopen in lijn is met Darwin’s evolutie model vergist zich. In 'survival of the fittest' is ‘fittest’ namelijk niet fit, 'fit' betekent wie het best ‘past’ in zijn of haar leefomgeving. Niet hij of zij die de beste loopt of de leukste baan heeft. Het criterium voor darwin's evolutie model is wie zich het beste voortplant. Dus wie de meeste kinderen heeft die wint. Wie de meeste luiers moet verwisselen. Diegenen die nu bij de overbodige Ruttiaanse bezuinigingen het meeste extra moet betalen voor zijn kinderen, terwijl hij of zij aan het werk is, om dat geld te verdienen dat je vervolgens grotendeels aan die kinderen spendeert. Wat die wat suffige te dikke zompig rondrennende goser met dat t-shite waarop stond 'survival of the fittest' is de spermabank toch echt de goedkoopste en meest effectieve manier. En niet geheel ten onrechte voor hem wellicht ook de enige manier om zich voort te planten.

De meeste graag-fit-worders voldoen nou eenmaal niet aan het 'sexy-ik-ben-aantrekkelijk'ideaal wat vrouwen zonder dat ze het weten triggerd voor iets meer dan snack-seks. Een BMI van flink boven de 20, biedt bij mannen nou weinig kans op aantrekkelijk vlees. Tenminste onder de 20 en flink ook, qua vetpercentage het liefst rond de 15, dan ontstaat voor menig loper de kans om gezien te worden als een begeerlijke beffer, voor de bijverdienste, en spuiter, voor de echte ‘survival of the fittest’.

De vermeende drive naar gezondheid, die belangstelling voor fitness, komt niet voort uit het streven naar gezondheid en fitheid, maar uit “het dominant worden van een slankheidscultuur en dat binnen die cultuur esthetische idealen met betrekking tot het uiterlijk een grotere rol spelen dan het streven naar gezondheid” (Stokvis,2005)

Over het algemeen is de beweegreden om te gaan hardlopen niet het teveel aan voedsel en snoep en de verminderde noodzaak tot bewegen. De werkelijke drijfveer is de waardering voor 'de inspanning' de 'discipline' om zo slank en een gespierd lichaam te verkrijgen en te handhaven Cruciaal hierin zijn:

“nieuwe vormen van zelfbeheersing ten aanzien van voeding en beweging.”

Loopprestaties zijn in deze context ook veel minder het gevolg van talent maar van discipline, de wil en moed, motivatie en doorzettingsvermogen om regelmatig te gaan hardlopen, en niet slechts een paar keer per maand. Talent en trainingsdiscipline… ach ze zijn niet complementair… ja soms wel… Bettine Vriesekoop in eerste instantie, maar later zonder Bakker bewees zij dat zij ook zonder harde niets ontziende externe discipline de beste van Europa kon worden.

Stokvis ziet met andere collega's (of aapt hij hen na) dat de strikte gedragsstandaarden uit de Victoriaanse tijd nog doorwerken in onze tijd. Het heilige moeten van het autoritaire gezagsgetrouwe verplichtende, ‘beloning komt na de inspanning’ maar je moet het wel zelf doen. (Clare W. Graves, 2005).

Gedragsstandaarden zijn op sommige gebieden versoepeld zijn maar op andere gebieden juist strikter geworden. Moderne fitness is in dit opzicht niets anders dan een nieuwe vorm van zelfdwang. Net als Yoga... het is de zelfdwang, de discipline die je jezelf oplegt om regelmatig aan lichaamsoefening te doen. Sommige doen hardlopen, anderen snoepen minder, doen yoga, eten minder tussendoortjes of gaan tennissen - dat is pas erg. De slimmerikken en vrijeren eten gezonder, nemen minder calorieën tot zich maar wel rijker en gezonder voedsel. Maar ja, wat is vrijheid als Doutzen Kroes jouw voorbeeld is. Wie heeft er zo'n lichaam, wie werkt elke dag aan de goed verkopende lichaamshouding? Kun jij dat ook als je de pech hebt van een dikke brede kont, grovere botten en love handles of een huid die bij jou als veertiger toch echt begint te zakken, en er rimpeltjes naast de mond en ogen verschijnen...

Het is een verloren strijd… ‘je wordt ouder papa’, zong Peter Koelewijn al in de zeventiger jaren. Dat ging over tafeltennissen. Papa was jonger nooit beter dan nu hij ouder is. Als opvoeder slaagt hij wellicht, omdat hij binnen de maatschappelijke normen blijft. Met hardlopen verliest hij, omdat zoon of dochterlief meer talent heeft. Niet zeuren en niet relevant. Geniet van je vroegtijdig verlies. Maar....

de echo van de Victoriaanse tijd zit diep. Ook in de naar Amerikaans voorbeeld consumerende en op schulden levende cultureel elitaire creatieve middenklassers.

Er is een mogelijkheid – een kans…

er zijn lopers die interessante prestaties willen leveren in wedstrijden – die tenminste tijdelijk ontsnappen aan de Victoriaanse echo… alhoewel juist zij geloven dat als ze slimmer trainen en hun best doen, ze betere tijden kunnen lopen. Toch nog een echo? Er is veel onbenut talent in lijven van veel hardlopers van boven de 30… kansen genoeg… inderdaad dat talent ontdekken, slimmer trainen… samen zoeken naar de verbetering… voorzichtig aftastend en afstemmen op individuele aanleg en omstandigheden – en persoonlijke instructie, geen schema’s downloaden of op het prikbord in de kantine.

En niet doen alsof hardlopen goed is voor je gezondheid en een lang vitaal leven. Luc Bonneux suggereerde onlangs in een interview met dePers:

“Wees vrolijk, sociaal en optimistisch. Wie oud wil worden moet de goesting om te blijven leven bewaren. Beschouw gezondheid als een gelukkig gegeven, niet als een voortdurende opdracht.”

De samenwerking van KAV-Holland en het Sport en Revalidatie Centrum Kennemerland is een uitvloeisel van maatschappelijk en politieke ontwikkelingen en individuen die zich met passie en denken bezig houden met sport. Bezuinigen op vergoedingen in gezondheidszorg opent interesse in de sporter… maakt niet uit wat de beweegredenen zijn van die sporters…

Een atletiek vereniging die zijn rol serieus neemt levert aan die sportende middenklasser[6]:

accommodatie en faciliteiten
wedstrijden en toernooien
training en instructie
gezelligheid en groepsbinding

De markt van ‘vrije’ recreatieve lopers is bijzonder groot en het zou een goede atletiekvereniging niet misstaan om deze groep te bedienen vanuit de expertise die ze vanuit haar oorspronkelijke functie in huis hoort te hebben.

Om voor de betere prestatiegerichte lopers een interessant platform te blijven dient een atletiekvereniging innovatief te blijven op het gebied van 1) training en instructie en 2) faciliteiten die deze sporters nodig denken te hebben om ‘on top’ te blijven.

De markt van vrije lopers is onderhavig aan trends en hypes zoals chi-running en pose-techniek de afgelopen jaren lieten zien. Veel meer dan hypes en onbewezen methoden zijn het (nog?) niet gebleken. Er is echter wel degelijk serieuze innovatie mogelijk als atletiekvereniging voldoende gevoed worden door gevalideerd en actueel onderzoek vanuit de bond. De verenigingen moeten ervoor zorgen dat ze voldoende incasserings- en opnamevermogen hebben via trainers en begeleiders die interesse hebben en over de capaciteit (tijd, kennis, kunde en passie) beschikken om dit in praktische begeleiding van atleten om te zetten.

Juist daarmee kan een atletiekvereniging zich onderscheiden van de commerciële aanbieders. Gelukkig heb je dan niet alleen fanatieke sporters nodig,

maar juist de serieuze saaie Hollandse hardwerkende middenklasse burgers.

[1] Van Bottenburg, Maarten. 2006. De tweede loopgolf. Over groei en omvang van de loopsportmarkt en hoe de KNAU haar marktaandeel verder kan vergroten. Centrum voor sociaalwetenschappelijk sportonderzoek, W.J.H. Mulier Instituut.

[2] Van Bottenburg, M., et al. 2009. Evenementenlopers in Beeld. Centrum voor sociaalwetenschappelijk sportonderzoek, W.J.H. Mulier Instituut.

[3] Stokvis, R. 2005. De popularisering van het hardlopen. Sociologie, Jrg.1 #2.

[4] Graves, Clare W. 2005. A Never Ending Quest. Clare W. Graves explores human nature. ECLET.

[5] Dekker, Midas. 2006. Lichamelijke Oefening. Contact.

[6] Stokvis, R. 1989. De Sportwereld. Een sociologische inleiding. Samsom.

[7] Luc Bonneux, En ze leefden nog lang en gezond. Uitgeverij Lannoo

Copyright: © 2011 Rob Geurtsen. This is an open-access article distributed under the terms of the Creative Commons Attribution License, which permits non-commercial use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original author and source are credited, and license their new creations under the identical terms. No images from the article may be re-used. Not even with permission.

ECLET & Spiral Dynamics, do I have a 'conflict of interest'?

Monkey — Thu, 07 Apr 2011 04:05:00 GMT

Some publications is relation to ECLET and Spiral Dynamics might come up from my hand might anytime soon in 'the open air'. For those who wonder who the ^&%$ is he? Where does he stand in the field of Spiral Dynamics. What does he really know? I have compiled lots of scribbled unfinished notes, that deserve extensive editing. So today April 7th this is the second version - not for free use, not commercially nor non-commercially. If you quote from this, remain very brief (400 words or so) and always mention the source and the author.

Position and interest

in Spiral Dynamics^® and ECLET.

A scientist is required to operate outside of his personality. Of course he can’t. Scientific methods help to regain objective ground, most likely in vain. An ideal communication ethic includes being transparent. It is about sharing information, that enables the appraisal of reliance by peers, clients, students, or other users might place in my work.

A biography of a writer, probably of any artist or public figure aims to connect dots of private life with the work and the public life (of the artist). In this note the reader finds dots that allow putting the author and his work in perspective. What is his intellectual inspiration? How well-versed is he in the emergent cyclical levels of existence theory (ECLET) from Clare W. Graves? When he is around for awhile and writes about stuff that is related to Spiral Dynamics^® there is something to be said about the author’s position in the field of assumed antagonists.

