Met de politie...

Hufterigheid

Monkey — Thu, 06 Oct 2011 13:04:00 GMT

Vanochtend werd ik wakker en las ik nog slaperig een 'stukkie' over hufterigheid in de Volkskrant van Aleid Truijens. ‘Hufters’ en ‘hufterigheid’, het is een beetje een hype aan het worden. Een hype gestimuleerd door het kinderlijke geprovoceer van Bosma en Wilders. Aleid's titel 'Kritiek=klagen=huilie-huilie=slachtofferisme', verklaard veel.

Opgeschoten jongens en ‘het klootjesvolk’ wordt vaak hufterigheid verweten. Gedrag dat niet aangepast is aan de cultuur wordt hufterig genoemd. Ongeremd schelden en mokken, eigen zin doordrijven, onfatsoenlijk… ach hufterigheid is wel een beetje cultuurgebonden – wat afwijkt is al gauw hufterigheid.

Gisterenavond verscheen op Joop.nl een stukkie over Wilders en de hufters in Nederland. Dick Pels directeur van het wetenschappelijk bureau van Groen Links schreef onder de titel ‘De hoofdman der hufters’ over het doel van Rutte om de samenleving terug te geven aan Nederlanders. Aan wie? wie was toen al de vraag. Het blijkt een loze kreet. Dick Pels geeft er een nieuwe inhoud aan.

“Rutte beloofde de samenleving terug te veroveren op de hufters. Raad eens wat er gebeurde? Bij zijn aantreden kondigde Mark Rutte stoer aan dat zijn regering de samenleving zou gaan 'terugveroveren op de hufters'. Maar de hoofdman der hufters zit (bijna, via de bekende gedoogconstructie) in zijn eigen regering, en Rutte gedoogt keer op keer het verbale geweld dat de PVV over Nederland uitstort.”

Het stuk viel mij vooral op omdat hij nu Wilders c.s. ‘hufters’ noemde. Dat is toch een stap verder dan iemand ‘hufterigheid’ verwijten. Praten over hufterig gedrag van iemand laat ruimte om de persoon nog een beetje te waarderen. Een persoon ‘hufter’ noemen betekent toch eigenlijk hem in een hokje stoppen en geen ruimte voor een andere waardering overlaten. Een moderator van zou dergelijke persoonlijke bejegeningen eigenlijk moeten weglaten. Alhoewel ik daar in het geval van Wilders c.s. anders over denk. Hypocrieter zou ik moeten eggen, dat in het geval van de Grote Blonde Leider ik daar anders over denk.

Het stuk van Dick Pels inspireerde tot een reactie over hufterigheid van mensen als ze gevangen zijn door groepsgedrag. De boodschap die rotjongens waarvoor zoveel mensen bang willen zijn, zijn minder erg dan Wilders c.s. Voor het slapen gegaan op ‘versturen’ geklikt.

Toen ik wakker werd las ik over het stukkie van Dick Pels en mijn reactie:

“Een stuk van mijn hart en de reactie van Rob Geurtsen versterkt bij het lezen ervan het goede gevoel.”

Een stuk tekst in het publieke domein is pas geslaagd als er iemand laat blijken dat mijn woorden iets deden in haar of zijn kop. Overigens zelf vindt ik het ook geen slecht stukkie tekst.

Daarom hier mijn reactie op Joop.nl min en plus een paar typefouten en slordigheden en kleine aanpassingen.

Goed stukkie.

Vooral de volgende passage:

“Hufters, en Wilders is hun hoofdman.

Altijd agressief, altijd verontwaardigd, altijd verongelijkt, altijd maar jennen, zuigen, trekken, blaffen, pesten en intimideren. Altijd alles uitvergroten, schreeuwen op de hoogst mogelijke toon. Wilders is daarmee de perfecte uitvoerder van het 'Huftermanifest' van GeenStijl, dat verbaal extremisme aanprijst als een uiting van dappere tegendraadsheid en fatsoen 'de kanker van de samenleving' noemt.”

Vanavond reed ik op mijn fietsie door de wijk van voorheen Marcouch, de man die weinig snapt van integratie, in stad van Eberhard van der Laan, de man die zijn ‘Law and Order’ imago zo haat, maar er wel elke dag aan bijdraagt.

Wat doen die deelnemers aan de krakersrellen nou weer in vreemdelingendetentie? Eerst worden ze vrijgelaten omdat er niets bewezen kon worden van bedekt gelaat en zo, en dan om de hoek weer oppakken omdat ze geen id-bewijs bij zich hebben? Ben je van god los, Eberhard? Dat is geen law and order, dat is het negeren van law and order. Je was er laatst in de Noorderkerk nog zo voor dat burgers, overheidspersoneel en politici zich allemaal aan de wet moeten houden en dat de nederlandse wetten ondergeschikt horen te zijn aan de internationale verdragen. Nou ik hoop dat je binnenskamers een paar agenten en hun hoogste baas de ambtelijke huid vol gescholden hebt. 't is verdomme niet Soprano-land waar we in leven.

Rustig verder fietsend kwam ik bij mijn nachtwinkeltje. Na een avond hardlooptraining en treinen koop ik daar meestal altijd fruit of verse groenten. Lekker thuis voor het slapen gaan een gezonde vegetarische hap.

Deze keer stond er een, wel hele grote, groep jongens onder de luifel, te schuilen voor de schaarse bui die volgens mij nooit kwam. Nadat een flinke overval door een groep jonge gasten, iets meer dan 15 jaar geleden mijn leven toch eigenlijk wel verstoorde, beter is ‘destroyde’, voel ik me ondanks de moed en het verstand nog steeds onaangenaam als ik een groep tref die agressief lijkt, of met hun groepsdynamiek schijt lijkt te hebben aan de rest en zwelgt in het machtige onvolwassen gevoel van ‘kijk ons eens sterk zijn’. Net voetbal supporters. Die oranje massa die vindt dat ze recht hebben op de straat als ze maar voor het Nederlands elftal zijn.

Behoedzaam ging ik de winkel in. Zonder problemen. De jongemannen met Axe onder de oksel en in de nek bewogen uit elkaar zodat ik er gemakkelijk doorheen kon lopen. Binnen vroeg ik aan de winkelier 'kopen ze ook nog wat?'

“Nee, net echte Hollanders, beetje ouwehoeren en klieren. Een flesje water of een RedBull. Verder niets.”

Ik lachte wat en draaide me om. Met mijn witte milieuvervuilende tasje vol tomaten en druiven liep ik naar de deur. Toen ik een voet op de drempel zette gingen de mannen niet opzij. Net als bij het uitstappen uit de trein. Daar staan mensen die tijdens de spits haastig in willen stappen altijd in de loop van de mensen die willen uitstappen. Ze laten net genoeg ruimte genoeg over voor de uitstappers, of eigenlijk net niet genoeg ruimte.

Ik zei iets en tikte één van die gasten tegen de arm. Hij mopperde en pruttelde als een echte puber... ging wel opzij.

Terwijl hij wat tegen mij wilde zeggen zei een ander:

“Houd je kop man. Die man wil er gewoon door. Je moet niet zo'n hufter zijn.”

Als ik argwanend zou zijn zou ik zo mijn gedachten kunnen hebben bij “zo'n” - zou 'ie mij bedoelen? Ik niet. Hij verwees of vergeleek wel.

Ik moest hard lachen en bedacht dat GBL inderdaad de kampioen der hufterigheid is - dat soort klootjesvolk noem ik graag hufters.

Hier on-line durf ik uit angst voor redactionele weigering niet te schrijven dat PVV-fractieleden prototype hufters zijn. Liever schrijf ik dat hun gedrag hufterig is. Belangrijke nuance, die de redactie van joop.nl wellicht wel snapt, maar parlementariërs en kiezers op de PVV toch niet.

