ECLET - Spiral Dynamics ®

De Bijbel in de Tweede Kamer

Monkey — Fri, 07 Oct 2011 03:39:00 GMT

Volgens mij koestert de meerderheid in nederland het idee dat religie en staat zoveel mogelijk gescheiden moeten zijn. Dat we daar in nederland niet al te zorgvuldig mee omgaan dan weer veel te maken met onze conservatieve drang en de onontkoombare macht van christelijke partijen in parlement en regeringen. Het geloof biedt ook de mogelijkheid om in autoriteit te geloven, en je er dagelijks naar te gedragen of dat in je denken toe te passen. Ik geloof dat geloof en democratie tegen dictaturen beschermt. Tenzij je natuurlijk denkt dat de dictator een vertegenwoordiger van God is, of het recht van God heeft gekregen om te heersen.

Vroeger vond ik Donner een goede peer. Lekker ouderwets stelt de wet boven alles... maar sinds zijn gedonder rond de Schiphol brand heb ik het wel een beetje gehad met die man. Nu is mijn CDA-held Hirsch Ballin, ook een enge bal, maar die snapt dat we ons aan de wet moeten houden, dat de meerderheid rekening moet houden met de minderheid, en dat internationale verdragen echt boven de nederlandse wet gaan. Donner is een twijfelachtig heeerschap. Stel je voor zo'n gluiperd vice voorzitter van de RvS. Daar likken de conservartievelingen hun vingers bij af, als ze al niet lopen te kwijlen.

Donner, tja... deze week deed hij weer zo raar. Beetje maffe speech bij de ceremoniele opening van de nieuwe behuizing van de Raad van State en dan die niet van deze tijd buiging voor de Koningin.

Foto: Hans Kouwenhoven - NRC

De afgelopen dagen heb ik genoten van de debatten over de financiële huishouding van onze overheid. En na afloop drinken de dames en heren van het parlement een borrel... en wij? Wij kijken naar Nieuwsuur of Pauw en Witteman. Proberen te begrijpen wat er aan de hand is. Meestal lijkt de discussie door het commentaar of de beeldselectie heel simpeler dan jezelf dacht. En lijken mij andere thema's relevant dan die de journalisten utkouwen. Lastig als je denkt dat de mediabeelden de werkelijkheid zijn.

Donderdagavond waren de heren Pauw en Witteman goed geïnformeerd en alert in het gesprek met madame Schipper. Een verademing. Alhoewel, nog iets scherper de leugens van Schipper doorprikken had van mij wel gemogen.

Na afloop nog een korte blik op Joop.nl. Gelukkig, ze hadden de nieuwstip over het besluit t.a.v. het Europese steunfonds opgepakt. Een ingrijpend besluit is in het parlement genomen. Een voorpagina foto was het wel waard. Daarover hoor ik trouwens van incidentele kijkers complimenten.

Op de foto staan de woordvoerders van VVD (wat een prul is die Harder), een onbekende dame van het CDA, de man van Groen Links met de ongelukkige naam Braakhuizen en Plasterk (PvdA), die overigens door menigeen nog als minister gezien werd.

Wat zien we daar op de tafel? Tafel? Of heet dit beukenhoutfineer meubel eigenlijk 'de balie' van de voorzitter van de vergadering?

Op de stoel van Gerti Verbeet zit nu een vervelende zeurpiet. Is hij nou van de VVD of het CDA? Links van de stoelleuning zien we groen, rood en geel van het schuifpaneeltjes van de voorzitter als geluidstechnicus. Rechts staat een glaasje water. Het water is koud, want het glas is beslagen en heeft druppeltjes op de buitenkant. Het glas staat trouwens netjes op een onderzettertje. Zou dat van karton zijn? Of zou de catering zorgen voor duurzamer materiaal? Achter het glas water ligt een rekenmachine. Wat zou de voorzitter nou allemaal moeten uitrekenen? Of zou ze terwijl we een saaie vergadering voorzit de declaraties van de het personeel controleren? Verder naar rechts staat een zelfde rekenmachine op de het bureaublad van de assistent. Zijn functie heeft vast een mooie naam. Hij is in ieder geval belangrijk genoeg om goed naar te luisteren. Zelfs DeJager luistert even mee. De wetenschapper Plasterk denkt intussen alweer aan iets anders. De man heeft trouwens een hele rij boeken ter beschikking. Naast de Grote van Dale staan rechts wetboeken en nog wat ander handig spul. Maar wat staat daar links naast de VanDale? Het dichtst bij, bijna direct voor het grijpen voor, de voorzitter? De bijbel in twee uitvoeringen? Of is dat witte boek ook een bijbel - van de Witte Zondagsadventen of zo.

