BRAM

Lief is weg. Hoe vergeet je hem of haar?

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 15:43:00 GMT

Love is gone - the trouble of forgetting him/her,

using Buddy Holly and Dylan's 'Simple Twist of Fate'

Lief is weg en hoe vergeet je haar of hem? Het is een thema dat geliefd blijft en blijkt uit de bezoekscijfers aan specifieke berichten op dit blog.

Hoe raak je uit het verdriet, de pijn, de verwarring? Drank, schreeuwen, huilen, slapen, hardlopen, filmpje pakken, rationeel doen, praat-therapie, REM? Wat zal het voor jou zijn?

Met liefdesleed als thema of inspiratie is prachtige kunst gemaakt. Het bekendste en meest aansprekende werk met liefdesleed als thema komt uit de muziek - muziek waar gezongen tekst en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: 'songs'.

Ik herinner mij de meest desastreuze momenten in mijn leven midden jaren negentig. Urenlang luisterde ik naar muziek... schreef verhalen en gedichten... Er waren toen al genoeg songs en albums verkrijgbaar die het thema aangrijpend en toegankelijk uitvlooiden. Schriften vol teksten en tekeningen en knipsels lagen door het huis verspreid. Muziek helpt...

* * *

Bob Dylan maakte ooit 'Blood On The Tracks', een album met als thema 'het kapot gaan van relaties'. Hij toont hoe veel venijn, dedain en negativisme in het opbreken van relaties gaat zitten. Op 'Blood On The Tracks' is zijn eigen gebroken relatie de belangrijkste bron van inspiratie. Zo sterk was de gelijkenis met de eigen situatie dat zijn zoon Jakob jaren later bevestigde dat hij in verschillende songs de strijd tussen zijn vader en moeder herkende.

Dylan toonde in interviews over 'Blood On The Tracks' overigens wel zijn onmiskenbaar onbenul over het emotionele leven van mensen - en dus ook zijn publiek. Bekend is zijn uitspraak dat hij niet begreep dat mensen 'Blood On the Tracks' zo konden omarmen (mijn woorden), het is volgens hem een plaat vol pijn. Daar is niets moois aan. Ik vrees dat Dylan niet in staat is in zijn werk iets te doen met de psychologische betekenis van liefde - van samen zijn, en het tegenovergestelde 'verlating'? Dylan lijkt niet in staat om liefdesperikelen op een 'speelse' maar indringende manier een plek te geven. Zijn fans zien dat als een compliment. Volgens Dylan-adepten gaf hij de serieuze onderwerpen een plaats in popmuziek. Dat is volgens hen zijn grote verdienste.

Buddy Holly was een inspiratie bron voor de puberende pre-Bob Dylan Zimmermann. In zijn latere werk neemt Dylan liefde en relaties serieus. Zijn sarcasme wordt gewaardeerd. Liefde is een serieus onderwerp, Dylan zingt over liefde met ontzag en eerbied. De humor ontbreekt. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. Bij Holly, is liefde een experiment dat je aangaat en waar je van kan leren, zelfs al doet het pijn.

Buddy Holly speelt in zijn werk wel met 'liefdesperikelen', en wisselt soepeltjes tussen onbevangen experimenterende tiener en pure weloverwogen fysieke lust. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. De impliciete seksualiteit in 'Well All Right' is subtiel maar helder. Holly laat de toonhoogte zakken als hij “We’ll live and love with all our might” hij meent het - dit is serieus. We gaan niet een beetje zoenen op de achterbank van de auto, dit wordt heftig. In 'It’s So Easy' gromt Holly de ene seconde en kroelt en kraait als een puber in de volgende - hij toont de flinterdunne lijn tussen tienerliefde en ongeremde machtige fysieke lust. Een dynamiek, een plezier en optimisme over liefde dat in vrijwel al het werk van Dylan ontbreekt.

Als het over liefde en realties gaat ontbeert Dylan's werk ook zichzelf relativerende humor. Hij toont op 'Blood On The Tracks' de neiging de ander de schuld te geven van relatie-ellende. 'Like A Rolling Stone' wordt geacht een meesterwerk te zijn - het is close. Het bevat al het negatieve venijn dat zo typisch is voor Dylan in velerlei opzichten. Kijk naar de Dylan in 'Don't look Back' luister naar 'Idiot Wind'. Het werk van de artiest blijkt op zijn best als hij zijn ware aard niet versluierd. Reflectie op eigen gedrag lijkt afwezig in Dylan's werk. Zijn ongeëmancipeerde religieus geïnspireerd seksisme in 'Sister' blijft meestal onbenoemd. Hij claimt het recht op warmte - op seks. Dylan deelt met ons wel zijn oordelen over anderen. Hij vergeet zijn eigen wangedrag, zijn eigen explosies, zijn menselijke zwaktes.

We krijgen allemaal weleens een woedeaanval. Er gebeurt iets en niet voor het eerst, en als een bliksem bij onbewolkt weer wil je alleen nog maar dat de ander nadeel ervaart of nu direct en volledig naar jou luistert. Even ben je totaal onredelijk - en wellicht woest. Vlak daarna zakt alles weer uit je weg en onder het verzamelen van de kopjes en een bosje bloemen probeer je je blazoen te zuiveren.

Niets menselijks is ons vreemd. Dylan ontkent het en negeert dit aspect in zijn werk.

* * *

Wat heb je aan een plaat als je vriendje net weg is of jij bij hem bent weg gegaan. Als zij weg is of je haar verlaten hebt omdat ze je bedrogen heeft. Heb je dan de kracht om te luisteren naar Bob Dylan, Peter Gabriel, Phil Collins, etc.?

Nee. Vertwijfeld zit je waarschijnlijk achter je pc en zoekt op internet, leest en kijkt. Stiekem op zoek naar het laatste nieuws over haar of hem? Op welk feestje is hij/zij nu? Staan er vakantie foto's? Nieuwe baan? Nieuw lief?

Klootzak, kutwijf...