Laatst zei een schrijfster met een Surinaamse achtergrond nog tegen Brinkman dat hij wel van wat fysiek rammen hield. Een beetje rood werd Hero er wel van. Maar ze had gelijk. Hij was weliswaar agent geweest, en komt intelligent en beschaafd over maar is gewoon een hufter.

Toen ik al lachend door de groep heen was, draaide ik me om en zei:

“jongens, al zou je m'n portemonnee of telefoon jatten terwijl ik zo door jullie heen liep, zo hufterig als Wilders zijn jullie niet.”

De opmerking was op het randje. Eentje wilde gelijk duidelijk maken dat hij dat nooit had gedaan en zijn vrienden ook niet. “Wij zijn zo niet”. Hij bedoelde zakkenrollen.

Ik kon het niet laten toch nog wat citroensap in zijn verwonde trots te smeren.

“Ach jongen, dat zeg je nou wel. Nu hebben jullie het niet gedaan en voel ik me prima. Niet bedreigd of zo. En dat is al heel wat beter dan het gevoel dat ik kan krijgen bij die blonde debiel van een Wilders.”

Een paar jongens moesten lachen.

“Stem jij op Cohen of zo?”, riep er eentje.

“Ja, en ik drink alleen muntthee.”

“Nou ik liever Red Bull hoor.”

“De mazzel jongens en slaap lekker.”

Ik stapte op het fietsie, op weg naar de herhaling van Pauw en Witteman.

Ja, het wordt tijd dat we Wilders, Bosma en hun vrienden gewoon noemen wat het zijn. Hufters. Ik begrijp ook steeds beter dat ze geen democratische partij willen of kunnen zijn. Vrijwel zeker zou Bosma moeten leren nuanceren, en dan kan hij niet meer taalkundig en emotioneel zieken.

Twitter en getwetter over crises (2)

Monkey — Mon, 11 Jan 2010 11:42:00 GMT

De winter beheerst het leven in West Europa. Eindelijk is er weer een echte winter, verzuchten mensen hier en daar. Als je oud en slecht ter been bent, is dat niet het geval. Dan blijf je binnen en ben je blij als de buren boodschappen voor je doen, of de baas van de supermarkt de boodschappen thuis brengt.

Leuk is het wel. Zolang zo koud en sneeuw, die regelmatig terugkeert, is uniek voor Nederland, en niet alleen de laatste drie decennia of zo. Er zijn geweldig zware natuurijs klassieker waar de beste schaatser de wedstrijd een paar emer voor de finish nog verliezen. Zoals wennermars dan zegt: “magnifiek hè!” In Brussel ligt veel sneeuw. In de Ardennen weinig en in de Alpen ligt er meer dan in menig jaar, maar niet overal.

Daisy, heet het lage drukgebied dat de afgelopen dagen voor storm, sneuw en koude zorgde in Duitsland. In Nederland voorspelde het KNMI sneeuwjachten. Lokaal zijn en waren er grote problemen, maar over het algemeen vielen de sneeuwduinen en het aantal ontoegankelijke wegen en gebieden mee. Alleen in Oost-Duitsland was het dramatisch. Dijkalarm, auto's ingesneeuwwaaid na een ongeluk op de autobahn en over grote gebieden vastgevroren sneeuw. De sneeuw heeft door de wind extreem kleine en gladde kristallen, en met temperaturen rond het vriespunt zorgt dat voor ijs en glijsneeuw.

Een vrouw die moest bevallen werd opgehaald, ook al moet daarvoor speciaal een weg van een paar kilometer sneeuwvrij gemaakt worden. Nierdialyse voor een patient op maandagochtend gepland, en dus wordt op zondagmiddag en avond de weg naar het huis van de man vrijgemaakt. Na enig overleg zijn dat simpele vanzelfsprekende prioriteiten voor de autoriteiten in Noord-Duitsland. Verder worden langzaam alle dorpen, die door sneeuwduinen op de doorgaande en lokale wegen afgesloten waren van de buitenwereld, bevrijdt door de sneeuw-frees. Vandaag - maandag voorlopig nog hard werken.

Tijdens een vergadering van, laten we zeggen, Katastrophenschutz in Noord-Duitsland werd geopperd om een blog te openen met de ICT-functionaliteiten voor snelle communicatie - geschreven teksten, verhalen laten uploaden van mensen die behoefte hadden aan verhalen of iets te berichten hebben, en foto's publiceren. Daarmee wordt leed en zorg gedeeld. De vraag die in deze context door de voorzitter van de vergadering werd gesteld wat “Zitten we boven op de problemen? Kennen we alle problemen? Hebben we de capaciteit om in het veld adequaat te reageren? Zijn alle gewenste communicatiekanalen open en benutten we die?”

Toen al die vragen overtuigend positief werden beantwoord. Kwam de opdracht, “zoek het uit en doe een voorstel. Het lijkt nuttig want het kan een goede uitlaatklep voor frustratie en onzekerheid zijn. Ervaring delen is ook een gemeenschapsgevoel creeeren. En mensen die misschien twijfelen of ze hun leed, angst of onzekerheid niet overdrijven weten zich gesteund door de ervaringen van anderen en de beelden die worden gepubliceerd. Tegelijkertijd levert het ons misschien aanvullende detail-informatie op. Belangrijker echter is de potentie van sociale media dat zij peer-to-peer gedragsbeinvloeding mogelijk maken. Het probleem daarbij is dat autoriteiten ervan uitgaan dat burgers niet weten wat ze moeten doen. Een realistischer perceptie is gebaseerd op de werkelijkheid dat 90% van de mensen in noodgevallen elkaar en zichzelf 'redden' en 'helpen'. Met die realistischer en opener houding kunnen de autoriteiten als niet dominante, noch als gelijkwaardig gesprekspartner in de on-line fora dan kunnen sociale media succesvolle zelfredzaamheid daadkracht stimuleren.

Na enig onderzoek bleek Bild.de hier al een internet plek te hebben opgezet. Die hadden hier trouwens aktuele en volledige informatievoorziening.

Twitter en getwetter over rampen

Monkey — Mon, 04 Jan 2010 12:25:00 GMT

Op nieuwjaarsdag was Freek de Jonge weer eens op tv. Na de schamele vertoningen op oudejaarsavond van Guido Weijers en tot mijn spijt ook Jan Jaap van der Wal, liet meester Freek in Volendam in ruim een uur zien wat een goede conference is. Verhaallijnen die over elkaar buitelen, boodschappen, commentaren, vragen, moppen...

De conference van Freek is goed. In zijn conference verandert hij mijn verhaal dat ik over de verschillende onderwerpen in mijn hoofd heb. Het is niet een plaatje dat hij afdraait en dat je al vergeten bent voordat het voorbij is.

Tegen het einde van zijn conference in Volendam pakte hij een notitie, of was het echt een convenant van een veiligheidsregio op, projecteerde dat op het scherm en met grof geschut haalde hij de visie van de dames en heren van de veiligheidsregio op hun informatie over ons handelingsperpectie bij rampen flink onderuit. In het besef dat bij een ramp meer dan 80% van de mensen elkaar en zichzelf redden, is het een prachtig actueel en komisch commentaar.

De uitzending van 'Freeks Nederland: Volendam'.

update: medio januari 2010 ontdek ik dat uitzending helaas niet meer te zien is bij VPRO of UitzendingGemist - jammer.