Waarom?

Waar is dat voor nodig?

Wat doet die bijbel bij de voorzitter op de balie?

Wat doet de bijbel in het parlement ... waarom niet ook de koran? Iedere parlementariër mag op zijn of haar tafeltje hebben liggen wat ze willen of in de tas. Maar a.u.b niet de voorzitter. Misschien klinkt het overdreven om hier een opmerking over te maken. Maar voor de Bijbel lijkt mij geen functionele plaats in de Tweede Kamer. Voor mooie metaforen hoeven we toch hopelijk niet in de Bijbel te bladeren. Dan kunnen we ook de gedichten van Willem Willink er neer leggen, of wat romans van de Grote Vijf. Moeten we de juistheid van Bijbelse citaten in de bijbel controleren?

What the fuck, kan iemand mij uitleggen wat de bijbel op de tafel van de Tweede Kamer voorzitter of haar ambtenaren doet?

Vrouwen met ballen gezocht?

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 19:31:00 GMT

Op Joop.nl schreef publiciste Çilay Özdemir, een stuk onder de titel 'Onvoldoende vrouwen met ballen'. Haar stelling is dat de omgang met vrouwen (frequentie, onderwerpen, bejegening) in het programma Pauw en Witteman een afspiegeling is van de maatschappij. Toch word ik heel erg melig van de roep om 'vrouwen met ballen'.

Ik schreef een reactie. Het compliment 'Hulde Rob', dat erop volgde, was reden om nog eens naar de veel te snel geschreven tekst te kijken... en iets gemodificeerd hier te herhalen...

Wanneer stopt dit soort onzinnige nonsense nou eens. Vrouwen en emancipatie, vrouwen met ballen... alsof vrouwen van nature softer zijn...

Wat bedoelen vrouwen eigenlijk als ze klagen dat anderen vrouwen te weinig 'ballen' hebben? Het is trouwens een zakkige en lullige beeldspraak. Is ‘ballen’ een kwestie van lef, van dominantie, van individualiteit, van een grote bek, van een winners-mentaliteit, or what? Çilay Özdemir bedoelde: “vrouwen die ronduit voor hun mening durven te komen, niet bang zijn hoe ze overkomen, het debat niet schuwen maar juist polemiek uitlokken.” Niet iedereen zal het zo benoemen.

Er is geen enkel bewijs dat vrouwen minder hard, of aardiger dan mannen zijn. Afgelopen week nog sprak Daniel Balliet van de VU over een meta-studie waarin resultaten van 50 jaar onderzoek met sociale dilemma's op zoek naar de vraag hoe het met samenwerken onder vrouwen en mannen e.d. zit.

Hij had goed nieuws voor de geëmancipeerde tuthola's, die vinden dat er te weinig vrouwen met ballen zijn:

Mannen en vrouwen scoren ongeveer gelijk als het gaat om gerichtheid op individualiteit (gaan voor je eigen banaan) of collectiviteit (samenwerken). Boeiend is wel dat mannen onder elkaar beduidend betere scores hebben als gaat om samenwerken dan vrouwen onder elkaar. Met mannen en vrouwen in een gemengd team, levert het klassiek beeld op. Vrouwen gaan voor de samenwerking, en mannen voor de individuele dominantie.