Schelden, doet geen zeer en het helpt geen zier. Het doet de ander geen zeer en het is nog maar de vraag of het lekker is om je zo af te reageren. Welke hormonen en andere stoffen komen in je fysieke systeem vrij? Welke schade wordt aangericht? Ach, quasi rationeel cynisch doen als defenise, heeft ook geen zin - als je al gelooft in letterlijk ziekmakende gedachten dan is rationeel gelijkhebberige destructief cynisme een prachtige manier van zelfvernietiging. OK, dat is ook maar een geloof. Restje van calvinistisch christelijk geloof? Fouten maken is een zonde. Zonde maakt ziek. God straft?

Zoekend op internet omdat een boek lezen niet helpt of niet gaat? Vrienden en vriendinnen hebben geen tijd om samen een saunaatje, of filmpje te pakken.

Hoeveel gelijkgestemden vindt jij op internet? Hoe doen anderen het vergeten van hun lief. Hoe komen zij van de herinnering af? Hoe worden zij weer blij? Je wilt wel blij worden, weer gelukkig woden, maar je wilt helemaal niet de herinnering af. Je wilt gelukkig zijn met hem of haar. Dat is wat je zou willen kunnen of mogen.

Dat gevoel van verloren, kapotte liefde, van eenzaamheid en verlaten worden gaat diep en ook in China kennen ze het. Wij kiezen politiek voor eenzaamheid en autonomie, maar wat willen we graag in de ogen van andere goed en geliefd zijn. Samenleven is nog altijd gezonder en gelukkiger makend dan solo vingeren, rukken, huilen, zeuren, zeiken en klagen of je dood, dik en vet richting obesitas, diabetes en kanker vreten.

Iedereen snapt dat je kan treuren over een liefde die lang duurde, waar je alles voor gedaan hebt. Waar je zelfs nieuwe liefde en bewonderaars voor hebt weggestuurd. Je gezin, de welvaart, de vrienden... de jaren dat je al samen was waren belangrijker dan die handen van hem zijn stem, zijn onzin, gezeur zijn liefde, zijn tranen, zijn lach... zijn vreemde leven...

Nee, ik blijf bij mijn man... terwijl hij rondneukt, bedriegen tot een kunst verheven heeft, zelf roept dat hij weg wil, jij in paniek... en hij de volgende ochtend op zijn knietjes terug kruipen en als vijftiger zichzelf en jou bedriegen dat hij na vijftig jaar zijn gedrag en persoonlijkheid gaat veranderen.

Infantiel en emotioneel debiel...

* * *

Wellicht is het een bewijs van echte liefde dat je lang treurt over iets dat waardevol was. Of wellicht wordt die relatie waardevoller door de treurnis na afloop.

Een one-night stand kent dat probleem niet. Over een one-night stand die niets is geworden zeur en treur je niet.

Zeggen ze.

Ik heb one-night stands eigenlijk nooit gedaan. Nooit gedurfd. Een one-night stand geeft mij de zekerheid dat zij met haar hoofd ergens anders is dan waar ik ben. Daar kan ik niet tegen. Mijn gevoelens gaan dan over iets anders dan de hare. Ik wil samen de werkelijkheid delen - versmelten en toch groots en klein jezelf zijn. One-night stands zijn gedeelde paradoxale eenzaamheid.

Zelf ben ik trouwens één grote paradox. Als iemand zegt dat ze in de seks ontdekken dat ze van je houden heb ik wantrouwen. Niets zo erg als na het orgasme en uithijgen omhelst worden en in je oor fluisteren 'ik hou van je', terwijl zij dat in het dagelijks leven niet kan of wilt laten blijken of niet weet hoe ze het moet vormgeven.

Ja verdomme, dan ik ben skeptisch... die hormonen cocktails van het vrijen zijn heerlijk... geven gedachten en gevoelens die fijn en nuttig zijn...

maar ik wil er niet in geloven - en toch

to build a love that lasts we need more than the sighed erotic 'I love you'.

Dylan zong op Blood On The Tracks over toevallige one-night stands of het toevallige bezoek aan een prostitue in Simple Twist of Fate...

Wat is beter, geen pijn lijden van een opgebouwde liefde die kapot gaat, of helemaal geen liefde? Of is veronderstelde eenzijdige liefde nog erger dan geen liefde? Is het eenzame verlangen stom, belachelijk, pijnlijk, pathetisch, zielig... meelijwekkend?

Gebroken hart momenten zijn ingrijpend en lijken alles omvattend. daar wil je vanaf. je wilt weer normaal leven. Het drama van de liefde is dat grootse en meeslepende liefde die kapot is pijn doet, maar ook dat ene vluchtige moment dat je haar zag of tegen kwam en onvervuld blijft kan pijn doen.

Voordat ik puberde zag ik een meisje op het podium tijdens een uitvoeringsavond van de plaatselijke muziekschool, waar mijn zus les had... ik ben jaren veliefd geweest op haar. Ik wist het zker. Zij heeft mij nooit gezien - denk ik.

Vlak voordat ik verhuisde op mijn twaalfde was ik een paar weken verliefd op een meisje in de straat... haar geur ken ik nog...

In American Grafitti heeft Richard Dreyfuss as Curt Henderson ook zo'n ontmoeting. Een prachtige blonde vrouw (of toch een prostituée?) het drijft hem naar Wolfman Jack, dè deejay van vijftiger en zestiger jaren radio.

Vluchtige momenten en ontmoetingen die eindigen in het niet willen of kunnen vergeten van hem of haar kunnen grote impact hebben. Stil vernietigend wanhopig makende momenten. Er zijn geen feiten en datums, geen feesten, etentjes maar een simpel voorbeeld van hoe je hart en denken fluisterend wordt verscheurd door een kort niemandallig moment.

Dylan noemt dit een “a simple twist of fate” en Tony Ling recenseert en bespreekt de song hier. Ik ga in dit bericht met Tony's tekst vandoor... zoals Dylan gedichten en foto's steelt en er copyright op claimt.