Position of the author in the field of ECLET and Spiral Dynamics^®

The author, born and living in Europe, the Netherlands, appreciates the original work of Clare W. Graves more than any of the derivatives, be it Spiral Dynamics^®, the integral diluted versions of it, Management Drives, Waardenmanagement, or whatever.

In the twenty-nineties one of the many gems I took from NLP training with Tad James, in Kona, on the Island of Hawai?i, was Spiral Dynamics^®. Back in Holland I met the authors of “Spiral Dynamics^® — Mastering Values, Leadership and Change” on the beach. Chris Cowan offered a fine stimulating conversation about the model and work at KPN Corporation. A few years later on a round-the-world-trip my first (I and II) Spiral Dynamics^® course was with Natasha Todorovic and Chris Cowan in Melbourne, Australia. The next set of training was with Beck in Boulder Colorado, at the time also the home of Pundit’, who we were to admire sitting barefooted, while intellectually and sexually arousing the crowd. I prefer the tempting and admirable precision Natasha Todorovic applies to the theory and practical application. Combined with Chris Cowan’s keen sense of human interaction, wealth of wisdom and storytelling-qualities, their training was fascinating, sharp, full of wit, and tough. They don’t come much better very often. Soon after I re-visited SD courses in Seattle, Washington and then Germany and The Hague (Holland). Things became problematic when practitioners were pushed into ‘choosing sides’ or face exclusion. A friend of me recently concluded that the old world of Spiral Dynamics^® appears to be a strange copy of the world of NLP-Bandler and Grinder. In the world of NLP I favor the approach and wisdom Grinder offers. In the world of Spiral Dynamics^® I prefer to explore and apply Clare W. Graves’s original ‘emergent cyclical levels of existence theory’ (ECLET) instead of discussing casually designed applications.

Today studying the original ECLET is my pet- research subject. Longitudinal projects exploring developments small communities using ECLET is part of my research activity. Professionally I apply insights from ECLET for understanding human behaviors, I also use it in communication strategies for e.g. public affairs and political campaigns, for clients involved in organizational change, scenario-planning (futures-work), conflict-resolution and coaching.

The precision Natasha Todorovic applies to the theory is a vital condition in assessments and in application, the knowledge, and experience of Chris Cowan is indispensable for my research interest in ECLET leads. The humbleness and focus on sober humanity makes it obvious where I look for inspiration and learning.

As a student of ECLET, professional business-consultant, and executive coach I cultivate a strong antipathy toward growth-models that promise personal and professional ‘development’ beyond Jesus- and Gaia- and millionaire stages and status. The integral and second-tier interpretations of Spiral Dynamics^® do. Some consultants and writers, intoxicated with examples of past successes, put unsubstantiated assertions and counterfactual claims at the very center of what they retail in the market. Easy conflation of explanations at the client’s relevant causal level may serve a marketing purpose in the struggle for money and tribute, but it is not promoting effective solutions or progress. Robert Kegan hits a home run when he wrote:

“[Because developmental psychology] tells a story of (…) greater complexity, thus more provocative, discomforting, even dangerous, and appropriately evokes greater suspicion. Any time a theory is normative, and suggests that something is (…) more developed than something else, we had better check to see if the distinction rests on arbitrary grounds that consciously or unconsciously unfairly advantage some people (…) whose own preferences are being depicted as superior. We had better check whether what may even appear to be an ‘objective’ theory is not in reality a tool or captive of a ‘ruling’ group who use the theory to preserve their advantaged position.”

I prefer a bottom up democracy based on individual freedom and the beauty of living socially together — though it is not always easy and political reality is often hostile to it. The cautious and humble use of human development and value-system models in dealing with humans is what I promote — others are not yours for the taking. It is therefore that I have serious problems with most derivatives of ECLET, especially the integral version. Neither its promoters nor supporters heed to Robert Kegan’s admonition and they are inescapably entrenched in a delusional misinterpretation of the second-tier postulate of ECLET.

Maybe I blame Spiral Dynamics^® for the shortcomings students and practitioners of ECLET, the model and derivatives, display in the market. Your author has an incorrigible dislike of flagrant mistakes and a show of lack of care and trust, social responsibility and environmental concern, – he demands willingness and capability to “balance the demands of performance today with responsibilities for tomorrow” (ICE, assessed on April 4^th 2011, here).

Swaggering salesmen of commercial applications of derivatives of ECLET do so bragging about human development and value models, and may not realize that the repeated promises of benefits yet to come, with no likelihood that those promises will be fulfilled, only produce a widespread cynicism about the prospects and claims of their own approaches. They may or may not fall into the pitfall they unknowingly dug deep. I have no respect for incomplete deceitful applications and move vigorously away from delusional grandiose talk on social and political developments that indicate ‘change along the spiral is yours if you want it, as long as you subscribe to our vision and give us your money’. This attitude impedes scientific research and is bad for business of everyone involved.

Again humble approaches on the appropriate human scale and the study of the original work of ECLET is what I prefer and I can or want to contribute to.

What does the author really know, understand about ECLET or Spiral Dynamics^®, and what is it he wants?

In their October 2003 Spiral Dynamics^® Newsletter Cowan and Todorovic published an illuminating piece “Spiral Dynamics^®: A Fig Leave Substituted for Science?” about ways of application and understanding ECLET and Spiral Dynamics^®. (2003, assessed April 4^th 2011, here) The piece explains perfectly why your author struggles and resists the metaphorical and mythical simplicity in the communication about use and explanation of derivatives of ECLET.

The author admits he does not yet actively participate in discussions delivering an intellectual and valid argument like Todorovic and Cowan did in the above mentioned article “Spiral Dynamics^®: A Fig Leave Substituted for Science?” or as Sara Nora Ross did earlier that year in her ‘Letter of intervention and Invitation’ (assessed on April 4^th 2011, here) and again in 2008 in her article “Using Developmental Theory: When Not to Play Telephone Games” in Integral Review, VOL4, #1. (assessed on April 7^th 2011, here)

He sides with those who address the problematic consequences when ideas are presented, perceived and discussed as formal theory and predictive models but are actually based on casual classification, concepts and constructs, speculation ensuing from misinterpretation and abuse of information. The problem is that information that has validity within a specific context is then incorrectly generalized. When non-experts in an area use its formal classifications and concepts, or develop casual derivatives and comparisons of formal classification schemes, confusion is likely to result. This happens in medicine too. Visiting two medical specialists on one day about the same surgery, one explained “The chance you will not survive is 1 in 3000”; the other, really less than an hour later, said “1 in 2000”. Praise for the specialists. For the patient’s biological reality the difference is hardly consequential, but the reliability and trust factor deteriorates the relationship immediately, and changes the psychosocial reality of the illness. The problem in the field of ECLET and Spiral Dynamics^® is less intense but has larger scale, there is no single authoritative discipline, nor do accepted experts preside over application of knowledge. The lack of ‘formal’ approach and the absence of ‘collaborative knowledge-sharing and –building’ are not helpful for academic appraisal. Currently the standing of the theory and tools depend more on charisma and salesmanship than understanding of the theory, model and the data.

Spiral Dynamics^® is according to Cowan and Todorovic a “careful simplification and knowledgeable generalization of theory” and serves “as a useful surrogate”. In the hands of professionals who “have skills and experience” in the fields in which they work and if they understand the model’s “theoretical underpinnings, its research base” Spiral Dynamics^® is “descriptive, retrodictive, predictive, and prescriptive”. Inevitably proper use of the Spiral Dynamics^® model, or other derivatives of ECLET, requires thorough study and understanding of ECLET.

It is up to you dear reader, you — and no one else but you, to judge whether the author has something to offer if you want to dig deep into the theory and aim high in pragmatic performance.

Finding discussions where formal aspects and casual aspects are addressed separately, and writing articles that advance understanding of ECLET or update the theory and do independent research is the author’s approach for now.

Rob Geurtsen,

April 7^th 2011, Amsterdam

Why Blogging matters - ECLET, Spiral Dynamics + Clare W. Graves en hardlopen

Monkey — Fri, 04 Mar 2011 01:42:00 GMT

Ik schrijf op dit blog regelmatig over ECLET, de theorie van Clare W. Graves, en afgeleidde toepassingen zoals Spiral Dynamics. Politiek is regelmatig een hot topic. Dit is vooral omdat ik me voorgenomen heb een tijd lang mee te doen aan het VARA-nieuwsblog Joop.nl, wat ik overigens als één van de weinigen doe onder mijn eigen naam.

Hardlopen en muziek krijgen veel aandacht, en sommige berichten in die categorién worden regelmatig bezocht en scoren hoog in een google-search. Periodiek pak ik een buitensport ongeluk en op om daar mijn altijd kritische licht over te laten schijnen. Naast muziek is er nog andere kunst die aandacht krijgt, van schilders tot films en boeken.

Flink wat berichten hebben een autobiografische inslag, zelfs als het over anderen gaat. De laatste tijd doe ik dat iets minder. Het levensverhaal is dat van tien uit een dozijn. Toch zijn het die verhalen die mensen van onze tijd typeren, hun leiden, hun plezier, de pijn en het genot. Het zoeken en falen, het slagen en balen. Blogs lossen niks op, ze geven wel antwoorden aan lezers en bezoekers.

Vandaag las ik via John Hawks een passende tekst over bloggen, dat zogenaamd uit de tijd zou zijn:

Like it or not, when people have a question they want answered, they head to the Internet. And when they get there, those questions are often answered by the first things that pop up on a Google Search: Wikipedia, news magazines, and blogs. Only one of those, blogs, actually has a human being attached to it, and I think people tend to gravitate to other people who they can get to know and trust.

Neurotrash and Neurobabble

Monkey — Mon, 21 Feb 2011 22:11:00 GMT

Recent las ik in een blogbericht de suggestie dat er fondsen beschikbaar zijn gesteld voor onderzoek naar de associatie tussen de Levels of Existence (LoE - ongeveer zoiets als de kleuren uit Spiral Dynamics™) uit ECLET (Emergent Level of Existence Theory, documentatie hier) en toename van activiteiten in specifieke hersengebieden. Het feit dat het werk van Clare W. Graves betrokken is bij recent wetenschappelijk onderzoek acht ik goed nieuws.

