Reading or Listening NOW!

Lief is weg. Hoe vergeet je hem of haar?

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 15:43:00 GMT

Love is gone - the trouble of forgetting him/her,

using Buddy Holly and Dylan's 'Simple Twist of Fate'

Lief is weg en hoe vergeet je haar of hem? Het is een thema dat geliefd blijft en blijkt uit de bezoekscijfers aan specifieke berichten op dit blog.

Hoe raak je uit het verdriet, de pijn, de verwarring? Drank, schreeuwen, huilen, slapen, hardlopen, filmpje pakken, rationeel doen, praat-therapie, REM? Wat zal het voor jou zijn?

Met liefdesleed als thema of inspiratie is prachtige kunst gemaakt. Het bekendste en meest aansprekende werk met liefdesleed als thema komt uit de muziek - muziek waar gezongen tekst en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: 'songs'.

Ik herinner mij de meest desastreuze momenten in mijn leven midden jaren negentig. Urenlang luisterde ik naar muziek... schreef verhalen en gedichten... Er waren toen al genoeg songs en albums verkrijgbaar die het thema aangrijpend en toegankelijk uitvlooiden. Schriften vol teksten en tekeningen en knipsels lagen door het huis verspreid. Muziek helpt...

* * *

Bob Dylan maakte ooit 'Blood On The Tracks', een album met als thema 'het kapot gaan van relaties'. Hij toont hoe veel venijn, dedain en negativisme in het opbreken van relaties gaat zitten. Op 'Blood On The Tracks' is zijn eigen gebroken relatie de belangrijkste bron van inspiratie. Zo sterk was de gelijkenis met de eigen situatie dat zijn zoon Jakob jaren later bevestigde dat hij in verschillende songs de strijd tussen zijn vader en moeder herkende.

Dylan toonde in interviews over 'Blood On The Tracks' overigens wel zijn onmiskenbaar onbenul over het emotionele leven van mensen - en dus ook zijn publiek. Bekend is zijn uitspraak dat hij niet begreep dat mensen 'Blood On the Tracks' zo konden omarmen (mijn woorden), het is volgens hem een plaat vol pijn. Daar is niets moois aan. Ik vrees dat Dylan niet in staat is in zijn werk iets te doen met de psychologische betekenis van liefde - van samen zijn, en het tegenovergestelde 'verlating'? Dylan lijkt niet in staat om liefdesperikelen op een 'speelse' maar indringende manier een plek te geven. Zijn fans zien dat als een compliment. Volgens Dylan-adepten gaf hij de serieuze onderwerpen een plaats in popmuziek. Dat is volgens hen zijn grote verdienste.

Buddy Holly was een inspiratie bron voor de puberende pre-Bob Dylan Zimmermann. In zijn latere werk neemt Dylan liefde en relaties serieus. Zijn sarcasme wordt gewaardeerd. Liefde is een serieus onderwerp, Dylan zingt over liefde met ontzag en eerbied. De humor ontbreekt. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. Bij Holly, is liefde een experiment dat je aangaat en waar je van kan leren, zelfs al doet het pijn.

Buddy Holly speelt in zijn werk wel met 'liefdesperikelen', en wisselt soepeltjes tussen onbevangen experimenterende tiener en pure weloverwogen fysieke lust. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. De impliciete seksualiteit in 'Well All Right' is subtiel maar helder. Holly laat de toonhoogte zakken als hij “We’ll live and love with all our might” hij meent het - dit is serieus. We gaan niet een beetje zoenen op de achterbank van de auto, dit wordt heftig. In 'It’s So Easy' gromt Holly de ene seconde en kroelt en kraait als een puber in de volgende - hij toont de flinterdunne lijn tussen tienerliefde en ongeremde machtige fysieke lust. Een dynamiek, een plezier en optimisme over liefde dat in vrijwel al het werk van Dylan ontbreekt.