“and forgot about a simple twist of fate” is een heerlijke vondst, wat betekent het in de liefde, en nu schrijf ik net als Tony, mijn woorden als man. Een man die niet zonder een geliefde wil of kan. Wat betekent “and forgot about a simple twist of fate”?

In Dylan's song is de man gedoemd om voor altijd aan haar te denken. De herinnering en het gemis zal nooit verdwijnen. Hij vergeet dat de ontmoeting en toevallige speling van het lot was.

Hij houdt echt van haar. Dit is niet meer zomaar een ontmoeting.

Vertel je jezelf.

Je zult altijd 'die vrouw' zoeken en najagen, voor altijd met 'haar' verbonden zijn. Met een beetje pech (of toch trots op jouw onaangetaste pure gevoelens?) denk je aan haar op de laatste dag dat je nog helder kan denken. Die dag - voordat je dood gaat of Alzheimer je hersens zo heeft aangevreten dat je niet meer weet wat je denkt en dat het leven een onlogische hallicunatie is geworden.

Die vrouw die is je allang vergeten - je bent uit haar lichaam verdwenen. Je bestaat al niet meer voor haar. Geen kwade bedoeling, slechts een vreemde draai van het lot. 'A simple twist of fate'.

Geluk of pech?

Ik vind dat nog steeds verbijsterend en onbegrijpelijk - niet te bevatten, de een is voor altijd gebonden, en de ander frank en vrij alles vergeten - alsof er niets was, nee alsof jij er niet was.

Bij Dylan wordt de man wakker, en ziet dat zij weg is en vertelt zichzelf dat het lege bed hem niet uitmaakt, dat het hem niets doet, terwijl hij voor het openstaande raam de eenzaamheid voelt.

He woke up, the room was bare
He didn’t see her anywhere
He told himself he didn’t care, pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate

Voor het raam in een huis in de bergen, of op het overdekte houten balkon... ik stond daar, alleen

of op het grote grasveld, alleen...

tevreden met de ervaring, geschokt door de eenzaamheid, de tijdelijkheid van het gevoel. Het gebrek aan symmetrie - geen er is niets... helemaal niets, het is absurd... maar het is wel zo.

Erkennen dat je in haar wereld al niet meer bestaat... dat jouw wereld niet verder strekt dan je eigen lichaam, je eigen gedachten en gevoelens en het beetje fysieke straling om je heen. Onmogelijk... of beter, het is niet waar, ze bestaat nog.

Je eigen gevoelens zijn waar en echt... ja het is pijnlijk om te liegen... Tony Ling schreef:

Self-denial is always a painful thing, especially when it comes to this sort of thing, and you can just feel the hurt this man feels as he tries to lie to the one person it's hardest to lie to... the man always bound to hold on to that one night forever, and the woman always a million miles away.

Waarom dat mij zo raakt?

Ander liefdesleed hier, kijk vooral naar de reacties.

Other stuff on Dylan: here.

Lopersgezwets 2011 #48 Te laat op voor een 5K race

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 03:28:00 GMT

eerste versie:14-11-2011

laatste:14-11-2011

te laat op

een telefoontje doe ik met de gedachte zo weer in bed te liggen

de zon schijnt

binnen

en buiten het dekbed is het koud

wat heerlijk - ik adem gemakkelijk en droom

'ik kom je halen'

toch lopen

niet lui zijn

lekker buiten

en erbij zijn als Johan een pr loopt

ik zeg 'ja'

nu heeft hij te weinig tijd voor inlopen

hoeveel is nodig voor een pr op de 15K?

in de auto zit ik krap en het zweet breekt me uit

hellup!de verwarming staat aan

de stoel staat maximaal naar voren

achterin ligt een mountainbike in de weg

marktplaats.nl: kinderkleren, hardloopspullen, en nu een fiets

bij het eerste stoplicht spring ik er uit

na een paar kilometer zit ik lekker

knabbel een banaantje

drink water

goede en mooie muziek klinkt uit de krakende speakers

jammer die ongeïnspireerde Eric Clapton

hopeloos in de war en verslaafd aan Patty en heroïne

maakte hij mooie stukken als Layla

wat een passie en verlangen

ik kwam nooit verder dan een ballade op straat voor haar deur

we lopen naar de atletiekbaan

het is druk

het is koud

het is grauw

inlopen – een beetje en vooral te weinig

in het voorste startvak staat Johan, nog even toeroepen…

ik ga rustig van start

lekker om veel mensen in te halen

eerst medelopers

daarna langzame 10K lopers

een enkeling haalt mij in

na 750 meter loop ik achter een dame

lekker tempo

ze loopt mooi en soepel

goed getrainde recreant

gedachte glijden weg van hardlopen

billen - mijn hardloopverslaving

tempo blijft goed

ik heb de neiging om harder te willen gaan

indicatie dat het tempo goed is

niet versnellen dus, gewoon volhouden

weg met die billen uit mijn hoofd

chaos vooruit

veel publiek, een paar bochten, een hobbel, een tunneltje

dreigende file

ik demarreer

laveer en loop haar en anderen voorbij

nu volhouden

lijk iets sneller dan voorheen

of?

