Politiek

En GIJ GELEUFT 'T? De oplossing voor de Eurocrisis...

Monkey — Mon, 05 Dec 2011 20:33:00 GMT

De eurocrisis heeft niets te maken met de omvang van het sociale vangnet. Toch is de holy grail van de oplossing straks sterke en strengere budget-regels en afstraffingen.

De media kletsen wie na... waarom die onzin. De cijfers tonen het ongelijk.

Kijk maar eens naar de onderstaande grafiek waarin de overheidsuitgaven van Euro-landen in procenten van GDP worden afgezet tegen de rente op staatsobligaties.

Bron van de gegevens: IMF Fiscale Monitor, grafiek van Paul Krugman, NYT.

Het grote verschil met de andere Europese landen, qua financiering is vooral te danken aan de betalingsbalansoverschotten en handelsbalansoverschotten. Duitsland en nederland hebben zelf grote hoeveelheden geld, dat verdienen we in de rest van Europa. Slechts 30% van de opbrengsten onze handel komt van handel met landen buiten Europa. We handelen nauwelijks met de opkomende economieen.

Pfffff... en dat gaat niet verdwijnen. Bij gelijkblijvend beleid zal onze Europese economie het komende decennium slechts gering groeien.

Lees verder hier.

De Bijbel in de Tweede Kamer

Monkey — Fri, 07 Oct 2011 03:39:00 GMT

Volgens mij koestert de meerderheid in nederland het idee dat religie en staat zoveel mogelijk gescheiden moeten zijn. Dat we daar in nederland niet al te zorgvuldig mee omgaan dan weer veel te maken met onze conservatieve drang en de onontkoombare macht van christelijke partijen in parlement en regeringen. Het geloof biedt ook de mogelijkheid om in autoriteit te geloven, en je er dagelijks naar te gedragen of dat in je denken toe te passen. Ik geloof dat geloof en democratie tegen dictaturen beschermt. Tenzij je natuurlijk denkt dat de dictator een vertegenwoordiger van God is, of het recht van God heeft gekregen om te heersen.

Vroeger vond ik Donner een goede peer. Lekker ouderwets stelt de wet boven alles... maar sinds zijn gedonder rond de Schiphol brand heb ik het wel een beetje gehad met die man. Nu is mijn CDA-held Hirsch Ballin, ook een enge bal, maar die snapt dat we ons aan de wet moeten houden, dat de meerderheid rekening moet houden met de minderheid, en dat internationale verdragen echt boven de nederlandse wet gaan. Donner is een twijfelachtig heeerschap. Stel je voor zo'n gluiperd vice voorzitter van de RvS. Daar likken de conservartievelingen hun vingers bij af, als ze al niet lopen te kwijlen.

Donner, tja... deze week deed hij weer zo raar. Beetje maffe speech bij de ceremoniele opening van de nieuwe behuizing van de Raad van State en dan die niet van deze tijd buiging voor de Koningin.

Foto: Hans Kouwenhoven - NRC

De afgelopen dagen heb ik genoten van de debatten over de financiële huishouding van onze overheid. En na afloop drinken de dames en heren van het parlement een borrel... en wij? Wij kijken naar Nieuwsuur of Pauw en Witteman. Proberen te begrijpen wat er aan de hand is. Meestal lijkt de discussie door het commentaar of de beeldselectie heel simpeler dan jezelf dacht. En lijken mij andere thema's relevant dan die de journalisten utkouwen. Lastig als je denkt dat de mediabeelden de werkelijkheid zijn.

Donderdagavond waren de heren Pauw en Witteman goed geïnformeerd en alert in het gesprek met madame Schipper. Een verademing. Alhoewel, nog iets scherper de leugens van Schipper doorprikken had van mij wel gemogen.

Na afloop nog een korte blik op Joop.nl. Gelukkig, ze hadden de nieuwstip over het besluit t.a.v. het Europese steunfonds opgepakt. Een ingrijpend besluit is in het parlement genomen. Een voorpagina foto was het wel waard. Daarover hoor ik trouwens van incidentele kijkers complimenten.

Op de foto staan de woordvoerders van VVD (wat een prul is die Harder), een onbekende dame van het CDA, de man van Groen Links met de ongelukkige naam Braakhuizen en Plasterk (PvdA), die overigens door menigeen nog als minister gezien werd.

Wat zien we daar op de tafel? Tafel? Of heet dit beukenhoutfineer meubel eigenlijk 'de balie' van de voorzitter van de vergadering?

Op de stoel van Gerti Verbeet zit nu een vervelende zeurpiet. Is hij nou van de VVD of het CDA? Links van de stoelleuning zien we groen, rood en geel van het schuifpaneeltjes van de voorzitter als geluidstechnicus. Rechts staat een glaasje water. Het water is koud, want het glas is beslagen en heeft druppeltjes op de buitenkant. Het glas staat trouwens netjes op een onderzettertje. Zou dat van karton zijn? Of zou de catering zorgen voor duurzamer materiaal? Achter het glas water ligt een rekenmachine. Wat zou de voorzitter nou allemaal moeten uitrekenen? Of zou ze terwijl we een saaie vergadering voorzit de declaraties van de het personeel controleren? Verder naar rechts staat een zelfde rekenmachine op de het bureaublad van de assistent. Zijn functie heeft vast een mooie naam. Hij is in ieder geval belangrijk genoeg om goed naar te luisteren. Zelfs DeJager luistert even mee. De wetenschapper Plasterk denkt intussen alweer aan iets anders. De man heeft trouwens een hele rij boeken ter beschikking. Naast de Grote van Dale staan rechts wetboeken en nog wat ander handig spul. Maar wat staat daar links naast de VanDale? Het dichtst bij, bijna direct voor het grijpen voor, de voorzitter? De bijbel in twee uitvoeringen? Of is dat witte boek ook een bijbel - van de Witte Zondagsadventen of zo.

Waarom?

Waar is dat voor nodig?

Wat doet die bijbel bij de voorzitter op de balie?

Wat doet de bijbel in het parlement ... waarom niet ook de koran? Iedere parlementariër mag op zijn of haar tafeltje hebben liggen wat ze willen of in de tas. Maar a.u.b niet de voorzitter. Misschien klinkt het overdreven om hier een opmerking over te maken. Maar voor de Bijbel lijkt mij geen functionele plaats in de Tweede Kamer. Voor mooie metaforen hoeven we toch hopelijk niet in de Bijbel te bladeren. Dan kunnen we ook de gedichten van Willem Willink er neer leggen, of wat romans van de Grote Vijf. Moeten we de juistheid van Bijbelse citaten in de bijbel controleren?

What the fuck, kan iemand mij uitleggen wat de bijbel op de tafel van de Tweede Kamer voorzitter of haar ambtenaren doet?

