De ideale dag

Lopersgezwets 2011 #48 Te laat op voor een 5K race

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 03:28:00 GMT

eerste versie:14-11-2011

laatste:14-11-2011

te laat op

een telefoontje doe ik met de gedachte zo weer in bed te liggen

de zon schijnt

binnen

en buiten het dekbed is het koud

wat heerlijk - ik adem gemakkelijk en droom

'ik kom je halen'

toch lopen

niet lui zijn

lekker buiten

en erbij zijn als Johan een pr loopt

ik zeg 'ja'

nu heeft hij te weinig tijd voor inlopen

hoeveel is nodig voor een pr op de 15K?

in de auto zit ik krap en het zweet breekt me uit

hellup!de verwarming staat aan

de stoel staat maximaal naar voren

achterin ligt een mountainbike in de weg

marktplaats.nl: kinderkleren, hardloopspullen, en nu een fiets

bij het eerste stoplicht spring ik er uit

na een paar kilometer zit ik lekker

knabbel een banaantje

drink water

goede en mooie muziek klinkt uit de krakende speakers

jammer die ongeïnspireerde Eric Clapton

hopeloos in de war en verslaafd aan Patty en heroïne

maakte hij mooie stukken als Layla

wat een passie en verlangen

ik kwam nooit verder dan een ballade op straat voor haar deur

we lopen naar de atletiekbaan

het is druk

het is koud

het is grauw

inlopen – een beetje en vooral te weinig

in het voorste startvak staat Johan, nog even toeroepen…

ik ga rustig van start

lekker om veel mensen in te halen

eerst medelopers

daarna langzame 10K lopers

een enkeling haalt mij in

na 750 meter loop ik achter een dame

lekker tempo

ze loopt mooi en soepel

goed getrainde recreant

gedachte glijden weg van hardlopen

billen - mijn hardloopverslaving

tempo blijft goed

ik heb de neiging om harder te willen gaan

indicatie dat het tempo goed is

niet versnellen dus, gewoon volhouden

weg met die billen uit mijn hoofd

chaos vooruit

veel publiek, een paar bochten, een hobbel, een tunneltje

dreigende file

ik demarreer

laveer en loop haar en anderen voorbij

nu volhouden

lijk iets sneller dan voorheen

of?

Na honderd meter hoor ik de schoenen van een ander

niet om kijken

zij?

dan komt ze naast me

vastberadenheid

samen doorgaan

ik kan de kop houden

zij jaagt me op

da's lekker

ik houd tempo vast of versnel iets

soms lijkt ze dichtbij dan weer verder weg

na een rotonde ga ik links waar ik rechts moet

binnen drie meter gecorrigeerd

de bewegingsfout kost tijd en kracht

ik verlies tempo en kracht

zij maakt de fout net niet

gaat door en verdwijnt

zelfmedelijden grijpt de geboden kans

beginnende puber, Jeffrey de Leeuw, loopt mij ook nog voorbij – leuk

laatste halve ronde

namen en nummers worden omgeroepen

ik wil ook two seconds of fame

net onder de 23 minuten

na de finish komt ze naar me toe

we kletsen wat over tijd, mijn fout en het lekkere lopen

bedanken elkaar voor het kopwerk

marathon liefhebbers zijn wij niet

het praten gaat te gemakkelijk

snel hersteld

te snel?

even later ontmoet ik een oud-collega

dertig jaar geleden is het al

sympathiek mens – leuke ontmoeting

te kort

toch wat zaken om over na te denken

verdomme ik weet zijn naam niet eens

mijn naam werd omgeroepen

die van hem niet…

Johan kan nog flink versnellen

geen pr

we wachten niet op zijn gewonnen prijzen

Ex wil sleutels en auto

mooie stem heeft ze trouwens

de voice-o-fiel in mij registreert en oordeelt

die ene stem is weg

voor altijd in mijn hoofd

op weg terug in de auto

overal zon

'gooi mij er maar ergens uit'

de ex wacht, dat is altijd vervelend

ik ga wel met de trein verder

Schiphol? Haarlem?