Na honderd meter hoor ik de schoenen van een ander

niet om kijken

zij?

dan komt ze naast me

vastberadenheid

samen doorgaan

ik kan de kop houden

zij jaagt me op

da's lekker

ik houd tempo vast of versnel iets

soms lijkt ze dichtbij dan weer verder weg

na een rotonde ga ik links waar ik rechts moet

binnen drie meter gecorrigeerd

de bewegingsfout kost tijd en kracht

ik verlies tempo en kracht

zij maakt de fout net niet

gaat door en verdwijnt

zelfmedelijden grijpt de geboden kans

beginnende puber, Jeffrey de Leeuw, loopt mij ook nog voorbij – leuk

laatste halve ronde

namen en nummers worden omgeroepen

ik wil ook two seconds of fame

net onder de 23 minuten

na de finish komt ze naar me toe

we kletsen wat over tijd, mijn fout en het lekkere lopen

bedanken elkaar voor het kopwerk

marathon liefhebbers zijn wij niet

het praten gaat te gemakkelijk

snel hersteld

te snel?

even later ontmoet ik een oud-collega

dertig jaar geleden is het al

sympathiek mens – leuke ontmoeting

te kort

toch wat zaken om over na te denken

verdomme ik weet zijn naam niet eens

mijn naam werd omgeroepen

die van hem niet…

Johan kan nog flink versnellen

geen pr

we wachten niet op zijn gewonnen prijzen

Ex wil sleutels en auto

mooie stem heeft ze trouwens

de voice-o-fiel in mij registreert en oordeelt

die ene stem is weg

voor altijd in mijn hoofd

op weg terug in de auto

overal zon

'gooi mij er maar ergens uit'

de ex wacht, dat is altijd vervelend

ik ga wel met de trein verder

Schiphol? Haarlem?

en loop dan naar huis

uiteindelijk 4K van de afslag Badhoevedorp A9 naar huis hardgelopen

’s middags val ik in slaap tot het donker is

daarna kijk ik Tomorrow Never Knows Dies

volgens lijstjes één van de betere Bond films

zaterdag was de Heineken ontvoering uitverkocht

voetbal verliest mijn interesse

het onzinnige geklets over de euro, de neuro en rampen

nederlandse media zijn gek geworden

vertel de waarheid en de feiten, de cijfers

verlies ik het contact met het geklets op straat en in de media

alsof de aankomende 10 jaar recessie iets te maken heeft met deze crises

werken gaat ook al niet meer over met andere mensen samenwerken

vreemde wereld

of ben ik zo vreemd?

ik heb een probleem

morgen weer te laat op.

Rebound tears me apart

Monkey — Sun, 18 Sep 2011 00:27:00 GMT

Today I saw this cheesy movie Rebound. It makes me realize that too much of nothing makes a man ill at ease.

Krantenberichten, muziek, mensen in de trein, de tram of op de fiets... they remind me... they show me... they wake me up...

All I have is that loud full happy voice in my head - that determining factor, igniting a fire.

Music for the millions - Ustad Ali Akbar Khan

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 01:59:00 GMT

Ooit was er een marketeer die zo slim was om een platenserie te bedenken met als titel 'music for the millions' - gut dan moet het wel goed zijn. et verkocht flink in de supermarkt waar ik vroeger werkte.

Vandaag tijdens mijn uurtje muziek ontdekken werd ik geinspireerd door Paul Krugman. Hij surft op zoek naar lekkere muziek voor het trainen op de loopband met een Galaxy Tab. Zijn stimulans is zijn vrouw, Robbin, “instead of sitting and surfing the web, I could walk on the treadmill and surf the web”. Krugman dacht dat goede muziek na de zeventiger jaren niet meer werd gemaak. Neil Young heeft daar ook zo zijn gedachten over. De kwestie die de econoom en Nobelprijswinnaar Krugman negeert is de emotionele kracht van muziek. MP3 heeft dat niet. De resolutie van vrijwel alle digitale muziek is onvoldoende. We moeten mastertape resolutie krijgen als consument. Reken maar dat muziek dan weer verkocht gaat worden. Mensen hebben veel over om 'geraakt' te worden. Rationele ontspanning is leuk, maar dat jatten we liever - mooie muziek of een goede sauna is veel waard. Sinds de vroege tachtiger jaren is dat uit de muziek gefilterd. Bob Clearmountain is slechts één van de eerste zondaren. Luister bij Bruce springsteen maar naar het verschil tussen het album 'Darkness At the Edge of Town' ('78) en de latere 'Born in The USA' ('84) of 'Tunnel of Love' ('87). Prima muziek hoor, dat wel, maar er mist iets, en dat zit niet in de romantiek of teksten.

Ik blijf hangen bij 'music for the millions'/ Mijn millions zijn geen consumerende en digitale muziek stelende medeburgers, maar synapsen, neuronen en hormonen in mijn lijf. Onermijdelijk kwam ik tijdens mijn websearch toch terecht in de zeventiger jaren. Ik las teksten uit de (auto-)biografie van Ravi Shankar, hoorde 'I am missing You' van hem en een zoetgevooisde versie van 'I am Missing You' uitgevoerd door de uit Oost-Azie afkomstige Weesung.

'I am missing you' is voor mij verbonden met George Harrison die uitzonderlijke artiesten hielp uitsonderlijke kunst te maken. Ravi Shankar en Monty Python zijn daarvan de beste voorbeelden van na zijn Apple Records tijd. Hierboven de single uitvoering met heel wat zeventiger jaren productie- en geluidstechnische effecten. Hieronder de minder westerse Indische versie, overigens allebei gezongen door de in klassiek geschoolde soprano Lakshmi Shankar:

De klanken die de tranen uit mijn lichaam doen opwellen, die me warm en tintelend blij maken, die me 'rijk van leven' doen voelen zijn afkomstig van Ali Akbar Khan - als hij een melodie met zijn sarod, via zijn hoofd, lichaam en handen de lucht in tovert. Mijn lijf is vuur, mijn hoofd voelt als na een dag nieuwe motorische en kracht training doen. Overload - en wat voor één.

Zijn 'Garden of Dreams' (hier op YouTube) associeer ik met de moestuin in Sudbury (MA), waar nu een dure villa staat, maar ook met het nachtelijke strand in LaJolla (CA), of de dageraad in de woestijn richting Arzona. Een bloedmooie vrouw - en een foto van mij waarop ik zoooo mooi ben als ik sindsdien nooit meer geweest ben. Dat wil ik weer. De klanken brachten toen en brengen nu verkoelende rust.

Toen ontspanning en afleiding na de verontrustende geweldsdreiging rond National City en het voor mijn Europeaanse gemoed vervreemdende Tijuana. Het duurde nog een paar jaar, sindsdien is het Los Lobos die deze levendige rauwe kant van Amerika in mij verbeeldt.

