Are they flying

Een kontje naar God geven

Monkey — Fri, 30 Sep 2011 14:59:00 GMT

Bloot onder de brandende zon in de tuin luister ik

naar een dichter,

die bij begrafenissen van mensen zonder mensen,

de overledene 'een kontje naar God' geeft.

Oude vrouw steelt auto!

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 14:03:00 GMT

Silvester Peperkamp - gratis internet blogs, twitter, etc.

Monkey — Fri, 23 Sep 2011 15:16:00 GMT

Problemo Peperkamp

Een paar weken geleden hoorde ik dat Volkskrantblogs werden 'overgezet'. Technische gedoe omdat iemand geen geld kan verdienen met wat er was.

“Oef, gaat dat wel goed?”

Consumenten die meeswingen op gratis internet hypes, facebook, twitter, blogs, etc. betalen niets... wat willen ze? Wat wil de aanbieder? Facebook gaat de komende tijd alle berichten, foto's, etc. in een biografische tijdlijn organiseren. Hoe verdienen die gasten hun geld? Zijn ze een veredelde marketingorganisatie? Een wisselend IP-adres helpt om het spel niet mee te spelen.

Willen mensen hun leven op internet? Politici en politie zeggen dan, je wilt helemaal geen privacy. Dat dit onzin is weten ze zelf niet. Privacy is niet een kwestie van niet openbaar, privacy is respect van de toeschouwer om niets te dopen met wat je toevallig ziet, hoort en meemaakt.

Als ik hardloop en onderweg een vrijend stelletje in een auto tegenkom. Dan kan ik er naast gaan staan en mij verlustigen aan de blik op klungelige seks van een hoofddoek meisje met een jongen die dominant probeert te zijn - ik ren door. Een jong stel dat lief tegen elkaar aan staat, ze kunnen niet van elkaar afblijven - ik ren door met een glimlach.

Privacy is niets doen met de informatie die je over iemand krijgt. Niet opslaan en als het al om wat voor reden dan ook opgeslagen wordt, er niets mee doen wat je niet vooraf persoonlijk hebt afgesproken.

Wat willen mensen op internet? Ach, het heeft eigenlijkn niets met internet te maken. Het is wat mensen doen, het is de behoefte om te communiceren, om iets te zeggen. Zonder sociaal leven ebtaan mensen niet, met technologie is dat sms of facebook, hyves of twitter of blog besta je niet. Onzin - maar zo voelt het wel. Een tienernichtje vond ooit dat ze niet geliefd was als ze niet elke paar uur een sms-je kreeg.

Via internet ben ik ooit in contact gekomen met Silvester Peperkamp. Silvester Perperkamp is een schilder, die dood is. De man maakte realistisch werk, en het raakte me. Silvester is nu dood, en zijn blog is ook verdwenen. Dat is jammer, want nu is er geen toegang tot de beelden van zijn werk.

'Wat een onzin', kreeg ik vandaag te horen. Het werk van een schilder kun je niet in een boek bekijken, laat staan via plaatjes in een lage resolutie op een slecht beeldscherm. Of het nu iPad, tablet of PC is, die beelden kun je niet vergelijken met de onbelemmerde blik op het uit verf opgebouwde beeld. Da's waar! En toch...

helemaal niet zien of een beetje kunnen zien maakt een heel verschil.

Het wordt tijd om Silvester Peperkamp terug te brengen op internet en er tegelijkertijd voor te zorgen dat zijn werk regelmatig fysiek te zien is.

Carel Kraayenhof met Astor Piazzolla's Adios Nonino

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 04:09:00 GMT

Music for the millions - Ustad Ali Akbar Khan

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 01:59:00 GMT

Ooit was er een marketeer die zo slim was om een platenserie te bedenken met als titel 'music for the millions' - gut dan moet het wel goed zijn. et verkocht flink in de supermarkt waar ik vroeger werkte.