en loop dan naar huis

uiteindelijk 4K van de afslag Badhoevedorp A9 naar huis hardgelopen

’s middags val ik in slaap tot het donker is

daarna kijk ik Tomorrow Never Knows Dies

volgens lijstjes één van de betere Bond films

zaterdag was de Heineken ontvoering uitverkocht

voetbal verliest mijn interesse

het onzinnige geklets over de euro, de neuro en rampen

nederlandse media zijn gek geworden

vertel de waarheid en de feiten, de cijfers

verlies ik het contact met het geklets op straat en in de media

alsof de aankomende 10 jaar recessie iets te maken heeft met deze crises

werken gaat ook al niet meer over met andere mensen samenwerken

vreemde wereld

of ben ik zo vreemd?

ik heb een probleem

morgen weer te laat op.

No words for my love - nog een ideale dag

Monkey — Fri, 19 Aug 2011 10:39:00 GMT

andere ideale dag berichten

Een ideale dag voor mij is zon, koelte, beetje wind, glinsterend vochtig gras, kleine plantjes bloemetjes, en plekjes uit de wind, in de zon, waar je heerlijk kan wegkruipen en een boek lezen of mijmeren over wat mooi, fijn en lief is.

En dan, na en uurtje of twee heerlijk wandelen en een beetje klauteren, kom je vrienden tegen - of je lief om even te kletsen. Geen facebook, twitter of sms, even simpel oog- en fysiek menselijk contact. Kletsen met een heerlijk verzadigd en gelukkig gevoel - zonder een glas op een terras, maar eten en fles uit de tas, met de rug tegen een rots of een muur.

Geroezemoes om je heen...

overal romantisch gelukkig en gezond.

of samen bloot in een duinpan, door het helmgras kijken naar de havenpier.

Ideale dag - for better or for worse

Monkey — Fri, 12 Aug 2011 00:14:00 GMT

andere ideale dag berichten

Parfum!

Afgelopen weekeinde schreef ik over Oui van Lançome. Vandaag over Chanel. Als man schrijven over parfum? Ja, waarom eigenlijk niet? Mijn ideale shop-moment is niet een middagje Bijenkorf in Amsterdam bezoeken en bij alle merkbalies op de begane grond geurtjes en crèmetjes uitproberen. Ik heb een mannen perspectief. Het gaat om wat de parfum verhult of verleidt. Als hetero gaat het mij bij parfum toch om de vrouw - haar lichaam, haar persoonlijkheid, de stem die bij de geur hoort. Het beeld van geluk en erotiek dat parfum kan oproepen. Denk aan The Scent of a Woman – een goed verhaal, knap gespeeld door Al Pacino.

Woensdagavond, na een lastige en zwaar lopende training, rende ik door de motregen terug naar het station. Op de trap liep ik achter haar. Tenger lijf, grappige krullen, lang haar en toch niet. Ze leek zo jong dat ze wellicht nog een beugel had en toch zo'n geur?! Wow!

Die geur die ken ik, of… nee, misschien toch niet. Jawel, zeker weten.

Ik zeg haar hoe heerlijk de parfum ruikt.

Zeggen dat haar lichaam heerlijk ruikt vat ze wellicht op als botte verbale aanranding. Kan dus beter mijn kop houden. De waarheid mag niet altijd in het openbaar. Ligt een beetje gevoelig. Subtiele voorzichtigheid is gewenst. Degene die er wel tegen kunnen zijn soms van zichzelf al te bonkig. Met een boog omheen lopen, jongens. ver weg vandaan blijven. Don’t ever consider, don't even dream of it, unless of course you are looking for a bossy gal, in bed or at home.

Ze bloosde en lachte tegelijk. Goed ingeschat, pffff. “Welke is het?”