De grote hoeveelheid publicaties over de resultaten van onderzoek met MRI and PET-scans heeft opgeleverd lijkt een soort ongeremde overstroming. Het lijkt me een hyp. Wie kan het wat schelen dat de resultaten nergens op lijken. Doel van de publicatie is nieuwsberichten. Nieuwsberichten die op het moment van publicatie in de media flink de aandacht krijgen.

De kans dat dergelijk onderzoek iets oplevert dat een betrouwbare validatie van de ECELT (of Spiral Dynamics hypothese) omvat is onwaarschijnlijk. Het onderstaande artikel levert voor deze veronderstelling de argumenten.

Alhoewel ECLET mijn hobby onderzoeksgebied is, gelden de onderstaande uitspraken evenzeer voor toepassingen zoals Management Drives, Waardenmanagement en Spiral Dynamics, warvan de ontwerpers claimen dat hun model en applicaties zich baseren op de theorie van Clare W. Graves.

In het het onderstaande artikel toon ik op mijn manier aan waarom twijfel en terughoudendheid t.a.v. de conclusies van dergelijk onderzoek een kwestie van gezond verstand en inzicht is. Een ander kritisch geluid, niet verwerkt in het onderstaande artikel is afkomstig van Richard Lewontin, gepubliceerd in The Lancet op 12 maart, 2005 onder de titel van “The 21st-century brain: biology’s hardest problem.”

De onderstaande tekst is afkomstig uit een werkversie van een essay waarin Rob Geurtsen een review van het eerste Level of Existence [A-N] uit de theorie produceert. Met dank aan Chris Cowan, Annemarie Tjerkstra en Bill Lee.

Beware of ‘neurotrash’[i]

The field of fMRI (functional magnetic resonance imaging) studies is the early 21^st century’s version of popular speculative science. It has spawned new journals like ‘Neuroethics’, ‘Social Neuroscience’ and ‘Social Cognitive and Affective Neuroscience’ and ‘Cultural Neuroscience’. Even more impressive is the number of articles and papers from this area that appear in prominent journals as Science, Nature, and Nature Neuroscience.[ii] In this rather new field journalistic debacles and scientific disgrace[iii] can happen.

In 2009 the journal Science acknowledged the problem in its pages. The title was ‘Growing Pains for fMRI’[iv]. More appropriate and true would have been ‘Growing pains for neuroscientists’. Sooner rather than later we’ll see an increase of research using PET-, EEG- (electroencephalography) and NIRS (near-infrared spectroscopy) scan technologies combined and we’ll still be making the same mistakes in research, reporting in peer-reviewed journals and the popular media.

Let’s look at several ‘shaky’ cases to explore the chances of using fMRI, PET and other brain scanning/measuring techniques to further validate or develop the Gravesian Point of View.

a. Late in 2007 during the campaign for the upcoming presidential elections in the USA, the New York Times ran an Op-ed[v] which presented brain scans of 20 swing voters showing pictures described as “Mitt Romney revealing activity in the amygdala, an area associated with anxiety. John Edwards elicits disgust. Hillary Clinton, conflict. People feel connected to Fred Thompson.” It was merely biology confirms prejudice. Magical thinking disguised as science, and it wasn’t a joke. I wonder how could the authors[vi] believe their findings and ridiculous political campaign advice themselves? Fierce criticism came immediately.[vii]^,[viii] It was plain and simple hilarious, stupid neurotrash![ix] Interpretation of the statistical data was flawed and the application to real life was devious.

b. According to Edward Vul[x] research that compares brain activation and personality measures produces too many articles reporting extremely high (>.8) correlations. These voodoo-correlations[xi] are higher than should be expected, given the reliability of both fMRI and personality measures. Many neuroscientists, not just in studies of emotion, personality, and social cognition, use flawed data-processing strategies that computes separate correlations for individual voxels (think: 3D or ‘volumetric’ pixel) and reports means of only those voxels exceeding chosen thresholds.[xii] One other sentence to pull it together

c. Soon we will not sing ‘Love is in the air’, which can only be part of a ‘Silly Love Song’, but lyrics could be like:

Love is in my mid insula,

running round the anterior cingulated cortex…

Not true, love is not running thru the anterior cingulated cortex: all of the brain is active and contributes to love. The fMRI scan shows only a little bit of extra activity, and even that may not be reliable indicator of relevant brain processes.

Raymond Tallis wrote about romantic love:

“romantic love (…) encompasses many things, including not feeling in love at that moment; hunger, indifference, delight; wanting to be kind, wanting to impress; worrying over the logistics of meetings; lust, awe, surprise; imagining conversations, events; speculating what the loved one is doing when one is not there; and so on.”[xiii]

d. Neuroscientists propose real life applications based on data that do not have proof of the details suggested in their inferences. The identification of areas in the brain using fMRI is only approximate and does not allow for any conclusions about the underlying cognitive processes. fMRI Scans are not very precise, i.e. even the most sophisticated neural imaging cannot even distinguish between physical pain and the pain of social rejection: they seem to ‘light up’ the same areas!

e. Nevertheless in 2008 attorneys tried to use fMRI evidence for chronic pain in a worker’s compensation claim. The case was settled out of court. In 2009 the defense in a juvenile-sex-abuse case in San Diego, the defense was hoping to get an fMRI scan which shows brain activity based on oxygen levels to be admitted to prove that abuse didn’t happen. Such developments are not new at all. Delusional commercial opportunities come with technological innovation. The polygraph was invented in 1921; the accuracy of the tests has always been in question. Other attempts to spot deception using different brain signals continue, such as the EEG-based technique developed in India, where it has been used as evidence in court.[xiv]

f. In a widely cited 2001 paper that used fMRI to investigate brain activity in subjects pondering moral dilemmas[xv] some of the brain regions that lit up had been linked in previous studies to emotional and ‘rational’ cognitive processes. The authors concluded that these two types of processes are active, to different degrees, in different types of moral judgments. But the strength of such arguments hinges on how specifically a given brain area is linked to a given mental process. Some of the “emotional” brain regions in the morality study have also been connected to memory and language — a caveat that is rarely mentioned, even by other neuroscientists.

g. So be careful with fMRI, for those who are not yet convinced pick up the dead Atlantic Salmon case[xvi] which started as a poster presentation. The main author, Craig Bennet[xvii], showed active voxels in a dead-salmon’s brain. When the brave dead fish sat in the scanner, the researchers showed it “a series of photographs depicting human individuals in social situations”, the response showed up in the data. The research was presented as a warning about the dangers of false positives in fMRI data. No peer-reviewed journal wanted to publish an article based on the conference poster.[xviii]

Let me conclude, again borrowing from Edward Vul[xix]. Way too often investigators in this area use methods that are guaranteed to offer greatly inflated estimates of correlations. So, forget about the content for a second, this is all about methods and statistics, any academic student, let alone a post doc researcher, should be familiar with.[xx] It is a logico-mathematica and statistical fact (first noted by researchers in the field of classical psychometric test theory) that the strength of the correlation observed between Measures A and B (rObserved A,Observed B) reflects not only the strength of the relationship between the traits underlying A and B (rA,B), but also the reliability of
the measures of A and B (reliability A and reliability B, respectively). In general:

Reliability is the dominant arithmetic factor here, whoops the noise from fMRI seems as high as the reliability is low.[xxi]

The solution is “emphasis on data quality and utility, rather than detailed mechanistic insight or subjective assessment of immediate impact”. A lot of science needs to be about money-making applications and it is costing us dearly: access to high quality data. What is required is enabling recognition and citation for data generation. I am afraid it won’t happen; scientists just like layman need ideas to test. Why do research when we're not going to seriously test hypotheses about mechanisms?[xxii]

[i] Tallis, 2009. Neurotrash. New Humanist. Accessed January 2011, here.

[ii] Vul, Edward, et al. 2009. ‘Puzzlingly High Correlations in fMRI Studies of Emotion, Personality, and Social Cognition.’ Perspectives on Psychological Science, Vol.4, #3, pp. 274-290.

[iii] ‘Neurobabble’ is the title of an Op-ed from Tyler Burge in the UCLA Today, Jan 3^rd 2011.

[iv] Miller, 2009, Growing Pains for fMRI. Science, VOL320, pp.1412-1414.

[v] Mario Iacoboni et al, 2007. ‘This is Your Brain on Politics’. New York Times, 2007-11-11. Accessed January 2001, here.

[vi] The culprits were: Mario Iacoboni, Joshua Freedman and Jonas Kaplan of the University of California, Los Angeles, Semel Institute for Neuroscience; Kathleen Hall Jamieson of the Annenberg Public Policy Center at the University of Pennsylvania; and Tom Freedman, Bill Knapp and Kathryn Fitzgerald of FKF Applied Research, which sells fMRI-based marketing studies.

[vii] http://www.wired.com/wiredscience/2007/11/this-is-your-br/

[viii] Miller, 2009, ‘Growing Pains for fMRI’. Science, VOL320, pp.1412-1414.

[ix] Raymond Tallis is the ‘erfinder’ of the term ‘neurotrash’. Tallis, 2009. Neurotrash. New Humanist. Accessed January 2011, here.

[x] Vul, Edward, et al. 2009. ‘Puzzlingly High Correlations in fMRI Studies of Emotion, Personality, and Social Cognition.’ Perspectives on Psychological Science, Vol.4, #3, pp. 274-290.

[xi] Vaughan Bell, 2008. ‘Voodoo-correlations in social brain studies’. Mindhack.com. Accessed January 2011, here.

[xii] Vul, Edward, et al. 2009. ‘Puzzlingly High Correlations in fMRI Studies of Emotion, Personality, and Social Cognition.’ Perspectives on Psychological Science, Vol.4, #3, pp. 274-290.

[xiii] Tallis, 2009. Neurotrash. New Humanist. Accessed January 2011, here.

[xiv] Alexis Madrigal, 2009. MRI Lie Detection to Get First Day in Court. Wired.com. Accessed January 2011, here.

[xv] Greene et al. 2001. An fMRI Investigation of Emotional Engagement in Moral Judgment. Science, vol 293, #5537, pp 2105-2108.