Als het over liefde en realties gaat ontbeert Dylan's werk ook zichzelf relativerende humor. Hij toont op 'Blood On The Tracks' de neiging de ander de schuld te geven van relatie-ellende. 'Like A Rolling Stone' wordt geacht een meesterwerk te zijn - het is close. Het bevat al het negatieve venijn dat zo typisch is voor Dylan in velerlei opzichten. Kijk naar de Dylan in 'Don't look Back' luister naar 'Idiot Wind'. Het werk van de artiest blijkt op zijn best als hij zijn ware aard niet versluierd. Reflectie op eigen gedrag lijkt afwezig in Dylan's werk. Zijn ongeëmancipeerde religieus geïnspireerd seksisme in 'Sister' blijft meestal onbenoemd. Hij claimt het recht op warmte - op seks. Dylan deelt met ons wel zijn oordelen over anderen. Hij vergeet zijn eigen wangedrag, zijn eigen explosies, zijn menselijke zwaktes.

We krijgen allemaal weleens een woedeaanval. Er gebeurt iets en niet voor het eerst, en als een bliksem bij onbewolkt weer wil je alleen nog maar dat de ander nadeel ervaart of nu direct en volledig naar jou luistert. Even ben je totaal onredelijk - en wellicht woest. Vlak daarna zakt alles weer uit je weg en onder het verzamelen van de kopjes en een bosje bloemen probeer je je blazoen te zuiveren.

Niets menselijks is ons vreemd. Dylan ontkent het en negeert dit aspect in zijn werk.

* * *

Wat heb je aan een plaat als je vriendje net weg is of jij bij hem bent weg gegaan. Als zij weg is of je haar verlaten hebt omdat ze je bedrogen heeft. Heb je dan de kracht om te luisteren naar Bob Dylan, Peter Gabriel, Phil Collins, etc.?

Nee. Vertwijfeld zit je waarschijnlijk achter je pc en zoekt op internet, leest en kijkt. Stiekem op zoek naar het laatste nieuws over haar of hem? Op welk feestje is hij/zij nu? Staan er vakantie foto's? Nieuwe baan? Nieuw lief?

Klootzak, kutwijf...

Schelden, doet geen zeer en het helpt geen zier. Het doet de ander geen zeer en het is nog maar de vraag of het lekker is om je zo af te reageren. Welke hormonen en andere stoffen komen in je fysieke systeem vrij? Welke schade wordt aangericht? Ach, quasi rationeel cynisch doen als defenise, heeft ook geen zin - als je al gelooft in letterlijk ziekmakende gedachten dan is rationeel gelijkhebberige destructief cynisme een prachtige manier van zelfvernietiging. OK, dat is ook maar een geloof. Restje van calvinistisch christelijk geloof? Fouten maken is een zonde. Zonde maakt ziek. God straft?

Zoekend op internet omdat een boek lezen niet helpt of niet gaat? Vrienden en vriendinnen hebben geen tijd om samen een saunaatje, of filmpje te pakken.

Hoeveel gelijkgestemden vindt jij op internet? Hoe doen anderen het vergeten van hun lief. Hoe komen zij van de herinnering af? Hoe worden zij weer blij? Je wilt wel blij worden, weer gelukkig woden, maar je wilt helemaal niet de herinnering af. Je wilt gelukkig zijn met hem of haar. Dat is wat je zou willen kunnen of mogen.

Dat gevoel van verloren, kapotte liefde, van eenzaamheid en verlaten worden gaat diep en ook in China kennen ze het. Wij kiezen politiek voor eenzaamheid en autonomie, maar wat willen we graag in de ogen van andere goed en geliefd zijn. Samenleven is nog altijd gezonder en gelukkiger makend dan solo vingeren, rukken, huilen, zeuren, zeiken en klagen of je dood, dik en vet richting obesitas, diabetes en kanker vreten.

Iedereen snapt dat je kan treuren over een liefde die lang duurde, waar je alles voor gedaan hebt. Waar je zelfs nieuwe liefde en bewonderaars voor hebt weggestuurd. Je gezin, de welvaart, de vrienden... de jaren dat je al samen was waren belangrijker dan die handen van hem zijn stem, zijn onzin, gezeur zijn liefde, zijn tranen, zijn lach... zijn vreemde leven...

Nee, ik blijf bij mijn man... terwijl hij rondneukt, bedriegen tot een kunst verheven heeft, zelf roept dat hij weg wil, jij in paniek... en hij de volgende ochtend op zijn knietjes terug kruipen en als vijftiger zichzelf en jou bedriegen dat hij na vijftig jaar zijn gedrag en persoonlijkheid gaat veranderen.

Infantiel en emotioneel debiel...

* * *

Wellicht is het een bewijs van echte liefde dat je lang treurt over iets dat waardevol was. Of wellicht wordt die relatie waardevoller door de treurnis na afloop.