* * *

Laten we eens ophouden met dat gezeur over emancipatie. Te weinig vrouwen aan de top is niet een kwestie van gebrekkig netwerken of onwil van vrouwen. Vel grotere belemmering is een gevolg van een dramatisch blind chauvinisme waar nederlanders zich meer dan bewoners in andere omringende landen schuldig aan maken. Inclusiviteit van anderen, die anders lijken of anders zijn dan ik en jij, is iets waar nederlanders geen aandacht voor hebben. Liever niet, is het motto.

Roepen om 'vrouwen met ballen', het is gemakzuchtig gezeur. Meer vrouwen op invloedrijke posities vereist moed. Om die verandering te bewerkstelligen moeten we veel harder de huidige dominante meerderheid voorhouden dat zij geen kloten hebben, en te laf zijn om verandering toe te laten of af te dwingen..

Zoals er geen enkele reden is om aan te nemen dat er bij banken goede bankiers zitten, is er geen enkele reden om aan te nemen dat in de top van organisaties per definitie gezonde en goede mensen zitten. Geweld thuis, kindermisbruik, vreemd gaan, depressieve klachten, overmatig narcistische neigingen, etc. komen dusdanig vaak voor dat managers en beslissers Afdwingen dat we in deze maatschappij meer vrouwen en gehandicapten en minder blanke mannelijke hufterigheid van middelbare leeftijd á la de Pauwtjes willen hebben in vooraanstaande posities. ‘Ons kent ons’ is een adagium, slechts gericht bewaren van status quo en opereren binnen comfortzones, en zeker geen garantie voor succes.

We hebben geen 'vrouwen met ballen' nodig, we hebben politici en slimme bestuurders nodig die het risico durven en willen nemen om beslissende invloed op de maatschappij te willen uitoefenen om standaard meer vrouwen te benoemen.

En een maatschappij te creëren met minder inkomensverschillen.

Het einde van de emancipatie mythe?

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 13:14:00 GMT

Onlangs een leuke presentatie meegemaakt van Daniel Balliet aan de Vrije Universiteit.

Hij heeft met een stel collega's van de VU meegewerkt aan de publicatie van een meta-onderzoek in 'Psychological Bulletin'. In de meta-studie werden 272 onderzoeken van de afgelopen 50 jaar betrokken, met in totaal ruim 31.000 deelnemers in 18 landen. De nadruk ligt op onderzoeken in de USA, Verenigd Koninkrijk, Nederland en Japan. De meta-studie was op zoek naar het antwoord op de vraag of het stereoype dat vrouwen socialer, vriendelijker en behulpzamer zijn dan mannen, wel klopt in het onderzoek van de afgelopen jaren.

“Kenmerkend voor een sociaal dilemma is dat individuen moeten kiezen tussen persoonlijk en collectief belang. Er is geen verschil gevonden tussen hoe vrouwen en mannen omgaan met deze sociale dilemma’s”.

Over dit onderzoeksthema publiceren moet ik schrijven. Ik kan het niet laten omdat heel wat vrouwen claimen dat ze beter zijn - de stereotypen die op mannen losgelaten worden zijn maar al te vaak gemakkelijk en flauw, en vooral een culturele vlucht van het eigen verdriet en emotionele onmacht.

De ogenschijnlijke strijd in menig relatie gaat over het sociaal dilemma dat hierboven staat. Onlangs nog werd bij Pauw en Witteman wim de Jong aangevallen omdat hij een egoist leek, zo'n typische man die met zichzelf bezig is en niet met wat de vrouw nodig heeft.

Onder een dergelijke strijd ligt vaak het vermogen van een individu om in het sociale dilemma een keuze te maken die voor het collectief werkt. Het collectief in relaties wisselt... het perspectief van de 'eigen' vriendenkring, komt daarbij regelmatig tegenover het perspectief van de 'relatie van de twee geliefden', het emotionele en verbale gevecht dat vaak gevoerd kan het emotionele en fysieke welzijn van de partners raken.

Kunnen kiezen voor een collectief belang zonder het gevoel te hebben het persoonlijk belang of het eigen ik te verliezen of onder te laten sneeuwen is een emotionele volwassenheid die thuis, op het werk of waar dan stabiliteit geeft. Je daarvan bewust zijn en je eigen makkes en krachten kennen helpt in 'samenleven' en 'samenwerken'.