En dan gaan we straks met zijn alleen achter de sociale media aanhollen met in ons hoofd nog steeds die hele rare houding over 'het publiek' en wat publiek volgens de overheid zou moeten doen. Bedenk toch eens hoe je eigen denken kan veranderen als je van gewoon burger en ontvanger van informatie in de rol van overheidsvertegenwoordiger stapt. Bij de meeste mensen verandert de kijk op jezelf als burger direct. Er is teveel verwarring over wat we van de overheid kunnen verwachten aan concrete en effectieve sturing in het gedrag van de burger. Dat lossen we niet op door de toch enigzins absurde inhoud van de richtlijnen aan burgers, en we lossen het ook niet op door de overheid zich te laten terugtrekken. Of simpelweg aannemen dat je als bestuurder in een organisatie of naar buiten het publieke domein toe je geen leiding kan geven. Dat zijn niet de oplossingen, het zijn hoogstens simplistische antwoorden waarme we weglopen voor de realiteit.

Observeren is het moderne adagium. Volgen, meedoen... de vragen die onbeantwoord blijven zijn: wat is mijn rol, welke invloed wordt van mij gevraagd, welke invloed wil ik hebben, wat moet beinvloedt worden?

Communicatie is een interessant vak.

Huub Koeleman heeft op de website van Wit Communicatieadviseurs een presentatie staan over de nieuwe sociale media voor interne communicatie. Twitteren op je werk. Hij geeft een schets van de vragen en zijn antwoorden die Freek in zijn conference ter discussie stelt. Huub Koeleman is de auteur van een paar hele goede boeken over interne communicatie.

Twitteren op je werk, de rol van social media voor interne communicatie

View more presentations from Huib Koeleman.

Bob Dylan - de oude man wandelend door Long Branch city

Monkey — Sun, 16 Aug 2009 01:50:00 GMT

Tja, hoe vaak komen beroemde personen in het nieuws? Dat wil ik helemaal niet weten. Het is allemaal een vorm van marketing en helemaal geen nieuws. Voor de lezer en de kijker is het 'nieuws' niets anders dan een trance om de werkelijkheid te ontlopen. Meestal gaat het nieuws nergens over. Omdat te snappen moet ik stage lopen bij de Telegraaf, die redactie heeft en neus voor dit soort non-nieuws nieuws.

Soms wel. Oef hoeveel ogenschijnlijk irrelevant nieuws ik vroeger niet over de solo-Beatles volgde en interpreteerde. Onwaarschijnlijk. Laatst zag ik een interview met Paul McCartney bij Letterman op de TV-zender Het Gesprek. Sindsdien weet ik dat hij betrapt werd op helemaal niets meer zeker weten en onzin praatjes te verkondigen over wat hij denkt is een leuk verhaal voor het publiek. Net zo stom als het NOS-Journaal waarin afgelopen vrijdagavond gesuggereerd werd dat het Woodstock festival bij het plaatsje Woodstock gehouden werd. Bethel, mijne dames en heren.

Vanavond stond heel kort op de voorpagina van de HuffingtonPost een bericht dat Bob Dylan aangehouden was door agente Kirstie Buble, die door de HuffingtonPost niet genoemd werd. Dylan werd door de politie-agente qua uiterlijk en naam niet herkend. Niks bijzonders zou ik zeggen. Zo relevant is hij nou ook weer niet voor het brede publiek. Een tournee met Willie Nelson en Mellencamp langs Minor League baseball stadions pleit ook niet heel erg voor je kwaliteit en populariteit als artiest. En die geruchtmakende kerstplaat lijkt me ook niet zo'n verstandig idee. Laten we maar hopen dat dat een hoax is, want anders 'How low can you go?'

De oude man Bob Dylan, die ooit Bobby Zimmerman heette, wandelde op 23 Juli j.l. door een doorsnee wijk in Long Branch City een typische rijk en arme Amerikaanse kustplaat in New Jersey, ten zuiden van New York. Wie loopt daar, die man met dat blauwe jack? Het regende dat het goot. Dylan was drijfnat en wandelde in zijn eentje. Hij droeg zwarte dikke trainingsbroek de pijpen weggestopt in zwarte regenlaarzen. Hij heeft twee regenjassen aan, met de capuchon diep over zijn hoofd naar voren getrokken. Waar hij naar op zoek is weten we niet. Bij een huis met het 'House For Sale' bord loopt hij de tuin in. De bewoners zien het, Dylan ziet hen niet. Ze worden onrustig van de spookachtige verschijning in hun tuin.

Het is vijf uur in de middag. Zoiets hoort niet! Dat kan toch niet? Zomaar rondlopen en naar huizen staan kijken. Wie is die oude slonzig geklede man? Wij kennen hem niet. Hij is vast niet van hier. Dat kan toch niet zomaar? Misschien heeft hij wel iets kwaads in de kop. Evil and doom. Laten we maar de pollitie bellen - dat kan geen kwaad. Er loopt een "eccentric-looking old man" in onze tuin. Terwijl de één de politie belt volgt de ander Bob Dylan op enige afstand. Craig Spencer politie-officier in Long Branch: “It was an odd request because it was mid-afternoon. But it's an ethnic Latin area and the residents felt he didn't fit in.”

De 24-jarige vrouwelijke agente Kirstie Buble was in de buurt en ging erop af. Zij vroeg Bob Dylan naar zijn identiteitspapieren.

"What is your name, sir?"

“Bob Dylan,” zei Dylan.

“OK, what are you doing here?” vroeg zij.

“Looking at a house for sale,” antwoordde de zanger.

Kirstie zei: “OK Bob, what are you doing in Long Branch?”

“On tour with Willie Nelson and John Mellencamp.”

Kirstie vertrouwt het nu niet meer. De man lijkt niet op de foto's die ze van Dylan kent Die tournee, dat is een vreemd verhaal.

“I did not know what to believe or where he was coming from, or even who he was. We see a lot of people on our beat, and I wasn't sure if he came from one of our hospitals or something.”

“He was acting very suspicious,” zei Buble tegen ABC. “Not delusional, just suspicious. You know, it was pouring rain and everything.”

Op de vraag waar hij nu overnachtte antwoordde hij dat de bussen ergens bij een groot resort staan.

“'OK Bob, why don't you get in the car and we'll drive to the hotel and go verify this?' I put him in the back of the car. To be honest with you, I didn't really believe this was Bob Dylan. It never crossed my mind that this could really be him. He was really nice, though, and he said he understood why I had to verify his identity and why I couldn't let him go. He asked me if I could drive him back to the neighborhood when I verified who he was, which made me even more suspicious.”

Eenmaal aangekomen bij de bussen, moest Kirstie eigenlijk wel geloven dat Bob Bob was. Intussen was de sergeant van dienst naar de plek toegereden.

“Sarg, this guy says he's Bob Dylan,” zei Buble. “He opened the car door, looked in, and said, 'That's not Bob Dylan.'”

Hopelijk stuurt het tour-management Kirstie Buble de rode greatest hits Box 'Dylan'. Die geeft een mooi overzicht van zijn oeuvre.

De bron van het eerste bericht van de Associated Press is Long Branch City administrator Howard Woolley (zie hier). Dat is volgens mij zoiets als de plaatselijke gemeente-secretaris. (hier een flink grote foto van de man in het bruine jasje met de grijze baard, 4e van links. Gokje dat hij een fan is?) Hier het bericht van de HuffingtonPost. Intussen is de pers er uiteraard opgedoken en zijn er gedetailleerrdere berichten. De Long Branch City case is een mooi voorbeeld waarom het voor Bob Dylan goed is om zo weinig mogelijk publiciteit te zoeken.

Ongewild en een beetje flauw, maar wel waar zijn mijn associaties:

...de oude vieze man van Van Kooten en de Bie.

How does it feel
To be on your own...
Like a complete unknown...