Hufterigheid

Monkey — Thu, 06 Oct 2011 13:04:00 GMT

Vanochtend werd ik wakker en las ik nog slaperig een 'stukkie' over hufterigheid in de Volkskrant van Aleid Truijens. ‘Hufters’ en ‘hufterigheid’, het is een beetje een hype aan het worden. Een hype gestimuleerd door het kinderlijke geprovoceer van Bosma en Wilders. Aleid's titel 'Kritiek=klagen=huilie-huilie=slachtofferisme', verklaard veel.

Opgeschoten jongens en ‘het klootjesvolk’ wordt vaak hufterigheid verweten. Gedrag dat niet aangepast is aan de cultuur wordt hufterig genoemd. Ongeremd schelden en mokken, eigen zin doordrijven, onfatsoenlijk… ach hufterigheid is wel een beetje cultuurgebonden – wat afwijkt is al gauw hufterigheid.

Gisterenavond verscheen op Joop.nl een stukkie over Wilders en de hufters in Nederland. Dick Pels directeur van het wetenschappelijk bureau van Groen Links schreef onder de titel ‘De hoofdman der hufters’ over het doel van Rutte om de samenleving terug te geven aan Nederlanders. Aan wie? wie was toen al de vraag. Het blijkt een loze kreet. Dick Pels geeft er een nieuwe inhoud aan.

“Rutte beloofde de samenleving terug te veroveren op de hufters. Raad eens wat er gebeurde? Bij zijn aantreden kondigde Mark Rutte stoer aan dat zijn regering de samenleving zou gaan 'terugveroveren op de hufters'. Maar de hoofdman der hufters zit (bijna, via de bekende gedoogconstructie) in zijn eigen regering, en Rutte gedoogt keer op keer het verbale geweld dat de PVV over Nederland uitstort.”

Het stuk viel mij vooral op omdat hij nu Wilders c.s. ‘hufters’ noemde. Dat is toch een stap verder dan iemand ‘hufterigheid’ verwijten. Praten over hufterig gedrag van iemand laat ruimte om de persoon nog een beetje te waarderen. Een persoon ‘hufter’ noemen betekent toch eigenlijk hem in een hokje stoppen en geen ruimte voor een andere waardering overlaten. Een moderator van zou dergelijke persoonlijke bejegeningen eigenlijk moeten weglaten. Alhoewel ik daar in het geval van Wilders c.s. anders over denk. Hypocrieter zou ik moeten eggen, dat in het geval van de Grote Blonde Leider ik daar anders over denk.

Het stuk van Dick Pels inspireerde tot een reactie over hufterigheid van mensen als ze gevangen zijn door groepsgedrag. De boodschap die rotjongens waarvoor zoveel mensen bang willen zijn, zijn minder erg dan Wilders c.s. Voor het slapen gegaan op ‘versturen’ geklikt.

Toen ik wakker werd las ik over het stukkie van Dick Pels en mijn reactie:

“Een stuk van mijn hart en de reactie van Rob Geurtsen versterkt bij het lezen ervan het goede gevoel.”

Een stuk tekst in het publieke domein is pas geslaagd als er iemand laat blijken dat mijn woorden iets deden in haar of zijn kop. Overigens zelf vindt ik het ook geen slecht stukkie tekst.

Daarom hier mijn reactie op Joop.nl min en plus een paar typefouten en slordigheden en kleine aanpassingen.

Goed stukkie.

Vooral de volgende passage:

“Hufters, en Wilders is hun hoofdman.

Altijd agressief, altijd verontwaardigd, altijd verongelijkt, altijd maar jennen, zuigen, trekken, blaffen, pesten en intimideren. Altijd alles uitvergroten, schreeuwen op de hoogst mogelijke toon. Wilders is daarmee de perfecte uitvoerder van het 'Huftermanifest' van GeenStijl, dat verbaal extremisme aanprijst als een uiting van dappere tegendraadsheid en fatsoen 'de kanker van de samenleving' noemt.”

Vanavond reed ik op mijn fietsie door de wijk van voorheen Marcouch, de man die weinig snapt van integratie, in stad van Eberhard van der Laan, de man die zijn ‘Law and Order’ imago zo haat, maar er wel elke dag aan bijdraagt.

Wat doen die deelnemers aan de krakersrellen nou weer in vreemdelingendetentie? Eerst worden ze vrijgelaten omdat er niets bewezen kon worden van bedekt gelaat en zo, en dan om de hoek weer oppakken omdat ze geen id-bewijs bij zich hebben? Ben je van god los, Eberhard? Dat is geen law and order, dat is het negeren van law and order. Je was er laatst in de Noorderkerk nog zo voor dat burgers, overheidspersoneel en politici zich allemaal aan de wet moeten houden en dat de nederlandse wetten ondergeschikt horen te zijn aan de internationale verdragen. Nou ik hoop dat je binnenskamers een paar agenten en hun hoogste baas de ambtelijke huid vol gescholden hebt. 't is verdomme niet Soprano-land waar we in leven.

Rustig verder fietsend kwam ik bij mijn nachtwinkeltje. Na een avond hardlooptraining en treinen koop ik daar meestal altijd fruit of verse groenten. Lekker thuis voor het slapen gaan een gezonde vegetarische hap.

Deze keer stond er een, wel hele grote, groep jongens onder de luifel, te schuilen voor de schaarse bui die volgens mij nooit kwam. Nadat een flinke overval door een groep jonge gasten, iets meer dan 15 jaar geleden mijn leven toch eigenlijk wel verstoorde, beter is ‘destroyde’, voel ik me ondanks de moed en het verstand nog steeds onaangenaam als ik een groep tref die agressief lijkt, of met hun groepsdynamiek schijt lijkt te hebben aan de rest en zwelgt in het machtige onvolwassen gevoel van ‘kijk ons eens sterk zijn’. Net voetbal supporters. Die oranje massa die vindt dat ze recht hebben op de straat als ze maar voor het Nederlands elftal zijn.

Behoedzaam ging ik de winkel in. Zonder problemen. De jongemannen met Axe onder de oksel en in de nek bewogen uit elkaar zodat ik er gemakkelijk doorheen kon lopen. Binnen vroeg ik aan de winkelier 'kopen ze ook nog wat?'

“Nee, net echte Hollanders, beetje ouwehoeren en klieren. Een flesje water of een RedBull. Verder niets.”

Ik lachte wat en draaide me om. Met mijn witte milieuvervuilende tasje vol tomaten en druiven liep ik naar de deur. Toen ik een voet op de drempel zette gingen de mannen niet opzij. Net als bij het uitstappen uit de trein. Daar staan mensen die tijdens de spits haastig in willen stappen altijd in de loop van de mensen die willen uitstappen. Ze laten net genoeg ruimte genoeg over voor de uitstappers, of eigenlijk net niet genoeg ruimte.

Ik zei iets en tikte één van die gasten tegen de arm. Hij mopperde en pruttelde als een echte puber... ging wel opzij.