[xvi] http://prefrontal.org/blog/2009/09/the-story-behind-the-atlantic-salmon/

http://www.wired.com/wiredscience/2009/09/fmrisalmon/

Conference Poster from Bennet

[xvii] Currently working at the University of California, Santa Barbara.

[xviii] Maybe Obama hinted at the cause of the post-mortem restlessness of the salmon. During his 2011 State of the Union he pointed out that maybe too many different agencies deal with salmon, by the way his favorite example of inefficient and ineffective government: “The Interior Department is in charge of salmon while they're in fresh water, but the Commerce Department handles them when they're in saltwater. I hear it gets even more complicated once they're smoked.” With death of the salmon the chaos in his head after such a chaotic life doesn’t recede.

[xix] Vul, Edward, et al. 2009. ‘Puzzlingly High Correlations in fMRI Studies of Emotion, Personality, and Social Cognition.’ Perspectives on Psychological Science, Vol.4, #3, pp. 274-290.

[xx] Nunnally, J.C. 1970. Introduction to psychological measurement. McGraw-Hill.

[xxi] The reliabilities of two measures provide an upper bound on the possible correlation that can be observed between the two measures. This is the case because the correlation coefficient is defined as the ratio between the covariance of two measures and the product of their standard deviations:

Real-world measurements will be corrupted by (independent) noise, thus the standard deviations of the measured distributions will be increased by the additional noise (with a magnitude assessed by the measure’s reliability). This will make the measured correlation lower than the true underlying correlation by a factor equal to the geometric mean of reliabilities. Whoops fMRI means dirty business.

[xxii] John Hawks on ‘John Hawks weblog - paleoanthropology, genetics, and evolution’. Accessed January 2011, here.

“Neurotrash and Neurobabble.” van Rob Geurtsen,

is in licentie beschikbaar volgens een

Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 3.0 Unported licentie.
Gebaseerd op een werk op blogger.xs4all.nl.

'Denkfundamenten ontsluierd' 3 - Spiral Dynamics in South-Africa (v1.3)

Monkey — Mon, 23 Jun 2008 01:11:00 GMT

RECENSIE

van

DENKFUNDAMENTEN ONTSLUIERD

De code van ons denken

en de wereld die daaruit voortkomt:

een introductie in Spiral Dynamics^®

geschreven door

Max Herold

- 3 -

Inleiding

In aflevering twee van ‘Denkfundamenten ontsluierd’ verwonderde ik me over de suggestie van Max Herold in het voorwoord dat Spiral Dynamics^® een model is dat nog in de kinderschoenen staat. Nogal vreemd in het licht van de opmerking dat Spiral Dynamics^® of ECLET ‘het ondersteunende model’ was ‘om de situatie beter te begrijpen’ tijdens de transitie in Suid-Afrika. Ik sluit niet uit dat die verwijzing naar Suid-Afrika onoprechte marketing is. De claim is van oorspong afkomstig van Don Beck (co-auteur van Spiral Dynamics boek), en door vrijwel iedereen kritiekloos overgenomen. Waarom deze tegenstelling in de woorden van Max Herold? Want als Suid-Afrika als referentie iets waard is, dan zijn ECLET en Spiral Dynamics^® wel degelijk rijpe modellen, na jarenlang toegepassing in verschillende bedrijven en in een gevoelige maatschappelijke context.

Er zijn meerdere bronnen die suggereren dat Don Beck de voorlopers van Spiral Dynamics^® in zijn intellectuele gereedschapskist bijgedragen heeft aan de relatief rustige transitie in het prachtige Suid-Afrika. Het lijkt mij domme en gevaarlijke grootspraak. Van een substantiële bijdrage van Spiral Dynamics^® aan de vreedzame transitie ontbreekt elk spoor. Er zijn ook geen concrete case-studies als bewijs voor welke rol van Don Beck dan ook.

Wie brengt dit soort geruchten de wereld in? Waarom doet Max Herold hieraan mee, zijn boek heeft dat toch niet nodig? Gelooft hij dat Spiral Dynamics^® niet op eigen benen kan staan? Verwarren mensen toevallige aanwezigheid en oprecht goed lokaal werk met oorzaak en gevolg? Niets wijst op een doorslaggevende rol van Don Beck, zijn intellectuele bagage of charisma in de sociaal politieke transitie in Suid-Afrika. Wat mij betreft zijn alle suggesties niet meer dan toevallige correlaties waarbij hoogstens sprake is van heel geringe beïnvloeding op lokale gang van zaken.

Dit soort grootspraak of deze riekt naar gevaarlijk elitair gedrag – naar behoefte aan autoriteit en inzichtelijkheid. Misschien ontstaat dit soort onzin omdat de transitie in Suid-Afrika zo magisch en bijzonder was eind 20^ste eeuw. Het is onlosmakelijk verbonden met mediale bewondering voor enkelen, “take 1: 11 februari 1990 Mandela loopt uit de poort van de Victor Verster gevangenis, hand in hand met Winnie Mandela”. Dat is geen geschiedenis. Dat is debiliserende symboliek doordrenkt van machteloze bewondering, die irreële proporties aanneemt. Alles rondom het einde van de Apartheid is vervormd en versimpeld tot een sensationeel sprookje met helden en bijzondere gebeurtenissen. Zozeer zelfs dat de grofheid van Apartheid is verbleekt. Apartheid wordt nu meer geïdentificeerd met het 'vredige' einde. Echter, het kenmerkende van Apartheid is dat het een bewust poging was om met wetgeving decennia lang miljoenen mensen te vernederen. Lees de biografie van Walter en Albertina Sisulu(1) en je weet beter. Luister hier naar de schijfster Elinor Sisulu, geïnterviewd door Natasha Todorovic, met vragen over het effect op de psychische gesteldheid (mentale capaciteiten) door Apartheid dat context en levenscondities (vlgs. Max Herold de existentiële, fundamentele problemen) van miljoenen mensen bepaald. Check hier en hier, maar ook hier, voor toegang tot meer over wat in Suid-Afrika niet Apartheid heet maar de 'struggle' genoemd wordt.

Informeer jezelf beter Max, dan lijk je minder naïef. Je weet dat elk individu opereert binnen een groter systeem. Er is familie, er zijn vrienden, er zijn opdrachtgevers, tegenstanders, medestanders onafhankelijke toeschouwers, ze hebben allemaal invloed op hoe en waarom van iemands handelen. Een hulpmiddel als Spiral Dynamics^® is slechts een hulpmiddel van iemand met een mening en een eigen positie in een complex krachtenveld. Er zijn anderen met hun eigen methodische en technische hulpmiddelen. Elk voordeel hep se nadeel. Als je door studie minder naïef bent geworden kun je ook niet meer geloven dat Spiral Dynamics^® de oplossing is, was en kan zijn, of een substantiële bijdrage kan leveren aan een proces van decennia waarin maatschappelijk littekenweefsel moet worden weggesneden en gemasseerd.

Mensen als Don Beck of Spiral Dynamics^® een significante rol geven in de transitie van Suid-Afrika is een lachertje. Wie dat beweert is naïef stemvee, rijp voor de slacht door sluwe verkopers, marketeers, leugenaars en machtsbeluste anti-democratische politici, die de geslepen messen voor hun moordwerk krijgen van intellectuelen en journalisten.

Natuurlijk is het mogelijk om de taal van Spiral Dynamics^® te gebruiken om een boeiende case-beschrijving van de Suid-Afrikaanse situatie te presenteren. Dat levert boeiende lectuur op, bijvoorbeeld Uhuru and Renaissance (2001) van Graham Linscott.

* * *

Wat weten we eigenlijk over de activiteiten en de context van de bijdragen van Don Beck en Spiral Dynamics^® aan Suid-Afrika?

Er zijn mensen die over de link tussen Spiral Dynamics^® en de transitie in Suid-Afrika geschreven hebben.

1. Graham Linscott deed dit in twee boeken. Het eerste samen met Don Beck: The Crucible: Forging South Africa's Future (1991), sinds kort weer verkrijgbaar, en het tweede Uhuru and Renaissance (2001). ‘Uhuru and Renaissance’ is een fascinerend boek en een laat zien hoe in termen van Spiral Dynamics^®, waarde-systemen maatschappelijke gebeurtenissen op micro en macro niveau beïnvloeden.

2. Alan Tonkin sprak in een interview met Russ Volckmann uitgebreid over de context waarbinnen Don Beck in Suid-Afrika opereerde. (Gepubliceerd in de Integral Leadership Review, Vol V #5, Dec. 2005.)

3. Op zijn website www.spiraldynamics.net verkondigd Don Beck dat zijn bijdrage in Suid-Afrika aanzienlijk was: “a major role in the design of the new postapartheid South Africa”. ‘Major’ kan niet anders dan een vrijmoedige overdrijving zijn.

4. In het begin van de 21^ste eeuw vertelde Beck mij dat hij in de tachtiger en negentiger jaren meer dan zestig trips naar Suid Afrika maakte; dat er van zijn hand in 1989 een serie artikelen in The Star verscheen; dat de Zulu’s hem ‘Amizimuthi’ noemden; dat hij verscheen op radio, TV (Good Morning South Africa on SABC-TV), universiteiten en in open bijeenkomsten door heel Suid Afrika. Dit alles zou hebben geholpen de Afrikaaner politici te overtuigen Nelson Mandela vrij te laten en een vredesproces te starten.

“During that period, my basic role was to reshape the definitions the various sectors of society were using to stereotype each other, replacing the usual racial/ethnic categories with an understanding of these value system or memetic differences, all of which were alive in that global microcosm.”

5. In een interview in WIE beweert Don Beck bij benadering hetzelfde, maar dan nog verder aangedikt.

Buiten de referenties van Graham Linscott en Alan Tonkin beschik ik niet over andere onafhankelijk verifieerbare informatie. Dat is jammer want veel studenten en gebruikers van Spiral Dynamics^® hebben behoefte aan een geloofwaardige concrete ‘real-world’ case study van sociale transformatie waarbij Spiral Dynamics^® een relevante en vooral succesvolle rol heeft gespeeld.

In deze aflevering een aantal ‘feiten’ over Spiral Dynamics^® in Suid-Afrika die onder het Nederlandse publiek niet algemeen bekend zijn.

