Mercury sounds

Lief is weg. Hoe vergeet je hem of haar?

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 15:43:00 GMT

Love is gone - the trouble of forgetting him/her,

using Buddy Holly and Dylan's 'Simple Twist of Fate'

Lief is weg en hoe vergeet je haar of hem? Het is een thema dat geliefd blijft en blijkt uit de bezoekscijfers aan specifieke berichten op dit blog.

Hoe raak je uit het verdriet, de pijn, de verwarring? Drank, schreeuwen, huilen, slapen, hardlopen, filmpje pakken, rationeel doen, praat-therapie, REM? Wat zal het voor jou zijn?

Met liefdesleed als thema of inspiratie is prachtige kunst gemaakt. Het bekendste en meest aansprekende werk met liefdesleed als thema komt uit de muziek - muziek waar gezongen tekst en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: 'songs'.

Ik herinner mij de meest desastreuze momenten in mijn leven midden jaren negentig. Urenlang luisterde ik naar muziek... schreef verhalen en gedichten... Er waren toen al genoeg songs en albums verkrijgbaar die het thema aangrijpend en toegankelijk uitvlooiden. Schriften vol teksten en tekeningen en knipsels lagen door het huis verspreid. Muziek helpt...

* * *

Bob Dylan maakte ooit 'Blood On The Tracks', een album met als thema 'het kapot gaan van relaties'. Hij toont hoe veel venijn, dedain en negativisme in het opbreken van relaties gaat zitten. Op 'Blood On The Tracks' is zijn eigen gebroken relatie de belangrijkste bron van inspiratie. Zo sterk was de gelijkenis met de eigen situatie dat zijn zoon Jakob jaren later bevestigde dat hij in verschillende songs de strijd tussen zijn vader en moeder herkende.

Dylan toonde in interviews over 'Blood On The Tracks' overigens wel zijn onmiskenbaar onbenul over het emotionele leven van mensen - en dus ook zijn publiek. Bekend is zijn uitspraak dat hij niet begreep dat mensen 'Blood On the Tracks' zo konden omarmen (mijn woorden), het is volgens hem een plaat vol pijn. Daar is niets moois aan. Ik vrees dat Dylan niet in staat is in zijn werk iets te doen met de psychologische betekenis van liefde - van samen zijn, en het tegenovergestelde 'verlating'? Dylan lijkt niet in staat om liefdesperikelen op een 'speelse' maar indringende manier een plek te geven. Zijn fans zien dat als een compliment. Volgens Dylan-adepten gaf hij de serieuze onderwerpen een plaats in popmuziek. Dat is volgens hen zijn grote verdienste.

Buddy Holly was een inspiratie bron voor de puberende pre-Bob Dylan Zimmermann. In zijn latere werk neemt Dylan liefde en relaties serieus. Zijn sarcasme wordt gewaardeerd. Liefde is een serieus onderwerp, Dylan zingt over liefde met ontzag en eerbied. De humor ontbreekt. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. Bij Holly, is liefde een experiment dat je aangaat en waar je van kan leren, zelfs al doet het pijn.

Buddy Holly speelt in zijn werk wel met 'liefdesperikelen', en wisselt soepeltjes tussen onbevangen experimenterende tiener en pure weloverwogen fysieke lust. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. De impliciete seksualiteit in 'Well All Right' is subtiel maar helder. Holly laat de toonhoogte zakken als hij “We’ll live and love with all our might” hij meent het - dit is serieus. We gaan niet een beetje zoenen op de achterbank van de auto, dit wordt heftig. In 'It’s So Easy' gromt Holly de ene seconde en kroelt en kraait als een puber in de volgende - hij toont de flinterdunne lijn tussen tienerliefde en ongeremde machtige fysieke lust. Een dynamiek, een plezier en optimisme over liefde dat in vrijwel al het werk van Dylan ontbreekt.