Een one-night stand kent dat probleem niet. Over een one-night stand die niets is geworden zeur en treur je niet.

Zeggen ze.

Ik heb one-night stands eigenlijk nooit gedaan. Nooit gedurfd. Een one-night stand geeft mij de zekerheid dat zij met haar hoofd ergens anders is dan waar ik ben. Daar kan ik niet tegen. Mijn gevoelens gaan dan over iets anders dan de hare. Ik wil samen de werkelijkheid delen - versmelten en toch groots en klein jezelf zijn. One-night stands zijn gedeelde paradoxale eenzaamheid.

Zelf ben ik trouwens één grote paradox. Als iemand zegt dat ze in de seks ontdekken dat ze van je houden heb ik wantrouwen. Niets zo erg als na het orgasme en uithijgen omhelst worden en in je oor fluisteren 'ik hou van je', terwijl zij dat in het dagelijks leven niet kan of wilt laten blijken of niet weet hoe ze het moet vormgeven.

Ja verdomme, dan ik ben skeptisch... die hormonen cocktails van het vrijen zijn heerlijk... geven gedachten en gevoelens die fijn en nuttig zijn...

maar ik wil er niet in geloven - en toch

to build a love that lasts we need more than the sighed erotic 'I love you'.

Dylan zong op Blood On The Tracks over toevallige one-night stands of het toevallige bezoek aan een prostitue in Simple Twist of Fate...

Wat is beter, geen pijn lijden van een opgebouwde liefde die kapot gaat, of helemaal geen liefde? Of is veronderstelde eenzijdige liefde nog erger dan geen liefde? Is het eenzame verlangen stom, belachelijk, pijnlijk, pathetisch, zielig... meelijwekkend?

Gebroken hart momenten zijn ingrijpend en lijken alles omvattend. daar wil je vanaf. je wilt weer normaal leven. Het drama van de liefde is dat grootse en meeslepende liefde die kapot is pijn doet, maar ook dat ene vluchtige moment dat je haar zag of tegen kwam en onvervuld blijft kan pijn doen.

Voordat ik puberde zag ik een meisje op het podium tijdens een uitvoeringsavond van de plaatselijke muziekschool, waar mijn zus les had... ik ben jaren veliefd geweest op haar. Ik wist het zker. Zij heeft mij nooit gezien - denk ik.

Vlak voordat ik verhuisde op mijn twaalfde was ik een paar weken verliefd op een meisje in de straat... haar geur ken ik nog...

In American Grafitti heeft Richard Dreyfuss as Curt Henderson ook zo'n ontmoeting. Een prachtige blonde vrouw (of toch een prostituée?) het drijft hem naar Wolfman Jack, dè deejay van vijftiger en zestiger jaren radio.

Vluchtige momenten en ontmoetingen die eindigen in het niet willen of kunnen vergeten van hem of haar kunnen grote impact hebben. Stil vernietigend wanhopig makende momenten. Er zijn geen feiten en datums, geen feesten, etentjes maar een simpel voorbeeld van hoe je hart en denken fluisterend wordt verscheurd door een kort niemandallig moment.

Dylan noemt dit een “a simple twist of fate” en Tony Ling recenseert en bespreekt de song hier. Ik ga in dit bericht met Tony's tekst vandoor... zoals Dylan gedichten en foto's steelt en er copyright op claimt.

“and forgot about a simple twist of fate” is een heerlijke vondst, wat betekent het in de liefde, en nu schrijf ik net als Tony, mijn woorden als man. Een man die niet zonder een geliefde wil of kan. Wat betekent “and forgot about a simple twist of fate”?

In Dylan's song is de man gedoemd om voor altijd aan haar te denken. De herinnering en het gemis zal nooit verdwijnen. Hij vergeet dat de ontmoeting en toevallige speling van het lot was.

Hij houdt echt van haar. Dit is niet meer zomaar een ontmoeting.

Vertel je jezelf.

Je zult altijd 'die vrouw' zoeken en najagen, voor altijd met 'haar' verbonden zijn. Met een beetje pech (of toch trots op jouw onaangetaste pure gevoelens?) denk je aan haar op de laatste dag dat je nog helder kan denken. Die dag - voordat je dood gaat of Alzheimer je hersens zo heeft aangevreten dat je niet meer weet wat je denkt en dat het leven een onlogische hallicunatie is geworden.