Een minder prozaische reden voor mijn interesse in dit soort onderzoek is de speurtocht naar een degelijk biologisch-psychisch-sociale model van menselijk gedrag (en evolutie?), zoals door Clare W. Graves is geprobeerd met zijn ECLET theorie/model.

Resultaten, kort door de bocht:

mannen en vrouwen lijken even coöperatief te zijn (d = -.05)

Er was niet sprake van een significant statistisch verschil tussen de seksen. Er zijn verschillen en die zijn opvallend, ze tonen dat emanicpatie nog niet geleid heeft tot andere man/vrouw rollen.

Anders dan op individueel gebied, blijken mannen en vrouwen wel anders te reageren op sociale dilemma's in een groep. Mannen onder elkaar blijken coöperatiever te zijn dan vrouwen onder elkaar. Vrouwen zijn weer coöperatiever dan mannen wanneer de groep gemengd is.

Balliet van de VU: “In gemengde groepen vervallen we in stereotype gedrag om succes te oogsten bij het andere geslacht. Mannen willen een zorgzame en behulpzame vrouw, vrouwen willen een sterke man.”

Hoe en wat werd er onderzocht:

In de meeste studies werd gedrag onderzocht met behulp van het 'prisoner's dilemma'. In deze proefsituatie moeten twee mensen beslissen of ze willen samenwerken of dat ze individueel gaan voor de 'banaan'. Als ze samenwerken krijgen ze een kleine beloning in de vorm van een geldbedrag in de orde van grootte van ongeveer als € 10,=

Als slechts één persoon 'meewerkt' dan krijgt de persoon die niet samenwerkt maar zelf gaat voor 'de banaan' een flink groter bedrag, ongeveer € 40,=, terwijl de persoon die meewerkte niets ontvangt. Als beide personen besluiten om te gaan voor de banaan, ontvangen ze elk een heel klein bedrag, namelijk € 2,=.

Het 'prisoner's dilemma'heeft voorspellende waarde voor gedrag in het dagelijks leven, het weerspiegelt een sociaal dilemma dat relevantie heeft op grote (matschappelijke) en kleine (liefdesrelaties) schaal.

Het 'prisoner's dilemma' een een sociaal dilemma omdat elk individu beter af is door niet samen te werken maar voor het eigen belang te gaan, ongeacht het effect op de ander, en ongeacht het gedrag van de ander. Maar als het effect van het gedrag van de ander meegewogen wordt blijken ze met samenwerken beter af dan solo.

* * *

De evolutionaire en psychologische verklaring voor het competatieve gedrag van vrouwen onderling en de betere samenwerking van mannen onderling, laat ik hier weg, die zijn te zot voor woorden en gebaseerd op anthropologische en genetische veronderstellingen die nauwelijks houdbaar zijn, en dus ook geen relevantie hebben. Alhoewel... (check zelf, hier)

Verschillen tussen de seksen zijn relevant, maar het is nuttig om hierover gedifferentieerd en genuanceerd te kunnen nadenken - want er is nog zoveel te ontdekken en we bestoken elkaar met veel teveel emancipatoire onzin.

oppositie voeren tegen VVD en huidig regeringsbeleid

Monkey — Thu, 01 Sep 2011 13:42:00 GMT

De volkskrant publiceerde vanochtend een brief van wethouder Asscher, gericht aan de premier en een flink aantal van zijn ministers. De boodschap in de brief dat een door de gemeente Amsterdam uitgevoerd onderzoek naar de opeenstapeling van maateregelen (met name gedreven door bezuinigingen) aantoont dat deze, in de ogen van het gemeentebestuur van Amsterdam, onredelijke schade berokkenen aan de belangen van zwakkeren in de Amsterdamse samenleving.

Pechtold vond het onzin om aan dergelijke zaken aandacht te besteden. Hij twitterde een melige tweet...

Als iedere wethouder die naar Rutte mailt de hele voorpagina #VK krijgt, wordt het dringen. Of is #VK weer met een lancering bezig?

