Lopersgezwets uit het Westerpark

Lopersgezwets 2010 #63 een rustige zomermiddag duurloop

Monkey — Sun, 23 May 2010 23:54:00 GMT

Vandaag toch weer gelopen, vijf dagen in de week is een must. Rusten kan nog altijd. Ja, dat klinkt niet slim. Maar zo denk ik helaas wel. Het gaat mij nu eerst om de discipline en voldoende trainen, als het leuk is. Dan maar rustiger trainen.

Ik kies voor zes minuten interval op rustig duurloop tempo, niet een langzame duurloop. Minuutje wandelen als pauze, genieten van de zon en de wind, de boten op het water, de niet al te slanke wellustige dames op het gras en de andere lopers die met d'n kop naar benee lopen.

Hartslag mag laag blijven. Na de explosieve training van gisteren heb ik me de hele zaterdagavond en zondag verbaasd dat ik eigenlijk niets voelde. Toch voorzichtig getraind. Variatie staat voorop. Dus later deze week er flink tegenaan met twee minuten en vier minuten lopen die echt stevig moeten zijn. Kraken die spieren.

Al na 500mtr voelde ik de spieren in de bovenbenen. Dat was niet lekker. Ben benieuwd of ik de training moet inkorten of dat de oprispingen gemakkelijk te verdragen zijn, door de spierpijn heenlopen is niet altijd slecht. Pas als de gewrichten of pezen pijntjes tonen tijdens het lopen, moet ik direct stoppen. Uiteindelijk heb ik de hele training mijn benen constant gevoeld. Slechts door de aanblik van aanlokkelijke dijen en mooie boten onbrak het gevoel van pijn. Overigens denk ik dat ik geen 'last' had, wel pijntjes.

Die volle jonge meiden dijen. Erboven verkeerde blousjes en korte broeken of niet elegant zittende rokjes erom heen... ik ren er voorbij en dan nog een keer en tegen het einde van de training nog één keer, een extra rondje - een extra kilometer. Net als vroeger toen ik op donderdagavond heen naar de bibliotheek of op de terugweg altijd die route langs Aleid nam. Ik zag 'r nooit, alleen in de klas. Haar dijen, daar heb ik niet eens van gedroomd.

Die dijen in het gras. Werkelijkheid, of is het de fantasie die de aandacht trekt? Of misschien de herinnering?

Ik wil ze aanbidden - van ze drinken. Aan de voeten van die dames zitten. Nee, liever liggen. Het blanke vlees aanraken, of de marrokaans zachte zandkleurige huid voelen en proeven. Geen fruit of consumeerbaar vlees kan die schoonheid en goddelijke lekkernij benaderen. Soms redden ze me, genazen zij mijn eenzaamheid. Soms ook vernietigden ze liefde, geluk en succes. Anderen maakten me ziek door infecties en wanhoop. Nee, die dijen zijn niet altijd een pretje.

Romanticus pur sang altijd op zoek naar het ultieme geluk, dat niet meer is dan de healing van je jeugd. Een never ending cycle. Daar helpen geen vier heilige waarheden, laat staan het achtvoudige pad tegen.

Wel meditatie en actie.

Mijn jacht naar vrouwelijk schoon is meer een zaak van biologie en psychologie dan van kunst en acteren. Mijn pech is dat toen ik dat nog niet door had, mijn biologie en psychologie misschien wel werd geaccepteerd, nu moet het acteren zijn. De rest wordt niet geaccepteerd. Wat een wereld, geemancipeerd noemen ze dat.

Koude kille nieuwe liefde is het.

De gewoonte van vertellen waarom iemand fout is of waartoe hij of zij niet in staat is. Het is een kille onerotische banaliteit geboren uit eigen trauma's, persoonlijkheid en levenservaring afgereageerd op semi-naasten. Modieuze volkswijsheden vertaald in eisen aan de partner. Voor zichzelf en onder vriendinnen heet het 'tijd heelt alle wonden', dus het moet wel zijn schuld zijn. Dat tijd geen wonden heelt doet er neit eens toe. Het gaat erom dat je weet dat het jouw wonden zijn, niet die van een ander. Dat het jouw reactie in jouw tijd en wereld is waar een ander toevallig passeert of in wil zwelgen.