You're invisible now, you got no secrets to conceal.

De mooiste associatie is de wandeling door de haven van Boston in Highlands. Ooit slenterde ik daar zelf rond. Het was in hetzelfde jaar dat Time Out of Mind uitkwam en Dylan, mijn slentering door de haven, langs de visrestaurants etc., prachtig bezong 'Highlands'. Het bericht over rondslenteren in Long Branch City past wonderwel:

Insanity is smashing up against my soul
You can say I was on anything but a roll
If I had a conscience, well I just might blow my top
What would I do with it anyway
Maybe take it to the pawn shop

I'm in Boston town, in some restaurant
I got no idea what I want
Well, maybe I do but I'm just really not sure
Waitress comes over
Nobody in the place but me and her

It must be a holiday, there's nobody around
She studies me closely as I sit down
She got a pretty face and long white shiny legs
She says, "What'll it be?"
I say, "I don't know, you got any soft boiled eggs?"

I'm crossing the street to get away from a mangy dog
Talking to myself in a monologue
I think what I need might be a full length leather coat
Somebody just asked me
If I registered to vote

The sun is beginning to shine on me
But it's not like the sun that used to be
The party's over, and there's less and less to say
I got new eyes
Everything looks far away

in gedachten zie je hem rondslenteren. De artiest, effe weg van de drukte en de anderen. Wie weet een blik, een beeld, een ontmoeing, inspiratie voor vanavond of een flard van een gedicht. En dan 's avonds weer optreden. Volgens fans was het concert best te pruimen. Dylan was verstaanbaar. Da's al heel wat want tegenwoordig is hij dat vaker niet dan wel.

Sitalsing on the run

Monkey — Mon, 29 Jun 2009 14:11:00 GMT

Eerder schreef ik over Sitalsing in positieve bewoordingen en had ik vraagtekens bij de zelf gegenereerde publiciteit rondom zijn voordracht tot korpschef in Twente. Vandaag zag ik een interview in de Telegraaf met de beste trotse man. Als eerste spreek ik hier mijn medeleven uit naar de adjunct korpschef Ter Schure en de woordvoerder van het korps uit en wens ik jullie veel succes.

Het pak staat hem goed en hij heeft een mooie kop. Het soort politieagent waar vrouwen in het geheim van dromen?

Het interview in de Telegraaf getuigt van een geweldige dosis zelfdunk die Sitalsing door niets meer kan indammen. Ik vrees dat Michael Jackson nuchterder over zichzelf was dan Sitalsing de laatste dagen laat blijken. Hebben wij behoefte aan een korpschef van politie die zonder dat hij het weet zich als een ongeneerde egotripper trots op de borst blijft slaan en met ideeen komt in de publiciteit die hij beter eerst thuis in het korps kan uitproberen met collega's. Martin Sitalsing gaat journalisten aantrekken voor het opsporingswerk.

“Ik ga ze aannemen als strategisch analist. Journalisten kunnen zo goed onderzoeken, dat is onvoorstelbaar. Politiemensen zijn gewend binnen de politiebronnen te zoeken en te rechercheren. Een journalist denkt daar niet aan. Die laat zich niet leiden door bronnen. Dat is een kwaliteit waar je enorm veel aan kunt hebben. Voorbeeld: er wordt iemand neergeschoten. Wat doen we bij de politie? We gaan een groot team formeren. Allemaal op die kamer zitten. Er is niemand die uit de groep duikt en meteen begint zoveel mogelijk informatie overval vandaan te halen. Journalisten doen dat wel. Ze hebben ook de gave om aan te voelen waar de trends zitten. En ze kunnen een bestuurlijke rapportage schrijven.”

Denkt Sitalsing dat het goed is voor het imago van het korps of de politie in het algemeen als het publiek uit de publiciteit de indruk krijgt dat er een sterke trotse man staat? Dat is een overweging. Het past wel in de tijdsgeest van populisten and macho's - zoals Opstelten ook was. Of dat goed voor de leefbaarheid van een stad is, betwijfel ik. Of het goed is voor het imago van de politie?

“Ik voel dat ik inmiddels wel een boegbeeld ben voor een hoop mensen met een andere etnische achtergrond. Die zijn blij dat er iemand op zo'n positie zit. Maar ik word liever gewoon op mijn werk beoordeeld. Het voordeel van boegbeeld zijn is dat talenten zich misschien aangespoord voelen om zich ook verder te ontwikkelen. Het Obama-effect? Dat is wel heel veel eer, maar als dat effect er maar voor tien procent is, zou dat prachtig zijn. Het nadeel is dat je het risico loopt niet op je eigen persoon te worden beoordeeld. Ik ben geen etiket, ik ben gewoon Martin Sitalsing. Als vader, als politieman, als vriend, als buurman, als basketballer, als allochtoon; altijd zul je dezelfde Martin Sitalsing zien. En als mensen me zien als Martin Sitalsing de allochtoon? Prima, maar ik ben geen probleem.”

Nou daar kunnen anderen mensen echt heeeeel anders over denken.

Verdacht klinkt het als Sitalsing aan de pers verteld dat alle dienders trots op hem zijn omdat hij van de laagste rangen naar de hoogste rangen heeft kunnen doorgroeien. En dat is lekker veel beter dan zij-instromers.

“Ik heb laten zien dat je van straatagent korpschef kunt worden en merk dat politiemensen, blank en zwart, daar trots op zijn. Alleen wil de minister daar ook op een andere manier invulling aan geven, via de zij-instroom, met niet-politiemensen. En dat is niet de gemakkelijkste weg.”

Ja, zo komt emancipatie van vrouwen in de politie niet van de grond. En is de benoeming van Sitalsing eerder een stap terug dan vooruit.

Sitalsing's toekomst leek een paar jaar nog zo veel belovend voor de politie en de maatschappij. Het is te hopen dat hij de komende tijd niet nog meer potentiele functie-kracht verspild met persoonsgerichte publiciteitsgeilheid.

Hij is enthousiast, betrokken en een ras-professional en een ego zo groot als de Eiffeltoren dat nog niet ingetoomd lijkt door enig bewustzijn van zijn eigen ego. Kijk in de spiegel, m'n jong, maar ja dat kan ook desastreuze gevolgen hebben.

Sitalsing naar Twente?

Monkey — Thu, 25 Jun 2009 23:21:00 GMT

Sitalsing is geen voetballer die naar het prachtige cluppie FC Twente gaat. Hij is een hoge ome in politie-land. Uit het klassieke, wat mij betreft goede en verkeerde, hout gesneden. In 2007 zat ik ooit 's avonds laat naar en interview met hem te luisteren, en schreef een commentaar. Waarom? Omdat hij de potentie heeft ooit Welten op te volgen. Maar, ja dan moet je eerst een ander korps leiden en al het bestuurlijke geneuzel kunnen doorstaan en daarna overwinnen. Dat deed hij al. Zoals een bericht over de bureaucratie rond jeugdzaken in begin dit jaar al aantoonde. (Klik hier.)

Leuk dat hij wordt voorgedragen voor het Twentse korps. Jammer dat de politie zich te kijk zet met een man die net zo verkeerde opvattingen heeft over het functioneren van vrouwen in organisaties als doorsnee blanke mannen van middelbare leeftijd bij de ING of de Politie. In 2007 signaleerde ik al hier, dat deze man potentie heeft.