Nu roepen de sarod klanken van Ali Akbar Kahn nog altijd om al het mooie en goede: vitaliteit, geluk, liefde, erotiek, meditatie, gezondheid, leren, werken en zachte verbondenheid. Warm zand op het strand en tranen van geluk, ontroering en schoonheid.

Met deze muziek en daaruit stromende emoties zoek je geen gezeik en leegte of egoistisch gepiel. Dan ga je voor samen iets moois maken en beleven - en of dat nou een kindje is, liefde, een huis, werk, een reis, of slechts samenzijn... Ali Akbar Kahn's Garden of Dreams takes you there.

Natuurlijk was het album muzikaal gesproken een poging tot commercialiteit - een cross-over (fusion?) geproduceerd door de indische jazz-musicus Jai Uttal, die reikt van mierzoete melodieen, noord-indische volksliedjes, blues, jazz, klassiek indische "khayaal", composities in rupak tal met 'ostinanto blues licks', en altijd de typerende een oostelijke 'tweng' in de sound. Maar niets is zo moeilijk als het combineren van indische ragas met westerse muziek. Meestal is het resultaat lelijk hybride rotzooi. Of wordt het een wordt een zoete brij waarin het slechts lukt de ruwe ongepolijste stugge hindustaanse muziek te verzachten en gemakkelijk in het gehoor liggend te maken. Zowel Ali Akbar Kahn als Ravi Shankar is het een paar keer gelukt om traditionele raga's te combineren met akkoordenschema's van heel andere toonsoorten en gebaseerd op een andere maatvoering - eeuwenlang werd het onmogelijk geacht. Deze twee gasten is het gelukt. Met dank aan George Harrison.

Andere platen van Ali Akbar Khan bevatten wellicht complexere muziek, die langer boeit, maar 'Garden of Dreams' gaat straight into my heart.

Het zijn de klanken die hij uit zijn sarod tovert waar het mij om gaat. Die zijn mooi, vol en scherp tegelijk. Met zoveel ronde, strakke en wilde boven- en ondertonen, dat je soms verdrinkt of de weg kwijt raakt in zijn solo's. In zachtheid, wildheid en rafeligheid, komt schoonheid. Tranen en hijgen van geluk, maar ook een heldere onbenevelde geest, de klanken van Ali Akbar Kahn zijn soms onnavolgbaar opwindend. Trouwens voor de echte wildheid in zijn muziek moet je niet op 'Garden of Dreams' zijn. De twee duetten met Ravi Shankar op 'Concert for Bangla Desh' geven een indicatie.

Zoals George Harrison wel eens zei, 'hey we maken geen grootse muziek, eenvoudige melodietjes, een riff hier en een 'hook' daar, onvergelijkbaar met Mozart, Mahler of Messiaen, maar vaak geweldig goed gemusiceer en prachtige geproduceerd zodat er tijdloze klanken ontstaan'. 'Two Lovers' op Garden of Dreams kan nog zo commercieel bedoeld zijn, nog zo cross-over en nog zo 'fusion' en niet origineel Indisch of hindustaans, maar voorlopig heb ik nog nooit een uitvoering gehoord die niet Indisch was. De melodie is zo mooi, zo beeldend en betoverend, dat elke gevoelige luisteraar het verhaal van liefde en diepe volle blijheid voelt als de muziek door en over je heen zwemt - wie kan er naar luisteren met droge ogen tot het einde? Cultuur overstijgend en toch is het nog geen hit in het westen.

'Two Lovers' beams me up naar onschuld en kracht, en naar die diepe band van we can get it together en daarvoor hoeven we niet te springen, maar gewoon samen samen zijn - met mijn hand op je blote billen of je lieve zachte warme buik. 'Two Lovers' mag voor mijn zijn wat op 2 februari 2002 Astor Piazzolla's 'Adios Nonino' voor Maxima was.

Het is niet de romantische herinneringen die de muziek oproept - het zijn de klanken, de toonhoogte, de vibratie van de sarod gespeeld door het muzikale studie maatje van Ravi Shankar, Ali Akbar Khan, die het kunstwerk vormen. Waar de productie de focus oplegt en die van begin tot eind boeit.

'Power of Joy' is begint vol vrolijk en opgetogen zoals de titel suggereert.

"If you practice for ten years, you may begin to please yourself, after 20 years you may become a performer and please the audience, after 30 years you may please even your guru, but you must practice for many more years before you finally become a true artist—then you may please even God."

- Ali Akbar Khan

Garden of Dreams:
1. Two Lovers [Mand]
2. Garden of Dreams [Madhu Malati]
3. The Emperor [Darbari Kanra]
4. Power of Joy [Kaushi Kanra]
5. Water Lady [Panihari]
6. India Blue [Dhani]
7. Blessings of the Heart, Pt. 1 [Iman Kalyan]
8. Blessings of the Heart, Pt. 2 [Iman Kalyan]

Gerrit Komrij filosofeert over facebook en eenzaamheid

Monkey — Thu, 01 Sep 2011 02:44:00 GMT

Gerrit Komrij is een oude dichter wiens werk veel leuker is dan veel mensen, die zijn gedichten niet kennen, vermoeden. Gisteren schreef hij in de NRC over wat mensen verwachten van facebook en over de onwerkelijkheid daar.

Veertig procent van de statusupdates op Facebook is fake, blijkt uit een onderzoek. Al die snoeverij en camouflage leiden uiteindelijk tot uitputting, en Facebook is de schuld. ‘Vierhonderd vrienden op Facebook zijn geen substituut voor een goed gesprek,’ concludeert de man van de statistiek, die kennelijk ook nog zielepastor is.

De dichter constateert dat dit niet aan facebook ligt, maar aan mensen en wat we van mensen kunnen verwachten.