Dat zwelgen kan alles vergeven, het afreageren mag, het is jouw strijd niet die van hem of jullie. Het is niet gewoon, niet weglullen die pijn dat traumatische persoonlijkheidsvormende gedoe uit je jeugd waardoor je nu zo denkt en kijkt naar de wereld, zoals je nu doet, en daar nog flink last van hebt. En daardoor de ander ook.

Want er staat geen hek om jouw pijn.

Niet het vechten met verdriet over rouw is het grootste onpeilbare gevecht. Nee, die stapeling van alles waarvan je denkt dat het anderen waren en nu zijn. Je ben het zelf... en je weet maar al te goed dat je dat niet accepteert. Het is je ruzies waard. De ander is ervoor om verdriet klein te houden. Verdriet over verlies en in rouw, is net zoiets, het is die ander waardoor het verdriet is ontstaan. Zijn of haar door, weggaan, of kut gedrag. Het gaat niet echt over jou. Soms wel... ik heb dat verdriet gezien, maar dan is het niet meer verdriet door sterven, maar jouw make-up. De rouw is op dezelfde manier verwerkt als alle andere dingen. Een plek van oorlog en verwijten.

Geef mij maar die dijen.

Op het gras van het Vondelpark of het Java-eiland en het strand van IJburg is er geen kunstmatige schoonheid. Geen piek ervaring in vergankelijkheid. Geen beleving van de fragiele schoonheid van bloesem die een paar dagen bloeit en dan verwaait of verregent onder hollandse wit-grijze en grauwe wolken...

Wat is het dan met die dijen? Is het de fantasie van blanke dijen? De geur en smaak van sex? De herinnering? Of werkelijkheid? Het ontroert en ik ren over het Java-eiland met tranen biggelend over mijn wangen.

Het lukte om concentratie op houding en looptechniek te houden. Daarom ook die intervalmethode bij langzamere duurlooptempi. De focus op houding en looptechniek vereist nog concentratie. Er is nog geen automatisme. Ik moet mezelf nog regelmatig tot de orde roepen. Bekken naar achteren kantelen, kruin omhoog, schouders licht naar voren gebogen, armen strak langs lichaam heen en weer. De snelheid gaat vanzelf omhoog. OEF! da's nou ook weer niet de bedoeling, toch?

De hartslag kwam halverwege tijdens de intervallen daardom toch rond de 160HPM. Wel was het weer lekker om te ontdekken dat ik in een 3/3 ritme terecht kwam (voor relevantie zie hier) en dat ik dan alles lijk te kunnen.

Op de automatische pilot kan ik in deze zone ongeremd doorgaan. Dan wil en kan ik doorstomen, wat de pijn of het ongemak ook is. De pijn komt pas later thuis of pas in bed. Het valt me vaker op dat ik heel lekker ga lopen als de hartslag boven de 150HPM komt. Misschien moet ik ook eens leren inhouden. :-)

De Hervormde Kerk in Hemmen - van Silvester (2)

Monkey — Mon, 19 Apr 2010 13:11:00 GMT

Vaak twijfel ik aan mijn woorden, soms weet ik dat het goed is... Gisterenavond zag ik het schilderij van de Hervormde Kerk in Hemmen door Silvester, spontaan schreef ik er een tekst bij...

Ik wist en weet dat het goed materiaal is. Een goede tekstschrijver zou er verder mee aan de slag moeten kunnen. Die is er niet.

Silvester was er helemaal blij mee - dat maakte mij weer blij. Hij schreef 'Superrrrrrrr', misschien met één of twee erretjes minder, maar het blijft een compliment van een tevreden schilder.

Vannacht had ik al aan een tweede versie zitten dokteren.

Of die net zo goed is, weet ik pas morgen. Misschien dan weer een derde versie. Oefening baart kunst.