Vandaag tijdens mijn uurtje muziek ontdekken werd ik geinspireerd door Paul Krugman. Hij surft op zoek naar lekkere muziek voor het trainen op de loopband met een Galaxy Tab. Zijn stimulans is zijn vrouw, Robbin, “instead of sitting and surfing the web, I could walk on the treadmill and surf the web”. Krugman dacht dat goede muziek na de zeventiger jaren niet meer werd gemaak. Neil Young heeft daar ook zo zijn gedachten over. De kwestie die de econoom en Nobelprijswinnaar Krugman negeert is de emotionele kracht van muziek. MP3 heeft dat niet. De resolutie van vrijwel alle digitale muziek is onvoldoende. We moeten mastertape resolutie krijgen als consument. Reken maar dat muziek dan weer verkocht gaat worden. Mensen hebben veel over om 'geraakt' te worden. Rationele ontspanning is leuk, maar dat jatten we liever - mooie muziek of een goede sauna is veel waard. Sinds de vroege tachtiger jaren is dat uit de muziek gefilterd. Bob Clearmountain is slechts één van de eerste zondaren. Luister bij Bruce springsteen maar naar het verschil tussen het album 'Darkness At the Edge of Town' ('78) en de latere 'Born in The USA' ('84) of 'Tunnel of Love' ('87). Prima muziek hoor, dat wel, maar er mist iets, en dat zit niet in de romantiek of teksten.

Ik blijf hangen bij 'music for the millions'/ Mijn millions zijn geen consumerende en digitale muziek stelende medeburgers, maar synapsen, neuronen en hormonen in mijn lijf. Onermijdelijk kwam ik tijdens mijn websearch toch terecht in de zeventiger jaren. Ik las teksten uit de (auto-)biografie van Ravi Shankar, hoorde 'I am missing You' van hem en een zoetgevooisde versie van 'I am Missing You' uitgevoerd door de uit Oost-Azie afkomstige Weesung.

'I am missing you' is voor mij verbonden met George Harrison die uitzonderlijke artiesten hielp uitsonderlijke kunst te maken. Ravi Shankar en Monty Python zijn daarvan de beste voorbeelden van na zijn Apple Records tijd. Hierboven de single uitvoering met heel wat zeventiger jaren productie- en geluidstechnische effecten. Hieronder de minder westerse Indische versie, overigens allebei gezongen door de in klassiek geschoolde soprano Lakshmi Shankar:

De klanken die de tranen uit mijn lichaam doen opwellen, die me warm en tintelend blij maken, die me 'rijk van leven' doen voelen zijn afkomstig van Ali Akbar Khan - als hij een melodie met zijn sarod, via zijn hoofd, lichaam en handen de lucht in tovert. Mijn lijf is vuur, mijn hoofd voelt als na een dag nieuwe motorische en kracht training doen. Overload - en wat voor één.

Zijn 'Garden of Dreams' (hier op YouTube) associeer ik met de moestuin in Sudbury (MA), waar nu een dure villa staat, maar ook met het nachtelijke strand in LaJolla (CA), of de dageraad in de woestijn richting Arzona. Een bloedmooie vrouw - en een foto van mij waarop ik zoooo mooi ben als ik sindsdien nooit meer geweest ben. Dat wil ik weer. De klanken brachten toen en brengen nu verkoelende rust.

Toen ontspanning en afleiding na de verontrustende geweldsdreiging rond National City en het voor mijn Europeaanse gemoed vervreemdende Tijuana. Het duurde nog een paar jaar, sindsdien is het Los Lobos die deze levendige rauwe kant van Amerika in mij verbeeldt.

Nu roepen de sarod klanken van Ali Akbar Kahn nog altijd om al het mooie en goede: vitaliteit, geluk, liefde, erotiek, meditatie, gezondheid, leren, werken en zachte verbondenheid. Warm zand op het strand en tranen van geluk, ontroering en schoonheid.