“Chanel.”

Spontaan komen verloren gewaande herinneringen aan Chanel No.5 boven.

Ik zei: “Oh ja”, meer tegen mijn eigen dierbare herinneringen, dan tegen haar.

Alert en blijkbaar gesterkt, door mijn, in haar hoofd als een compliment opgevatte, opmerking, vraagt zij: “Nou, welke dan?”

“De enige die ik ken is ‘No.5’.”

Zij vertelt welke het wel is – ik let niet op. Automerken en modellen onthoud ik niet, merken en modellen van hardloopschoenen ook niet. Parfum-namen? Vergeet het maar.

De geur van Chanel No.5 is verbonden met wie en wat ik dacht dat echte liefde voor altijd was. Associaties aan gezinsleven, aan kracht en lachen, aan water, werk en kinderen, en al die andere leuke mooie dingen – die typisch voor de negentiger jaren waren en ook nu nog bij eind-dertig-begin-veertig-jaar-oud-zijn horen. Langzaam ging het naar de kloten.

En toen spatte het uit elkaar.

* * *

Aan de keukentafel typ ik dit verhaaltje. Als ik nadenk, of aan haar denk, leg ik mijn hoofd schuin in mijn linkerhand en ruik ik een mengsel van Chanel en Minneola. Een lach, een kutgevoel, teleurstelling, en bescheidenheid – een mix – wat is het leven mooi.

De binnenkant van mijn hand ruikt naar Minneola. Een vrucht met een smaak en textuur die een mix lijkt van een mandarijn, een grapefruit en een sinaasappel. Schilt makkelijk en ik heb er net één in kleine stukjes door fruitsalade gemengd.

Recipe of the never-ending fruitsalad:

restje van een vorige flinke fruitsalade met aardbeien, bessen, nectarines,

aanvullen met anderhalve rijpe banaan, een minneola, twee perziken, 1/3 Cantaloup meloen en een flinke scheut vers bosvruchtensap.

Op de buitenkant van mijn hand ruik ik Chanel Coco Mademoiselle. Klasse, elegantie, dominant, ongelofelijk aantrekkelijk.

Vanmiddag vlak voor het weggaan, dacht zij blijkbaar aan datgene waardoor ze me ontmoette: dit blog met zoveel woorden over het menselijke, het sensuele en pijnlijke en mooie o.a. naar aanleiding van de achterkantjes van Silvester Peperkamp. Nee nee, niet de vrouw op het station. Ook niet die van Oui Lançome, nee, die ander. Aan mijn recente verhaaltje over Oui Lançome dacht ze waarschijnlijk ook. Met uitdagende stem maakte zij mij bewust van haar Chanel. Ze spuit het onder mijn openstaande overhemd, op mijn borstbeen en op de hand.

Markering!? Spannend en het is ook lekker. Wat is lekker - de gedachte aan 'markering'?

Als man wil ik niet jouw parfum, gij nederlandse vrouwe. Jouw eigen geur. Jouw zweet, jouw haar, je oksels, je billen, je hele lichaam – je handen en alle geuren kleuren en smaken. Dat is wat ik wil. Parfum is de buitenkant… een heerlijke herldere verleidende afleiding. Moet de verpakking mij verleiden? Of verberg je je speels achter je parfum? Of is je geur een deur die open maakt?

Voor mij is een goede parfum een Sirenenkoor. It makes it easier to come by.

Chanel Coco Mademoiselle, mmm let’s talk about it.

So you wanna be classy, sophisticated and down right elegant?

De eerste indruk nadat de beneveling met Chanel Coco Mademoiselle, is ‘jeetje, wat sterk’. Te sterk? Overweldigend. Dat is ook wat ik wil.

Overweldig me – maar neem me mee - take me home. Thuiskomen? Thuis? Haar woorden - mijn woorden.