Hier mijn voorlopig laatste versie:

Wat een pareltje. Hopelijk niet heel klein. Zo’n 15 bij 15.

Silvester kennende, komen dit soort schilderijen in een oogwenk tot stand. Prachtige pakkende beelden kan hij produceren.

Die kleintjes daar moet ik toch aan wennen. Groot wil ik, dan kan ik zoeken en kiezen. Verschillende plekken van schoonheid vind ik een groter doek. Ik wil kunnen dwalen in een schilderij, kiezen met wie ik dans of waar mijn oog rust.

Dat Silvester ook grote werken met de concentratie van een hele dag, of misschien wel langer, kan produceren heb ik met eigen ogen in Egmond kunnen zien. Bezoek de tentoonstelling vanaf 1 mei in Museum Kranenburgh (Bergen).

De schilder Silvester is dwingend. Hij laat de kijker genieten van iets uit het leven, dat hij isoleert en weghaalt uit de omgeving. De lezer in Rome, die hij, onlangs, inderdaad in Rome, heeft gemaakt, is een mooi voorbeeld van die isolatie. Op die manier creëert Silvester juweeltjes, zoals het Toon Hermans dat met zijn sketches en liedjes deed. ‘Liefde’ van Toon was er zo één. Niet demoagogisch volumineus maar precies. De tekst, de melodie en Toon's stemgeluid et zei alles over liefde met slechts twee woorden: ‘de liefde’ en de uit het woord liefde komende klanken.

Silvester schildert de werkelijkheid en is in dat opzicht impressionistisch. Sil’s schilderijen zijn beelden van de werkelijkheid in een zelf verzonnen wereld. Een realiteit die er bijna echt was of bijna is. Als je naar Hemmen fietst zie je op de kruising van Dorpstraat en Molenstraat de werkelijkheid waaruit Silvester’s Hemmen is ontstaan.

De Hervormde kerk in Hemmen is prachtig gevangen. Ik zag het plaatje en pang. Niet alleen, omdat ik ooit bijna een huis in Hemmen gekocht had, met een lief die een prachtig mens was en is.

Die kerk is rank en slank in het schilderij. Zo dun is de kerk ook werkelijk. Alles in de compositie helpt de slankheid van de kerk. De hoogte van de toren, het wel erg smalle schip van de kerk heeft Silvester tot de kern van zijn sobere schilderij gemaakt.

Over de omvang van de kerk blijven we in eerste instantie in het ongewisse. Het plantsoen lijkt klein. Als dat waar is dan is de kerk nog veel kleiner dan die lijkt. Slechts bij heel weinig kijkers zal het idee postvatten dat de kerk maar drie ramen diep is. En dat er misschien niet meer dan 50 kerkgangers in passen, okay 100 dan. Een Hervormde Kerk, sober zoals er zoveel zijn in Nederland en Noord-Duitsland.

Prachtig gevangen heeft Sil het lichtblauw van lucht zoals we dat al bijna heel April 2010 boven de polders in rivierenland zien. In tegenstelling tot Sil’s viskraam in Zandvoort Noord is het blauw van Hemmen niet in lange horizontale penseelstreken weergegeven. Het prachtige April 2010 blauw is in korte omhoog gerichte schuine penseelstreken weergegeven. Slechts een enkele horizontale wittige veeg.

De tweede dominante kleur is het frisse en stevige groen. Ja, zelfs het groen is gelukt. Een kleur die onverwacht is na het kale zanderige biester bruin van de Egmond productie. Een bruin dat zelfs de sneeuw van de lange winter van 2010 een vleug van werkelijkheid meegaf. Zou het voorjaar dan toch sterker zijn dan Sil’s veronderstelde ‘ik heb niks met groen’?

De grijsachtige roodbruine baksteen van de kerk en de ernaast gelegen woning van de koster komt in niets anders voor. Het wit en grijs is voor de overige bebouwing, de wegen en de paden.

Met het wit-grijs, het april-2010-blauw, het frisse stevige groen en de grijsachtige roodbruine baksteen is een ingetogen beeld neergezet, dat net zo sober is als de kerk. Een wereld zonder stemmige trucs om gevoelens en romantiek op te roepen. Zo sober en eenvoudig als bij een Nederlandse Hervormde kerk hoort.