Terwijl hij wat tegen mij wilde zeggen zei een ander:

“Houd je kop man. Die man wil er gewoon door. Je moet niet zo'n hufter zijn.”

Als ik argwanend zou zijn zou ik zo mijn gedachten kunnen hebben bij “zo'n” - zou 'ie mij bedoelen? Ik niet. Hij verwees of vergeleek wel.

Ik moest hard lachen en bedacht dat GBL inderdaad de kampioen der hufterigheid is - dat soort klootjesvolk noem ik graag hufters.

Hier on-line durf ik uit angst voor redactionele weigering niet te schrijven dat PVV-fractieleden prototype hufters zijn. Liever schrijf ik dat hun gedrag hufterig is. Belangrijke nuance, die de redactie van joop.nl wellicht wel snapt, maar parlementariërs en kiezers op de PVV toch niet.

Laatst zei een schrijfster met een Surinaamse achtergrond nog tegen Brinkman dat hij wel van wat fysiek rammen hield. Een beetje rood werd Hero er wel van. Maar ze had gelijk. Hij was weliswaar agent geweest, en komt intelligent en beschaafd over maar is gewoon een hufter.

Toen ik al lachend door de groep heen was, draaide ik me om en zei:

“jongens, al zou je m'n portemonnee of telefoon jatten terwijl ik zo door jullie heen liep, zo hufterig als Wilders zijn jullie niet.”

De opmerking was op het randje. Eentje wilde gelijk duidelijk maken dat hij dat nooit had gedaan en zijn vrienden ook niet. “Wij zijn zo niet”. Hij bedoelde zakkenrollen.

Ik kon het niet laten toch nog wat citroensap in zijn verwonde trots te smeren.

“Ach jongen, dat zeg je nou wel. Nu hebben jullie het niet gedaan en voel ik me prima. Niet bedreigd of zo. En dat is al heel wat beter dan het gevoel dat ik kan krijgen bij die blonde debiel van een Wilders.”

Een paar jongens moesten lachen.

“Stem jij op Cohen of zo?”, riep er eentje.

“Ja, en ik drink alleen muntthee.”

“Nou ik liever Red Bull hoor.”

“De mazzel jongens en slaap lekker.”

Ik stapte op het fietsie, op weg naar de herhaling van Pauw en Witteman.

Ja, het wordt tijd dat we Wilders, Bosma en hun vrienden gewoon noemen wat het zijn. Hufters. Ik begrijp ook steeds beter dat ze geen democratische partij willen of kunnen zijn. Vrijwel zeker zou Bosma moeten leren nuanceren, en dan kan hij niet meer taalkundig en emotioneel zieken.

Vrouwen met ballen gezocht?

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 19:31:00 GMT

Op Joop.nl schreef publiciste Çilay Özdemir, een stuk onder de titel 'Onvoldoende vrouwen met ballen'. Haar stelling is dat de omgang met vrouwen (frequentie, onderwerpen, bejegening) in het programma Pauw en Witteman een afspiegeling is van de maatschappij. Toch word ik heel erg melig van de roep om 'vrouwen met ballen'.

Ik schreef een reactie. Het compliment 'Hulde Rob', dat erop volgde, was reden om nog eens naar de veel te snel geschreven tekst te kijken... en iets gemodificeerd hier te herhalen...

Wanneer stopt dit soort onzinnige nonsense nou eens. Vrouwen en emancipatie, vrouwen met ballen... alsof vrouwen van nature softer zijn...

Wat bedoelen vrouwen eigenlijk als ze klagen dat anderen vrouwen te weinig 'ballen' hebben? Het is trouwens een zakkige en lullige beeldspraak. Is ‘ballen’ een kwestie van lef, van dominantie, van individualiteit, van een grote bek, van een winners-mentaliteit, or what? Çilay Özdemir bedoelde: “vrouwen die ronduit voor hun mening durven te komen, niet bang zijn hoe ze overkomen, het debat niet schuwen maar juist polemiek uitlokken.” Niet iedereen zal het zo benoemen.

Er is geen enkel bewijs dat vrouwen minder hard, of aardiger dan mannen zijn. Afgelopen week nog sprak Daniel Balliet van de VU over een meta-studie waarin resultaten van 50 jaar onderzoek met sociale dilemma's op zoek naar de vraag hoe het met samenwerken onder vrouwen en mannen e.d. zit.

Hij had goed nieuws voor de geëmancipeerde tuthola's, die vinden dat er te weinig vrouwen met ballen zijn:

Mannen en vrouwen scoren ongeveer gelijk als het gaat om gerichtheid op individualiteit (gaan voor je eigen banaan) of collectiviteit (samenwerken). Boeiend is wel dat mannen onder elkaar beduidend betere scores hebben als gaat om samenwerken dan vrouwen onder elkaar. Met mannen en vrouwen in een gemengd team, levert het klassiek beeld op. Vrouwen gaan voor de samenwerking, en mannen voor de individuele dominantie.

* * *

Laten we eens ophouden met dat gezeur over emancipatie. Te weinig vrouwen aan de top is niet een kwestie van gebrekkig netwerken of onwil van vrouwen. Vel grotere belemmering is een gevolg van een dramatisch blind chauvinisme waar nederlanders zich meer dan bewoners in andere omringende landen schuldig aan maken. Inclusiviteit van anderen, die anders lijken of anders zijn dan ik en jij, is iets waar nederlanders geen aandacht voor hebben. Liever niet, is het motto.

Roepen om 'vrouwen met ballen', het is gemakzuchtig gezeur. Meer vrouwen op invloedrijke posities vereist moed. Om die verandering te bewerkstelligen moeten we veel harder de huidige dominante meerderheid voorhouden dat zij geen kloten hebben, en te laf zijn om verandering toe te laten of af te dwingen..

Zoals er geen enkele reden is om aan te nemen dat er bij banken goede bankiers zitten, is er geen enkele reden om aan te nemen dat in de top van organisaties per definitie gezonde en goede mensen zitten. Geweld thuis, kindermisbruik, vreemd gaan, depressieve klachten, overmatig narcistische neigingen, etc. komen dusdanig vaak voor dat managers en beslissers Afdwingen dat we in deze maatschappij meer vrouwen en gehandicapten en minder blanke mannelijke hufterigheid van middelbare leeftijd á la de Pauwtjes willen hebben in vooraanstaande posities. ‘Ons kent ons’ is een adagium, slechts gericht bewaren van status quo en opereren binnen comfortzones, en zeker geen garantie voor succes.

We hebben geen 'vrouwen met ballen' nodig, we hebben politici en slimme bestuurders nodig die het risico durven en willen nemen om beslissende invloed op de maatschappij te willen uitoefenen om standaard meer vrouwen te benoemen.

En een maatschappij te creëren met minder inkomensverschillen.