Als het over liefde en realties gaat ontbeert Dylan's werk ook zichzelf relativerende humor. Hij toont op 'Blood On The Tracks' de neiging de ander de schuld te geven van relatie-ellende. 'Like A Rolling Stone' wordt geacht een meesterwerk te zijn - het is close. Het bevat al het negatieve venijn dat zo typisch is voor Dylan in velerlei opzichten. Kijk naar de Dylan in 'Don't look Back' luister naar 'Idiot Wind'. Het werk van de artiest blijkt op zijn best als hij zijn ware aard niet versluierd. Reflectie op eigen gedrag lijkt afwezig in Dylan's werk. Zijn ongeëmancipeerde religieus geïnspireerd seksisme in 'Sister' blijft meestal onbenoemd. Hij claimt het recht op warmte - op seks. Dylan deelt met ons wel zijn oordelen over anderen. Hij vergeet zijn eigen wangedrag, zijn eigen explosies, zijn menselijke zwaktes.

We krijgen allemaal weleens een woedeaanval. Er gebeurt iets en niet voor het eerst, en als een bliksem bij onbewolkt weer wil je alleen nog maar dat de ander nadeel ervaart of nu direct en volledig naar jou luistert. Even ben je totaal onredelijk - en wellicht woest. Vlak daarna zakt alles weer uit je weg en onder het verzamelen van de kopjes en een bosje bloemen probeer je je blazoen te zuiveren.

Niets menselijks is ons vreemd. Dylan ontkent het en negeert dit aspect in zijn werk.

* * *

Wat heb je aan een plaat als je vriendje net weg is of jij bij hem bent weg gegaan. Als zij weg is of je haar verlaten hebt omdat ze je bedrogen heeft. Heb je dan de kracht om te luisteren naar Bob Dylan, Peter Gabriel, Phil Collins, etc.?

Nee. Vertwijfeld zit je waarschijnlijk achter je pc en zoekt op internet, leest en kijkt. Stiekem op zoek naar het laatste nieuws over haar of hem? Op welk feestje is hij/zij nu? Staan er vakantie foto's? Nieuwe baan? Nieuw lief?

Klootzak, kutwijf...

Schelden, doet geen zeer en het helpt geen zier. Het doet de ander geen zeer en het is nog maar de vraag of het lekker is om je zo af te reageren. Welke hormonen en andere stoffen komen in je fysieke systeem vrij? Welke schade wordt aangericht? Ach, quasi rationeel cynisch doen als defenise, heeft ook geen zin - als je al gelooft in letterlijk ziekmakende gedachten dan is rationeel gelijkhebberige destructief cynisme een prachtige manier van zelfvernietiging. OK, dat is ook maar een geloof. Restje van calvinistisch christelijk geloof? Fouten maken is een zonde. Zonde maakt ziek. God straft?

Zoekend op internet omdat een boek lezen niet helpt of niet gaat? Vrienden en vriendinnen hebben geen tijd om samen een saunaatje, of filmpje te pakken.

Hoeveel gelijkgestemden vindt jij op internet? Hoe doen anderen het vergeten van hun lief. Hoe komen zij van de herinnering af? Hoe worden zij weer blij? Je wilt wel blij worden, weer gelukkig woden, maar je wilt helemaal niet de herinnering af. Je wilt gelukkig zijn met hem of haar. Dat is wat je zou willen kunnen of mogen.

Dat gevoel van verloren, kapotte liefde, van eenzaamheid en verlaten worden gaat diep en ook in China kennen ze het. Wij kiezen politiek voor eenzaamheid en autonomie, maar wat willen we graag in de ogen van andere goed en geliefd zijn. Samenleven is nog altijd gezonder en gelukkiger makend dan solo vingeren, rukken, huilen, zeuren, zeiken en klagen of je dood, dik en vet richting obesitas, diabetes en kanker vreten.

Iedereen snapt dat je kan treuren over een liefde die lang duurde, waar je alles voor gedaan hebt. Waar je zelfs nieuwe liefde en bewonderaars voor hebt weggestuurd. Je gezin, de welvaart, de vrienden... de jaren dat je al samen was waren belangrijker dan die handen van hem zijn stem, zijn onzin, gezeur zijn liefde, zijn tranen, zijn lach... zijn vreemde leven...

Nee, ik blijf bij mijn man... terwijl hij rondneukt, bedriegen tot een kunst verheven heeft, zelf roept dat hij weg wil, jij in paniek... en hij de volgende ochtend op zijn knietjes terug kruipen en als vijftiger zichzelf en jou bedriegen dat hij na vijftig jaar zijn gedrag en persoonlijkheid gaat veranderen.