* * *

In de relatie van Spiral Dynamics^® en Suid-Afrika speelt Don Beck de centrale rol. Hij claimt bezoeken aan Suid-Afrika en daar Spiral Dynamics^® te hebben toegepast. Sinds mijn tweede ontmoeting met Don Beck (dit was rond 2001 in Boulder/USA) fascineert mij de mate waarin zoveel mensen dit geloven. Wat doet hij? Waarom doet hij wat hij doet? Hoe opereert hij, hoe kijkt Don Beck naar de wereld?

Met al zijn tegenstrijdige opvattingen en waarnemingen is Don Beck zo menselijk als andere mensen, die in gegeven levensomstandigheden proberen te (over) leven. Don lijkt een idealist en gedreven mens. Afwijzing en persoonlijk leed compenseert hij met ‘fabuleus’ gedrag en idem statements. Hij zoekt bij de andere mensen naar ontvankelijkheid voor zijn vurig ‘geloof in zijn oplossing voor wereldleed’.

In al zijn beschouwingen verdringt de focus op het model Spiral Dynamics^® en ‘humanity’ het individu. Hij is of een optimist of heeft een blinde vlek voor de individuele mens. Het SD-model en de hoop op een betere wereld door toepassing van het model overheerst zijn denken en handelen in elk detail. Alles in zijn wereldbeeld is gefocust op een abstractie ‘ systeem’. Daarin is hij onverbonden en losgekoppeld van individueel leed, leven, lust en liefde. Is dat aangeleerd gedrag om niet met zijn eigen grensoverschrijdend gedrag geconfronteerd te hoeven worden? De behoefte aan (grensoverschrijdend) persoonlijk en innig contact vertaald zich even gemakkelijk in koel (‘kil’ past hier beter) en afstandelijk weg lopen van mensen als zijn woorden, gedrag of ideeën niet aanslaan. Tot enige strategische overweging lijkt hij in die omstandigheden niet in staat. Het idee is machtig in zijn innerlijk en overheerst zijn contacten met anderen.

Hij lijkt sceptisch over idealisme als hij ons waarschuwt voor de

“large number of ‘GREEN’ organizations, think tanks, movements, and alliances who are claiming that they have the codes to untangle the global knot. Simply changing names or dressing up websites and PowerPoint presentations won't get it done.”

Met bovenstaande harde kritiek op anderen (meestal FS/groen) verheft hij zichzelf (onbewust?) tot de ‘ziener’, 'Amizimuthi' of eigenlijk hij is zelf ‘oplossing’. Met zijn lof op de werking GT/Geel pragmatisme en de mensen die daar volgens hem toe in staat zijn, is hij een ambitieus idealist en opereert als volleerd missionaris die gelooft in ‘de waarheid en niets dan de waarheid’. De website www.integratedsociopsychology.net toont dit met de citaten afkomstig van de SDi Listserve (Sep 30, 2006 5:34 pm, citaten hierboven en direct onder):

“We will develop more of a pragmatic versus idealistic approach.

We will work with Life Conditions (...).

We will do the change that the world needs done.”

Beck suggereert dat hij op 'een missie' ging naar Suid-Afrika:

“I believed that something entirely different, yet just and democratic, was waiting to be discovered, managed by new, more complex levels of thinking that would appear, driven by the Life Conditions they all faced together.”

De werkelijkheid is anders. Ten eerste deelden de verschillende bevolkingsgroepen in Suid-Afrika niet dezelfde Life Conditions. Vanuit Graves-kijk-op-mensen waren de LC's voor de mensen die onder de Apartheids-wetten vielen wezenlijk anders dan die van de rijke blanke Engelstalige ondernemers. De Afrikaaners beleefden de wereld nog weer anders. Die andere Life Conditions hadden invloed op individuele mensen en hoe ze samenleven, en hun kennis. De invloed op hun leven week af van de invloed op het leven van de blanke. En overigens - Don Beck ging niet op 'missie' naar Suid-Afrika. Hij ging omdat een ertsbedrijf van hem meer wilde weten over het gebruik van waardensystemen in operationeel management en strategie ontwikkeling. Hij werd gevraagd door de directie van een bedrijf. En het was niet Don Beck die politici overtuigde of inspireerde. Deze ondernemers zagen mogelijkheden om de manier waarop Beck de Graves-kijk-op-mensen met waardensystemen toepaste, zowel binnen hun bedrijf als daar buiten te gebruiken. Hij bewoog mee op de golf van andere mensen.

Beck werd uitgenodigd en betaald door ondernemers, die hun eigen belang dat van een florerende economie binnen Zuid-Afrika dienden. De taal van wereldbeelden en waarde-systemen (Spiral Dynamics^®) is rijker en minder conflictueus en vooral minder onvoorspelbaar emotioneel dan de goed en fout opvattingen langs raciale verdeeldheid. Dit ligt goed bij (ER/oranje) pragmatici die een gewillig oor hebben voor alles wat werkt en vrijheid geeft om te kunnen doen wat hen goeddunkt. Don Beck opereert vanuit ongeveer hetzelfde paradigma en kan slecht compulsief helpen hielp die wereld heel te houden. Alan Tonkin zegt het als volgt:

“The places Don has had the most success has been with business people. They instinctively know they can’t stay where they are. They have got to keep on moving forward. They have got to find better ways of doing things.”

Door deze match kon Don in zijn comfort-zone blijven opereren en gebruik makend van de taal van Clare W. Graves het denken van specifieke groepen helpen beïnvloeden. Toch deed hij daarmee wat hij en andere practitioners van Spiral Dynamics^® non-users verwijten. Alan Tonkin:

“a lot of the issues that are handled presently by the United States and in Europe are actually looked at because people almost instinctively believe that they’re talking to people in other countries who carry the same set of values that they carry. This is absolutely incorrect.”

Don Beck zelf weet duvels goed dat hij 'gelijkgestemden' nodig heeft om te kunnen functioneren.

De vraag blijft of Don Beck zelf gelooft dat hij met de voorloper van Spiral Dynamics^® grootse dingen heeft verricht in Suid-Afrika of dat hij stiekem wel weet dat dit marketing is. Op een onbewaakt moment erkent hij dat zijn bijdrage voor Suid-Afrikaanse politici niet relevant was.

“I think there was a much better way to transform that whole society in a healthy fashion. I believe that if they started over again, South Africans would do a number of things differently. And yet, the fact that the society emerged without a civil war is simply remarkable.”

Hij suggereert hier zelf dat de transitie weinig tot niets te maken had met zijn visie en de voorloper van Spiral Dynamics^® in zijn gereedschapkist. Zijn invloed op macro niveau was nul-komma-nul-niets.

* * *

Uit het eerder genoemde interview met Alan Tonkin en de informatie van Don Beck destilleer ik het volgende over het gebruik van Spiral Dynamics^® in Suid-Afrika.

In 1980 besloot de directie van ‘Middelburg Steel and Alloys’ op voorspraak Don Beck uit te nodigen voor en bezoek aan het bedrijf in Suid-Afrika. Hij deed vervolgens een serie workshops met het senior management om uit te leggen hoe waarden-systemen (Spiral Dynamics^®) functioneren. Na de workshops zagen verschillende mensen op invloedrijke posities binnen MS&A de voordelen van deze benadering. Vervolgens werd besloten om met samen te werken op continue basis. Eén van de resultaten was een support systeem zodat de hele organisatie met deze methodiek kon werken.

‘Middelburg Steel and Alloys’ was een bedrijf dat op wereldschaal concurreerde in de productie van ferrochrome en roestvrij staal. De voorzitter van de directie was de charismatische John Hall, die het werk met Don deden ondersteunde.

“In die tijd vonden grote veranderingen plaats op alle niveaus in Zuid Afrika. Zowel het georganiseerde bedrijfsleven als de overheid realiseerde zich dat wezenlijke veranderingen nodig waren in de wijze waarop Zuid-Afrika georganiseerd en bestuurd werd. Met de vooruitgang die wij maakten bij MS&A demonstreerden we dat de benadering van waardensystemen niet alleen in het bedrijfsleven maar in alle facetten van het dagelijks leven kan worden toegepast.

Doordat we de werking van waardensystemen begrepen konden we aan te tonen dat niet ‘ras’ maar ‘gedeelde waarden’ de basis is waarop we onze maatschappij moesten bouwen, en hetzelfde geld voor alle soorten organisaties.” (Alan Tonkin)

MS&A zat in een naar Nederlandse maatstaven heel conservatief landelijk deel van Suid-Afrika. Door de kennis van waarden systemen waren nogal wat mensen van MS&A in staat ook buiten het bedrijf in alle hoeken en gaten van de samenleving aan te tonen dat er een andere, een ‘betere’ manier bestond om naar de wereld kijken.

Volgens Alan Tonkin is de rol van het bedrijfsleven in de transitie in Suid-Afrika te vaak teveel gebagatelliseerd. Zakenmensen zijn erg praktisch en realiseerden zich dat ze in de positie waren om een substantiële bijdrage te leveren aan de maatschappij op dat moment in de geschiedenis.

In het begin van de tachtiger jaren verhuisden steeds meer mensen uit de stamgebieden naar de steden waar ze ‘formele’ banen namen en dit leidde indirect tot de vorming van vakbonden. Tegelijkertijd bewoog, volgens Alan Tonkin, het zwaartepunt in the denken van de overheid van een star geloof (DQ/blauw) naar een flexibele en opportunistische (ER/Oranje) benadering van problemen.

Hierdoor ontstond er ruimte voor een aantal innovatieve initiatieven die kritisch waren voor vredige transitie in Suid-Afrika. De charismatische John Hall van MS&A werd gevraagd als voorzitter van het National Peace Accord. Het kan zijn dat Don Beck hierbij zijdelings, via Hall, betrokken was. Het National Peace Accord was volgens Alan Tonkin een effectief instrument om de politieke onderhandelingen op de rails te houden in de kwetsbare, instabiele en onvoorspelbare overgangsperiode in de vroege 90-er jaren voorafgaand aan de eerste democratische verkiezingen in 1994.

De combinatie van scenario-planning en waarden-systemen werd niet alleen gebruikt om bedrijven te helpen maar was ook een middel om toekomstplaatjes voor politici te schetsen.