Even meedenken a.u.b. #1

Monkey — Tue, 27 Sep 2011 03:43:00 GMT

De Euro is in gevaar!

Daar moeten we wat aan doen. De Grieken eruit, of misschien wij er uit? De grootst mogelijke onzin is er in de media te horen, terwijl de oplossing al maanden bekend is.

De markt heeft dat met koerscorrecties allang gedaan. 60% van de Griekse schulden afschrijven. De markt is sneller dan de politicus. Hij kan slechts volgen, jammer voor de franse en duitse banken. Als zij de afgelopen maanden hun posities in Griekse en Italiaanse obligaties boekhoudkundig of via verkoop niet hebben verkleind, kunnen ze wat mij betreft niet rekenen op dezelfde percentages steun als de banken die prudent met hun schuldpapier omgingen.

* * *

Tegenover me zitten deskundigen als Knot, Boot en Jacobs, maar ook politici. Ze bakkeleien maar redden moeten ze en kunnen ze. Ik hoor ze aan, ben blij, teleurgesteld, luister met verbazing - vertrouw ze en vertrouw ze niet.

Als eurofiel wrijf ik onder de tafel in mijn handen. Sinds zestig jaar laat de geschiedenis van de Europese Unie zien dat crises nuttig zijn voor de verdere integratie. Door de dagelijkse praktijk gedwongen kunnen we telkens een beetje meer Europees inburgeren. Perfecte integratie.

Trots zijn doe ik buiten het zicht, stiekem onder de tafel. Onder de tafel is nu geen ruimte voor erotisch voetje vrijen, blikken in haar boezen, of handje vasthouden. De openlijke trots is er bij mij helaas af.

Nee, schuchter voor de hoon en de macht van de domheid van nationaal simplisme, het gebrek aan wijsheid, moed en creativiteit van democratisch gekozen regeerders, en de afwezigheid van een helder en verstandig macro-economische debat, zit ik verkrampt te vertrouwen op verdere Europese integratie.

Het simplistische oogkleppen nationalisme gooit de deuren dicht voor verdere internationalisering. Het is politiek en economisch niet handig en vooral onverstandig. Het krijgt door gebrekkige kennis van macro-economie nauwelijks positief weerwoord.

De wereld stort in! En het is de schuld van anderen. Het bruine nationalistisch simplisme is besmettelijk.

Rutte roept in het parlement dat Wilders inzake de Euro met vuur speelt. Het lullige voor de brallende studentikoze regelmatig miskleunende cijferaar Rutte en zijn christelijke maatje De Jager is dat zij zelf niet door hebben dat ze wilderiaanse retoriek gebruiken. Wellicht met de beste bedoelingen, maar toch. Ook Rutte en De Jager gebruiken angst (economie) als wapen, geven anderen (grieken) de schuld, en doen alsof hun opvattingen en onze geschiedenis de beste zijn en wij het beter doen dan anderen.

De wereld stort in! Ja, ja, dat hebben we al zo vaak gehoord. Het overtuigt niet meer. De erediensten aan de God van David en voor die malle onbevlekte biseksuele schoonzoon zijn tegenwoordig weer volop onze norm. Weg met de Islamisten en de mooie meisjes in hun lelijke hoofddoeken. Dreigt er inflatie of depressie, storm of juist de hond in de pot? Who the ^$%# cares. Wij zijn goed, zij zijn slecht. Alle discussies verlopen tegenwoordig volgens dit stramien. Wij zijn goed, gij zijt slecht. Onverantwoordelijk dom.

Het nationaal simplisme is politiek en sociaal-economisch gezien een blunder. De zelfstandige marktpartijen – grote bedrijven en individuele rijken - gaan toch door met internationalisering. Terecht! Door de nationalistisch simplistische oogkleppen raken deze spelers echter buiten de invloed van democratisch gekozen volksvertegenwoordigers, wiens duale politieke taak het om de welvaart van de kiezers te helpen stimuleren, als de (vrije) markten te reguleren en te controleren. Nationalistisch Wilderiaans simplisme is een bedreiging voor Europese invloed op de rest van de wereld, maar uiteindelijk ook een bedreiging van onze fysieke en morele vrijheid.

Geloof ik nog in Europa?

Geloof ik nog in de creativiteit en wijsheid van Europese politici, dat zij gaan voor de banaan van Europese synergie en geloven zij nog in het grote verhaal?

Of moet ik erkennen dat de Zalmen die Europese droom in Nederland om zeep geholpen hebben? Was de noodkreet van Tjeenk-Willink dan toch te laat? Was het hele hoofdstuk over Europa in de begroting 2012 in het koffertje van de Jager op de derde dinsdag van September 2011 slechts een praatje voor de vaak, een bevlekte stinkende Hema-beflap? Onkunde of onwil verborgen achter een sluier van ‘taal’?

Zal Europa ondanks nationalistisch simplisme toch verder integreren? Langzamer?

De samenwerking in wederzijdse afhankelijkheid op Europees niveau biedt nog steeds de grootste garantie op regionale vrede en economische groei.

oppositie voeren tegen VVD en huidig regeringsbeleid

Monkey — Thu, 01 Sep 2011 13:42:00 GMT

De volkskrant publiceerde vanochtend een brief van wethouder Asscher, gericht aan de premier en een flink aantal van zijn ministers. De boodschap in de brief dat een door de gemeente Amsterdam uitgevoerd onderzoek naar de opeenstapeling van maateregelen (met name gedreven door bezuinigingen) aantoont dat deze, in de ogen van het gemeentebestuur van Amsterdam, onredelijke schade berokkenen aan de belangen van zwakkeren in de Amsterdamse samenleving.

Pechtold vond het onzin om aan dergelijke zaken aandacht te besteden. Hij twitterde een melige tweet...

Als iedere wethouder die naar Rutte mailt de hele voorpagina #VK krijgt, wordt het dringen. Of is #VK weer met een lancering bezig?

Pechtold, poetst nog steeds elke ochtend voor hij zijn fletse pak aantrekt zijn piemel op, net zolang tot hij zich weer sterk voelt en zijn piemeltje mooi glimt. Elke dag is hij in afwachting van een telefoontje van Mark. 'Vriendje Geert is weggelopen, kunnen we afspreken om elkaar te zien - niemand mag het weten hoor.' (Zeker zijn moeder niet)

Wat mij stoort en teleurstelt is de blinde acceptatie van de noodzaak tot bezuinigingen, en het feit dat het erop lijkt dat de PvdA in de gevoerde oppositie onvoldoende ingaat tegen de ideologische liberale economische drijfveren van het kabinet.

Direct nadat ik de brief las heb ik een reactie geschreven en op Joop.nl gepubliceerd. Een reactie alsof het een memootje aan Asscher is, waarin ik mijn verbazing uitspreek over een tweetal punten.