Die vrouw die is je allang vergeten - je bent uit haar lichaam verdwenen. Je bestaat al niet meer voor haar. Geen kwade bedoeling, slechts een vreemde draai van het lot. 'A simple twist of fate'.

Geluk of pech?

Ik vind dat nog steeds verbijsterend en onbegrijpelijk - niet te bevatten, de een is voor altijd gebonden, en de ander frank en vrij alles vergeten - alsof er niets was, nee alsof jij er niet was.

Bij Dylan wordt de man wakker, en ziet dat zij weg is en vertelt zichzelf dat het lege bed hem niet uitmaakt, dat het hem niets doet, terwijl hij voor het openstaande raam de eenzaamheid voelt.

He woke up, the room was bare
He didn’t see her anywhere
He told himself he didn’t care, pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate

Voor het raam in een huis in de bergen, of op het overdekte houten balkon... ik stond daar, alleen

of op het grote grasveld, alleen...

tevreden met de ervaring, geschokt door de eenzaamheid, de tijdelijkheid van het gevoel. Het gebrek aan symmetrie - geen er is niets... helemaal niets, het is absurd... maar het is wel zo.

Erkennen dat je in haar wereld al niet meer bestaat... dat jouw wereld niet verder strekt dan je eigen lichaam, je eigen gedachten en gevoelens en het beetje fysieke straling om je heen. Onmogelijk... of beter, het is niet waar, ze bestaat nog.

Je eigen gevoelens zijn waar en echt... ja het is pijnlijk om te liegen... Tony Ling schreef:

Self-denial is always a painful thing, especially when it comes to this sort of thing, and you can just feel the hurt this man feels as he tries to lie to the one person it's hardest to lie to... the man always bound to hold on to that one night forever, and the woman always a million miles away.

Waarom dat mij zo raakt?

Ander liefdesleed hier, kijk vooral naar de reacties.

Other stuff on Dylan: here.

Een kontje naar God geven

Monkey — Fri, 30 Sep 2011 14:59:00 GMT

Bloot onder de brandende zon in de tuin luister ik

naar een dichter,

die bij begrafenissen van mensen zonder mensen,

de overledene 'een kontje naar God' geeft.

Oude vrouw steelt auto!

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 14:03:00 GMT

Het einde van de emancipatie mythe?

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 13:14:00 GMT

Onlangs een leuke presentatie meegemaakt van Daniel Balliet aan de Vrije Universiteit.

Hij heeft met een stel collega's van de VU meegewerkt aan de publicatie van een meta-onderzoek in 'Psychological Bulletin'. In de meta-studie werden 272 onderzoeken van de afgelopen 50 jaar betrokken, met in totaal ruim 31.000 deelnemers in 18 landen. De nadruk ligt op onderzoeken in de USA, Verenigd Koninkrijk, Nederland en Japan. De meta-studie was op zoek naar het antwoord op de vraag of het stereoype dat vrouwen socialer, vriendelijker en behulpzamer zijn dan mannen, wel klopt in het onderzoek van de afgelopen jaren.

“Kenmerkend voor een sociaal dilemma is dat individuen moeten kiezen tussen persoonlijk en collectief belang. Er is geen verschil gevonden tussen hoe vrouwen en mannen omgaan met deze sociale dilemma’s”.

Over dit onderzoeksthema publiceren moet ik schrijven. Ik kan het niet laten omdat heel wat vrouwen claimen dat ze beter zijn - de stereotypen die op mannen losgelaten worden zijn maar al te vaak gemakkelijk en flauw, en vooral een culturele vlucht van het eigen verdriet en emotionele onmacht.

De ogenschijnlijke strijd in menig relatie gaat over het sociaal dilemma dat hierboven staat. Onlangs nog werd bij Pauw en Witteman wim de Jong aangevallen omdat hij een egoist leek, zo'n typische man die met zichzelf bezig is en niet met wat de vrouw nodig heeft.

Onder een dergelijke strijd ligt vaak het vermogen van een individu om in het sociale dilemma een keuze te maken die voor het collectief werkt. Het collectief in relaties wisselt... het perspectief van de 'eigen' vriendenkring, komt daarbij regelmatig tegenover het perspectief van de 'relatie van de twee geliefden', het emotionele en verbale gevecht dat vaak gevoerd kan het emotionele en fysieke welzijn van de partners raken.