“That’s when I think the penny dropped with the politicians from all sides of the political spectrum. They realized they really had to make a change. It wasn’t possible in South Africa to go on as things had been. There were some other scenarios used that involved some of the ANC [African National Congress] people - before they were in power - in looking at what the high road and the low road would be for South Africa as a country.” (Alan Tonkin)

Tonkin meldt dat Don Beck in opdracht van MS&A en anderen Suid-Afrika bleef bezoeken van de vroege 80-er tot midden jaren negentig. En dat zij in deze periode gezamenlijk verschillende innovatieve initiatieven ontwikkelden.

Het lijkt erop dat conservatieve Boeren en ras-ondernemers, die hun eigen belang dat van een florerende economie binnen Zuid-Afrika dienden, Don Beck uitgenodigde en betaalden. Een DQ-ER context waar hij ook later tijdens de oorlog in Irak gevoelig voor blijkt te zijn.

* * *

Beck heeft een publiek nodig dat een hoge mate van ontvankelijkheid voor hem persoonlijk of zijn model heeft. Als die sympathie er niet is, kan hij niet overtuigen, dan loopt hij weg. Ik heb zijn speech tijdens een openbare brown-paper-bag-lezing bij de Wereld Bank in Washington DC meegemaakt. Zinloze ledigheid. Hij gebruikte voor, tijdens en na de lezing geen enkele gelegenheid om mensen in hun eigen taal of gewone mensentaal uit te nodigen. Beleren en provoceren is wat hij deed, ongeorganiseerd betoog en zichzelf herhalen, lastig om geboeid te blijven. Als buitenstaander voel je dat de spreker over iets 'groots' praat, je probeert er iets van mee te krijgen. Afghanistan was eind 2001 een hot issue. Lang voor het einde ontdek je dat je tevergeefs wacht op de clou. Hij toonde zich toen een slecht consultant en een lousy teacher.

“I’ve been saying to Don [Beck] for a long time that it is no use for him to just talk to the converted, which is by and large what he does. He really needs to be talking to the unconverted and getting out there and talking to people in business. (Don) has not taken the next step and put a lot of his technology and theory that he's got into good practical language that people can understand.” (Alan Tonkin)

Het belangrijkste voor Spiral Dynamics^® is de creativiteit om de complexiteit van de Graves-kijk-op-mensen te behouden en toch simpele taal te gebruiken. De kleurcodes van Spiral Dynamics^® zijn een prachtig didactisch middel maar heeft wel tot een simplificatie geleid die de meeste studenten niet meer ontgroeien. De vraag is of Max de rijkdom die achter de versimpeling van de kleuren schuil gaat tot bloei kan laten komen in 'Denkfundamenten ontsluierd'.

Part of a series in progress, creatie v1.3 op 01-07-2008

v1.2 op 24-06-2008

1. Walter and Albertina Sisulu: In Our Lifetime by Elinor Batezat Sisulu (2003). London. Abacus Books. Lees Engelstalige bespreking hier.

'Denkfundamenten ontsluierd' 2 - Spiral Dynamics and Clare W. Graves (v1.1)

Monkey — Sun, 22 Jun 2008 03:34:00 GMT

RECENSIE

van

DENKFUNDAMENTEN ONTSLUIERD

De code van ons denken

en de wereld die daaruit voortkomt:

een introductie in Spiral Dynamics^®

geschreven door

Max Herold

- 2 -

Samenvatting

Dit is de tweede aflevering van een serie waarin we boeken gerelateerd aan Spiral Dynamics^® bespreken en analyseren. Het doel van de serie is nuttig commentaar voor lezers, studenten en practitioners van het Spiral Dynamics^® en de theorie van Clare W. Graves (ECLET, over de naam later meer).

Het eerste boek dat hier geanalyseerd wordt is “DENKFUNDAMENTEN ONTSLUIERD. De code van ons denken en de wereld die daaruit voortkomt: een introductie in Spiral Dynamics^®” geschreven en in eigen beheer uitgegeven door Max Herold van www.managementissues.com. In het voorwoord maakt Max Herold denigrerende opmerkingen over Spiral Dynamics^®. Een nogal rare manier om een boek mee te openen dat als doel heeft de promotie van Spiral Dynamics^®.

Max Herold zegt, net als Hans Versnel en Hans Koppenol, de mannen van Management Drives, zijn boek ‘Denkfundamenten ontsluierd … een introductie in Spiral Dynamics’ te baseren op de theorie van Clare W. Graves.

Hij heeft...

“zoveel mogelijk het oorspronkelijke werk van Graves als uitgangspunt genomen.”

Waarom verankert Max zijn boek in het werk van Clare W. Graves terwijl hij een introductie van Spiral Dynamics schrijft? Is Spiral Dynamics^® zelf niet interessant of goed genoeg? Wat ontbreekt er aan? Welke facetten voegt ‘Denkfundamenten ontsluierd’ toe? Suggereert de verwijzing meer diepgang en originaliteit? Max redenatie is nogal ingewikkeld en warrig. Volgens hem zijn er teveel assessments op de Nederlandse markt, die weliswaar Spiral Dynamics^® als (inspiratie-)bron gebruiken maar toch...

“niet altijd aansluiten bij het gedachtegoed van Graves, waardoor de rijkdom van Spiral Dynamics minder goed uit de verf komt.”

Waarom wil hij dat oplossen? Wat missen die assessments op de Nederlandse markt waardoor de glans van de theorie van Clare W. Graves niet tot uitdrukking komt? Het statement is om nog een andere reden interessant. Spiral Dynamics^® en het werk van Clare W. Graves hebben veel gemeen hebben, maar de verschillen lijken fundamenteel van aard.

Waarom haalt Max Spiral Dynamics^® eerst naar beneden om het dan vervolgens in zijn boek weer op te poetsen? Max lijkt op die langs de lijn of ijsbaan schreeuwende ouders of jeugdcoaches, die laten blijken dat hun kind of pupil zelf niet goed genoeg is maar door hun bijdrage iets waardevols wordt. Het succes is van de obsessieve schreeuwer, het falen is de schuld van het kind. Had je maar gedaan wat ik je zei! Denkt Max Herold dat hij met zijn boek Spiral Dynamics^® in Nederland op een hoger plan brengt? Hij vindt dit nodig, want volgens hem staan we aan de vooravond “van de grote doorbraak van Spiral Dynamics in de wereld. Een goede reden om er een introductie over te schrijven.” Is Max de man die de potentie al vroeg zag, en Spiral Dynamics^® groot maakt?

Spiral Dynamics^® is niet alleen een voortzetting van het werk van Clare W. Graves. Het ontwerp van Spiral Dynamics^® wijkt wezenlijk af van de hypotheses van Clare W. Graves. Een belangrijke vraag in de beoordeling van ‘Denkfundamenten ontsluierd’ is nu hoe Max Herold in zijn boek de evidente afwijkingen en miskleunen van Spiral Dynamics^® t.o.v. het werk van Clare W. Graves aanspreekt en corrigeert of omzeilt en verzwijgt.

Max sluit zijn voorwoord af met nog een denigrerende opmerking over Spiral Dynamics^®.

“Het model staat nog in de kinderschoenen.”

Zijn negativiteit over Spiral Dynamics lijkt een slechte droom. Heeft hij vervuilde XTC-pillen of GHB gebruikt?

Het is een slap en onwaar excuus, wel één waar een interessant verhaal achter zit. Spiral Dynamics^® is ontstaan uit jarenlange praktijkervaring met ECLET (de theorie van Clare W. Graves) van zowel Chris Cowan als Don Beck, op het gebied van management, sport-coaching en de politiek-sociale situatie in Suid-Afrika. De suggestie dat het model in de kinderschoenen staat valt niet te rijmen met Max’ suggestie dat Spiral Dynamics^® of ECLET ‘het ondersteunende model’ was ‘om de situatie beter te begrijpen’ tijdens de transitie in Suid-Afrika. Als het model nog in de kinderschoenen staat dan is de verwijzing naar Suid-Afrika vermoeiende niet oprechte marketing.

Een volgende aflevering onderzoekt de relatie tussen de theorie van Clare W. Graves (ECLET) en Spiral Dynamics^® en hiervan afgeleidde assessments. In een andere aflevering gaan we dieper in op wat er nu waar is van de toepassingen van de theorie van Clare W. Graves en wat later Spiral Dynamics^® is gaan heten, inclusief het ontmythologiseren van de Zuid Afrikaanse case.

Part of a series in progress, creatie v1.1 op 22-06-2008

'Denkfundamenten ontsluierd' 1a - het effect van een recensie

Monkey — Sat, 21 Jun 2008 13:16:00 GMT

Vorige week begonnen met de publicatie van een analyse en commentaar op het boek 'Denkfundamenten ontsluierd' van Max Herold, tevens eigenaar van www.managementissues.com. Na het verschijnen van de eerste aflevering van de recensie/analyse van zijn boek, is er gegoogled (door zijn mensen?) en is zijn boek direct weer op de voorpagina van zijn website verschenen. Terecht, elke publiciteit is goede publiciteit. Inhoudelijke kritiek kun je negeren. De omzet door de verkoop van het boek is aangenaam onontkoombaar.

Behoefte aan een gesprek had Max Herold niet. Dat is OK.

Over het nadeel daarvan voor de beoordeling van zijn boek, hebben we het later nog wel. Uiteindelijk gaat het om de tekst en niet om de auteur. Fascinerend dat auteurs meent statuur te ontlenen aan hun boeken.

Prijzen we het boek dan prijzen we de auteur de hemel in. Da's natuurlijk fijn voor hem. Maar kritiek op de inhoud van het boek kan hij gemakkelijk ervaren als kritiek op hem als persoon, als mens. Het is jammer als Max Herold zich identificeert met zijn woorden en boeken en met de recensie.

Het enige wat ter discussie staat is of het boek gelukt is en wat de factoren zijn die hebben bijgedragen aan het geconstateerde. De essentie van mijn recensie is het informeren van de lezer—de student van Spiral Dynamics, de gebruikers, de klanten en de professionals die de kennis en het model willen gebruiken. To make a happier and better life.