Over discriminatie (van vrouwen en minderheden) zit Martin Sitalsing domweg fout. Ons kent ons cultuur i.p.v. discriminatie? Hij verwijst naar harde 'sarcastische' humor. Geweld, doorpakken grote handen, weinig ruimte voor gevoelens en emoties, grote mond, e.d. Wat dat nou met discriminatie te maken heeft. Weet hij zelf niet duidelijk te maken. Beetje naief of slim van Sitalsing. Hij lijkt de vraag uiteindelijk te ontwijken. Interviewer Drupsteen probeert nog te suggereren dat Sitalsing het bestaan van discriminatie ontkent, maar corrigeert zichzelf. Gemiste kans! Sitalsing komt ermee weg, discriminatie is niet structureel bij de politie, er zijn wel incidenten. Oef.

Dat is er wel. Anders hadden we allang één of twee vrouwelijke korpchefs gehad. Emancipatie op dit vlak is een goede politieke keuze van Minister van Binnenlandse Zaken, de waarde en normen tante, Guusje, de ex burgermeester van Nijmegen.

En welk korps durft nu nog te beweren dat Miriam Barendse niet geschikt is voor de functie korpschef?

Er moet nodig eens een einde komen aan dat 'hufterige gedrag' bij de nederlandse mannelijke politie agenten. En Meneer Sitalsing dat hufterige gedrag is helemaal niet positief of om te lachen - zelfs niet besmuikt of terloops. Maar of hij dat snapt. Er zit geen greintje bescheidenheid in zijn eerste publieke reactie. Uit de Volkskrant:

“Ik ben er al jaren klaar voor. Mijn staat van dienst en mijn ervaring zijn meer dan genoeg voor deze positie, zegt Martin Sitalsing (47), de nieuwe politiechef van Twente, en bovendien de eerste zwarte politiebaas in Nederland. Volgens hem zelfs de eerste van Europa.

Ik kan geen eeuwigheid blijven wachten. Twente is een mooie opdracht en burgemeester Peter den Oudsten gaf vol gas. In drie weken tijd heeft hij de hele selectieprocedure erdoor heen gejaagd. Daarmee heeft hij andere korpsbeheerders rechts ingehaald.

De top bereiken is een weg van lange adem. Maar nu ik er eenmaal ben wil ik niet te arrogant zijn voor een rol als boegbeeld.

Oh, meneer Sitalsing, gaat deze benoeming over U. Ik dacht dat zinnige woorden over de taak die voor U ligt, trots en dankbaarheid dat u de publieke taak die voor U ligt mag uitvoeren.

“Ik ben er al jaren klaar voor,” of neem “Ik kan geen eeuwigheid blijven wachten.”

Get a life, man. Grow over it. Thuis mag je schreeuwen en dansen van plezier. Hemeltjelief wat een publieke zelfverheerlijking.

Niet handig en zeker niet nodig om je zelf zo centraal te zetten. Tuurlijk is een gezonde portie eigen dunk in de wereld waarin wij leven een must. Tenminste als je de ambitie hebt om in die organisatie groot te groeien. Te stijgen in de rangorde van autoriteitsgevoelige machtswellustelingen.

Je geeft wel een visite kaartje af. Eentje waar weinig gezag aan ontleend kan worden. Wel wantrouwen en skepsis.

Bron: o.a. Telegraaf hier.

Bronvermelding - kwaliteitszorg in de informatievoorziening

Monkey — Wed, 27 May 2009 13:29:00 GMT

Google is als zoekmachine zo populair dat als je iets op internet gaat zoeken mensen het woord googelen gebruiken om aan te geven dat ze even snel op internet gaan zoeken. Ik ben niet zo'n googelende kanjer, ik vind vaker niet dan wel wat ik zoek. Goedkope mooie huisjes op de waddeneilanden is ook al niet mijn ding. Een mooie camping 'ver weg' in de binnenlanden van Frankrijk? Ik laat het aan iemand over die dat veel beter kan en pdaar plezier in heeft. Succes verzekert. Omdat ik te vaak onzin heb gevonden op internet via google zorg ik ervoor dat ik toegang houdt tot academische databases via universitaire bibliotheken.

Organisaties die afhankelijk zijn van gevalideerde informatie en het niet zouden kunnen verdragen als de informatie ongeverifieerd of onzeker is als zij die voor hun beleidsbeslissingen of taktische overwegingen gebruiken. Zo heb ik ooitgehoord dat de hoogste politiefunctionarissen van Korpsen en onderstenunende politieorganisaties als zij iets wilde weten het even googelde. Dat zij daarna geen flauw idee hadden of de internetbron die zij citeerden betrouwbare informatie presenteerde maakte niet uit.

De gezonde hollandse leidinggevende bij de politie kan toch zelf wel afwegen of de informatie die hij/zij krijgt in orde is? Nou nee dus. Meestal accepteren we informatie gemakkelijk en zonder twijfel als deze dicht bij onze huidige informatie stand en overtuigingen blijft. Afwijkende of kritische informatie komt via googelende politiecommisarissen echt niet aan. Ze wordt geen deel van de overwegingen in besluitvormingsprocessen.

Kwaliteitszorg van de informatievoorziening kan deze farce wegwerken en verdere escalatie voorkomen. Goede cursussen waarin functionarissen leren BS van betrouwbare informatie te scheiden zijn welkom. Leer informatie op waarde schatten. Goede toegang tot bibliotheken en andere organisatieonderdelen en functionarissen die zich bezig houden met informatievergaring en waardering zijn niet alleen noodzakelijk voor lange termijn beleid maar soms ook voor tactische ens trategische overwegingen op korpsniveau.

Tot mijn verbazing schreef Karel Knip in de NRC-wetenschapsbijlage van 22/23 mei 2009 het volgende over fosforescentie:

“Internet noemt calciumfosfaat als een stof die goed fosforesceert en calciumfosfaat is nauw verwant aan hydroxyapatiet dat een belangrijk bestanddeel is van botten.”

'Internet noemt', ben je nou helemaal belatafeld beste meneer Knip. Internet is een infrastructuur en geen autonome informatiebron. Een wetenschapsjournalist die ons voorgaat in de intellectuele terugval naar de moderne donkere middeleeuwen. Hij doet hiet precies hetzelfde als de luie zelfingenome politiefunctionaris. Er is echt een groot verschil tussen de informatiebronnen op internet. Dat weglaten is alleen relevant als 'internet' toevallig het onderwerp van beschouwing is. Als dat niet het geval is, dan noem je het electronische bestand, de organisatie die de informatieverstrekte of het webadres, de menselijke auteur. Gebruik gegevens die het mogelijk maakt jouw informatiebron te verifieren, of waarmee je de betrouwbaarheid van je informatiebron bij voorbaat aantoont.

Privacy - Nederlanders en overheid zijn nalatig

Monkey — Fri, 22 May 2009 00:37:00 GMT

Een paar dagen geleden zat één van aardigste meest gewone VIPs als tafelvrouwe bij Matthijs van Nieuwkerk in 'De wereld Draait Door'. Ja, het was Georgina Verbaan - een fascinerend artieste en vrouwspersoon.

Stamelend probeerde zij deze week haar punt te maken dat je dus blijkbaar nergens meer veilig bent als beelden van een veiligheidscamera verkocht kunnen worden aan de media. Dat dat beangstigend en abnormaal is. En gelijk heeft ze. Zoals Spaink al honderd keer heft laten weten, onze privcay wordt te grabbel gegooid in dit land van Balkenende.

RTL Boulevard kocht de beelden en ruim vierhonderduizend mensen zouden naar de plaatjes hebben gekeken. Albert Verlinde vond het heel normaal Dat hij in het programma heling goed praatte verbaasd mij niets. Niks geen algemeen belang dat we dergelijke beelden moeten zien. Het is simpelweg crimineel gedrag en dit zou door het OM vervolgd moeten worden.