Met deze muziek en daaruit stromende emoties zoek je geen gezeik en leegte of egoistisch gepiel. Dan ga je voor samen iets moois maken en beleven - en of dat nou een kindje is, liefde, een huis, werk, een reis, of slechts samenzijn... Ali Akbar Kahn's Garden of Dreams takes you there.

Natuurlijk was het album muzikaal gesproken een poging tot commercialiteit - een cross-over (fusion?) geproduceerd door de indische jazz-musicus Jai Uttal, die reikt van mierzoete melodieen, noord-indische volksliedjes, blues, jazz, klassiek indische "khayaal", composities in rupak tal met 'ostinanto blues licks', en altijd de typerende een oostelijke 'tweng' in de sound. Maar niets is zo moeilijk als het combineren van indische ragas met westerse muziek. Meestal is het resultaat lelijk hybride rotzooi. Of wordt het een wordt een zoete brij waarin het slechts lukt de ruwe ongepolijste stugge hindustaanse muziek te verzachten en gemakkelijk in het gehoor liggend te maken. Zowel Ali Akbar Kahn als Ravi Shankar is het een paar keer gelukt om traditionele raga's te combineren met akkoordenschema's van heel andere toonsoorten en gebaseerd op een andere maatvoering - eeuwenlang werd het onmogelijk geacht. Deze twee gasten is het gelukt. Met dank aan George Harrison.

Andere platen van Ali Akbar Khan bevatten wellicht complexere muziek, die langer boeit, maar 'Garden of Dreams' gaat straight into my heart.

Het zijn de klanken die hij uit zijn sarod tovert waar het mij om gaat. Die zijn mooi, vol en scherp tegelijk. Met zoveel ronde, strakke en wilde boven- en ondertonen, dat je soms verdrinkt of de weg kwijt raakt in zijn solo's. In zachtheid, wildheid en rafeligheid, komt schoonheid. Tranen en hijgen van geluk, maar ook een heldere onbenevelde geest, de klanken van Ali Akbar Kahn zijn soms onnavolgbaar opwindend. Trouwens voor de echte wildheid in zijn muziek moet je niet op 'Garden of Dreams' zijn. De twee duetten met Ravi Shankar op 'Concert for Bangla Desh' geven een indicatie.

Zoals George Harrison wel eens zei, 'hey we maken geen grootse muziek, eenvoudige melodietjes, een riff hier en een 'hook' daar, onvergelijkbaar met Mozart, Mahler of Messiaen, maar vaak geweldig goed gemusiceer en prachtige geproduceerd zodat er tijdloze klanken ontstaan'. 'Two Lovers' op Garden of Dreams kan nog zo commercieel bedoeld zijn, nog zo cross-over en nog zo 'fusion' en niet origineel Indisch of hindustaans, maar voorlopig heb ik nog nooit een uitvoering gehoord die niet Indisch was. De melodie is zo mooi, zo beeldend en betoverend, dat elke gevoelige luisteraar het verhaal van liefde en diepe volle blijheid voelt als de muziek door en over je heen zwemt - wie kan er naar luisteren met droge ogen tot het einde? Cultuur overstijgend en toch is het nog geen hit in het westen.

'Two Lovers' beams me up naar onschuld en kracht, en naar die diepe band van we can get it together en daarvoor hoeven we niet te springen, maar gewoon samen samen zijn - met mijn hand op je blote billen of je lieve zachte warme buik. 'Two Lovers' mag voor mijn zijn wat op 2 februari 2002 Astor Piazzolla's 'Adios Nonino' voor Maxima was.

Het is niet de romantische herinneringen die de muziek oproept - het zijn de klanken, de toonhoogte, de vibratie van de sarod gespeeld door het muzikale studie maatje van Ravi Shankar, Ali Akbar Khan, die het kunstwerk vormen. Waar de productie de focus oplegt en die van begin tot eind boeit.

'Power of Joy' is begint vol vrolijk en opgetogen zoals de titel suggereert.

"If you practice for ten years, you may begin to please yourself, after 20 years you may become a performer and please the audience, after 30 years you may please even your guru, but you must practice for many more years before you finally become a true artist—then you may please even God."