Dan ebt de piek van de geur weg. Met de handen voor mijn gezicht verberg ik het verlies van 'thuis', en er ontstaat een ‘mooie’ muskus, een kruidige geur. Niet subtiel, wel machtig prachtig krachtig.

Volgens een deskundige parfum recensent blijft de geur van Chanel Coco Mademoiselle lang hangen:

You will need to be careful of how much you apply - it is a powerful scent and it lasts forever.

Mazzel - vanmiddag goed gedoucht en schone kleren aangetrokken. De komende dagen niet dus, en hetzelfde kloffie hou ik aan.

In zijn ‘The Enchantress of Florence’ schrijft Salman Rusdie over het gebruik van geur. Om in Fatehpur Sikri, de grote Mogoelse machthebber Akbar vredig te stemmen eingelijk te verleiden tot het geloven van het verhaal zonder de boodschapper te vermoorden. Terwijl het verhaal is verschrikkelijk is en Akbar wil het wellicht niet horen, maar toch eigenlijk toch ook weer wel.

Ze liet haar geur op mij achter. Ik ben gevangene van haar geur.

. . . it’s hers and the minneola is mine. Ik eet al een dag of drie minneola’s. Super lekker, het sap loopt langs mijn kin, druppels vallen op mijn 'vanish' witte overhemd.

Verdomme, nou moet ik het toch wassen.

Misschien binnenkort op vrijdagmiddag nog wat verse geursporen halen, ik ben vrijwillig gevangene.

Langzaam sterven in Nederland

Monkey — Mon, 07 Mar 2011 16:26:00 GMT

andere ideale dag berichten

Ik ga ergens in Osdorp verblijven. Wonen is een te groot woord. Het is de bedoeling dat ik deze week weer in de GBA besta. Vanochtend sms-te ik: “Vlakbij een AH XL”.

Wat is daar nou het voordeel van? In de Jordaan zitten kleine Albert Hein winkels. Het assortiment belabberd, de service slecht, de prijzen hoog en de kwaliteit middelmaitg. Tja, de Noordermarkt op zaterdag heeft lekkerder spullen, maar duurder en de prijs-kwaliteitsverhouding is er volstrekt zoek. trouwens die baasjes liegen zich een apezuur over de kraliteit ens maak va hun spulletjes. Toch zo nu en dan wat lekkers halen. Maar mensen die zeuren over geld en toch daar inkopen doen, die missen iets. Het voordeel van een grotere AH is dat op verschillende tijdstippen van de dag, allerlei vers artikelen met 35% in de schappen liggen. Mijn favoriete artikelen: heerlijke vis, zuivel en vruchtesappen. Zo heb ik de illusie dat ik goedkoper af ben.

Nu lees ik vanmiddag een pracht column van Sanne Rooseboom in DePers, die heet “Langzame Vinex-dood.”

Ik ga ook naar de Albert Heijn, natuurlijk ga ik. Je moet toch wat met je leven. Vanavond eet ik mango’s, net als buitenproportioneel veel van de Vinexbewoners hier in de buurt. De eetrijpe mango’s zijn namelijk in de aanbieding en staan in grote bakken voor de ingang. Met de bonuskaart. Als Albert Heijn de loodsnoepjes uit Tsjernobyl in een grote mand bij de komkommers zou zetten, twee halen één betalen, zouden we daar met z’n allen op zuigen vanavond.

Naast de mango’s staan de bloemen. Die koop ik, want ze zijn zo mooi kleurig en de wereld is zo grijs en alles is in verval. Als je er twee koopt, krijg je korting met de bonuskaart. Dus twee bosjes rozen gewikkeld in plastic ritselpapier in mijn mandje. Het mandje kan ik achter me aan trekken met een lang, donkerblauw handvat. Je ziet eruit als Jack Nicholson na de lobotomie, maar het is toch lekker handig.