'Denkfundamenten ontsluierd' 1 - Spiral Dynamics and Clare W. Graves (v1.2)

Monkey — Mon, 16 Jun 2008 13:00:00 GMT

RECENSIE

van

DENKFUNDAMENTEN ONTSLUIERD

De code van ons denken

en de wereld die daaruit voortkomt:

een introductie in Spiral Dynamics^®

geschreven door

Max Herold

- 1 -

Samenvatting

Dit is de eerste aflevering van een serie waarin we boeken over Spiral Dynamics^® bespreken en analyseren (voor de overige afleveringen klik regelmatig HIER). Het doel van de serie is nuttig commentaar voor lezers, studenten en practitioners van het Spiral Dynamics^® en de theorie van Clare W. Graves (ECLET, over de naam later meer) die de basis vormt van het model Spiral Dynamics^®. Het eerste boek is “DENKFUNDAMENTEN ONTSLUIERD. De code van ons denken en de wereld die daaruit voortkomt: een introductie in Spiral Dynamics^®” geschreven en in eigen beheer uitgegeven door Max Herold van www.managementissues.com.

Het boek van Max Herold leest lekker en bezorgt de recensent vanaf het begin leesplezier. Tegelijkertijd rijzen er vragen over de basis van beweringen en voorbeelden. Het grootste deel van de inhoud is gebaseerd op eigen interpretaties van gesprekken, artikelen en cursussen van Chris Cowan en Natasha Todorovic van www.spiraldynamics.org. Het gebruik van eindnoten suggereert dat grote delen van de tekst eigen ontwerp is. Als dit inderdaad zo is dan blijkt uit bijvoorbeeld de case van de ‘Tasaday’, in de toelichting op AN/beige, dat Max Herold onvoldoende eigen onderzoek heeft gedaan. Ook heeft hij ‘kritiekloos’ gebruik gemaakt van materiaal dat achterhaald is. Chris Cowan constateert dat materiaal uit de context is gehaald en daarmee niet per sé betekent of illustreert wat oorspronkelijk bedoeld is. Chris concludeert in zijn Engelstalige voorwoord dan ook terecht dat hij niet zonder voorbehoud onderschrijft wat dit boek beweert.

De zaterdagochtend is het begin van mijn favoriete dag - altijd lekker. Lang samen uitslapen of vroeg uit bed, hardlopen aan het strand, in het park of een bos. Daarna het lekkerste brood van de wereld kopen bij een bakkerswinkel. In Amsterdam die in het Westerpark, in Wenen die op de markt op de Wienzeile. Daarna samen, met de krant op tafel, op een terrasje of thuis aan met lekkere muziek en tussendoor e-mail checken.

Dat zijn de momenten dat ik de mails doe die niets met het dagelijkse werk te maken hebben. Het was op zo’n heerlijke ochtend een paar jaar geleden dat ik via een mailtje het verzoek kreeg om te kijken naar het manuscript voor een boek over Spiral Dynamics^® van Max Herold. Het bestaan van het manuscript verbaasde mij niet. De ambitie van Max kende ik: hij wilde de eerste en de beste (gecertificeerde) trainer van Spiral Dynamics^® in Nederland zijn. Walk your talk, is het motto van Max. Nieuwsgierigheid droop er bij mij vanaf. Met een paar klikken was het manuscript op het scherm. ‘Denkfundamenten ontsluierd’, wat een prachttitel. Mooi Nederlands. Beter dan ‘Heart Hunter’. Wat een knullige popie jopie titel, die Egbert Kinds koos voor zijn Nederlandstalige boek over Spiral Dynamics^®.

Een goed boek over Spiral Dynamics^® of het werk van Clare W. Graves is van harte welkom op de Nederlandse markt. Het is niet veel soeps wat er in de Nederlandse taal over Spiral Dynamics^® beschikbaar is. De vertaling van het oorspronkelijke Beck/Cowan boek Spiral Dynamics: Mastering Values, Leadership and Change, is slecht. Dat is te wijten aan de redactie van Egbert Kinds, die jaren daarvoor het eerder genoemde 'De Hearthunter, gids voor waardengedreven leiderschap' (Scriptum, 2000) schreef. Een Nederlands boek met een Engelse titel, als handboek voor ‘waardengedreven leiderschap’. Als introductie van Spiral Dynamics^® was het simpelweg onder de maat. Hans Versnel en Hans Koppenol, de mannen van Management Drives, hebben twee boeken gepubliceerd. Management Drives staat te ver af van het oorspronkelijk werk van Clare W. Graves en Spiral Dynamics^® om er hier wat van te zeggen. Zij suggereren zich te baseren op het werk van Clare W. Graves, maar zitten vast in de valkuil van de gestolen kleurcodes van Spiral Dynamics^®. Later in 2008 volgen recensies van deze boeken.

Ik lees Max’s manuscript met plezier en ben verrast door de voorbeelden, de voetnoten en de opbouw van het boek. Het feit dat hij uitgebreid aandacht besteedt aan de transities is een pro. Op het eerste gezicht is dit een soepele introductie van Spiral Dynamics^®. Gelukkig beter dan wat er toen op de markt was en anno 2008 nog steeds beter dan al het andere Nederlandstalige werk over Spiral Dynamics^®. Chris Cowan zegt het zo:

It is a sampling of ideas and details not commonly attached to superficial renditions of Spiral Dynamics^® or the many derivative and spin-off versions resulting from our many years of working in the Netherlands.

Ik grinnik een paar keer bij het lezen. De geliefde vraagt waarom. Ze kent Max niet, de theorie des te beter. Ik zeg dat het leuk is om in de tekst Max-zelf te herkennen. Ze fronst, en merkt op:

“Zo professioneel is het toch ook weer niet om jezelf er in te schrijven?”

“Of het is onvermijdelijk verbonden aan zijn persoonlijke stijl.”

Wat kun je er tegen doen als je van je zelf denkt dat je degene bent die in Nederland het meeste van Spiral Dynamics^® weet of het werk van Clare W. Graves het beste kent? Ik denk het, maar zeg het niet.

Ze kijkt me bedachtzaam aan. Het ontgaat mij dat ze geamuseerd haar mondhoeken optrekt.

Ik lees lekker verder en geniet van het werk van Max.

Even later legt ze haar half bedekte witte boezem op de door de zon beschenen tafel en kijkt me met een schuin koppie aan. Ik snap het al. Zij denkt dat ik me niet realiseer dat ik mijzelf, in West-Europa de allerbeste kenner van het werk van Clare W. Graves vind. ECLET is trouwens wel wat anders dan spiral Dynamics. De genuanceerdere bron. Of ik misschien last van jaloezie heb? “Ja, ja! I woass, kenn mi aber ziemlich gut aus in dieser Sache.”

Ze heeft me afgeleid. We kletsen verder ‘Windisch’ op het terras bij het Stadhuis (Rathaus) in Wenen en gaan daarna voor een heerlijke warme middag zonnen en vrijen naar het Prater.

* * *

’s Avonds bel ik om te vragen wat er van mij verlangd wordt. Het is het begin van een kritische beschouwing en veel discussies, ook met Max als auteur. Zijn het deze gesprekken waardoor Max mij in het bedankwoord vooraf noemt. Het verbaast me. Vrijwel niets van onze discussies vind ik terug in de uiteindelijke versie van het boek. Dat ik geen gratis exemplaar als dank gekregen heb, verbaast mij nou weer niet.

In het Engelstalige ‘foreword’ is Chris Cowan terughoudend met zijn lof voor het boek van Max. Terecht. Max verteld dat hij uitgebreid gebruik gemaakt heeft van alles wat hij jarenlang van Natasha Todorovic en Chris Cowan gehoord heeft. Max is samen met Pentascope en het ROI de organisator/sponsor van de prima cursussen die Natasha en Chris in Nederland geven. Mij lijkt het niet leuk om als trainer te merken voortdurend door sponsors en deelnemers leeggemolken te worden en dat later in boeken terug te zien. Chris Cowan is vriendelijk maar helder met zijn voorbehoud in het voorwoord:

Max Herold has pulled together many nuggets from our seminars, writings, conversations, and publications…

Readers (…) should note that some of the materials he has copied essentially verbatim would not even be included were the SD book being properly redone today.

The reader should recognize that our remarks are taken out of context and filtered through the perspective of the author/compiler – Max.

Some of the remarks and illustrations might not be precisely what we or Dr. Graves, for that matter, would choose to say today if given the opportunity to explain fully and frame the remarks completely in context.

De betekenis van het woordje ‘verbatim’ in de eerste alinea van het citaat ontgaat de meeste Nederlanse lezers. ‘Verbatim’ betekent ‘woord voor woord’. Oftewel sommige stukken in het boek zijn letterlijk uit de training (en daar horen de manuals ook bij) overgenomen. Of dat nou zo kosher is?

Wetende dat je ‘gebruikt’ wordt zonder enige tegenprestatie, lijkt het me lastig voor Cowan dat hij ook nog eens gevraagd wordt een voorwoord te schrijven. Sluwe zet van Max. Een voorwoord schrijven wordt toch meestal geassocieerd met een impliciete of expliciete goedkeuring van de inhoud. Maar zoiets weigeren kan Cowan zijn sponsor bijna niet, zonder de zakelijke relatie te verstoren. Ik vroeg en vraag me nog steeds af of het fatsoenlijk was. En niet alleen omdat door de taalbarrière Chris en Natasha niet kunnen verifiëren of Max hun informatie wel op waarde schat en goed heeft weergegeven. Dat het Engelstalige voorwoord van Chris Cowan er uiteindelijk toch gekomen is, heeft niet per sé alles te maken met de kwaliteit van het boek. 'Relationship building' is soms een belangrijker argument.