1) uw opvattingen over de noodzaak van financiële hervormingen.

Met grote stelligheid en nonchalance gaat u mee in de stelling dat 'grote (financiële) hervormingen noodzakelijk zijn'. Waar baseert u zich op? Welke economische modellen wijzen daarop? Welke dreiging bestaat er? Zijn de financiën een probleem of was/is het bankensysteem een probleem? Is de economie en welvaart het probleem of is de omvang van overheidsschulden een probleem? Welk probleem is voor Nederland nijpender, de totale omvang van de private schuld of die van de totale overheidsschulden. Hoe verhouden schulden zich ten opzichte van de vermogensposities?

Er zijn weinig in het publieke debat gedeelde argumenten over de noodzaak van (financiële) hervormingen houdbaar. Zelfs de vergrijzing laat andere keuzes toe – nee vereisen die zelfs. Een toestroom van buitenlandse jonge werknemers via universiteiten en op HBO-MBO niveau is noodzakelijk om de economische welvaart in de geografische bestuurlijke eenheid Nederland op peil te houden. Veel argumenten over de zo noodzakelijke financiële hervormingen zijn inschattingen gebaseerd op onverifieerbare aannames of politieke keuzes.

Ik krijg soms het vermoeden dat de lokale en landelijke PvdA-keuzes op dit gebied voortvloeiend uit calimero-gedrag. Heeft Wiegel dan toch gewonnen? Is een ruime meerderheid gaan geloven in de mythe van bezuinigingen? Rennen we met zijn allen achter de ideologische keuzes van de VVD aan.

Alternatieven:
Als sociaal democraat heeft u mijn steun als we streven naar een begrotingstekort van nul-komma-nul, en het liefst een licht begotingsoverschot zodat we zorgen dat in tijden van grote welvaart (nu dus) de schuldpositie afneemt en daardoor de financiële en politieke beleidsruimte van de toekomst toeneemt.

GEEN BEGROTINGSTEKORTEN zijn echter geen noodzakelijke voor altijd geldende wetmatigheid. De overheid heeft NAMENS DE BURGERS VAN NEDERLAND de plicht om het financiële en intellectuele vermogen te creëren, zodat waar nodig in het vrije spel van (individuele en groepen) burgers ingegrepen kan worden als daar ontwikkelingen of effecten optreden die schadelijk blijken voor het grotere collectief of zwakkeren. ‘Zwakkeren’ klinkt wat dramatisch. Wat ik beodoel is koud zakelijk diegenen die niet de politieke, intellectuele en cognitieve macht, -invloed en -capaciteiten hebben om zich individueel of als groep te verdedigen, en niet te vergeten al die mensen die gezondheidstechnisch een risico lopen, of er last van hebben, waarop zij zelf weinig of geen invloed kunnen uitoefenen.

Het lijkt wel of ook u meent dat de staat waarin Nederland verkeert deplorabel is. Voor mensen aan de rafelrand is dit zeker zo. Voor menig ander veel minder. Er is vaker meer sprake van verondersteld leed en ongemak (wat gewoon zeuren is) dan dat er geleden wordt door de verandering van maatregelen die een suggestie opleveren van grote achteruitgang.

De door u gepromote en gesteunde hervormingen moeten wel een begrijpelijke, logische en verdedigbare ratio hebben. En wat mij betreft graag een andere dan een neo-liberaal gezwets gericht op autonomie van het individu en niet op samenhang van de maatschappij gerichte wensdromen van liberaal gedreven ideologen/politici. Ga eens te rade bij u collega wethouder Andrée van Es, over 'de noodzaak tot...'.

2) ontkenning van de ideologische grondslag van de bezuinigingen van dit kabinet

U bent van een generatie die met pragmatisme in de sociaal democratie is opgegroeid. In uw en mijn tijd verkondigde de door u terecht bewonderde Kok dat we de ideologische veren van de sociaal democratie maar moesten verlaten. Één van Kok's weinige maar wel desastreuze missers.

U schreef ooit over uw bezoek aan ettertjes Zalm, toe u net wethouder was en Zalm zichzelf en gearriveerd liberaal en minister met macht waande, de waan van de privatisering die onder de PvdA/D'66/VVD krachten tot stand is gekomen, zat nog in zijn ballen. U voelde de dreiging...

Nu lijkt u vergeten wat u toen 'aan uw water voelde'. Dit kabinet handelt vanuit ideologische overwegingen, en claimt dat dit goed is voor het land. Uw brief negeert die drijfveer en u spreekt die ook niet op andere momenten aan.
a) Het economisch oer-conservatisme en
b) het keiharde streven tot ontmanteling (verkleining heet dat nu nog) van het vermogen tot interventie en sturing door de (rijks)overheid (o.a. door voortdurende decentralisatie, zonder bijbehorende middelen) die dat namens de burgers doet

Ook in de raad van Amsterdam accepteert u VVD-gedrag t.a.v. bouwen en wonen - gedreven door mensen met heldere persoonlijke belangen en niet op besturen gerichte keiharde ideologische blinde waan.

Als de PvdA vertegenwoordigers in bestuur en controlerende organen deze ideologische tegenstellingen ontkent, is er weinig hoop te verwachten van de PvdA in de politieke oppositie als de PvdA in uitvoerende functies.

Tot slot...

Uiteraard is het goed om over de effecten van maatregelen te blijven praten en daar aandacht voor te vragen en die proberen te corrigeren en verzachten.
Het kan echter niet zo zijn dat daarmee impliciet de beleidsmatige strategische keuzes van dit kabinet worden gesteund en er slechts onenigheid lijkt te zijn over de uitwerking en effecten van de maatregelen.

Uw brief riekt naar een pragmatische politiek, die een vreemd licht leeg gevoel achterlaat. Het is te weinig en te dun.

Jammer.

Rob.

Zomergasten: Verhofstadt en Ai WeiWei

Monkey — Mon, 29 Aug 2011 12:29:00 GMT

Gisterenavond was één van de betere tv-programma's live op tv: Zomergasten. Ik heb genoten en ik verbaas me over de lage kijkcijfers. Hoezo hadden de eerste uitzendingen meer dan 800.000, de vorige met Erik Lieshout 250K en de laatste 550K kijkers? Hoe werkt dat toch?

De gasten waren dit jaar goed gekozen. Deze mensen vergeet ik niet gauw. En dat is toch uitzonderlijk. Van de afgelopen jaren kan ik me slechts enkele gasten herinneren. wel mislkte presentatoren. Met als de slechtste van de mislukte BNN-er Bas-NRC en Joost-ik lul-maar-wat-Zwagerman. Dat is nu anders.