In die soberheid zit een verstilde en veelbetekenende schoonheid. De winter zit nog in de lucht - geen bloesem om bij weg te zwijmelen. Sober en toch juichend mooi gelukkig makend weer.

Laat Amsterdam, Wenen en Barcelona maar voor wat het is. Hemmen is the place to be!

Met de Nederlandse Hervomde Kerk in Hemmen heeft Sil een beeld gecreëerd dat zo levendig blij maakt als alle achterkantjes tezamen zoals ze in zijn atelier hangen.

PS Silvester schrijft dat de Hervormde Kerk in Hemmel ’90 of 100 bij 70 of zo’ meet.

Gelukkig maar. Schoonheid in het groot geeft mischien toch meer schoonheid.

Cees Nooteboom krijgt Duitse literatuurprijs

Monkey — Thu, 08 Apr 2010 15:44:00 GMT

Als jochie groeide ik op met ouders die van cultuur niet vies waren. Concerten en musea werden bezocht, of je wilde of niet. Pa speelde piano, en ik ging als jochie met hem mee om platen bij Caminada in Utrecht te kopen. De Avenue werd gelezen. Zo'n kitscherig blad vond ik dat. Maar het was op de één of andere manier boeiend. het was vrijheidslievend provocerend ten opzichte van de saaie burgerlijkheid. Onbegrijpelijk was het dat mijn moeder het las, dat het thuis gelezen werd. Nu ze 83 is, weet ik beter, maar dat is een ander verhaal. Cees Nooteboom was ook geliegd. Zijn naam werd genoemd. Ik las zijn boeken niet, ook niet voor school, wel zijn reisverhalen in de Avenue. Hij was een vrijheidslievend mens, als het over Praag of over de opstand in Hongarije 1956 ging, kwam zijn naam ter sprake. Het was een stem die in deze context autoriteit had.

Zijn reisverhalen ergerde en tegelijkertijd boeiden ze mij. Ik koos als 18 jarige voor de bergen en ging als het maar even kon naar de Zwitserse en Oostenrijkse Alpen. Werd verliefd en werkte op menig alm en hut, of bergsportzaak. Werinig brede visie... maar wel verder weg en anders dan het leven van mijn ouders - heb ik jaren gedacht.

Vandaag lees ik dat Cees Nooteboom een oeuvre prijs heeft gekregen van de christen-democratische Konrad Adenauer Stiftung. Dat hij de P.C. Hooft prijs al gekregen heeft is al een mooie beloning.

Na mijn intense relatie met Oostenrijk verdween ook Nooteboom uit beeld. Zelfs de val van de muur in Berlijn 1989 bracht Nooteboom niet bij mij in beeld. Nu een paar decennia later, vastgelopen in Amsterdam, lees ik weer duitse boeken, en kom ik de laatste tijd Cees Nooteboom tegen. Zijn naam hoor ik op de Duitse tv en zie zijn boeken bij die Weisse Rose liggen. Nieuwsgierig werd ik naar zijn betekenis voor de Duitser toen op zijn 75ste verjaardag in 2008 een negen boeken dikke Verzameld Werk in het Duits verscheen bij Suhrkamp. Zijn boek over Berlijn 1989-2009 is anno nu al in drie verschillende geactualiseerde versies verschenen. Dat moet mijn verjaardags kadootje worden.

Nooteboom geeft voor de Duitsers een kijk op hoe een buitenstaander de Duitse eenwording beleefde en nu ziet. Zoals Uwe Tellkamp het innerlijke Duitse beeld in 'Der Turm' verwoordde. Als je wilt begrijpen waarom Berlijn zo belangrijk en aantrekkelijk is binnen Europa, dan moet je Cees Nooteboom lezen. De kracht en energie die van de hereniging van beide Duitslanden in de context van het uiteenvallen van de Sovjet Unie uitgaat, maakt dat Berlijn terecht geassocieerd wordt met vitaliteit, creativiteit en culturele geschiedenis. De mens staat daar centraal, de mensn met alle slechte, mooie en boeiende kanten.