Binnen in de winkel kun je gratis eten. Dat doe ik graag. Vinexbewoners maken er geen misbruik van, daarom staan er blokjes kaas op de kaasbalie, stukjes leverworst in een creamcheesewrap bij de vleeswaren, en kun je boterkoek proeven bij het brood.

Aja ze heeft wel gelijk, over die Albert Heijn dan. Want een vinex-wijk, daar kun je pas leven. Vrouwen willen experimenteren... mannen zijn in de stress, iedereen doet aardig, maar achter die ogen rust de PVV, de behoefte aan spanning en genot - sex. Een bi-sexuale manische meid, kan zich er altijd uitleven.

Net voordat ik voor het eerst naar de AH XL ga, ben ik door Sanne Rooseboom gered - op mijn gedrag gewezen. Maar het idee dat Osdorp een Vinex wijk zou zijn. Qua inrichting is het een ramp, dat wel.

Wie weet wordt ik in het hol waar Marcouch is weggestuurd wel politiek actief. Nog zo'n illusie. Johan Fretz schreef in zijn column Beat The Week, vandaag een prachtig stukkie over de afgelopen verkiezingen en zijn reactie op mijn kritiek op zijn in mijn ogen te vrijblijvende progressief liberale Groen Links geluid.

Hij schreef:

Op deze website is mij de afgelopen weken wel eens verweten dat ik alleen maar op zoek zou zijn naar mooiere praatjes, dat sociaalliberalisme een manier is om te zeggen 'Ik ben geen socialist, alleen ik wil niet zo egocentrisch klinken'. Dat mag. Maar ik geloof in die sociaalliberale koers. Omdat ik ervan overtuigd ben dat je moet investeren in de gemeenschap, maar wel om iedereen mens tot individuele ontplooiing te stimuleren.

Ik ben nu vijfentwintig, ik ben Johannes Daniel Christophorus Fretz, zoon van Jan Fretz, een blanke Hagenees en Virginia Brouwn, een Surinaamse negerin. Opgegroeid in Dordrecht en Almere. We hadden het er bij lange na niet breed, maar het was een warm thuis. Ik denk dat ik daar heb geleerd dat het wel degelijk uitmaakt of woorden je raken, dat het van groot belang is dat ieder mens geïnspireerd wordt om het beste uit zichzelf te halen en zijn dromen te verwezenlijken, dat we ondanks al onze verschillen in opvattingen uiteindelijk allemaal op zoek zijn naar liefde, vervulling en erkenning.

Nu ik net afgestudeerd ben en overal en nergens mag gaan optreden, bezig ben mijn eigen jongensdroom te verwezenlijken, maar daar nog lang geen (goede) boterham mee verdien, laat ik mij dan ook zeker niet vertellen dat mijn geloof in sociaalliberalisme gewoon een hip jeugdig concept is om de eigen welvaart veilig te stellen. Natuurlijk, ik ben jong en het is voor mij nu nog een pril en abstract idee, maar het komt voort uit een diepgeworteld verlangen naar een respectvolle en constructieve samenwerking tussen gelijkgestemden en andersdenkenden.

Ik laat me door de kritische commentaren erop dan ook niet ontmoedigen, maar juist prikkelen er zelf de komende jaren een meer concrete invulling aan te geven. Ik ga vooral mooie voorstellingen maken, muziek, boeken, films. Maar ondertussen blijf ik kijken naar Het Binnenhof en hoop ik dat progressieve partijen samen tot een nieuwe brede beweging komen, dat er een nieuw geluid aan zal zwellen, dat recht doet aan de duurzame en sociale oplossingen die ook ik zeker voorsta. En wie weet, als ik straks vijfenveertig ben en beter weet wat ik nou bedoel met dat sociaalliberalisme, stap ik zelf op een zeepkist en beweeg ik voorwaarts naar de hofstad om de daad bij het woord te voegen.