Infantiel en emotioneel debiel...

* * *

Wellicht is het een bewijs van echte liefde dat je lang treurt over iets dat waardevol was. Of wellicht wordt die relatie waardevoller door de treurnis na afloop.

Een one-night stand kent dat probleem niet. Over een one-night stand die niets is geworden zeur en treur je niet.

Zeggen ze.

Ik heb one-night stands eigenlijk nooit gedaan. Nooit gedurfd. Een one-night stand geeft mij de zekerheid dat zij met haar hoofd ergens anders is dan waar ik ben. Daar kan ik niet tegen. Mijn gevoelens gaan dan over iets anders dan de hare. Ik wil samen de werkelijkheid delen - versmelten en toch groots en klein jezelf zijn. One-night stands zijn gedeelde paradoxale eenzaamheid.

Zelf ben ik trouwens één grote paradox. Als iemand zegt dat ze in de seks ontdekken dat ze van je houden heb ik wantrouwen. Niets zo erg als na het orgasme en uithijgen omhelst worden en in je oor fluisteren 'ik hou van je', terwijl zij dat in het dagelijks leven niet kan of wilt laten blijken of niet weet hoe ze het moet vormgeven.

Ja verdomme, dan ik ben skeptisch... die hormonen cocktails van het vrijen zijn heerlijk... geven gedachten en gevoelens die fijn en nuttig zijn...

maar ik wil er niet in geloven - en toch

to build a love that lasts we need more than the sighed erotic 'I love you'.

Dylan zong op Blood On The Tracks over toevallige one-night stands of het toevallige bezoek aan een prostitue in Simple Twist of Fate...

Wat is beter, geen pijn lijden van een opgebouwde liefde die kapot gaat, of helemaal geen liefde? Of is veronderstelde eenzijdige liefde nog erger dan geen liefde? Is het eenzame verlangen stom, belachelijk, pijnlijk, pathetisch, zielig... meelijwekkend?

Gebroken hart momenten zijn ingrijpend en lijken alles omvattend. daar wil je vanaf. je wilt weer normaal leven. Het drama van de liefde is dat grootse en meeslepende liefde die kapot is pijn doet, maar ook dat ene vluchtige moment dat je haar zag of tegen kwam en onvervuld blijft kan pijn doen.

Voordat ik puberde zag ik een meisje op het podium tijdens een uitvoeringsavond van de plaatselijke muziekschool, waar mijn zus les had... ik ben jaren veliefd geweest op haar. Ik wist het zker. Zij heeft mij nooit gezien - denk ik.

Vlak voordat ik verhuisde op mijn twaalfde was ik een paar weken verliefd op een meisje in de straat... haar geur ken ik nog...

In American Grafitti heeft Richard Dreyfuss as Curt Henderson ook zo'n ontmoeting. Een prachtige blonde vrouw (of toch een prostituée?) het drijft hem naar Wolfman Jack, dè deejay van vijftiger en zestiger jaren radio.

Vluchtige momenten en ontmoetingen die eindigen in het niet willen of kunnen vergeten van hem of haar kunnen grote impact hebben. Stil vernietigend wanhopig makende momenten. Er zijn geen feiten en datums, geen feesten, etentjes maar een simpel voorbeeld van hoe je hart en denken fluisterend wordt verscheurd door een kort niemandallig moment.

Dylan noemt dit een “a simple twist of fate” en Tony Ling recenseert en bespreekt de song hier. Ik ga in dit bericht met Tony's tekst vandoor... zoals Dylan gedichten en foto's steelt en er copyright op claimt.

“and forgot about a simple twist of fate” is een heerlijke vondst, wat betekent het in de liefde, en nu schrijf ik net als Tony, mijn woorden als man. Een man die niet zonder een geliefde wil of kan. Wat betekent “and forgot about a simple twist of fate”?

In Dylan's song is de man gedoemd om voor altijd aan haar te denken. De herinnering en het gemis zal nooit verdwijnen. Hij vergeet dat de ontmoeting en toevallige speling van het lot was.