Nooteboom is flink door het christelijke denken gevormd, een echt katholiek mannetje, en vraagt oog voor wat was - een blik op het psychologische verleden van individuen en groepen, waarin hij het hier en nu verankerd ziet.

Nu nog de Nobel prijs?

The dogs are biting - honden zijn een ramp voor hardlopers

Monkey — Mon, 22 Mar 2010 18:13:00 GMT

Baasjes van menig hond leeft met de gedachte dat zij of hij het baasje is - dominantie heeft over zijn hond. Als hardloper heb ik aan den lijve ondervonden dat dat niet zo is. In de politiek van het Westerpark zijn klachten onbeantwoord gebleven.

Vandaag zag ik een krantenbericht dat nog erger is. Het baasje van een politiehond...

Een politiehond heeft zondag op de Brunssummerheide een trimmend echtpaar gebeten. De man en de vrouw uit Landgraaf moesten in het ziekenhuis behandeld worden, maakte de politie maandag bekend.

Het incident gebeurde toen de trimmers een joggende agent passeerden. De agent voerde in zijn vrije tijd twee aangelijnde honden mee. Bij het passeren beet de eigen hond van de agent de vrouw onverwacht in een arm, waarop de politiehond de andere hond te hulp schoot en de vrouw ook beet. De geschrokken agent probeerde in te grijpen, en ook de man kwam de vrouw te hulp. Daarop beet de politiehond de man in zijn been.

De agent heeft zijn eigen hond laten inslapen. De politiehond blijft in leven. De reactie van de politiehond was adequaat en erop gericht zijn baasje te beschermen toen deze op de vrouw afliep, aldus een woordvoerster van de politie. De korpsleiding van de politie betreurt het incident ten zeerste.

DePers.nl

Hardlopen en gewicht #47 Dam tot dam - lopen we nu sneller?

Monkey — Mon, 21 Sep 2009 00:24:00 GMT

Na de toename van klachten werd het tijd om het ritme van het trainingschema te veranderen. Een rustige week ingelast. Dat is gelukt. Drie dagen achter elkaar niet getraind. Helemaal noppes niets gedaan. Dus deze week maar drie trainingen. Niets mis mee. Wel oppassen voor de discipline. Ik kan zo verrekkus lui zijn en geniten van fysiek weinig doen, lezen, muziek, talkin' keep on the sweet talkin'.

Zondagavond, terwijl allerlei mensen uitpuffen van één of twee Dam tot Dam lopen, ga ik 's avonds naar de fitness. Het wordt een ongewone training. Lopen en krachttraining - geen fietsen en geen sauna. Door een teveel aan marsepein is het lichaamsgewicht omhoog gegaan.

Na de training 82,4kg, oef onverwacht veel.

De training vandaag:

· 42 minuten hardlopen. In vijftien minuten op incline 2,0% inlopen van wandelen via snelwandelen naar hardlopen op 9,0^kmh en daarna het tempo lekker laag tot maximaal 10,0^kmh.

Het belangrijkste is geen blessures op te lopen door te hoge snelheid op de loopband in die hopeloze binnensport (fitness) schoentjes. Het loopt lekker, de hartslag lopt slechts heel langzam op. Dat is het voordel vanaf het begin hard te lopen. Alles is dus pakkie an. Ik loop wel ruim 5,5km, inclusief warming up en cooling down.

· Krachttraining... Ik laat twee oefeningen weg. Alle andere series zijn nu niet TIEN maar VIJFTIEN. En de brug doe ik nu drie keer één minuut. Ik twijfel ove rmijn lichamshouding. Morgen en woensdag moet ik echt naar de Pilates gaan.

· >50 minuten hardlopen, op incline 2,0% inlopen van wandelen via snelwandelen naar hardlopen op 9,0^kmh. Daarna snelheid in brokken van eerst minuten dan vijf minuten opgebouwd naar hartslag <160. Toen snelheid terug naar 9,0^kmh, om fysieke belasting gericg te houden. Het helpt niet voor snelheidstraining, in tegendeel. Dat is een nadeel dat ik momenteel graag accepteer. Alternatief is dat ik nu tegen blessures oploop.