Kunnen kiezen voor een collectief belang zonder het gevoel te hebben het persoonlijk belang of het eigen ik te verliezen of onder te laten sneeuwen is een emotionele volwassenheid die thuis, op het werk of waar dan stabiliteit geeft. Je daarvan bewust zijn en je eigen makkes en krachten kennen helpt in 'samenleven' en 'samenwerken'.

Een minder prozaische reden voor mijn interesse in dit soort onderzoek is de speurtocht naar een degelijk biologisch-psychisch-sociale model van menselijk gedrag (en evolutie?), zoals door Clare W. Graves is geprobeerd met zijn ECLET theorie/model.

Resultaten, kort door de bocht:

mannen en vrouwen lijken even coöperatief te zijn (d = -.05)

Er was niet sprake van een significant statistisch verschil tussen de seksen. Er zijn verschillen en die zijn opvallend, ze tonen dat emanicpatie nog niet geleid heeft tot andere man/vrouw rollen.

Anders dan op individueel gebied, blijken mannen en vrouwen wel anders te reageren op sociale dilemma's in een groep. Mannen onder elkaar blijken coöperatiever te zijn dan vrouwen onder elkaar. Vrouwen zijn weer coöperatiever dan mannen wanneer de groep gemengd is.

Balliet van de VU: “In gemengde groepen vervallen we in stereotype gedrag om succes te oogsten bij het andere geslacht. Mannen willen een zorgzame en behulpzame vrouw, vrouwen willen een sterke man.”

Hoe en wat werd er onderzocht:

In de meeste studies werd gedrag onderzocht met behulp van het 'prisoner's dilemma'. In deze proefsituatie moeten twee mensen beslissen of ze willen samenwerken of dat ze individueel gaan voor de 'banaan'. Als ze samenwerken krijgen ze een kleine beloning in de vorm van een geldbedrag in de orde van grootte van ongeveer als € 10,=

Als slechts één persoon 'meewerkt' dan krijgt de persoon die niet samenwerkt maar zelf gaat voor 'de banaan' een flink groter bedrag, ongeveer € 40,=, terwijl de persoon die meewerkte niets ontvangt. Als beide personen besluiten om te gaan voor de banaan, ontvangen ze elk een heel klein bedrag, namelijk € 2,=.

Het 'prisoner's dilemma'heeft voorspellende waarde voor gedrag in het dagelijks leven, het weerspiegelt een sociaal dilemma dat relevantie heeft op grote (matschappelijke) en kleine (liefdesrelaties) schaal.

Het 'prisoner's dilemma' een een sociaal dilemma omdat elk individu beter af is door niet samen te werken maar voor het eigen belang te gaan, ongeacht het effect op de ander, en ongeacht het gedrag van de ander. Maar als het effect van het gedrag van de ander meegewogen wordt blijken ze met samenwerken beter af dan solo.

* * *

De evolutionaire en psychologische verklaring voor het competatieve gedrag van vrouwen onderling en de betere samenwerking van mannen onderling, laat ik hier weg, die zijn te zot voor woorden en gebaseerd op anthropologische en genetische veronderstellingen die nauwelijks houdbaar zijn, en dus ook geen relevantie hebben. Alhoewel... (check zelf, hier)

Verschillen tussen de seksen zijn relevant, maar het is nuttig om hierover gedifferentieerd en genuanceerd te kunnen nadenken - want er is nog zoveel te ontdekken en we bestoken elkaar met veel teveel emancipatoire onzin.

Carel Kraayenhof met Astor Piazzolla's Adios Nonino

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 04:09:00 GMT

Music for the millions - Ustad Ali Akbar Khan

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 01:59:00 GMT

Ooit was er een marketeer die zo slim was om een platenserie te bedenken met als titel 'music for the millions' - gut dan moet het wel goed zijn. et verkocht flink in de supermarkt waar ik vroeger werkte.