Wat ik weet van Chris en Natasha, zie ik niet altijd even helder terug in het boek van Max. Hij filtert en verbastert, dat mag, maar de voortdurende verwijzingen naar persoonlijke conversaties met Chris en Natasha suggereren meer trouw aan de bron dan hij waarmaakt en kan maken als auteur. Zo is het onbegrijpelijk dat Max een anekdotische samenvatting geeft van de onderzoeksvragen en daarbij in 'eindnoot 4' verwijst naar mondelinge informatie van Chris Cowan tijdens de 'certificatiecursus'. Op het moment dat Max aan zijn boek werkte was er echter gedetailleerde informatie, over de onderzoeksopzet en het verloop daarvan over de jaren, beschikbaar op internet en in boekvorm. Het is allemaal na te lezen in “Clare W. Graves: Levels of Human Existence”, een transcriptie geredigeerd door William R. Lee van een seminar uit 1971 gegeven door Dr. Clare W. Graves op de Washington School of Psychiatry met originele afbeeldingen. Het is een voorbeeld van gemakzucht van Max Herold die soms tot fouten leidt, dan weer tot onvolledige beeldvorming over wat hij als auteur 'vindt', onderzocht heeft, concludeert of zonder enige kritische beschouwing kopieert. Een cursus informatie-evaluatie lijkt een goede besteding voor het opleidingsbudget van de werkgever van Max.

Voorbeeld

In zijn toelichting over AN/beige schrijft Max Herold:

Als er dan 'interferentie' plaatsvindt met andere culturen, bijv. de Westerse, dan begint hun (AN/beige of BO/paars, bijvoorbeeld de Indianen in het Amazone gebied) toestand al te veranderen. Als je de foto's vergelijkt van de Filippijnse groep voor en enige tijd na het contact met de Westerse beschaving dan zie je al verandering. Zoals in kleding bijvoorbeeld.

Er is geen voetnoot. Heeft Max dit zelf gevonden? Dan wil ik toch weten welke foto's hij bedoeld. De case van de Tasaday, waar Max naar verwijst, is zeer omstreden en goed gedocumenteerd in boeken en internet. Overigens is de case op zichzelf een indicatie van de zwakke onderbouwing van enkele van de denkfundamenten in het oorspronkelijke werk van Graves. Als Max eigen onderzoek heeft verricht dan was hem dit opgevallen. Wat doet Max daarmee? Hij negeert het! In 2007 heb ik hier gesuggereerd dat The Tasaday case het waard is om te onderzoeken, omdat het mogelijkerwijs een aantal populaire hypotheses in de theorie van Clare W. Graves (ECLET, hierover later meer) en Spiral Dynamics^® ontkracht. Misschien is het tijd om mijn verhaal af te ronden en te publiceren.

Verwarrend is dat Max in 'eindnoot 28' een bron vermeldt voor de Tasaday case. De bron blijkt echter één klein summier zinnetje. Daarin staat alleen dat AN/beige “still exists in a viable form today as in the Tasaday of the Philippines.” Hoe daaruit is af te leiden dat het AN/Beige van de Tasaday onvoldoende is om in de woestijn te overleven blijft een raadsel.

Voor de nog van niets wetende student van Spiral Dynamics^® klinkt dit uiterst intrigrerend. De auteur van het boek dat hij of zij leest lijkt oog te hebben voor grotere verbanden, dieperliggende factoren en causale verbanden. Een kenner van antropologie ziet direct dat het onzin is.

Het lastige maar ook boeiende met Max is dat tussen zijn schrijvers-chaos en -ellende ook briljante vondsten staan. Op dezelfde pagina over AN/beige staat namelijk:

“Het gaat om een spanningsreductie ('hongerspanning'). Dat is (...) wat in het bewustzijn aanwezig is.”

'Spanningsreductie' is een sleutelbegrip in het Gravesian model. Het woord 'hongerspanning' kende ik niet en Google, Yahoo en mijn Van Dale kennen het ook in 2008 nog niet. 'Spanningsreductie' en 'hongerspanning' spreken voor zich. Ze zijn een prachtige illustratie van wat Clare W. Graves bedoelde. Een goede vondst.

Het lijkt het erop dat Max in zijn drang om de woordvoerder van 'de kennis van Chris en Natasha' te zijn op onnavolgbare wijze goochelt met citaten, aantekeningen en nieuwe ingevingen. Misschien boeiend voor niet kritische beginners, maar bij nadere beschouwing irritant dommig en zinloos verwarrend.

Wat mij betreft zijn door de inconsequente aanpak de voetnoten geen relevante verantwoording. Zijn ze dan bluf? Verhult Max hiermee dat het boek gebaseerd is op ongetoetste aantekeningen uit cursussen en gesprekken en vluchtig doorgenomen meestal onvermelde bronnen? Waarom heeft het boek niet genoemd: “Denkfundamenten ontsluierd. Spiral Dynamics^® aantekeningen”? Stephen Wolinsky vatte zijn cursussen samen in de 'Quantum Psychology Notebooks'. 'Spiral Dynamics^® Notebooks', klinkt toch lekker?

Wat recht overeind staat is dat ik bij de eerste keer lezen op die zaterdagmorgen regelmatig 'leuk' of 'goed man' dacht en riep. Naast diamantjes als 'spanningsreductie' en 'hongerspanning' is er in drie hoofdstukken uitgebreide aandacht voor de transities van het ene denkfundament naar het andere. Ze zijn een welkome aanvulling op Nederlandstalige informatie over Spiral Dynamics^®. Het voorwoord van Chris Cowan is zelfs voor insiders informatief. Management consultants zijn gebaat bij Max's speelse verwijzingen naar fenomenen in zijn vakgebied en de bijbehorende auteurs, zoals bijv. Joel Barker over paradigma denken. Een stijlkaart van zijn kennis.Het maakt mij als lezer nieuwsgierig en leidt tot verdere studie. En dat is op zich een compliment van jewelste. Een boek dat inspireert tot verdere studie doet iets goed.

Tot nu toe is er, voor zover ik weet, geen recensie of analyse van het boek gepubliceerd. Ik zelf was er te nauw bij betrokken om dat de afgelopen tijd te doen. Nu, ongeveer drie jaar na publicatie, is de afstand in tijd en persoon groot genoeg om een uitgebreide recensie en analyse te publiceren van dit Nederlandstalige boek over Spiral Dynamics^®. De komende weken en maanden zullen we het boek uitpluizen en vaststellen of het iets toevoegt aan de canon over het werk van Clare W. Graves, Spiral Dynamics^®, of de van één van beide afgeleide modellen. De afgelopen dagen heb ik de oorspronkelijke aantekeningen van het review van het manuscript tijdens de verhuizing weggegooid. Ik werk dus met wat ik nu anno 2008 lees en weet over Spiral Dynamics^® en de theorie van Clare W. Graves. Lezend wat ik al goed ken en het al schrijvend in een nieuw licht zetten.

Hopelijk levert deze exercitie bruikbaar commentaar op voor degenen die Spiral Dynamics^® of Gravesian theorie (ECLET) willen bestuderen of toepassen.

Enjoy the ride!

Part of a series in progress, creatie v1.2 op 22-06-2008

v1.1 op 20-06-2008

De theorie van Clare W. Graves

Monkey — Mon, 07 May 2007 17:18:00 GMT

Update: april, 2011. Het hieronder vermelde bericht is een bericht over een heel oud bericht.

Zoekt u concrete specifieke en vooral actuele informatie over (de kleuren van) Spiral Dynamics (de oorspronkelijke bron van menig organisatie- en coaching assessment tool in Nederland) en de theorie van Clare W. Graves (de bron van Spiral Dynamics), klik dan hier, u krijgt daar een actueel overzicht van berichten van dit blog die op enigerlei wijze te maken hebben met Spiral Dynamics, de theorie van Clare W. Graves (ECLET), en de toepassing ervan.

Mocht u nog meer willen weten neem dan per e-mail contact op:

rob{dot}geurtsen{at}yahoo{dot}com

en u hebt toegang tot de best geinformeerde deskundigheid op het gebied van Spiral Dynamics en ECLET in Europa.

U kunt bij mij terecht in Engels, Duits en Nederlands. Bij alle drie talen is mijn vaardigheid te classificeren als C-niveau (EU-normen).

Succes,

en met vriendelijke groet,

Rob Geurtsen

Op de site van communicatie is een subplot beschikbaar waar je van alles en nog wat kan halen. Dat heet de communicatiedesk. Daar staan twee links van Patrick Dekkers. Ze gaan naar artikelen over de theorie van Clare W. Graves. Nou da's mooi. Comunicatie is één van de meest bruikbare gebieden voor het model van Graves. Dat is omdat het zo logisch klinkt dat als je jouw boodschap kan verwoorden op een manier die past bij het denken over en kijken naar de wereld dat je dan effectiever jouw boodschap overbrengt. De vraag is natuurlijk wat effectiever is. Beslissingen, handelingen... wie weet? Patrick Dekkers denkt het te weten. Maar heeft hij de resultaten ook wel eens gemeten. Weleens gehoord van Evidence Based, Patrick? Hij schrijft:

De theorie van Graves

Wat zijn onderliggende drijfveren van mensen? Psycholoog C.W. Graves verdeelt mensen op grond van die drijfveren in zeven kleurentypes. Door je te realiseren met welke kleurentypes je in je werk te maken hebt, kun je in je communicatie inspelen op wat hen drijft. Vooral bij veranderingsprocessen is dat essentieel.

15-06-2006 door Patrick Dekkers;

Communicatie en de implementatie van een bestuursakoord

Elke vier jaar, na de gemeenteraadsverkiezingen, moet het College van B&W een nieuw bestuursakkoord implementeren. Wie zich ervan bewust is hoe het College die veranderboodschap overbrengt en hoe de ambtenaren op hun beurt de boodschap weer decoderen, begrijpt beter hoe mensen reageren en teams functioneren. De kleurentheorie van Graves maakt het inzichtelijk.

15-06-2006 door Patrick Dekkers;

En Patrick Dekkers is: senior-consultant bij HVR communicatieadvies en - implementatie in Den Haag en werkt voor opdrachtgevers in profit en non-profit sfeer. [Het bedrijf is mij onbekend] Hij adviseert en begeleidt in reorganisatietrajecten en positioneringsactiviteiten, verzorgt de communicatie rond gebiedsontwikkeling en biedt mediabegeleiding in crisissituaties.
Dekkers heeft ruim vijftien jaar ervaring in het communicatievak. Hij werkte als communicatie-adviseur bij reorganisaties binnen de Koninklijke Luchtmacht en was plaatsvervangend afdelingshoofd van de communicatie-afdeling van provincie Noord-Brabant.

Misschien kun je Patrick Dekkers online of in het telefoonboek vinden en vragen om de artikelen. Op de communicatiedesk moet je ervoor betalen. Beetje jammer is dat wel.