Het AD schreef donderdag het volgende:

Heel Nederland smulde van de beelden die zij van de bewakingscamera's afplukten, maar zelf hebben ze weinig lol beleefd aan hun scoop van de zoenende Yolanthe en Wesley. Sterker nog: de medewerkers van parking de Hoofdstad in Amsterdam zitten met een flinke kater.

De vier werden woensdag op het matje geroepen door de directie. ,,Wij betreuren het camera-incident ten zeerste en nemen er afstand van,'' luidde het na afloop. De directie heeft maatregelen genomen om herhaling te voorkomen.

,,Achteraf gezien hadden we het misschien niet moeten doen,'' klinkt het vanuit de parking aan de Prinsengracht. ,,We hebben de integriteit geschaad van de garage.'' De medewerkers roken naar eigen zeggen een 'scoop'. Daarom boden zij de camerabeelden aan bij verschillende media. RTL Boulevard hapte toe en zond de beelden dinsdag uit.

Hoeveel het societyprogramma betaalde, wil het viertal niet kwijt. ,,Geen ton, zoals wordt beweerd.'' Volgens ingewijden moesten de medewerkers alles afdragen aan de directie. Die geeft geen commentaar.

Of ze juridisch in de fout zijn gegaan, weten de vier medewerkers niet. ,,Het is een gewoon een openbare parkeergarage met overal bordjes die wijzen op de aanwezigheid van camera's,'' luidt hun reactie. De vier waren op Hemelvaartsdag niet aan het werk, maar volgens hun collega zijn ze niet geschorst.

Volgens mediarechtdeskundige Charissa Koster leverde de parkeergarage een wanprestatie en handelde RTL onrechtmatig door het kopen en uitzenden van de beelden. ,,De Wet beveiliging persoonsgevens schrijft voor dat de parkeergarage camera's mag ophangen voor beveiligingsdoeleinden, maar ze niet mag gebruiken voor iets anders, zoals een roddelprogramma. RTL Boulevard en De Telegraaf weten dat deze beelden niet voor openbaarmaking bedoeld waren. Ze profiteren van de wanprestatie van de parkeergarage en handelen daarmee onrechtmatig. Dat maakt de kwestie veel interessanter dan de beelden van een zoenende Georgina Verbaan en een slagroomlikkende Rick Brandsteder. Die filmpjes waren gemaakt door privépersonen in openbare gelegenheden.''

De Leidse hoogleraar Dirk Visser, specialist in portretrecht, is helemaal van lotje getikt het AD citaart dat je het “privacy-belang moet (...) afwegen tegen het algemeen belang. Je kunt je afvragen wat de beelden toevoegen, maar de gemiddelde Nederlander vindt dit wél belangrijk.''

Hoe halen ze het in hun hoofd. Ze zijn gek. Hoe artiesten het leven en de gesprekken van de dag kunnen beheersen. Jantje, ga muziek maken.

De afgelopen dagen was Wouter Bos met zijn grap over de scorende Welsey Schneider toch de leukste. En de reclame campagne van een internetprovider die meldde dat "Wat Yolanthe kan, kunt u ook!" Bedoeld wordt het gemakkelijk overstappen naar een andere serviceprovider.

op de fiets door Amsterdam (10) een school in de NRC #6 v2

Monkey — Sat, 14 Mar 2009 01:56:00 GMT

Vandaag een glimp gekregen hoe journalisten hun werk kunnen doen! De redactrices Japke-d. Bouma en Marijke Groeneveld van het NRC-Handelsblad hadden een paar dagen gewerkt aan interviews met mensen van de Geert Groote School. Ze hebben allerlei smoezen waarom ze sommige mensen niet hebben gesproken - hun probleem. Uit nader onderzoek blijkt de journalisten o.l.v. Japke -d.Bouma tijdens de compositie van het verhaal verschillende versies heen en weer hebben gestuurd naar Femke Govaart, Marije Ehrlich, Annemiek v.d. Hell en Marvin Fernandes [(G)MR en 'kritische' ouders]. Niet dat het daardoor een slecht verhaal is geworden. Misschien een beetje te eenzijdig?

Het lijkt erop alsof een gemoedstoestand of mening zonder feiten, die de mening substantie kunnen geven, een criterium voor 'relevantie' is geworden. Tja dan is het beste wat je kan doen, opzij gaan staan of afwachten.

Vrijheid van meningsuiting is de vrijheid elk wereldbeeld te uiten en te bekritiseren. Prima. De vrijheid van godsdienst en onderwijs zijn hieraan niet gelijk. Aan de vrijheid op onderwijs lijkt de suggestie te zitten : 'wij hebben het recht om met rust gelaten te worden.' Jammer, maar dat kan in het onderwijs nou net niet. Dat is een stilstand die Steiner ook nooit heeft gepropageerd. Beweeg mee, vind nieuwe uitingsvormen voor verouderde vormen of rituelen, als die op zich geen aantoonbare opvoedkundige waarde lijken of blijken te hebben.

Meegroeien is het motto anders doe je over twee eeuwen nog steeds wat in het begin van de twintigste eeuw werd bedacht en besproken. het lijkt me niet erg wijs dat op oude geschriften gebaseerde opvattingen moeten overheersen in de opvoeding van kinderen.

Dit soort denken in vaste waarheden is de basis van een dictatuur, en dat is jammer want antroposofie en moderne eisen aan onderwijs kunnen heel goed samengaan. De ambitie was om daar heel goed onderwijs van te maken. Hoe dat plan er uit zag, dat is voor andere gremia. Het is wel lastig om het recht op vrijheid om de inhoud van het onderwijs naar eigen inzicht in te richten (vrije scholen) te combineren met eisen van de inspectie. Daarvoor heb je zwaar deskundig personeel nodig dat met de tijd meegaat en ook de impuls en ruimte krijgt zich te blijven ontwikkelen. Sturing dooe bestuur en management, niet door ouders.

De opvallendste omissie van het verhaal in de NRC is dat niemand van het bestuur is benaderd, dus of de interpretatie van feiten klopt blijft onbelicht. Ongelofelijke suffige misser. Sterk van het verhaal is dat de in eerdere publicaties door anonieme 'ingewijden' 'veronderstelde' motivaties van protesterende ouders in de hier gepresenteerde citaten blijkt te kloppen. Over onduidelijkheid hoeft niemand nog te klagen. Openheid helpt - dat is trouwens het goede streven van de Onderwijs Consumenten Organisatie - geen verkoopverhalen maar een eerlijke schets van de werkelijkheid op elke school.

'De 'ingewijde' uit het eerste Parool verhaal krijgt in dit verhaal, dat nog niet op de site van de NRC staat, flink gelijk. Wie daar blij is, weet ik niet.

Het verhaal in de krant begint met een spannende setting van politie-auto's voor de deur, na een MR-vergadering. Het kladverhaal begint met twee ouders die tevreden zijn met het onderwijs en zich afvraagt waarom een kleine groep (40 vlgs het NRC artikel hieronder, vlgs de Volkskrant plus minus 20 mensen en 'een schreeuwende minderheid van zestien tot achttien ouders' vlgs Het Parool) zoveel stennis maken net nu het zoveel beter gaat met het onderwijs op de Fred Roeske. De hartverwarmende afsluiting is van ouders die zich constructief opstellen "We moeten opletten dat we niet haatdragend naar elkaar worden. (...) Daar komt bij dat tachtig tot negentig procent van de ouders hier op school heel tevreden is over het onderwijs.”