Mijn eigen ervaring is dat er dat facebook-statusupdates reden unnen zijn voor een telefoongesprek of ontmoeting. net als een blog, over mooie, gewone en lelijke maar altijd ontroerende billen. Informeren over de ziekte, pech of een leuk succes - of reageren op een heel subtiel en voorzichtig aangeduid verdriet. Of support aanbieden of alleen al door de aandacht support geven. Ja, het zijn toch zogenaamde sociale media - dus doe dan ook een beetje sociaal, laat actie volgen op de statusberichten waar het kan of nodig is.

Er zijn genoeg mensen wiens leven niet het meest sociale is, en oh wat klagen ze over de nieuwe tijden... over vandaag en nu - vroeger en ergens anders was het allemaal beter. Als je ze dan vraagt naar vroeger, naar hun leven thuis overheersen deprimerende statusrapporten, en zijn de pareltjes van geluk zeldzaam. De rijkheid van geluk, verdriet en existentiele problemen - niet dat kennen ze niet, daar weten ze niets van. Leven moet leuk zijn. Leven is sport en bier.

Geluk was vroeger helemaal niet zo gewoon. Het is neurologisch nou eenmaal comfortabeler om aan vroeger en aan wat je je kan herinneren te denken, zeker als het door ouder worden moeilijker wordt in het hier en nu vol aan de bak bezig te zijn. Het is net zoiets als dat gras dat bij de buren groener is, of bij een nieuw vriendje, veel leuker dan die vorige. Soms is de volgende partner een betere keuze (check hier, vanaf 9.31 of 10.08m.s).

Thuis maar ook in de sociale interactie moet geluk overheersen. Thuis willen we voor ons zelf het idee hebben dat alles okay is. Buiten over vrienden moeten we succesvol en gelukkig lijken. Tja, anders ben je slachtoffer en passief. Huh?

Als het niet goed gaat, of als je tegen iemand zegt, die de stomheid begaat om aan mij te vragen 'hoe gaat het', 'verdomme, het was een slechte maand', krijg ik hoogstwaarschijnlijk het goedbedoelde maar niet zo slimme advies, om meer te focussen op de positieve zaken! Ja, dat helpt niet dus. Shit is er om op te lossen, mooie dingen geniet je tussendoor van. Die verdwijnen heus niet. Er is altijd weer een bloem, een mooie lucht, een lach van iemand, of een lieve opmerking die opbeurt en activeert.

Komrij constateert terecht dat eenzaamheid en ellende tegenwoordig niet meer mag. Heel wat mensen kunnen er niet tegen, het leven hoort moet leuk zijn. Daar hebben we toch recht op? Mopperende mensen zijn inderdaad vervelend. Winkelende huisvrouwen die klagen zijn zelfs stomvervelend. Tegelijkertijd ook heerlijk gewoon. Zo gewoon dat ik ze soms spontaan een kus op de wang wil geven.

Eenzaamheid is blijkbaar iets dat verholpen moet worden (...) waar je iets aan kunt doen. Eenzaamheid (...) we verdienen het niet, want we zijn zo geweldig. We hebben recht op aandacht. We zijn toppie. (...) We schrikken ervan, alsof ons iets onrechtvaardigs wordt aangedaan.

We leven in een maatschappij waarin eenzaamheid en dood steeds ongemakkelijker zijn geworden. Om ons heen zien we halvegaren in een dag beroemd worden en tachtigjarigen die voor de camera ondersteboven in een klimrek gaan hangen, en onze reactie is dan: afschaffen die eenzaamheid en die dood. Weg ermee. Die passen niet bij ons, die worden vast veroorzaakt door een schurkachtige belager. Een gemeenschappelijke vijand. Een dankbare zondebok.

Love lost - American Pie

Monkey — Sat, 27 Aug 2011 01:23:00 GMT

Just like Jeanine in American Pie

real or imaginairy

Lief is weg, hoe vergeet je hem of haar

Monkey — Tue, 23 Aug 2011 03:11:00 GMT

Één van de meest bezochte nogal korte berichten op dit blog gaat over 'Hoe vergeet je je lief, als je uit elkaar bent'. (hier)

Het onderwerp is op dit moment hoog besmettelijk in mijn omgeving.

De één roept tegen zichzelf ik wil serieus!! En dreigt heerlijke erotiek achter zich telaten, omdat er niet genoeg gevoel mee speelt. Of krijgt signalen van vriendinnen van een andere nog net niet vriendin, dat die bijna vriendin eigenlijk een tikkie instabiel is.

De volgende is verliefd op zijn baas - bazin dus. Zij, ruimschoots getrouwd, is van God en partner los. Net een vent, die teveel in het eigen a-sociale testosteron gelooft. Zoveel verschil is er niet tussen vrouwen of mannen aan de top. Zoals gewoonlijk is de variatie binnen één sekse groter en signifikanter dan de variatie tussen de seksen. Deze bazin is alleen nog te redden met schade-beperkende begeleiding. En hij, hij blijft achter als beschadigde werknemer.

De volgende doet het met zzp-ers die hij voor korte of langere tijd inhuurt. Net hebben de meiden ontdekt dat hij selectief winkelt. Alleen de selectie-criteria hebben pas in teweede instantie iets te maken met de klus. Klassiek probleem van mannetje met gevaaarlijke leeftijd en status problemen. Dit soort gasten zegt tegen zichzelf dat ze werk en seks kunnen scheiden. En dat het hun thuis-situatie niet raakte. Emotioneel niet erg handig en tenminste dom. Schop onder zijn hol en als ze niet gauw op houden, dan moet vrouwlief hem maar flink sue-en.

Het boek Freedom van Frantzen bevat een paar leuke scenes - verhaallijnen. Volgens mij veel realistischer en eerlijker dan wat ik in de praktijk hoor. De hoofdrolspeler wil van sullige eerste seks-vriendinnetje af, maar nog meer van haar moeder. In het verhaal is zij zo devoot dat het hij helemaal met haar meegaat. ZIj doet voor hem wat hij graag wil... Hij wil haar wel vergeten, en doet daar alles aan - vooral een nieuw joods meisje, zus van kamergenoot, opvreten.

Wat helpt mij?