Hij houdt echt van haar. Dit is niet meer zomaar een ontmoeting.

Vertel je jezelf.

Je zult altijd 'die vrouw' zoeken en najagen, voor altijd met 'haar' verbonden zijn. Met een beetje pech (of toch trots op jouw onaangetaste pure gevoelens?) denk je aan haar op de laatste dag dat je nog helder kan denken. Die dag - voordat je dood gaat of Alzheimer je hersens zo heeft aangevreten dat je niet meer weet wat je denkt en dat het leven een onlogische hallicunatie is geworden.

Die vrouw die is je allang vergeten - je bent uit haar lichaam verdwenen. Je bestaat al niet meer voor haar. Geen kwade bedoeling, slechts een vreemde draai van het lot. 'A simple twist of fate'.

Geluk of pech?

Ik vind dat nog steeds verbijsterend en onbegrijpelijk - niet te bevatten, de een is voor altijd gebonden, en de ander frank en vrij alles vergeten - alsof er niets was, nee alsof jij er niet was.

Bij Dylan wordt de man wakker, en ziet dat zij weg is en vertelt zichzelf dat het lege bed hem niet uitmaakt, dat het hem niets doet, terwijl hij voor het openstaande raam de eenzaamheid voelt.

He woke up, the room was bare
He didn’t see her anywhere
He told himself he didn’t care, pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate

Voor het raam in een huis in de bergen, of op het overdekte houten balkon... ik stond daar, alleen

of op het grote grasveld, alleen...

tevreden met de ervaring, geschokt door de eenzaamheid, de tijdelijkheid van het gevoel. Het gebrek aan symmetrie - geen er is niets... helemaal niets, het is absurd... maar het is wel zo.

Erkennen dat je in haar wereld al niet meer bestaat... dat jouw wereld niet verder strekt dan je eigen lichaam, je eigen gedachten en gevoelens en het beetje fysieke straling om je heen. Onmogelijk... of beter, het is niet waar, ze bestaat nog.

Je eigen gevoelens zijn waar en echt... ja het is pijnlijk om te liegen... Tony Ling schreef:

Self-denial is always a painful thing, especially when it comes to this sort of thing, and you can just feel the hurt this man feels as he tries to lie to the one person it's hardest to lie to... the man always bound to hold on to that one night forever, and the woman always a million miles away.

Waarom dat mij zo raakt?

Ander liefdesleed hier, kijk vooral naar de reacties.

Other stuff on Dylan: here.

Carel Kraayenhof met Astor Piazzolla's Adios Nonino

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 04:09:00 GMT

Music for the millions - Ustad Ali Akbar Khan

Monkey — Fri, 02 Sep 2011 01:59:00 GMT

Ooit was er een marketeer die zo slim was om een platenserie te bedenken met als titel 'music for the millions' - gut dan moet het wel goed zijn. et verkocht flink in de supermarkt waar ik vroeger werkte.

Vandaag tijdens mijn uurtje muziek ontdekken werd ik geinspireerd door Paul Krugman. Hij surft op zoek naar lekkere muziek voor het trainen op de loopband met een Galaxy Tab. Zijn stimulans is zijn vrouw, Robbin, “instead of sitting and surfing the web, I could walk on the treadmill and surf the web”. Krugman dacht dat goede muziek na de zeventiger jaren niet meer werd gemaak. Neil Young heeft daar ook zo zijn gedachten over. De kwestie die de econoom en Nobelprijswinnaar Krugman negeert is de emotionele kracht van muziek. MP3 heeft dat niet. De resolutie van vrijwel alle digitale muziek is onvoldoende. We moeten mastertape resolutie krijgen als consument. Reken maar dat muziek dan weer verkocht gaat worden. Mensen hebben veel over om 'geraakt' te worden. Rationele ontspanning is leuk, maar dat jatten we liever - mooie muziek of een goede sauna is veel waard. Sinds de vroege tachtiger jaren is dat uit de muziek gefilterd. Bob Clearmountain is slechts één van de eerste zondaren. Luister bij Bruce springsteen maar naar het verschil tussen het album 'Darkness At the Edge of Town' ('78) en de latere 'Born in The USA' ('84) of 'Tunnel of Love' ('87). Prima muziek hoor, dat wel, maar er mist iets, en dat zit niet in de romantiek of teksten.