Pechtold, poetst nog steeds elke ochtend voor hij zijn fletse pak aantrekt zijn piemel op, net zolang tot hij zich weer sterk voelt en zijn piemeltje mooi glimt. Elke dag is hij in afwachting van een telefoontje van Mark. 'Vriendje Geert is weggelopen, kunnen we afspreken om elkaar te zien - niemand mag het weten hoor.' (Zeker zijn moeder niet)

Wat mij stoort en teleurstelt is de blinde acceptatie van de noodzaak tot bezuinigingen, en het feit dat het erop lijkt dat de PvdA in de gevoerde oppositie onvoldoende ingaat tegen de ideologische liberale economische drijfveren van het kabinet.

Direct nadat ik de brief las heb ik een reactie geschreven en op Joop.nl gepubliceerd. Een reactie alsof het een memootje aan Asscher is, waarin ik mijn verbazing uitspreek over een tweetal punten.

1) uw opvattingen over de noodzaak van financiële hervormingen.

Met grote stelligheid en nonchalance gaat u mee in de stelling dat 'grote (financiële) hervormingen noodzakelijk zijn'. Waar baseert u zich op? Welke economische modellen wijzen daarop? Welke dreiging bestaat er? Zijn de financiën een probleem of was/is het bankensysteem een probleem? Is de economie en welvaart het probleem of is de omvang van overheidsschulden een probleem? Welk probleem is voor Nederland nijpender, de totale omvang van de private schuld of die van de totale overheidsschulden. Hoe verhouden schulden zich ten opzichte van de vermogensposities?

Er zijn weinig in het publieke debat gedeelde argumenten over de noodzaak van (financiële) hervormingen houdbaar. Zelfs de vergrijzing laat andere keuzes toe – nee vereisen die zelfs. Een toestroom van buitenlandse jonge werknemers via universiteiten en op HBO-MBO niveau is noodzakelijk om de economische welvaart in de geografische bestuurlijke eenheid Nederland op peil te houden. Veel argumenten over de zo noodzakelijke financiële hervormingen zijn inschattingen gebaseerd op onverifieerbare aannames of politieke keuzes.

Ik krijg soms het vermoeden dat de lokale en landelijke PvdA-keuzes op dit gebied voortvloeiend uit calimero-gedrag. Heeft Wiegel dan toch gewonnen? Is een ruime meerderheid gaan geloven in de mythe van bezuinigingen? Rennen we met zijn allen achter de ideologische keuzes van de VVD aan.

Alternatieven:
Als sociaal democraat heeft u mijn steun als we streven naar een begrotingstekort van nul-komma-nul, en het liefst een licht begotingsoverschot zodat we zorgen dat in tijden van grote welvaart (nu dus) de schuldpositie afneemt en daardoor de financiële en politieke beleidsruimte van de toekomst toeneemt.

GEEN BEGROTINGSTEKORTEN zijn echter geen noodzakelijke voor altijd geldende wetmatigheid. De overheid heeft NAMENS DE BURGERS VAN NEDERLAND de plicht om het financiële en intellectuele vermogen te creëren, zodat waar nodig in het vrije spel van (individuele en groepen) burgers ingegrepen kan worden als daar ontwikkelingen of effecten optreden die schadelijk blijken voor het grotere collectief of zwakkeren. ‘Zwakkeren’ klinkt wat dramatisch. Wat ik beodoel is koud zakelijk diegenen die niet de politieke, intellectuele en cognitieve macht, -invloed en -capaciteiten hebben om zich individueel of als groep te verdedigen, en niet te vergeten al die mensen die gezondheidstechnisch een risico lopen, of er last van hebben, waarop zij zelf weinig of geen invloed kunnen uitoefenen.

Het lijkt wel of ook u meent dat de staat waarin Nederland verkeert deplorabel is. Voor mensen aan de rafelrand is dit zeker zo. Voor menig ander veel minder. Er is vaker meer sprake van verondersteld leed en ongemak (wat gewoon zeuren is) dan dat er geleden wordt door de verandering van maatregelen die een suggestie opleveren van grote achteruitgang.