Fantastsich... grag meer van dat soort jonge actieve mensen. dan wordt ik met vertrouwen oud en hulpeloos in mijn pis-luier, of op zoek naar die pil, om sneller te sterven dan langzaam uitdoven, wat nog steeds moet in Nederland, en dat begint misschien inderdaad wel bij de 35% korting op de niet meer verse artikelen bij de AH XL.

Nu maar weer genieten van de zon - en misschien toch niet sterven, door hardlopen en bij de lokale turkse supermarkt mijn spullen kopen!

Ik lees...

Monkey — Wed, 02 Mar 2011 09:00:00 GMT

Ik lees:

Engel. 1977. The Need for a New Medical model: A Challenge for Biomedicine, Science.

Borrell-Carrió, F., et al. 2004. “The Biopsychosocial Model 25 Years Later: Principles, Practice, and Scientific Inquiry”. ‘Annals of family Medicine’, VOL.2, #6, pp.576-82.

Fava, Giovanni A. and Sonino, Nicoletta. 2008. “The Biopsychosocial Model Thirty Years Later.” ‘Psychotherapy Psychosomatics’, VOL.77 pp.1–2

Kontos, Nicholas. 2011 “Perspective: Biomedicine—Menace or Straw Man? Reexamining the Biopsychosocial Argument”. ‘Academic Medicine’, VOL.86, #4.

McLaren, Niall. 1998. “A critical review of the biopsychosocial model”. ‘Australian and New Zealand Journal of Psychiatry’, VOL.32. pp.86-92

Bertalanffy. 1950. An Outline of General System Theory.

John Holland. 1999. Emergence, from chaos to order.

Jevgeni Zamjatin. 1921. WIJ. (een heel rare titel, die eigenlijk ‚MIJ’ moet zijn.)

Auke van der Woude. 2010. Koninkrijk vol Sloppen, Achterbuurten en vuil in de negentiende eeuw.

Clare W. Graves. 2005. The Never Ending Quest, Clare W. Graves explores human nature. Editors Chris Cowan and Natasha Todorovic.

Henrich, et al. 2010. The Weirdest People in the World? Behavioral and Brain Sciences. An extensive article with lots of comments an responses to first reactions.

en schrijf aan twee artikelen:

1. A review of the [A-N] Level of Existence in Clare W. Graves’s ECLET.

2. ECLET and Brain research – A wedding proposal from Spiral Dynamics® to Neuroscience.

Vogels tellen

Monkey — Sat, 22 Jan 2011 11:21:00 GMT

andere ideale dag berichten

Vanochtend na het stofzuigen, even spieken op de TV wanneer de afdaling in Kitzbuehel begint. Bij bij de niets-nieuwsberichten staat dat dit weekeinde vogelliefhebbers vliegende wezens die in de tuin landen gaan tellen en dat aan elkaar doorgeven.

Oh, werd ik daarom vannacht wakker van de vogels, in Zoetermeer. Dat is trouwens wel lang geleden dat ik van of met vogelgeluiden wakker werd.

Raar is dat, het maakte blij en vrolijk. Ik mis het. Wat mis je?

Intussen tel ik al vijftien minuten en heb ik slechts één vogel gezien.

Straks heerlijk sliptong eten. Niet die half zure niet gare rotzooi, maar heerlijk in de roomboter gebakken. Prachtige worteltjes erbij en een paar kruimige aardappelen, plus het schaarse glas witte wijn.

Dierenmishandelaar!?

Endlich wieder

Monkey — Sat, 31 Jul 2010 11:30:00 GMT

andere ideale dag berichten

Na regen komt zonneschijn, dat is wat zo fijn is. Gisteren was het een prachtige dag, lekker hardgelopen, vandaag zwaar bewolkt regenachtig en kouwig.