Vandaag tijdens mijn uurtje muziek ontdekken werd ik geinspireerd door Paul Krugman. Hij surft op zoek naar lekkere muziek voor het trainen op de loopband met een Galaxy Tab. Zijn stimulans is zijn vrouw, Robbin, “instead of sitting and surfing the web, I could walk on the treadmill and surf the web”. Krugman dacht dat goede muziek na de zeventiger jaren niet meer werd gemaak. Neil Young heeft daar ook zo zijn gedachten over. De kwestie die de econoom en Nobelprijswinnaar Krugman negeert is de emotionele kracht van muziek. MP3 heeft dat niet. De resolutie van vrijwel alle digitale muziek is onvoldoende. We moeten mastertape resolutie krijgen als consument. Reken maar dat muziek dan weer verkocht gaat worden. Mensen hebben veel over om 'geraakt' te worden. Rationele ontspanning is leuk, maar dat jatten we liever - mooie muziek of een goede sauna is veel waard. Sinds de vroege tachtiger jaren is dat uit de muziek gefilterd. Bob Clearmountain is slechts één van de eerste zondaren. Luister bij Bruce springsteen maar naar het verschil tussen het album 'Darkness At the Edge of Town' ('78) en de latere 'Born in The USA' ('84) of 'Tunnel of Love' ('87). Prima muziek hoor, dat wel, maar er mist iets, en dat zit niet in de romantiek of teksten.

Ik blijf hangen bij 'music for the millions'/ Mijn millions zijn geen consumerende en digitale muziek stelende medeburgers, maar synapsen, neuronen en hormonen in mijn lijf. Onermijdelijk kwam ik tijdens mijn websearch toch terecht in de zeventiger jaren. Ik las teksten uit de (auto-)biografie van Ravi Shankar, hoorde 'I am missing You' van hem en een zoetgevooisde versie van 'I am Missing You' uitgevoerd door de uit Oost-Azie afkomstige Weesung.

'I am missing you' is voor mij verbonden met George Harrison die uitzonderlijke artiesten hielp uitsonderlijke kunst te maken. Ravi Shankar en Monty Python zijn daarvan de beste voorbeelden van na zijn Apple Records tijd. Hierboven de single uitvoering met heel wat zeventiger jaren productie- en geluidstechnische effecten. Hieronder de minder westerse Indische versie, overigens allebei gezongen door de in klassiek geschoolde soprano Lakshmi Shankar:

De klanken die de tranen uit mijn lichaam doen opwellen, die me warm en tintelend blij maken, die me 'rijk van leven' doen voelen zijn afkomstig van Ali Akbar Khan - als hij een melodie met zijn sarod, via zijn hoofd, lichaam en handen de lucht in tovert. Mijn lijf is vuur, mijn hoofd voelt als na een dag nieuwe motorische en kracht training doen. Overload - en wat voor één.

Zijn 'Garden of Dreams' (hier op YouTube) associeer ik met de moestuin in Sudbury (MA), waar nu een dure villa staat, maar ook met het nachtelijke strand in LaJolla (CA), of de dageraad in de woestijn richting Arzona. Een bloedmooie vrouw - en een foto van mij waarop ik zoooo mooi ben als ik sindsdien nooit meer geweest ben. Dat wil ik weer. De klanken brachten toen en brengen nu verkoelende rust.

Toen ontspanning en afleiding na de verontrustende geweldsdreiging rond National City en het voor mijn Europeaanse gemoed vervreemdende Tijuana. Het duurde nog een paar jaar, sindsdien is het Los Lobos die deze levendige rauwe kant van Amerika in mij verbeeldt.

Nu roepen de sarod klanken van Ali Akbar Kahn nog altijd om al het mooie en goede: vitaliteit, geluk, liefde, erotiek, meditatie, gezondheid, leren, werken en zachte verbondenheid. Warm zand op het strand en tranen van geluk, ontroering en schoonheid.

Met deze muziek en daaruit stromende emoties zoek je geen gezeik en leegte of egoistisch gepiel. Dan ga je voor samen iets moois maken en beleven - en of dat nou een kindje is, liefde, een huis, werk, een reis, of slechts samenzijn... Ali Akbar Kahn's Garden of Dreams takes you there.

Natuurlijk was het album muzikaal gesproken een poging tot commercialiteit - een cross-over (fusion?) geproduceerd door de indische jazz-musicus Jai Uttal, die reikt van mierzoete melodieen, noord-indische volksliedjes, blues, jazz, klassiek indische "khayaal", composities in rupak tal met 'ostinanto blues licks', en altijd de typerende een oostelijke 'tweng' in de sound. Maar niets is zo moeilijk als het combineren van indische ragas met westerse muziek. Meestal is het resultaat lelijk hybride rotzooi. Of wordt het een wordt een zoete brij waarin het slechts lukt de ruwe ongepolijste stugge hindustaanse muziek te verzachten en gemakkelijk in het gehoor liggend te maken. Zowel Ali Akbar Kahn als Ravi Shankar is het een paar keer gelukt om traditionele raga's te combineren met akkoordenschema's van heel andere toonsoorten en gebaseerd op een andere maatvoering - eeuwenlang werd het onmogelijk geacht. Deze twee gasten is het gelukt. Met dank aan George Harrison.