Uiteindelijk loop ik in deze sessie ruim 7km. Dat betekent in totaal ruim 12,5 km - mooi.

Het voelt heerlijk. Wel voel ik nu nog mijn spieren, maar ik voel me heerlijk na deze training.

Afgelopen vrijdag heb ik een soortgelijke training gehouden. Langer en daardoor hogere maximale-hartslagen en hoge trainingsbelasting/effecten gescoord.

Het is zaak nu de discipline van het ritme van om de dag en zo nu en dan twee of drie dagen achter elkaar vast te houden.

* * *

Vandaag een interessant gesprek gehad met een ex-cursist van Team10 en een looptrainer, die liever anoniem blijft. Team10 is het commerciële vehikel van Rogier Rümke. Zijn belofte is dat nieuwelingen/beginners in ongeveer 21 weken van niets tot 10 kilometer in 10 kilometer per uur kunnen hardlopen. Dat is ene aantrekkelijke belofte in deze tijden waar hardlopen populairder en populairder wordt. Een aantrekkelijk commercieel concept dat als zijn marketing zou kloppen en selectie en opleiding van looptrainers goed scherp zou zijn, met landelijk brede groei-potentie.

Nu ik er een flink aantal maanden weg ben, kijk ik met meer distantie naar wat Team10 doet, wat het deelnemers oplevert en de manier van werken van een organisatorisch rommelige professional die in zijn vak inhoudelijk geen vernieuwing toont. Naast de positieve waardering die ik hierboven noemde is er daarom ook ernstige kritiek op zijn plaats.

De theorie is best leuk en noodzakelijk. Ze is basaal. Tegelijkertijd levert de theorieles een aantal foute aannames op bij cursisten, die een belemmering kunnen opleveren als zij verder willen groeien in de sport.

De belangrijkste misser is echter het voortdurend benadrukken dat iedereen 10 kilometer in 10kmh per uur kan halen. Dat is uiteraard stompzinnige onzin. Maar ja, het verkoopt wel lekker, op deze manier. Als het niet lukt, ja dat ligt aan jou. dan heb je niet naar de trainer geluisterd, of d trainer heeft niet verteld wat de baas heeft gezegd en geschreven dat je moet vertellen.

Er is een gebrekkige aandacht voor noodzakelijke krachttraining en in het programma is te weinig doorlooptijd ingebouwd om bij ongetrainde nieuwelingen het bewegingsapparaat aan de nieuwe belasting te laten wennen. Overbodige blessures en/of teleurstellingen en uitvallen zijn daarvan het gevolg.

In het gesprek vandaag viel mij de kritiek van de looptrainer het meest op. Al die prachtige loopgroepen en trainingen hebben niet geleid tot een beter prestatieniveau bij loopevenementen. Te merken aan eventueel minder blessures, uitval, problemen en tijden. Waar heb ik dat eerder gehoord.

Als het aantal lopers zou giga toeneemt als in Nederland het geval lijkt, inclusief de signalen van het ASICS-onderzoek (kijk hier en hier) dan zou de breedte van de piramide en de toename van deskundigheid bij looptrainers toch moeten leiden tot betere prestaties aan de top en een veel beter prestatieniveau in de sub top en subsubtop.

De looptrainer schudt zijn hoofd. Onderzoek zou uitwijzen dat een dergelijke verbetering van prestaties niet zichtbaar is in de loop sport op de weg.

Iets om over na te denken.