- Ali Akbar Khan

Garden of Dreams:
1. Two Lovers [Mand]
2. Garden of Dreams [Madhu Malati]
3. The Emperor [Darbari Kanra]
4. Power of Joy [Kaushi Kanra]
5. Water Lady [Panihari]
6. India Blue [Dhani]
7. Blessings of the Heart, Pt. 1 [Iman Kalyan]
8. Blessings of the Heart, Pt. 2 [Iman Kalyan]

BBC-potret van John Lennon - en James Taylor over John Lennon

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 23:47:00 GMT

The best piece of music art: GOD

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 03:04:00 GMT

John Lennon - a concert, a biopic, a documentary and that first one

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 01:03:00 GMT

Op YouTube beschikbaar, voor zolang als het duurt. De film is echt leuk - not much more than that. Not bad at all, just fun.

Part one of a documentary of John Lennon and the Plastic Ono Band.

Below part two...

Kunst, politiek en geweld - Ali Farzat

Monkey — Thu, 25 Aug 2011 16:59:00 GMT

De Syrische cartoonist Ali Farzat

is in elkaar geslagen.

In zijn cartoons was hij de afgelopen maanden regelmatig kritisch over de Syrische president Bashar al-Assad.

De BBC meldde donderdagochtend als eerste:

“Ali Farzat, whose work is strongly critical of the government, was forced out of his car in Damascus, badly beaten and dumped at the side of the road, activists say. He is now recovering in (Razi, rg) hospital.”

Toen Farzat rond vijf uur in de ochtend van zijn atelier onderweg naar huis liep, werd hij door gemaskerde mannen overvallen op het Umayyad Plein in Oud-Damascus. Volgens berichten is er flink op los gemept en zijn baard in de fik gestoken. Het gevolg twee gebroken vingers links, rechterarm gebroken en een flink blauw oog. Ook werden tekeningen en andere persoonlijke bezittingen gestolen.

Volgens Ayad Sharbaji, een vriend van de tekenaar, zeiden de overvallers:

‘We zullen zien wat je vanaf nu nog zult tekenen. Hoe durf je jouw meesters ongehoorzaam te zijn”.

* * *

Farzat ontving in 2002 de Prins Claus Prijs. De jury gaf de volgende onderbouwing:

“Although the cartoons of Ali Farzat above all address local issues, their visual vocabulary makes them universally appealing and relevant. Farzat utilizes all that he has to hand and takes it as far as possible to create a space for social comment and debate. His pointed caricatures, published in the domestic and foreign press, inspire his readers to reach sincere interpretations of their daily lives and to consider politics, economics, and society from new angles.”

Op de website van de Guardian staat een klein portfolio met van Ali Farzat's werk. Op de Creative Syria website stonden vandaag nog enkele cartoons van Ali Farzat.

Hieronder een (veel te snelle) presentatie van de cartoons van Ali Farzat.

Hieronder toegang tot het animatie werk van Ali Farzat. Klasse!

Ryan Adams nieuwste werk

Monkey — Thu, 25 Aug 2011 00:32:00 GMT

Ik luister liever naar de briljante verrassingen van Pet Sounds, dan naar de zoveelste singer-songwriter, die vecht met opgroeien en gevoelens. Het lullige is dat er bijna geen andere muziek populair is. Pure straight rock 'n roll hoor ik niet en sociaal bewogen poezie in songs is even zeldzaam. Het ergste is als de zanger of zangeres de hard stevige schoonheid van Joan Armatrading mist, en wel een lichte country-hicky traan in de stem tovert of tenminste suggereert zoals Ryan Adams in zijn nieuwste werk doet.

Toch kan ik het niet laten om naar 'Ashes & Fire' van Ryan Adams te luisteren...

muzikaal geworteld in oud geluid - analoog opgenomen, Glynn Johns producer, etc.

Lucky Now by ryanadams