Ik blijf hangen bij 'music for the millions'/ Mijn millions zijn geen consumerende en digitale muziek stelende medeburgers, maar synapsen, neuronen en hormonen in mijn lijf. Onermijdelijk kwam ik tijdens mijn websearch toch terecht in de zeventiger jaren. Ik las teksten uit de (auto-)biografie van Ravi Shankar, hoorde 'I am missing You' van hem en een zoetgevooisde versie van 'I am Missing You' uitgevoerd door de uit Oost-Azie afkomstige Weesung.

'I am missing you' is voor mij verbonden met George Harrison die uitzonderlijke artiesten hielp uitsonderlijke kunst te maken. Ravi Shankar en Monty Python zijn daarvan de beste voorbeelden van na zijn Apple Records tijd. Hierboven de single uitvoering met heel wat zeventiger jaren productie- en geluidstechnische effecten. Hieronder de minder westerse Indische versie, overigens allebei gezongen door de in klassiek geschoolde soprano Lakshmi Shankar:

De klanken die de tranen uit mijn lichaam doen opwellen, die me warm en tintelend blij maken, die me 'rijk van leven' doen voelen zijn afkomstig van Ali Akbar Khan - als hij een melodie met zijn sarod, via zijn hoofd, lichaam en handen de lucht in tovert. Mijn lijf is vuur, mijn hoofd voelt als na een dag nieuwe motorische en kracht training doen. Overload - en wat voor één.

Zijn 'Garden of Dreams' (hier op YouTube) associeer ik met de moestuin in Sudbury (MA), waar nu een dure villa staat, maar ook met het nachtelijke strand in LaJolla (CA), of de dageraad in de woestijn richting Arzona. Een bloedmooie vrouw - en een foto van mij waarop ik zoooo mooi ben als ik sindsdien nooit meer geweest ben. Dat wil ik weer. De klanken brachten toen en brengen nu verkoelende rust.

Toen ontspanning en afleiding na de verontrustende geweldsdreiging rond National City en het voor mijn Europeaanse gemoed vervreemdende Tijuana. Het duurde nog een paar jaar, sindsdien is het Los Lobos die deze levendige rauwe kant van Amerika in mij verbeeldt.

Nu roepen de sarod klanken van Ali Akbar Kahn nog altijd om al het mooie en goede: vitaliteit, geluk, liefde, erotiek, meditatie, gezondheid, leren, werken en zachte verbondenheid. Warm zand op het strand en tranen van geluk, ontroering en schoonheid.

Met deze muziek en daaruit stromende emoties zoek je geen gezeik en leegte of egoistisch gepiel. Dan ga je voor samen iets moois maken en beleven - en of dat nou een kindje is, liefde, een huis, werk, een reis, of slechts samenzijn... Ali Akbar Kahn's Garden of Dreams takes you there.

Natuurlijk was het album muzikaal gesproken een poging tot commercialiteit - een cross-over (fusion?) geproduceerd door de indische jazz-musicus Jai Uttal, die reikt van mierzoete melodieen, noord-indische volksliedjes, blues, jazz, klassiek indische "khayaal", composities in rupak tal met 'ostinanto blues licks', en altijd de typerende een oostelijke 'tweng' in de sound. Maar niets is zo moeilijk als het combineren van indische ragas met westerse muziek. Meestal is het resultaat lelijk hybride rotzooi. Of wordt het een wordt een zoete brij waarin het slechts lukt de ruwe ongepolijste stugge hindustaanse muziek te verzachten en gemakkelijk in het gehoor liggend te maken. Zowel Ali Akbar Kahn als Ravi Shankar is het een paar keer gelukt om traditionele raga's te combineren met akkoordenschema's van heel andere toonsoorten en gebaseerd op een andere maatvoering - eeuwenlang werd het onmogelijk geacht. Deze twee gasten is het gelukt. Met dank aan George Harrison.

Andere platen van Ali Akbar Khan bevatten wellicht complexere muziek, die langer boeit, maar 'Garden of Dreams' gaat straight into my heart.