Hardlopen helpt mij en een strak en heel gericht dagritme, veel sociale contacten, leuke films kijken, en naar de peut, om de eigen gedachten en kijk op eigen patronen helder te krijgen. Nog niet zo eenvoudig, maar wel belangrijk.

Zomergasten kijken is ook een oplossing. Zeker als de gast goed is, en dingen zegt waar mening doorsnee burger, en de presentator (Jelle BC) niet in mee kunnen komen.

In de consumeringscontext waarin wij leven, zal het voor veel mensen werken om boeken, platen, kleding of schoenen te kopen. Of een wellness weekeinde, of met vriendinnen naar de sauna. Met mannen ga je varen of een spannende klus vormgeven.

Helpt allemaal niet echt hoor. Je moet er gewoon door heen en probeer van de situatie en hoe je die ervaart iets te leren.

Geloof me, in een disfunctionele relatie zitten is veel erger en benauwender. Die stress houden mensen heeeeeel lang vol - afscheid nemen is het moeilijkste wat er is. De beloften van geborgenheid, samen zijn, geaccepteerd en dus niet afgewezen worden, iets moois neerzetten waar zoveel anderen faalden, maar ook de pijnlijke harde en slijmerige verlatingsangst, ... zolang blijven hangen is wellicht niet slim, want ongezond. Het verdriet en de depressieachtige toestand na de split of explosie is lastig, maar als je er mee aan de slag gaat minder schadelijk en kortstondiger.

The fear for the fall.

Anyway, allemaal succes... en ik leer nog steeds.

De ideale dag?

Monkey — Sun, 07 Aug 2011 13:58:00 GMT

Heerlijk geslapen, wakker geworden van regen op het dak. Daarna weer ingeslapen en gedroomd. Dromen over de actiepunten, over onkruid, over zand tussen de tenen. Over angsten, over wat ik niet kan. Een InTherapie momentje. Over de ogen, neus, mond, en handen... waarom droom ik niet de stem? Gewoon de stem, net als mooie vogelgeluiden. Gotver, alleen maar de stem, dat klinkt niet aardig. Balen. Ik wil weer gewoon naar die stem kunnen luisteren, en niet naar de woorden en wat die met mij doen. Gewoon de stem. Helder, luid, duidelijk…

Uiteindelijk weer wakker geworden omdat ik uitgeslapen ben, en niet van de racende auto's met passagiers op weg naar een familie of consumenten momentje. Toch bijzonder als dat achtergrond geluid en de vervuiling afwezig is. Vakantietijd? Het lichaam merkt het en reageert. Heerlijk.

In mijn opgroeiende jaren vervuilde lucht ingeademd. Allergie ontwikkelde zich in Zoetermeer. Jarenlang niet geweten of het fysiek of psychisch was. Onbegrip van anderen voor een van nature gestressed lichaam. Helaas wordt alle interactie herleidt tot dat wat het met je doet. Dat geleidde autoverkeer dat zo hard nodig is, (want minder vervuilend en veiliger) gaat er voorlopig niet komen. De mensen zijn gehecht aan hun vermeende vrije handelingsruimte. Vrijheid om zelf te beslissen om hufterig te zijn. Onze cultuur stelt een vrijheid voorop gebaseerd op sterke argumenten, maar ze gaat gepaard met ongelofelijke domheid en welvaart. Wouter Bos suggereerde laatst in 'Kijken in de Ziel van...' dat links zijn niet zo gemakkelijk is, en dat rechtse mensen relaxter zijn. Als die de Tweede Kamer uitlopen of zelfs niets doen ontdekken ze dat hun wereld toch is en blijft zoals ze willen: 'rechts'.

Het wordt tijd voor sociale onrust - het MiddellandseZeegebied is waar de onrust blijft opduiken.

‘Middellandse’

Middellandse is een prachtig oud woord. Het klinkt lekker, het ziet er mooi uit – het is als een vreemd magisch logo. De Middellandse Zee. Gemakkelijk te begrijpen - midden tussen landen. De onrust is Spanje en Syrië, ze is in Griekenland en begon in Egypte en Tunesië, en nu is het ook in Israel. Het thema is steeds hetzelfde. Egypte of Israel - een economische elite, niet de intelligentsia, die onderdrukt. De burgers die niet meedelen in de welvaart en niet zwijgen en handelen om het geloof van de elite en de verleidde middenklasse door te prikken. De mythe van de ongeremde vrije markt en de sociale onrechtvaardigheid die voortvloeit uit deze economische ideologische blindheid. Het kengetal is de steeds grotere inkomensverschillen tussen rijk en arm. De toenemende verschuiving van welvaart richting een steeds kleinere elite.

Daarbij hoort ook dat de Amerikaanse dominantie op de tocht staat. Niet hun militaire dominantie, maar de ethische, en economische. Amerika is niet meer het voorbeeld. Het geloof in de leugens blijkt net zo gevaarlijk als lopen op het drijfzand ten westen van Schiermonnikoog. Het gaat eigenlijk altijd goed, ondanks dat je beter weet, nou ja, okay, kan weten. Dan gaat het ineens fout. Je zakt weg, tot halverwege je bolle kuiten. Probeert een been op te trekken. Het gevolg is nul-komma-niks. Je trekt aan het been – en het komt niet omhoog. Alle kracht waarmee je trekt verdwijnt je andere been dieper in het zand. There’s no way out. Met elke verwoedde poging tot ontsnappen raak je dieper. Elke kracht omhoog resulteert in het tegenovergestelde – je gaat dieper en dieper terwijl je je best doet om er uit te komen, en raakt vaster. Net als ongeremde vrije autonome dwazen in een ongeremde vrije economie… soms is slimmer zijn handig.

Op blote voeten loop ik over de kleine klinkers in de achtertuin. Het scherpe breekzand is nog steeds niet allemaal tussen de stenen verdwenen. Vegen had blijkbaar niet veel zin. Het prikt – wel lekker. Wie bijt er eens in mijn tenen?