De door u gepromote en gesteunde hervormingen moeten wel een begrijpelijke, logische en verdedigbare ratio hebben. En wat mij betreft graag een andere dan een neo-liberaal gezwets gericht op autonomie van het individu en niet op samenhang van de maatschappij gerichte wensdromen van liberaal gedreven ideologen/politici. Ga eens te rade bij u collega wethouder Andrée van Es, over 'de noodzaak tot...'.

2) ontkenning van de ideologische grondslag van de bezuinigingen van dit kabinet

U bent van een generatie die met pragmatisme in de sociaal democratie is opgegroeid. In uw en mijn tijd verkondigde de door u terecht bewonderde Kok dat we de ideologische veren van de sociaal democratie maar moesten verlaten. Één van Kok's weinige maar wel desastreuze missers.

U schreef ooit over uw bezoek aan ettertjes Zalm, toe u net wethouder was en Zalm zichzelf en gearriveerd liberaal en minister met macht waande, de waan van de privatisering die onder de PvdA/D'66/VVD krachten tot stand is gekomen, zat nog in zijn ballen. U voelde de dreiging...

Nu lijkt u vergeten wat u toen 'aan uw water voelde'. Dit kabinet handelt vanuit ideologische overwegingen, en claimt dat dit goed is voor het land. Uw brief negeert die drijfveer en u spreekt die ook niet op andere momenten aan.
a) Het economisch oer-conservatisme en
b) het keiharde streven tot ontmanteling (verkleining heet dat nu nog) van het vermogen tot interventie en sturing door de (rijks)overheid (o.a. door voortdurende decentralisatie, zonder bijbehorende middelen) die dat namens de burgers doet

Ook in de raad van Amsterdam accepteert u VVD-gedrag t.a.v. bouwen en wonen - gedreven door mensen met heldere persoonlijke belangen en niet op besturen gerichte keiharde ideologische blinde waan.

Als de PvdA vertegenwoordigers in bestuur en controlerende organen deze ideologische tegenstellingen ontkent, is er weinig hoop te verwachten van de PvdA in de politieke oppositie als de PvdA in uitvoerende functies.

Tot slot...

Uiteraard is het goed om over de effecten van maatregelen te blijven praten en daar aandacht voor te vragen en die proberen te corrigeren en verzachten.
Het kan echter niet zo zijn dat daarmee impliciet de beleidsmatige strategische keuzes van dit kabinet worden gesteund en er slechts onenigheid lijkt te zijn over de uitwerking en effecten van de maatregelen.

Uw brief riekt naar een pragmatische politiek, die een vreemd licht leeg gevoel achterlaat. Het is te weinig en te dun.

Jammer.

Rob.

Zomergasten: Verhofstadt en Ai WeiWei

Monkey — Mon, 29 Aug 2011 12:29:00 GMT

Gisterenavond was één van de betere tv-programma's live op tv: Zomergasten. Ik heb genoten en ik verbaas me over de lage kijkcijfers. Hoezo hadden de eerste uitzendingen meer dan 800.000, de vorige met Erik Lieshout 250K en de laatste 550K kijkers? Hoe werkt dat toch?

De gasten waren dit jaar goed gekozen. Deze mensen vergeet ik niet gauw. En dat is toch uitzonderlijk. Van de afgelopen jaren kan ik me slechts enkele gasten herinneren. wel mislkte presentatoren. Met als de slechtste van de mislukte BNN-er Bas-NRC en Joost-ik lul-maar-wat-Zwagerman. Dat is nu anders.