Het zijn de klanken die hij uit zijn sarod tovert waar het mij om gaat. Die zijn mooi, vol en scherp tegelijk. Met zoveel ronde, strakke en wilde boven- en ondertonen, dat je soms verdrinkt of de weg kwijt raakt in zijn solo's. In zachtheid, wildheid en rafeligheid, komt schoonheid. Tranen en hijgen van geluk, maar ook een heldere onbenevelde geest, de klanken van Ali Akbar Kahn zijn soms onnavolgbaar opwindend. Trouwens voor de echte wildheid in zijn muziek moet je niet op 'Garden of Dreams' zijn. De twee duetten met Ravi Shankar op 'Concert for Bangla Desh' geven een indicatie.

Zoals George Harrison wel eens zei, 'hey we maken geen grootse muziek, eenvoudige melodietjes, een riff hier en een 'hook' daar, onvergelijkbaar met Mozart, Mahler of Messiaen, maar vaak geweldig goed gemusiceer en prachtige geproduceerd zodat er tijdloze klanken ontstaan'. 'Two Lovers' op Garden of Dreams kan nog zo commercieel bedoeld zijn, nog zo cross-over en nog zo 'fusion' en niet origineel Indisch of hindustaans, maar voorlopig heb ik nog nooit een uitvoering gehoord die niet Indisch was. De melodie is zo mooi, zo beeldend en betoverend, dat elke gevoelige luisteraar het verhaal van liefde en diepe volle blijheid voelt als de muziek door en over je heen zwemt - wie kan er naar luisteren met droge ogen tot het einde? Cultuur overstijgend en toch is het nog geen hit in het westen.

'Two Lovers' beams me up naar onschuld en kracht, en naar die diepe band van we can get it together en daarvoor hoeven we niet te springen, maar gewoon samen samen zijn - met mijn hand op je blote billen of je lieve zachte warme buik. 'Two Lovers' mag voor mijn zijn wat op 2 februari 2002 Astor Piazzolla's 'Adios Nonino' voor Maxima was.

Het is niet de romantische herinneringen die de muziek oproept - het zijn de klanken, de toonhoogte, de vibratie van de sarod gespeeld door het muzikale studie maatje van Ravi Shankar, Ali Akbar Khan, die het kunstwerk vormen. Waar de productie de focus oplegt en die van begin tot eind boeit.

'Power of Joy' is begint vol vrolijk en opgetogen zoals de titel suggereert.

"If you practice for ten years, you may begin to please yourself, after 20 years you may become a performer and please the audience, after 30 years you may please even your guru, but you must practice for many more years before you finally become a true artist—then you may please even God."

- Ali Akbar Khan

Garden of Dreams:
1. Two Lovers [Mand]
2. Garden of Dreams [Madhu Malati]
3. The Emperor [Darbari Kanra]
4. Power of Joy [Kaushi Kanra]
5. Water Lady [Panihari]
6. India Blue [Dhani]
7. Blessings of the Heart, Pt. 1 [Iman Kalyan]
8. Blessings of the Heart, Pt. 2 [Iman Kalyan]

The best piece of music art: GOD

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 03:04:00 GMT

John Lennon - a concert, a biopic, a documentary and that first one

Monkey — Wed, 31 Aug 2011 01:03:00 GMT

Op YouTube beschikbaar, voor zolang als het duurt. De film is echt leuk - not much more than that. Not bad at all, just fun.

Part one of a documentary of John Lennon and the Plastic Ono Band.

Below part two...

The Lost song - The Cat Empire

Monkey — Sat, 27 Aug 2011 16:43:00 GMT

Auw... Love lost, lost song, lost lost lost, ja drama drama drama.

Vandaag zag ik een verwijzing naar The Lost Song van The Cat Empire

I had a plan
but never finished it
and I’ve been searching for the thought
and I’ve been searching in a haze
I try all days
to remember it
but now the blueprint in my mind has gone
my mind forgot the colour of direction
and my eyes they see the hands
that could have built
that could have constructed
the empire in my mind
the empire
I’ll never find
I had a plan
but that was where it ended

Ik hoor het en denk: die klank ken ik. In Nederland zou het Kyteman kunnen zijn - dus niet.