Andere platen van Ali Akbar Khan bevatten wellicht complexere muziek, die langer boeit, maar 'Garden of Dreams' gaat straight into my heart.

Het zijn de klanken die hij uit zijn sarod tovert waar het mij om gaat. Die zijn mooi, vol en scherp tegelijk. Met zoveel ronde, strakke en wilde boven- en ondertonen, dat je soms verdrinkt of de weg kwijt raakt in zijn solo's. In zachtheid, wildheid en rafeligheid, komt schoonheid. Tranen en hijgen van geluk, maar ook een heldere onbenevelde geest, de klanken van Ali Akbar Kahn zijn soms onnavolgbaar opwindend. Trouwens voor de echte wildheid in zijn muziek moet je niet op 'Garden of Dreams' zijn. De twee duetten met Ravi Shankar op 'Concert for Bangla Desh' geven een indicatie.

Zoals George Harrison wel eens zei, 'hey we maken geen grootse muziek, eenvoudige melodietjes, een riff hier en een 'hook' daar, onvergelijkbaar met Mozart, Mahler of Messiaen, maar vaak geweldig goed gemusiceer en prachtige geproduceerd zodat er tijdloze klanken ontstaan'. 'Two Lovers' op Garden of Dreams kan nog zo commercieel bedoeld zijn, nog zo cross-over en nog zo 'fusion' en niet origineel Indisch of hindustaans, maar voorlopig heb ik nog nooit een uitvoering gehoord die niet Indisch was. De melodie is zo mooi, zo beeldend en betoverend, dat elke gevoelige luisteraar het verhaal van liefde en diepe volle blijheid voelt als de muziek door en over je heen zwemt - wie kan er naar luisteren met droge ogen tot het einde? Cultuur overstijgend en toch is het nog geen hit in het westen.

'Two Lovers' beams me up naar onschuld en kracht, en naar die diepe band van we can get it together en daarvoor hoeven we niet te springen, maar gewoon samen samen zijn - met mijn hand op je blote billen of je lieve zachte warme buik. 'Two Lovers' mag voor mijn zijn wat op 2 februari 2002 Astor Piazzolla's 'Adios Nonino' voor Maxima was.

Het is niet de romantische herinneringen die de muziek oproept - het zijn de klanken, de toonhoogte, de vibratie van de sarod gespeeld door het muzikale studie maatje van Ravi Shankar, Ali Akbar Khan, die het kunstwerk vormen. Waar de productie de focus oplegt en die van begin tot eind boeit.

'Power of Joy' is begint vol vrolijk en opgetogen zoals de titel suggereert.

"If you practice for ten years, you may begin to please yourself, after 20 years you may become a performer and please the audience, after 30 years you may please even your guru, but you must practice for many more years before you finally become a true artist—then you may please even God."

- Ali Akbar Khan

Garden of Dreams:
1. Two Lovers [Mand]
2. Garden of Dreams [Madhu Malati]
3. The Emperor [Darbari Kanra]
4. Power of Joy [Kaushi Kanra]
5. Water Lady [Panihari]
6. India Blue [Dhani]
7. Blessings of the Heart, Pt. 1 [Iman Kalyan]
8. Blessings of the Heart, Pt. 2 [Iman Kalyan]

Muammar Ghadaffi belt voor 'inzichten' naar Nederlandse astro-tv

Monkey — Thu, 01 Sep 2011 14:29:00 GMT

Tranen van lachen

Gerrit Komrij filosofeert over facebook en eenzaamheid

Monkey — Thu, 01 Sep 2011 02:44:00 GMT

Gerrit Komrij is een oude dichter wiens werk veel leuker is dan veel mensen, die zijn gedichten niet kennen, vermoeden. Gisteren schreef hij in de NRC over wat mensen verwachten van facebook en over de onwerkelijkheid daar.