Wat een lekker weer. Wandelen? Hardlopen? Nee, vandaag bankjes lakken, onkruid wieden, schoonmaken waar de schoonmaakster het blijkbaar niet doet. Niks zeggen, gewoon doen.

TV is geen verslaving maar verslaping… goede film: ‘Deining’, het leukste en mooiste beeld: de troost in het motorvletje. Verliefdheid. Pech Man, vandaag ideaal weer, maar geen ideale dag.

Heb beloofd een stukkie te schrijven over Oui van Lançome, nou eigenlijk over die vrouw op Station Lelylaan.

Er is nog geen inspiratie. Maar wel die ene herinnering aan hoe ze bij mij naar binnenwaaide. Op een windvlaag, om de hoek van het stationsgebouw. De geur was subtiel. Op een zachte luchtstroom gedragen zo kwam haar lichaam zo bij mij naar binnen. Ik keek om me heen en zocht. Het boeiende aan parfum is dat het intimiteit met een vrouw geeft. Parfum alleen is niks, geen geur zonder haar lichaamswarmte en zweet.

Ik vroeg of het van haar was. Ze nodigde mij uit: “kom maar ruiken”. Ik smolt ter plekke. Kan het intiemer? De neiging om haar nek of wang te kussen, of elegant op mijn knieen voor haar te gaan zitten kon ik onderdrukken. Ja, zij was het - het was haar geur. Ik rook ook haar haar. Heerlijk.

Leven is leuk. Wacht maar.

m'n oude Lada

Monkey — Fri, 05 Aug 2011 12:17:00 GMT

Op Radio 1 hoor ik dat de Lada uit productie genomen is of wordt.

Ooit reed ik in een lelijk groene Fiat 124. Waarschijnlijk ooit door mijn vader gekocht, toen reed mijn moeder er een paar jaar in, en daarna ben ik er mee vandoor gegaan.

Heel wat 8 uur races naar Munchen en dan verder naar het Gailtal, of een andere plek in de Oostenrijkse bergen. Op weg naar vriendinnetje, een klimcursus, georganiseerde trektocht, een conferentie over alpine veiligheid, of werken op de boerderij, een verjaardag, etc. Niet alleen scheurde ik in Noord-Zuid door Europa maar ook Oost-West van Wenen naar Chamonix door de Alpen. Genieten.

Na de Fiat 124 kwam zijn het zusje, dat eigenlijk een dochter van Agnelli was, pure incest. Een witte Lada. Iets meer luxe, maar jeetje wat een stug ding, en wat een herrie... Racen over de autobahn was minder genieten. Stug, minder power, volgens mij viezere uitlaatgassen. De Kirschenberg reed ik vanaf toen ook minder soepel op. Een aanloop was nodig. Bergweggetjes op en af ging weer wel lekker.

Stevige auto, maar toch niet stevig genoeg om zonder zorgen in een bergbeek (Leibnitzbach) zo vast te zitten dat de auto met geen mogelijkheid voor of achteruit kon. Intussen pakte donkere wolken samen boven de Hochschober en de Hohe en Niedere Prijakt. Scary as hell. Een aanzwellende bergbeek is niet handig voor een auto die midden in de stroom van 40 cm hoog staat. De auto holderbolder naar beneden is eigenlijk wel leuk. maar al die dure bergsport en kampeeruitrusting. Gotver, de gotver. Ik was meer in paniek dan ik mij kan herinneren. Meer dan tijdens een kettingbotsing op de autobahn, een paar jaar later. Geen goede oplossing in beeld. De eerste dikke druppels beginnen te vallen. Toenmalig lief rent met eigen rugzak verder omhoog naar de Hochschober Huette, ze blijft daar slapen. Ik ren naar beneden op zoek naar de eerste boerderij om een boer te zoeken die bereid is met zijn tractor te helpen de auto op tijd uit de beek te slepen. Waar ik een boer vond die bereid was de auto te redden, dat weet ik niet meer. Oberleibnig of Oberfercher?

Boven de huidige hut, hieronder de 'oude'.

De Hochschober Huette is een plek waaraan veel herinneringen zijn verbonden. Helicopter redding (uit de schlucht tussen Hohe en Niedere Prijakt) lange trektochten, romantische bergmeertjes, stik heet weer, te zware rugzak, hardlopen van dal naar dal, bivakeren, ingesneeuwd raken, toerskien, geologie cursussen (rondom de hut liggen een aantal steengletschers). Buiten lopen, met je wang tegen door de zon verhitte gloeiende rots. Je wassen met harde scherpe sneeuw of in de winter met soms donszachte stevige sneeuw. Het heerlijke water... drinken, drinken... in een donsjack, uit de wind achter een rots, in slaap vallen na een lange tocht, en dan om vijf uur wakker worde door haar stem, die in de verte mijn naam roept. Ontroering! Met een glimlach opstaan, half slapend over rotsen, gras en een hobbelig pad terug naar de hut wandelen, het dunne slaapmatje achter me aan slepend. In de keuken helpen, heerlijke seks, bloot rond de hut rennen, lekker eten... moe -

thuis komen.

Ja, thuis komen.

Sterke stoere mannen willen dat ook.

Love gone lost #3

Monkey — Mon, 25 Jul 2011 17:21:00 GMT

Een week geleden de eerste poging om te onthechten - Cold Turkey - ik heb geen ervaring met Cold Turkey met hard drugs maar wel met love. Vorige week was de muzikale ondertiteling de live performance van John Lennon in NYC. (hier)

Het lukte niet... toeval en gebrek aan discipline en virtueel waren de 'heroine' en the 'addicted' alweer connected. Disfunctionerende internet verbinding en nicht hebben die twee gered van het fysieke...

SSTOPPPP!!!

Vandaag een shot of holy love and sweet honey lips - and a love to explode... Daarna goodbye auf wiedersehen op de fiets. Riders in the storm, naar de 'brits'.

Erkenning van de verslaving is altijd de eerste stap naar genezing... erkenning van de afhankelijkheid... dus here he is Mr. Robert PALMER with

Addicted To Love

Er is een langere versie...