Hardlopen en gewicht #4 lopersgezwets 2009

Monkey — Sat, 13 Jun 2009 22:02:00 GMT

De hypothese van de oorzaak dat ik te zwaar weeg is als volgt:

Sinds de wintersport nauwelijks meer hardgelopen. Een leuke job en de twee keer per week verplichte Team10 training is voorbij.
Door teveel ongezonde (niet werk-gerelateerde) stress.
puur unhapiness - wat je zo heerlijk weg kan eten - niet dus.
aard en hoeveelheid van eten niet aangepast aan niet-hardlopen.
teveel eten, hapkes tussendoor, koekjes en kaas, kaas, kaas.
chronisch ontzettend laat naar bed.
te weinig massages geven - krijgen.
en heel veel te weinig bewegen. Niet een beetje te weinig, maar heel erg heel veel te weinig.

Het plan voor de komende weken is als volgt:

Als ik in Nederland ben, elke dag tenminste één uur tot max drie uur te trainen:

fietsen,
hardlopen,
wandelen,
pilates en
aan de apparaten trekken.

Ales in een relatief lage belasting. Elke fiets of hardloop training enkele keren: mijn hoge tempo en hartslag op >170 hpm.

Vroeger slapen wordt vanzelf afgedwongen omdat lichamelijke vermoeidheid groter is dan de kracht door onrust voor opblijven. Minder snoepen en minder kaas is het gemakkelijkst. En meer verbranden is ook goed. Ga er vast ook nog mooier en beter uitzien. Als de zon tenminste ook nog even blijft. of zou de zonnebank bij de Shape in het tarief zitten?

Nu is de vraag hoe lang duurt het voordat ik weer op een gewenst gewicht zit? Goed gewicht en de goede spierontwikkeling voor hardlopen. Allerlei mensen roepen de laatste weken dat ik er 'goed uit zie'. 'You should see me naked, baby' denk ik. Ik zeg niks. Helpt niet. De meeste mensen zijn veel dikker, die afgetrainde vermoeide koppies willen ze niet. Nadeel bij mij is dat ik al zo'n smalle lange kop heb. De lijnen in huidplooien lopen verticaal maakt me dunner. slungeliger - zonder het charisma van Mick Jagger ben ik slechts een boring RG. Afvallen gaat langzamer dan het gewicht laten toenemen. Normaal woog ik 82.

Ik heb de illusie dat ik snel naar dat gewicht moet terug kunnen. En dan de strijd voor de 76. Dat vereist alle geluk en liefde, en s;porten en gezond eten, genoeg slapen - weinig eten, maar met genoeg voedingsstoffen, etc.

Andere afleveringen in 'Hardlopen en gewicht - Lopersgezwets 2009' hier.

Hardlopen en gewicht #2 Lopersgezwets 2009

Monkey — Sat, 13 Jun 2009 03:23:00 GMT

Vandaag begonnen met een volstrekt ongewone strijd in mijn leven. Streven naar liefde en het beeindigen van en relatie is een drama van jewelste. En hoe vergeet jij je lief? Ongewoner bij mij is een toename van het gewicht van 10kilo in minder dan een half jaar. Ik sta nu op 89 schoon aan de haak. Niet die 86 van een paar weken geleden, hier.

Vandaag mijn eerste trainingsdag achter de rug. Ik ga weer te lopen, mooi van lijf te worden, fit en gezond en vooral blassurevrij met ruime snelheid boven de 10K kunnen lopen. Terug naar onder de tachtig en eigenlijk terug naar 77K.

Vanmiddag kwartiertje op de fiets in de Shape op de Tweede Hugo de Groot straat in Amsterdam. Daarna 15 minuten gewandeld, power walk en uiteindelijk lekker rustig hardgelopen op de rol. Daarna weer een kwartier fietsen. Totaal ongever 45 minuten.

Vrijdagavond dezelfde cyclus gedaan. Op alle onderdelen net iets sneller en harder.

In de sauna na afloop met de Boliviaanse schone kon ik bij mijn tweede ronde niet zo helder meer uit mijn ogen kijken. Ik ken het verschijnsel niet.

Andere afleveringen in 'Hardlopen en gewicht - Lopersgezwets 2009' hier.

Lopersgezwets uit het Westerpark - Lopersgezwets uit het Westerpark

Monkey — Tue, 09 Jun 2009 00:24:00 GMT

Lopersgezwets

Call out of curiosity:

Ik ben nieuwsgierig wie de persoon is die regelmatig met het zoek argument 'lopersgezwets' mijn blog bezoekt.