Veertig procent van de statusupdates op Facebook is fake, blijkt uit een onderzoek. Al die snoeverij en camouflage leiden uiteindelijk tot uitputting, en Facebook is de schuld. ‘Vierhonderd vrienden op Facebook zijn geen substituut voor een goed gesprek,’ concludeert de man van de statistiek, die kennelijk ook nog zielepastor is.

De dichter constateert dat dit niet aan facebook ligt, maar aan mensen en wat we van mensen kunnen verwachten.

Mijn eigen ervaring is dat er dat facebook-statusupdates reden unnen zijn voor een telefoongesprek of ontmoeting. net als een blog, over mooie, gewone en lelijke maar altijd ontroerende billen. Informeren over de ziekte, pech of een leuk succes - of reageren op een heel subtiel en voorzichtig aangeduid verdriet. Of support aanbieden of alleen al door de aandacht support geven. Ja, het zijn toch zogenaamde sociale media - dus doe dan ook een beetje sociaal, laat actie volgen op de statusberichten waar het kan of nodig is.

Er zijn genoeg mensen wiens leven niet het meest sociale is, en oh wat klagen ze over de nieuwe tijden... over vandaag en nu - vroeger en ergens anders was het allemaal beter. Als je ze dan vraagt naar vroeger, naar hun leven thuis overheersen deprimerende statusrapporten, en zijn de pareltjes van geluk zeldzaam. De rijkheid van geluk, verdriet en existentiele problemen - niet dat kennen ze niet, daar weten ze niets van. Leven moet leuk zijn. Leven is sport en bier.

Geluk was vroeger helemaal niet zo gewoon. Het is neurologisch nou eenmaal comfortabeler om aan vroeger en aan wat je je kan herinneren te denken, zeker als het door ouder worden moeilijker wordt in het hier en nu vol aan de bak bezig te zijn. Het is net zoiets als dat gras dat bij de buren groener is, of bij een nieuw vriendje, veel leuker dan die vorige. Soms is de volgende partner een betere keuze (check hier, vanaf 9.31 of 10.08m.s).

Thuis maar ook in de sociale interactie moet geluk overheersen. Thuis willen we voor ons zelf het idee hebben dat alles okay is. Buiten over vrienden moeten we succesvol en gelukkig lijken. Tja, anders ben je slachtoffer en passief. Huh?

Als het niet goed gaat, of als je tegen iemand zegt, die de stomheid begaat om aan mij te vragen 'hoe gaat het', 'verdomme, het was een slechte maand', krijg ik hoogstwaarschijnlijk het goedbedoelde maar niet zo slimme advies, om meer te focussen op de positieve zaken! Ja, dat helpt niet dus. Shit is er om op te lossen, mooie dingen geniet je tussendoor van. Die verdwijnen heus niet. Er is altijd weer een bloem, een mooie lucht, een lach van iemand, of een lieve opmerking die opbeurt en activeert.

Komrij constateert terecht dat eenzaamheid en ellende tegenwoordig niet meer mag. Heel wat mensen kunnen er niet tegen, het leven hoort moet leuk zijn. Daar hebben we toch recht op? Mopperende mensen zijn inderdaad vervelend. Winkelende huisvrouwen die klagen zijn zelfs stomvervelend. Tegelijkertijd ook heerlijk gewoon. Zo gewoon dat ik ze soms spontaan een kus op de wang wil geven.

Eenzaamheid is blijkbaar iets dat verholpen moet worden (...) waar je iets aan kunt doen. Eenzaamheid (...) we verdienen het niet, want we zijn zo geweldig. We hebben recht op aandacht. We zijn toppie. (...) We schrikken ervan, alsof ons iets onrechtvaardigs wordt aangedaan.

We leven in een maatschappij waarin eenzaamheid en dood steeds ongemakkelijker zijn geworden. Om ons heen zien we halvegaren in een dag beroemd worden en tachtigjarigen die voor de camera ondersteboven in een klimrek gaan hangen, en onze reactie is dan: afschaffen die eenzaamheid en die dood. Weg ermee. Die passen niet bij ons, die worden vast veroorzaakt door een schurkachtige belager. Een gemeenschappelijke vijand. Een dankbare zondebok.

BBC-potret van John Lennon - en James Taylor over John Lennon

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 23:47:00 GMT

The best piece of music art: GOD

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 03:04:00 GMT