The Cat Empire! Het lijkt simpel na 9/11 keerde ik terug vanuit de New York/Washington terug naar Melbourne en ik heb een grijs vermoeden dat ik de band heb gezien tijdens het Melbourne Festival.

Mijn geheugen zegt, ja! Maar of het dan ook waar is? Vandaag op jacht naar YouTube-jes

Ryan Adams nieuwste werk

Monkey — Thu, 25 Aug 2011 00:32:00 GMT

Ik luister liever naar de briljante verrassingen van Pet Sounds, dan naar de zoveelste singer-songwriter, die vecht met opgroeien en gevoelens. Het lullige is dat er bijna geen andere muziek populair is. Pure straight rock 'n roll hoor ik niet en sociaal bewogen poezie in songs is even zeldzaam. Het ergste is als de zanger of zangeres de hard stevige schoonheid van Joan Armatrading mist, en wel een lichte country-hicky traan in de stem tovert of tenminste suggereert zoals Ryan Adams in zijn nieuwste werk doet.

Toch kan ik het niet laten om naar 'Ashes & Fire' van Ryan Adams te luisteren...

muzikaal geworteld in oud geluid - analoog opgenomen, Glynn Johns producer, etc.

Lucky Now by ryanadams

Het zwerk

Monkey — Wed, 24 Aug 2011 20:26:00 GMT

Mooie momenten in de natuur - op zaterdagochtend door de duinen rennen, door een bos wandelen en de kleinste beestjes zien, bloemen, paddestoelen en me verwonderen over visuele schoonheid van dingen waar ik de ballen verstand van heb.

Maar ook... stil in een slaapzak, op een matje gaan liggen. Vanaf 's middags om vijf uur of zo, hoog in de bergen, ver weg van 'stad en land' - waar weinig licht is. Liggen en blijven liggen. Eten en drinken letterlijk bij de hand. En dan de concentratie opbrengen, om gedurende een heldere zolang mogelijk nacht wakker te blijven en naar boven te kijken, sterren, vallende objecten, satellieten, vliegtuigen, vogels en

heel langzaam de aarde onder de sterrenhemel zien wegdraaien. De aarde draait weg van het beeld dat we zien... de magische hemel.

Laatst fantaseerde ik dat ik begreep dat vroegere volken die hemel als een vreemd ver decor zagen en geen idee hadden wat ervan te denken. Dus kwamen er gedachten en invallen, fantasieen over hoe die sterren het leven op aarde beinvloedden.

Tegenwoordig denken de meesten mensen - vooral niet-wetenschappers nog op dezelfde manier - slechts de inhoud van onze gedachten zijn anders. Vroeger waren er geesten en goden die gerepresenteerd werden in sterrenbeelden die kwaad deden - dat werd ook op menen geprojecteerd. Nu zoeken we ook de boze goden, die andere mens die verklaard waarom wij bang en ongelukkig zijn.

Het is nog steeds die factor buiten ons zelf die we object van projectie van onze angsten en andere gevoelens maken.

Phil Spector - de mens en de geschiedenis

Monkey — Wed, 24 Aug 2011 03:49:00 GMT

Vandaag spannende tv met een royalty watcher, een nieuwe dochter van toneelspeler Prins Bernhard. Waarom zou ik toch extra interesse hebben?

Programmamakers, journalisten brouwen boeiende verhalen, maar zijn eigenlijk veel te vriendelijk over Bernhard, en over Willem-Alexander. Hoge Bomen, vangen veel wind.

Muziek vandaag bracht me vandaag via de dood van Jerry Leiber, als wederhelft van het componisten duo Leiber en Stoller, bij Phil Spector. Onvergelijkbaar met Prins Bernhard, want Spector heeft prachtige muziek gemaakt die net als Mozart over een paar honderd jaar in Japanse of westerse cultuurresten nog populair zal zijn. Toch moest ik bij het aanhoren van de onvermoede dochter van Prins Bernhard op TV aan Phil Spector denken.

Raar volk, met een leidensweg en verdriet als bron voor de pijn van anderen.

Leiber and Stoller - de componisten

Monkey — Wed, 24 Aug 2011 03:11:00 GMT