Is dat door de gasten zelf? Sommigen doen de suggestie dat dit jaar de gasten dominanter waren in de keuze van de redactie dan de 'beelden'.
Komt dat door Jelle? De meepratende gespreksleider Jelle, onze Jelle, als ik vrouw was zou ik zeggen onze mooie lieve Jelle, is een goede keuze van de redactie.
Of komt het doordat bij vrijwel alle gasten het thema een anti-nationalistische en anti haat- en angstzaai thema en pro-multiculti realiteit was? Van de emotie en intimiteit van Marc-Marie tot de brainy Swaab, de politieke realist-idealist Verhofstadt, de geweldige dames Vaessen en Gonçalves-Ho Kang You en de meest moderne van alle gasten, de man die met twijfel leven kan, die ambiguiteit toe kan staan, die falen niet met falen verward, en succes en falen niet als twee tegenpolen ziet, may i present to you the one and only 'Erik van Lieshout'?

De Jelle, die ik gisteren zag en vorige week bij Lieshout, is helaas niet mijn Jelle. De Jelle die ik zag is lief en aardig, hij helpt de gast goed te voorschijn te komen in de drie uur durende live-uitzending. Maar Jelle snapt het niet altijd, en als hij het niet zelf snapt of doorleefd heeft ontbreekt bij hem de professionele alertheid of afstand - hij verwordt tot machteloze machtswellustteling die de gast de mond snoert omdat de inhoud en de betekenis van de woorden van de gast hem geheel en al ontglipt. Jelle kan zijn onkunde niet in verwondering omzetten, of kan niet omgaan met verwondering.Hij toont de behoefte te controleren wat hem ontgaat. Twitteraars vielen tijdens de uitzending flink over zijn geharrewar:

Jorn Jorn Jonker

JBC, JBC how many anecdotes did you kill today? #laatdiemanuitpraten #zg11

mkampschreur MarjoleinKampschreur

LAAT GUY EENSUITPRATEN JELLE #zg11

J.B.C. is geen I.M.!

J.B.C. komt op inhoud over als een verwarde Hollandsche jongeling. In plaats van nieuwsgierigheid of verwondering raakte hij in het gesprek met Guy Verhofstadt, verstrikt in zijn eigen populistische onbenullige nationalistische anti-de ander gedachten. In zijn onbedwingbare behoefte om weerwoord te geven prentedeert hij de stem van het volk te zijn. De interviewer kiest positie om namens anderen te praten. Hoepel op man.

Dicky3966 22:54

#ZG11 Speelt JelleBC nu advocaat van de duivel? Of snapt hij het echt niet?

Dit gebeurt meerdere keren in de uitzending, maar het valt het meeste op als het onderwerp Europa is. Met name als het gaat over de voordelen van Europa en de Euro, en de manier waarop wij met andere europese landen cultureel en economisch samenleven.

Overigens hetzelfde gebeurde in de NRC-Next van maandagochtend. Daarin meende redacteur en hoofdredactie skepsis over de Euro te moeten ontwaren in twintig korte interviews en commentaren van mensen van verschillend pluimage en leeftijd. In werkelijkheid presenteerde NRC-Next nog geen handvol kritiesche en zinnig of ware commentaren over de Euro. Zelfs de geciteerde econoom werd voor waar gehouden, terwijl het in economische modellen aantoonbare onzin was. Wat een ongelofelijke simplistische domheid, toonden twee media outlets, die in Nederland toch gezien worden als het top of the toppermost - en vooral intellectueel. Wat een drama. Als het nou Elsevier of de Telegraaf zou zijn geweest, dan had ik mijn schouders erover opgehaald.

De Jelle, die ik zag op tv, schreeuwde als een speenvarken en als adolescent die zijn verteld ouders dat hij het echt wel beter weet: 'nou mooi wel hoor dat er geen draagvlak is voor Europa'.

JacquelineD66 22:09 Prachtig hartstochtelijk pleidooi voor verenigd #europa #guy verhofstadt #zg11! Formule #zg lijdt m.i. aan te veel debat, te weinig beeld

Verhofstadt spaarde Jelle. Hij had alleen maar hoeven vragen: “Jelle, waaruit blijkt dat? Hoe weet jij dat?”

Jelle had nog een truc in huis om te laten zien dat hij echt wel iets van de materie afwist en dat Verhofstadt niet moest denken dat die het alleenrecht op zijn visie heeft. ik zal je eens laten zien dat je ongelijk hebt. want ik heb zelf de ervaring... dat geen van zijn Vlaamse vrienden ontmoet tenslotte Walen noch hebben ze Walen onder hun vrienden. Nee. Belgie? Dat kan niets worden. Tja, met dat soort argumenten is het lastig een zinnig gesprek te voeren.

Maar wacht eens even, Jelle zit daar toch voor de kijker. Is het zijn taak niet om Verhofstadt zo te leiden dat er een boeiende blik op de wereld van Verhofstadt tevoorschijn komt. Waarom moet ik met Jelle's onzin standpunten dealen? Hij had bij Verhofstadt kunnen doorvragen.

Er was vaak genoeg gelegenheid voor

de interviewer Jelle om Verhofstadt eens flink te kielhalen.

Verhofstadt lijkt een prachtige bevlogen democraat, die voor meer democratie in de Europese Unie is. De tweets van twitterende kijkers spraken over de passie van de man. Ja, het waren vooral veel vrouwen die dat opmerkten. Verhofstadt liet naast passie ook zien dat hij zich gemakkelijk kon aanpassen. Regeren en politiek bedrijven is volgens Verhofstadt vooral een kwestie van:

“De samenleving te pakken zoals die is,

en die iets vooruit te brengen.”

Mooie opvatting. Dat heb ik liever dan het harde ideologische gezever dat journalisten een politicus willen ontlokken. En waar menig politicus zich tijdens verkiezingscampagnes terecht schuldig aan maakt. Verhofstadt is geen revolutionair, en ziet tegelijkertijd dat de maatschappij een eigen dynamiek heeft, en dat je niet moet willen streven naar utopische (ideale) samenlevingsbeelden. politiek, besturen en regeren is gewoon simpel hard werken:

Sophie in 't Veld gisterenavond:

“Europa is passie, maar ook gewoon hard werken.”

Verhofstadt is ook een rasliberaal, en niet alleen in positieve zin, ook al roepen Petra Stienen en Sophie in 't Veld dat om het hardst:

Het liberale geluid…

petra_stienen Petra Stienen

@SophieintVeld heb ook wel behoefte aan ouderwets liberaal geluid op tv #zg11

Even later bleek Verhofstadt een belangen-kameleon. Als commissaris van APG toonde Guy dat hij niet de wil heeft en/of niet in staat is de huidige economische en financiele crisis beter te duiden en te helpen oplossen. Het lijkt erop dat hij als liberaal de oorzaken van die crisis niet wil aanpakken.

In het segmentje over de financiele crisis, werden we gefopt. 'Inside Job' werd getoond, de con-job van de financiele crisis wordt daarin min of meer blootgelegd. Ach! Guy toont begrip voor onze gerechtvaardigde verontwaardiging en kwetsbaarheid in deze. Het blijkt inhoudloos.