Stuur als je het ok vindt om je bekend te maken een mailtje, via “contact” boven in de linkerkolom.

Veel leesplezier

en tot ziens?

Lopersgezwets uit het Westerpark (196) Knallende intervaltraining - de SUUNTO T6 bij vrieskou

Monkey — Sat, 10 Jan 2009 02:55:00 GMT

Keiharde keikoude training

Donderdagavond was het tijd voor de intervaltraining. Op het allerlaatste moment kreeg ik van een collega loopgroepbegeleider het programma. Telefonisch bespraken we het weer, opkomende mist en spekgladde betonplaten in het Westerpark, maakten dat voor de andere loopgroep een 16K lange Run-Bike-Run misschien wel wat al te veel zou zijn.

Voor mijn intervalgroep waren er vier stevige fanatiek mannen en een moedige vrouw die in de 10K goedloopcursus zit.

Het was koud maar ze waren er. Vanavond een kwestie van warmblijven en niet te hard van stapel lopen. Dat lukte. Het programma was aangepast. We liepen met de andere groep het inlooprondje, deden gezamenlijk rekken en strekken en gingen daarna ieder onze eigen weg.

De intervaltraining was een zwaar en spannend programma. Vanuit één startpunt één minuut hardlopen, punt markeren en dan een halve tot en hele minuut dribbelen om uit te rusten en dan bij het gezamenlijke startmoment precies dezelfde afstand in precies dezelfde ene minuut teruglopen. Kun je datzelfde tempo maken twee keer achter elkaar terwijl de kou tart, en lichaam allerlei signalen afgeeft waarvan je niet weet hoe ze uitwerken op je snelheid.

Daarna weer een korte pauze van halve tot hele minuut en dan hetzelfde ritme met twee, drie, vier en vijf minuten gevolgd door de cyclus terug via vier, drie, twee en één minuut. Allemaal weer héén en terug lopen. Ik wisselde de trajecten af, de ene keer liepen we het Postbank pad, de andere keer liepen we richting begraafplaats en daarna liepen richting stadsdeelraadgebouw.

Het was zo koud dat de SUUNTO T6 op tilt ging. Jammer - nu heb ik niet de maximum scores qua afstand, hartslag en moeilijkheidsgraad. Uiteindelijk liep ik ruim 13K en had ik erg last van mijn benen. En dat laatste is een understatement.

Lopersgezwets uit het Westerpark (195) KeiKoud

Monkey — Tue, 06 Jan 2009 02:12:00 GMT

Voor het eerst sinds weken weer stevig en lekker door gelopen. Voor de groepstraining al lekker ingelopen en daarna verbaasd over de acht deelnemers, ondanks de vrieskou. De groep krijgt een beetje een nieuwe samenstelling op deze manier en dat is ook weer leuk. Trouwe deelnemers zijn er ook. Het is te koud voor specifieke trainingen. Dus we gaan een lekkere tempo duurloop doen waarbij veel aandacht is techniek adviezen.

Vroeg in de training mogen sommigen al lekker met het tempo omhoog, anderen doen dat de tweede helft van de training pas. Als ik thuis kom en mijn SuuntoT6 trainingsgegevens bekijk zie ik dat ik voormezelf een stevige training heb gelopen van ruim 12K. Zo nu en dan een paar versnellingen tot boven de verzuringsgrens. Thuis, wat niet thuis is, voel ik mijn benen en lijf wel. Stijfjes. Morgen een rustige herstelloop of toch Pilates?

In de koude lopen zoals gisterenavond, met temperaturen van rond minus 5 is toch wel heel erg lekker en gezond. Niemand klaagde toen we eenmaal liepen. De koeling van het koude weer is een effectieve manier voor loopplezier. Het kost tenslotte minder inspanning! En het idee van frisse lucht en genoeg zuurstof is niet helemaal een illusie. Er is genoeg wind om geen last te hebben van de luchtvervuiling die normaal is bij een winters hoge druk gebied.