In de Alpen was het de afgelopen dagen bar slecht weer. Veel regen en wind. Uiteindelijk kwam met noordenwind ook de kou in de bergen, waar hoog lichte sneeuw viel. Sneeuw, die vandaag oude sneeuw en gletsjers boven de 2600mtr prachtig wit kleuren. Op andere plaatsen zal in de Oostenrijkse Alpen een poederachtig wit over de gras en rotsen liggen.

Het ideale visuele cliché, voor zolang als het duurt.

Ben je op vakantie in de bergen dan is dit het moment om omhoog te rijden, naar de hoogste passen en van de uitzichten te genieten. Of je had vanochtend heel vroeg moeten opstaan om te gaan wandelen. Wandelen, kijken en voelen... gezond en gelukkig. Hieronder de beelden van de Grossglockner pas in de Oostenrijkse Alpen. Altijd een mooie plek. Niet vergeten te wandelen en op stille plekjes te gaan zitten. Blijf desnoods overnachten op het GlocknerHaus of WallackHaus.

Het bovenste beeld laat in de verte de Grossglockner zien, met rechts daarnaast het Sonnwelleck en dan de Fuscherkarkopf. Het onderste beeld is ook vanaf Fuscher Toerl, nu richting het dal warin op verschillende hoogten nog koude zwaar beladen regenwolken hangen maar waar boven uit de besneeuwde kam van de Klockerin en het Grosses Wiesbachhorn pronkt.

De lucht is fris en koud en vooral gezond schoon. Een jasje aan omdat het misschien toch te koud is, maar met een Icebreaker en t-shirt is dit puur genieten. De kleding van mensen is net iets teveel saai schreeuwerig rood en geel.

Dit zijn dagen om uren rond te wandelen en van de heldere kleuren te genieten, misschien wat te hard. Zoals hieronder bij de Kuersingerhuette waar de zon en de schone witte sneeuw de ogen verblind.

Dit is de natuur op zijn mooist en mijn lichaam op zijn best.

Geen Bram!

Schöne Landschaften

Monkey — Mon, 05 Oct 2009 10:43:00 GMT

andere ideale dag berichten

Bilder von Heute

Fuscherkarkopf Nordseite, vom Fuschertoerl

Hochrindl bei Deutsch-Griffen, Mitte Kaernten

Heidialm oberhalb von Bad Kleinkirchheim (Kaernten)

Gasteinertal im Morgennebel - 1

Gasteinertal im Morgennebel - 2

Galsterbergeralm in der Frueh

Hinter die Lienzerhütte um die Mittagstunde

Hardlopen en gewicht #3 Lopersgezwets 2009

Monkey — Sat, 13 Jun 2009 21:27:00 GMT

andere ideale dag berichten

Ah wel hé, een kleine vergipsing gisteren. Niets geen 89 kilo schoon aan de haak. Dat was wel wat meer met kleertjes erbij. Vandaag gaf de weegschaal na een trainingssessie maar voor de sauna 87,9 kilo aan.

Vandaag hetzelfde soort programma als gisteren. Echter maar één keer en zwaarder.

3 keer ruim twintig minuten. Met loopsnelheden van twee keer twee minuten 10kmh. Sloom lijkt dat wel, maar het is wel echt pittig vergeleken met gisteren. Tevens de hartslag regelmatig boven de 160hpm en drie keer boven 170hpm. Al met al goed dat ik vandaag maar één training heb gedaan.

Ik voel de buitenkant knie, linkerbeen, de standaard blessure zonder compenserende zolen. En na de sauna was ik ook deze keer stuk. Weer bijna twee volle sessies acher elkaar gedaan. Nu ben ik wel moe.

Morgenochtend nog een keer - een lichtere training, en dan naar de Pilates.

Andere afleveringen in 'Hardlopen en gewicht - Lopersgezwets 2009' hier.

Ooooooh, bergen en zon (1)

Monkey — Thu, 03 Apr 2008 15:16:00 GMT

andere ideale dag berichten

Genieten!

Bron: Hochstein Hütte