Direct daarna legde Verhofstadt aan een wat naieve verontwaardige Jelle uit dat bij de banken de-veranderingen-tot-nu-toe eigenlijk prima zijn. De crypto-criminele tweede handsautohandelaren die bij banken aan de touwtjes trekken doen het volgens Guy toch wel redelijk goed. Als er dan nog iets nodig is, is het een goedkeuring vooraf voor bankenproducten. Alsof dat iets helpt. Ik kreeg Harry Mens visioenen. Jelle was een zelfingenomensufferd, hij hard Verhofstadt als liberaal moeten doorzagen op de morele vragen die de financiele crisis triggerden en laten voortduren.

* * *

Verhofstadt had een paar prachtige en betekenisvolle kunstenaars op zijn verlanglijstje. Tegen het einde van het programma werd Ai WeiWei getoond. Ai WeiWei, die hele grote man, wiens hele grote ongezonde lijf toch kleiner is dan de kunst en schoonheid die hij maakt. Ik kan me zelden inleven in zijn kunst, ben meer overdonderd en ik bewonder. Misschien moet ik er vaker en langer mee geconfronteerd worden.

Helaas hadden jolige Jelle en gepassioneerde Guy internet niet gecheckt. Een misser! De actualiteit werd buiten de deur gehouden. 's Middags was in Newsweek/DailyBeast een ingezonden brief van Ai WeiWei geplaatst die het lezen zeker waard is.

Guy legde uit dat Ai WeiWei van zijn status als internationaal bekend kunstenaar gebruik maakt om voor mensenrechten op te komen en dat de aanklachten tegen Ai WeiWei voor financieel-economische delicten onzin zijn.

Het is een boeiend maar ook ontroerend bijna benauwend betoog dat Ai WeiWei presenteert. Toch blijft mij de gedachte bekruipen, welk opportunisme gaat er achter dit soort uitingen schuil? Ai WeiWei had het olympische Vogelnestje niet hoeven bouwen. Nu klagen over een samenleving waar mensen elkaar misbruiken en gescheiden leven en waar materialisme de geest van miljoenen ziek en 'duf' maakt lijkt dan iets te gemakkelijk. Ai WeiWei weet dondersgoed dat Han-Chinezen niet aardig zijn tegenover 'een ander'. Dat delen zij met die verdoemde PVV-ers.

De eigen ervaring als referentie nemen in de strijd tegen het beklagenswaardige chinese bewind is mij iets te gemakkelijk. Dan heb ik meer met toenmalige dissidenten, in het totalitaire Soviet systeem, als aarts-conservatieve Aleksandr Isajevitsj Solzjenitsyn en de humanist Andrej Dmitrievitsj Sacharov.

Ai WeiWei weeft in zijn Newsweek epistel op prachtige en krachtige wijze een beeld van Beijing en hoe mensen daarin samenleven. Voor de één is dit het soort kritisch bericht dat we verwachten van een gerenommeerde architect en stadsontwerper. Voor een ander is dit de kritische mensenrechten dissident.

Ik lees een bericht van iemand die bijna verslagen is door een slim regime. Hij lijkt het niet meer te weten; wat moet hij doen? Burgers van Beijing die Ai WeiWei tegenkomt in één van de weinige mooie parken, zeggen:

“Weiwei, leave the nation, please.” Or “Live longer and watch them die.”

Either leave, or be patient and watch how they die. I really don’t know what I’m going to do.

Het beeld van Beijing gaat over zijn privé problemen, zijn vrouw kan bij geen enkele instantie achterhalen waar hij is, nadat hij is opgepakt;

your family is crying out that you’re missing. But you can’t get answers from the street communities or officials, or even at the highest levels, the court or the police or the head of the nation. My wife has been writing these kinds of petitions every day, making phone calls to the police station every day. Where is my husband? Just tell me where my husband is. There is no paper, no information.

Over de inrichting van de openbare ruimte in Beijing, straten en mooie plekken die er niet zijn; over slaven, goedkope arbeidskrachten voor wie in de stad geen plaats om te leven is ingericht; over de ingeslagen passiviteit:

No one is willing to speak out. What are they waiting for?

WeiWei's epistel is voer voor psychologen en collega's, voor vrienden een belangrijk signaal. De bedreigende geestdodende willekeur van het regime, dat alles met je kan doen, waar, wanneer, en wat het maar wil...

completely cut off from your memory or anything you’re familiar with. You’re in total isolation. And you don’t know how long you’re going to be there, but you truly believe they can do anything to you. There’s no way to even question it. You’re not protected by anything. Why am I here? Your mind is very uncertain of time. You become like mad. It’s very hard for anyone. Even for people who have strong beliefs.

In de gevangenis, die geen gevangenis is, maar één van de duizenden verborgen plekken waar het regime mensen vasthoudt verlies je je identiteit. Je wordt slechts een nummer, nog net niet op je lijf getatoeeerd. Je overtreding is irrelevant, het maakt niet uit waar je vandaan komt of waar je naartoe zult gaan. WeiWei schrijft: “They see you or they don’t see you, it doesn’t make the slightest difference.”

Net als ieder gezond en gelukkig mens loopt een slachtoffer van geweld het risico het lijden te projecteren op nieuwe ervaringen en de wereld om hem of haar heen. Terug uit de oorlog, zit de oorlog nog in het denken en voelen van de veteraan.

Vjiftien of 25 jaar huwelijk, haal je ook niet zomaar uit het voelen en denken van een vrouw - hoe mooi en lief ze ook is en hoeveel liefde, erotiek, schoonheid en simpel zacht geluk en acceptatie je ook te bieden hebt. It'll take some time otr it never happens at all. De moderne remedie om dan maar niet te trouwen, of korter bij elkaar te blijven, zodat het verleden niet in je komt te zitten is een illusie.

Elk deel van je leven dat geleefd is zit in je. Je opvoeding, je werk, je kinderen, je dromen, het ontslag, de operatie, het sterven van je ouders, een vriend of een kind, het langzaam maar onmiskenbaar gegroeide zelfbeeld en het verblijf in de gevangenis - het wordt allemaal deel van je leven van hoe je een nieuwe nog onbekende wereld ziet en beleefd. Je kan springen in het onbekende diepe, maar je neemt jezelf en het verleden mee. Daatr zit trouwens ook schoonheid in. Het maakt ons mooi en kleurrijk. Om van te houden - om vast te houden en te koesteren terwijl je nieuwe momenten beleefd, nieuwe mensen ontmoet en nieuwe kunst maakt.

Het epistel van WeiWei lijkt een uitdrukking van iemand die nog lijdt, bij wie iets geknapt is. Die de pijn en boosheid van de gevangenschap combineert met zijn deskundige blik op de wereld waarin hij leeft. De wereld, een stad waaraan ook hij een hele kleine bijdrage leverde.