Daartussen een net iets te fel betoog over het feit dat een plan dat het basale gedifferentieerde onderwijs in o.a. taal, lezen en rekenen volgens die 'sommige ouders' ten koste gaat van voor hen kenmerkende aspecten van het antroposofische gedachtengoed. In de media heb ik tot nu toe heel weinig gelezen dat de dreiging van sluiting van voorjaar 2008 geen fantasietje is maar simpele werkelijkheid en dat die dreiging nog niet voorbij is. Of zou Anne Veldt er met haar team leerkrachten erin geslaagd zijn om al aan die dreigende sluiting in september te ontsnappen - iets waar zij dan wel in geslaagd is met steun van deskundigen van DMO, waar anderen in 2007 niet slaagden? Als de school het einde van het schooljaar 2009-2010 haalt dan is het aan structrerende en inspirerende werk van Anne Veldt en de mannen en dames van de gemeente te danken.

Het verhaal dat in de krant op pagina 2 komt mist de charme van het oorspronkelijke begin en einde van positieve constructieve ouders. Gelukkig zijn uitspraken met fysieke associaties met te sterke emotionele lading uit de tekst gehaald net als onhandige uitspraken van mensen met weinig media-ervaring, maar ook schandalige niet-citaten met weinig realiteitswaarde zijn nu verdwenen. Bijtend Anthony Bourdain-achtig cynisme ligt in dit soort conflicten altijd op de loer. Het cynisme waarbij iemand ervoor kiest het enthousiasme en de motivatie van een ander te ridiculiseren omdat het niet in de eigen beeldvorming past. Jouw perceptie van wat OK is wijkt flink af van de hunne. Een krachtige en gevaarlijke houding die bij heel wat intelligente middenklasse burgers leidt tot 'knokken' - en vooral aangeleerd is als wapen tegen pesten en denigrerende opmerkingen van volwassenen jegens henzelf toen ze kind of jong-volwassene waren. Die ontwikkeltijd van een kind die een perfecte broedplaats is voor extreme eigenzinnigheid, venijn en bullying.

Jammer is dat 'van klant tot koepel' alles persoonlijk gemaakt wordt. Als er bestuurlijk slim gesproken en gehandeld wordt dan is dat nu een kwestie zelfbescherming en gelijk krijgen. Het probleem van de meeste mensen in dit conflict is dat ze te zeer hechten aan hun eigen ideeën. Hoe fundamentalistischer je je daaraan vastklampt, hoe kwetsbaarder dat je maakt. Als iemand je dan aanvalt op je ideeën, of die ideeën tijdelijk in de koelkast zet, valt hij of zij jou aan, voel jij je letterlijk en figuurlijk in de kou gezet. Tja, dat je dan heftige reacties krijgt - da's niet vreemd. Hoe zwakker het verband tussen wat je denkt en hoe je bent, hoe weerbaarder je als mens uiteindelijk wordt.' Het is wel handig om een dergelijke rijpheid te tonen in de omgeving van kinderen. Uit de media-berichten blijkt dat bestuurders, leraren, ouders en management dit te weinig tonen.

De positieve kant van dit bijtend cynisme tegen de 'ander' is een streven is naar verfijning in tolerantie van gelijken. Waarbij het ongehoord is om een gelijken of mensen van wie je iets wilt af te zeiken. Ongeacht wie je bent - iedereen heeft recht op een fatsoenlijke behandeling, ongeacht de kleur van je huid en je culturele achtergrond - als je maar tot 'ons'gerekend wordt. In Amsterdam zijn de provincialen of degenen met wie we geen belang delen vogelvrij.

Alles wat we doen is erop gericht dat de kinderen een beter leven hebben dan wij nu hebben. Het streven naar een beter leven voor de kinderen kan gemakkelijk vertaald worden naar en kosmopolitisch hedonisme in het hier en nu voor de ouders zelf. En toch, deze ogenschijnlijk positieve eigenschappen kunnen er toe leiden dat degenen die in de weg staan van die betere toekomst volgens jouw eigen perceptie, figuurlijk uit de weg moeten worden geruimd. Alle middelen zijn geoorloofd. Dreiging, schelden, hate-mails, emotionele chantage, etc.

Emotioneel geladen onjuiste beeldvorming ligt in elke situatie op de loer. Het effect daarvan wodt vaak odnerschat. Op de voorpagina van de zaterdag NRC staat: “Predikant 'bevrijdde' seksslavinen”. De eerste associatie is toch 'wat een perverse machtswellusteling'. Na drie alinea's van het verhaal is het beeld omgedraaid:

...eind 2007. De politie had een bende mensenhandelaars opgerold, maar geen van de slachtoffers wilde aangifte doen. Volgens de politie uit angst. Mensenhandelaren hadden in Nigeria een contract met de vrouwen gesloten. Met traditionele rituelen was het pact bekrachtigd. Als de vrouwen zich niet aan de overeenkomst hielden, zouden ze op gruwelijke wijze worden gestraft.

Om de angst voor magische vergelding weg te nemen, hadden politie en justitie de hulp van de Afrikaanse geestelijke ingeroepen. Hij bezwoer de vrouwen dat de God van de Bijbel machtiger is dan hun heidense rituelen. Tien vrouwen deden alsnog aangifte.

Mijn oude moeder volgt het nieuws op de voet. Zij is tevreden dat 'haar' NRC een verhaal heeft geschreven waarin de problematiek helder geschetst is. “Je kunt het met uitspaken eens zijn of oneens, het is wel duidelijk wat er aan de hand is.”

Het staat niet in de arbeidsvoorwaarden van schoolleiders dat iedereen het met ze eens zal zijn en dezelfde prioriteiten heeft als die van het bestuur. De hoofdinspecteur van onderwijs Leon Henkens benoemde de kern van het probleem een paar jaar geleden: ‘te weinig zelfcorrigerend vermogen om zich tegen kwaliteitsverlies te wapenen’, voor een verdergaand inzicht klik hier.

De boodschap uit de artikelen van de afgelopen week is helder - wat de verschillende spelers uitspoken, de belangen en langere historie blijft verborgen, ach ja dat mag, gelijk hebben hoeft niet. Het gaat om algemene beeldvorming. Nu mag het rustig worden totdat blijkt dat het toch allemaal anders lag.

Het verhaal op pagina 2 van de NRC van vrijdag 1 maart is alleen via de digitale editie van de NRC te vinden. Dus daarom, voor zover en voor zolang het mag, hier de tekstversie gepubliceerd.

Conflict over inhoudelijke koers en leiding op Vrije school Amsterdam

Op de Geert Groote School in Amsterdam is een conflict uitgebroken tussen ouders, bestuur en directie. Wordt de antroposofische leer verkwanseld onder druk van de inspectie?

Amsterdam, 13 maart. Gisteravond stonden er drie politieauto’s voor de deur van de Geert Groote School in AmsterdamZuid. Ze waren met goedkeuring van de schoolleider gebeld door de beveiliging om ouders te laten verwijderen van een voorlichtingsbijeenkomst.

Het incident is tekenend voor het escalerende conflict op de Vrije school voor basisonderwijs, met circa 500 leerlingen op twee locaties. Het bestuur wil onder druk van het personeel aftreden. De algemeen directeur is zondag door het bestuur gevraagd terug te treden. Er moet snel een nieuw bestuur komen. En twee nieuwe directeuren. De school heeft in vijf jaar tijd zeven besturen en zes directeuren versleten.

De prestaties van de school op locatie 2 zijn onder de maat, zo zegt de Inspectie van het Onderwijs. De school is als „zeer zwak” aangemerkt. Daarom is interimschoolleider Anne Veldt er al een jaar orde op zaken aan het stellen. De operatie wordt gefinancierd door de Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling van de gemeente Amsterdam. Sinds Veldt is aangetreden worden kinderen getoetst en leerkrachten begeleid om resultaatgerichter les te kunnen geven, zegt Veldt. „De prestaties moeten omhoog.”