This city is not about other people or buildings or streets but about your mental structure. If we remember what Kafka writes about his Castle, we get a sense of it. Cities really are mental conditions. Beijing is a nightmare. A constant nightmare.

For a man imprisoned and conditionally released,

neither neighbors nor strangers nor Beijing’s officials

nor courts can be trusted. Chien-Chi Chang.

* * *

Jelle was de afgelopen weken in Zomergasten op zjin sterkst als hij in het persoonlijke leven kon kruipen. Daar waar zijn leven hem ervaringen heeft gegeven die raakten aan de ervaring van zijn gasten was Jelle op zijn sterkst. Empathisch en boeiend bij Lilian Gonçalves-Ho Kang You, weergaloos bij Step Vaessen, en faciliterend bij Marc-Marie. Van kunst en politiek begrijpt Jelle geen snats. Een groots interviewer is hij niet.

Maar wat een geweldige reeks uitzendingen Zomergasten heb ik dit jaar met hem aan tafel kunnen beleven. Zijn oproep om lid te worden van de VPRO was eerlijk en terecht. Het lijkt alsof hij wist dat het dit jaar goed was.

Volgend jaar nog een keer Jelle a.u.b. en een redacteur die op de middag voor de uitzending nog even de actualiteiten van de fragmenten en de gast checkt.

Kunst, politiek en geweld - Ali Farzat

Monkey — Thu, 25 Aug 2011 16:59:00 GMT

De Syrische cartoonist Ali Farzat

is in elkaar geslagen.

In zijn cartoons was hij de afgelopen maanden regelmatig kritisch over de Syrische president Bashar al-Assad.

De BBC meldde donderdagochtend als eerste:

“Ali Farzat, whose work is strongly critical of the government, was forced out of his car in Damascus, badly beaten and dumped at the side of the road, activists say. He is now recovering in (Razi, rg) hospital.”

Toen Farzat rond vijf uur in de ochtend van zijn atelier onderweg naar huis liep, werd hij door gemaskerde mannen overvallen op het Umayyad Plein in Oud-Damascus. Volgens berichten is er flink op los gemept en zijn baard in de fik gestoken. Het gevolg twee gebroken vingers links, rechterarm gebroken en een flink blauw oog. Ook werden tekeningen en andere persoonlijke bezittingen gestolen.

Volgens Ayad Sharbaji, een vriend van de tekenaar, zeiden de overvallers:

‘We zullen zien wat je vanaf nu nog zult tekenen. Hoe durf je jouw meesters ongehoorzaam te zijn”.

* * *

Farzat ontving in 2002 de Prins Claus Prijs. De jury gaf de volgende onderbouwing:

“Although the cartoons of Ali Farzat above all address local issues, their visual vocabulary makes them universally appealing and relevant. Farzat utilizes all that he has to hand and takes it as far as possible to create a space for social comment and debate. His pointed caricatures, published in the domestic and foreign press, inspire his readers to reach sincere interpretations of their daily lives and to consider politics, economics, and society from new angles.”

Op de website van de Guardian staat een klein portfolio met van Ali Farzat's werk. Op de Creative Syria website stonden vandaag nog enkele cartoons van Ali Farzat.

Hieronder een (veel te snelle) presentatie van de cartoons van Ali Farzat.

Hieronder toegang tot het animatie werk van Ali Farzat. Klasse!

Kies voor waardigheid!

Monkey — Thu, 18 Aug 2011 03:38:00 GMT

Gisteren publiceerde de HuffingtonPost een artikel van Jens Stoltenberg, de premier van Noorwegen, over hoe na de moordpartij en bomaanslag wij met elkaar communiceren en discussieren. Centraal in zijn oproep zet hij het verzoek om na te denken over het effect van mijn woorden op de mensen waarover we schrijven - of praten.

Hetzelfde geldt voor u - beste lezer.

I also want to invite everyone who takes part in online debates to reflect on his or her choice of words and form. The Internet is a democratic asset. In blogs and debates, we can all participate on the same footing. At its best, the Internet is impressive. It enables us in principle to talk to the whole world, but this opportunity also entails responsibility.

By voting we add our voice to the chorus that forms opinions and the basis for actions. I ask each one of you to think about how you choose to express yourself. Do you speak anonymously? How could the words you use affect those you write about? Families should discuss these questions around the dinner table. They should be debated in classrooms. In media houses. All of us should reflect on these issues.

I hope that we can take with us the spirit of the days following July 22nd when the political work now resumes. I hope we can exercise the same prudence as that shown by the Norwegian people. We will not put a lid on opinions. On the contrary, it is more important than ever that political debates are open and free, even on the most difficult issues. Especially on the most difficult issues. The task is to encourage controversial debates in a form that strengthens democracy. This is an invitation to a debate about the debate. Out of respect for those who died, we choose to respond with dignity.

It is funny

Monkey — Mon, 15 Aug 2011 18:27:00 GMT

Life of Brian, van Monty Python was, is en blijft een magistrale film over geloof en de oneindige behoefte aan na-aperij en leiderschap.

Brian roept in de film naar het publiek, dat denkt dat hij de Messias is, iets wat in die tijd wel vaker voor kwam: “You don't need to follow me, you don't need to fololow anybody, you got to think for yourself.”

De hype van vandaag, we roepen het allemaal en we claimen allemaal individualiteit en autonomie. Prachtig. Brian roept vervolgens

“You are all individuals.” En masse herhaald het publiek in koor “Yes, we are all individuals.”

“You are all different.” Met hetzelfde gevolg, “Yes, we are all different.”

Hieronder een korte introductie, nee terugblik, van het Monthy Pyton team.

Hoe ik hier op kwam? Vanwege een mailtje heb ik mijn bericht over “Livin' thing” van de Electric Light Orchestra herschreven. Jeff Lynne is bij mij door het album 'Brainwashed', 'Cloud Nine' en The Wilbury Brothers albums onverbrekelijk verbonden met George Harrison (zie ook hier de van opwinding tranentrekkende uitvoering van While My Guitar Gently Weeps). George Harrison was producer van de film 'Life of Brian' omdat de grote maatschappijen er op het laatste moment uitstapten.

Deze week las ik het nieuwsbericht dat de BBC later een documentaire uitzendt, die gaat over film en al het rumoer erom heen.

Politiek

En GIJ GELEUFT 'T? De oplossing voor de Eurocrisis...

De Bijbel in de Tweede Kamer

Hufterigheid

Vrouwen met ballen gezocht?

Even meedenken a.u.b. #1

oppositie voeren tegen VVD en huidig regeringsbeleid

Zomergasten: Verhofstadt en Ai WeiWei

Dicky3966 22:54

Kunst, politiek en geweld - Ali Farzat

Kies voor waardigheid!

It is funny