Het merendeel van de ouders is tevreden over de operatie, zo zeggen ouders op het schoolplein. Maar een groepje van ongeveer veertig ouders is bang dat het antroposofische gedachtengoed erdoor in de knel komt, zegt Femke Govaart, woordvoerder van deze ouders. Dat gedachtengoed, gebaseerd op de ideeën van de Oostenrijkse filosoof Rudolf Steiner, gaat ervan uit dat kinderen zich niet alleen cognitief, maar ook creatief ontwikkelen. De groep ouders snapt de noodzaak om kinderen te toetsen. Maar Veldt gaat wel heel hard, vindt Govaart.

De midweekviering, waarbij klassen op woensdag bij elkaar komen, is afgeschaft. Het jaarfeest wordt met de Franse slag georganiseerd. „Het aanbod is puur gestuurd op methodieken en resultaat. Je voelt dat het aanbod verschraalt.” Ook wilden de ouders weten waarom Anne Veldt niet wilde meewerken met de Vereniging van Vrije scholen die hulp had aangeboden. Veldt noemt de ouders „een luidruchtige, mondige, groep”, en „mensen die geloven in iets”. „Wat zij doen, getuigt van weinig realiteitszin.” Bovendien worden de leerkrachten door het groepje geïntimideerd, vindt Veldt. „Leerkrachten voelen zich in het nauw gedreven.”

Veldt zegt niet anders te kunnen dan drastisch ingrijpen op de school. „Zonder verbeterplan is er geen school.” Maar dat vindt Govaart een zwaktebod. „Ze probeert draagvlak te krijgen voor haar plan door angst te zaaien. Ik zou willen dat ze ons met de inhoud zou overtuigen. Maar het plan is formeel niet eens door de medezeggenschapsraad goedgekeurd.”

De gemeenschappelijke ondernemingsraad (GMR) heeft begrip voor de kritische ouders. Annemiek van der Hell, voorzitter van de GMR, vindt dat directeur Veldt „heel slecht tegen kritiek kan”. „Wij vinden dat deze ouders kritische vragen mogen stellen en dat ze daar antwoord op horen te krijgen. Daar hoeft Veldt niet zo hysterisch over te doen.” Ook de Vereniging van Vrije scholen heeft de indruk „dat er door de schoolleiding te weinig is gecommuniceerd over het verbeterplan”, zo zegt Leo Stronks, voorzitter van de vereniging.

Maar eigenlijk ligt ergens anders het probleem, zegt Van der Hell. En dat is slecht bestuur. Het bestuur heeft altijd op veel te grote afstand gestaan van de school en stuurde voortdurend dure interimdirecteuren die snel weer wegliepen, zegt voormalig lid van de MR, Marvin Fernandes. Het bestuur benoemde ook zonder toestemming van de MR een algemeen directeur, schetst Van der Hell. Toen dat gebeurde zegden leerkrachten het vertrouwen in het bestuur op. Dat was op 5 maart. De algemeen directeur is zondag door het bestuur gevraagd terug te treden.

Anne Veldt gaat ook weg, per 1 april. Ze had eigenlijk een contract tot de zomer. Maar ze heeft een opdracht gekregen bij de Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling, zegt Veldt. Het viel haar steeds moeilijker „door te gaan met bouwen” op de Geert Groote school, zegt ze. „De manier waarop Veldt haar traject heeft ingezet in samenwerking met de geldschieter DMO heeft haar een nieuwe baan opgeleverd”, zegt Govaart. „Ze heeft goede resultaten behaald”, zegt voormalig MR-lid Marvin Fernandes. „Ik hoop dat er snel weer de leiding en coaching komt die het team nodig heeft nu Anne Veldt weggaat.”

Govaart zegt hatemail te krijgen van collega-ouders. „We worden uitgescholden en beschuldigd.” De oud-voorzitter van het bestuur is bedreigd. Niemand zegt door wie. De GMR vraagt zich af of dat ook echt gebeurd is.

Ouders xxxx en xxxx, die bij het schoolhek aan de Fred. Roeskestraat staan, hopen dat de rust binnen de school weer snel terugkeert. „We moeten opletten dat we niet haatdragend naar elkaar worden”, zegt xxxx. Moeder xxxx is boos op de kritische ouders omdat ze voor zoveel onrust zorgen. „Maar ze zijn zeker niet de enige partij in dit conflict.”

„Tachtig tot negentig procent van de ouders is gewoon heel tevreden over het onderwijs”, zegt ouder xxxx verderop op het schoolplein. „En als je daar niet blij mee bent, ga dan weg’’, zegt ouder xxxx.

Stille revolutie leidt tot geweld op straat

Monkey — Sat, 19 Jan 2008 13:55:00 GMT

Met de Politie

Het conflict tussen de politie bonden en de minister van Binnenlandse Zaken is er niet één over de hoogte van het loon. Dit gaat over fundamentele afbraak van de politie functie in onze democratische maatschappij waarbij vrede en veiligheid op straat en in huis bewaard kan worden door het geweldsmonopolie van de Staat der Nederlanden. Een taak die wat mij betreft niet afkoopbaar en delegeerbaar is. De demografische ontwikkelingen die te voorzien zijn voorspellen een grijze uitstroom bij de Politie die onvoldoende ondervangen is met adequaat personeelsbeleid. Onderdeel van dit falens beleid is het bewust en deels onbewust substantieel ondermijnen van de economische aantrekkelijkheid van banen bij de politie en het onderwijs, door... ja, door de politiek.

Dit gaat bijna onvermijdelijk tot gevolg hebben dat politie taken zullen worden UITBESTEED aan economische partners, die niet geschikt zijn om politieke opdrachten te volgen omdat zij gespeciliseerd zijn in taakuitoefening en niet in rol-opvatting, zoals onze formele politie.

Vanochtend las ik in verschillende media hierover enige commentaren. Commentaren die aan de angst voor wilders zijn ontsnapt en tenminste nog ergens over gaan.

"Er voltrekt zich een stille revolutie", zegt onderzoeker Ronald van Steden van de Vrije Universiteit. Maar hoe stil die revolutie ook verloopt, de opmars van de beveiligers in het publieke domein brengt risico's met zich mee, meent Van Steden. Nu al treden beveiligers op tegen hangjongeren in probleemwijken.

Kun je het wegsturen van reljongeren wel overlaten aan particuliere bedrijven, vraagt hij zich af. "Lang geleden is afgesproken dat alleen de politie als uiterste redmiddel geweld mag gebruiken. Maar als particuliere beveiligers winkeldieven moeten aanhouden of reljeugd moeten aanspreken, komen ze algauw in een sfeer van dwang en drang terecht. Het is de vraag of je van hen mag verwachten dat ze adequaat kunnen optreden."

Van Steden maakt zich niet alleen zorgen over het gemorrel aan het geweldsmonopolie van de overheid. Volgens hem leidt de opmars van het private blauw ook tot verwarring. Weet de burger straks nog wie hij voor zich heeft en welke bevoegdheden die persoon heeft? VU-onderzoeker Van Steden denkt dat de politie er nog last van krijgt als ze taken uit handen geeft.

"Als beveiligers straks de eerste linie vormen en de politie er aan te pas komt als het echt mis gaat, kan zich dat tegen haar keren. De traditie dat de politie altijd dichtbij is, komt dan op de tocht te staan. Daarmee kom je ook aan het vertrouwen dat de burgers in de politie heeft."

Volgens één van de kranten zegt een woordvoerder van de Raad voor Hoofdcommissarissen dat het inderdaad denkbaar is dat binnen afzienbare tijd meer beveiligers in wijken rond zullen lopen dan politiemensen.

Schrikken toch???

Bron: Jan Salden van BN-DeStem