Is dat door de gasten zelf? Sommigen doen de suggestie dat dit jaar de gasten dominanter waren in de keuze van de redactie dan de 'beelden'.
Komt dat door Jelle? De meepratende gespreksleider Jelle, onze Jelle, als ik vrouw was zou ik zeggen onze mooie lieve Jelle, is een goede keuze van de redactie.
Of komt het doordat bij vrijwel alle gasten het thema een anti-nationalistische en anti haat- en angstzaai thema en pro-multiculti realiteit was? Van de emotie en intimiteit van Marc-Marie tot de brainy Swaab, de politieke realist-idealist Verhofstadt, de geweldige dames Vaessen en Gonçalves-Ho Kang You en de meest moderne van alle gasten, de man die met twijfel leven kan, die ambiguiteit toe kan staan, die falen niet met falen verward, en succes en falen niet als twee tegenpolen ziet, may i present to you the one and only 'Erik van Lieshout'?

De Jelle, die ik gisteren zag en vorige week bij Lieshout, is helaas niet mijn Jelle. De Jelle die ik zag is lief en aardig, hij helpt de gast goed te voorschijn te komen in de drie uur durende live-uitzending. Maar Jelle snapt het niet altijd, en als hij het niet zelf snapt of doorleefd heeft ontbreekt bij hem de professionele alertheid of afstand - hij verwordt tot machteloze machtswellustteling die de gast de mond snoert omdat de inhoud en de betekenis van de woorden van de gast hem geheel en al ontglipt. Jelle kan zijn onkunde niet in verwondering omzetten, of kan niet omgaan met verwondering.Hij toont de behoefte te controleren wat hem ontgaat. Twitteraars vielen tijdens de uitzending flink over zijn geharrewar:

Jorn Jorn Jonker

JBC, JBC how many anecdotes did you kill today? #laatdiemanuitpraten #zg11

mkampschreur MarjoleinKampschreur

LAAT GUY EENSUITPRATEN JELLE #zg11

J.B.C. is geen I.M.!

J.B.C. komt op inhoud over als een verwarde Hollandsche jongeling. In plaats van nieuwsgierigheid of verwondering raakte hij in het gesprek met Guy Verhofstadt, verstrikt in zijn eigen populistische onbenullige nationalistische anti-de ander gedachten. In zijn onbedwingbare behoefte om weerwoord te geven prentedeert hij de stem van het volk te zijn. De interviewer kiest positie om namens anderen te praten. Hoepel op man.

Dicky3966 22:54

#ZG11 Speelt JelleBC nu advocaat van de duivel? Of snapt hij het echt niet?

Dit gebeurt meerdere keren in de uitzending, maar het valt het meeste op als het onderwerp Europa is. Met name als het gaat over de voordelen van Europa en de Euro, en de manier waarop wij met andere europese landen cultureel en economisch samenleven.

Overigens hetzelfde gebeurde in de NRC-Next van maandagochtend. Daarin meende redacteur en hoofdredactie skepsis over de Euro te moeten ontwaren in twintig korte interviews en commentaren van mensen van verschillend pluimage en leeftijd. In werkelijkheid presenteerde NRC-Next nog geen handvol kritiesche en zinnig of ware commentaren over de Euro. Zelfs de geciteerde econoom werd voor waar gehouden, terwijl het in economische modellen aantoonbare onzin was. Wat een ongelofelijke simplistische domheid, toonden twee media outlets, die in Nederland toch gezien worden als het top of the toppermost - en vooral intellectueel. Wat een drama. Als het nou Elsevier of de Telegraaf zou zijn geweest, dan had ik mijn schouders erover opgehaald.

De Jelle, die ik zag op tv, schreeuwde als een speenvarken en als adolescent die zijn verteld ouders dat hij het echt wel beter weet: 'nou mooi wel hoor dat er geen draagvlak is voor Europa'.

JacquelineD66 22:09 Prachtig hartstochtelijk pleidooi voor verenigd #europa #guy verhofstadt #zg11! Formule #zg lijdt m.i. aan te veel debat, te weinig beeld

Verhofstadt spaarde Jelle. Hij had alleen maar hoeven vragen: “Jelle, waaruit blijkt dat? Hoe weet jij dat?”

Jelle had nog een truc in huis om te laten zien dat hij echt wel iets van de materie afwist en dat Verhofstadt niet moest denken dat die het alleenrecht op zijn visie heeft. ik zal je eens laten zien dat je ongelijk hebt. want ik heb zelf de ervaring... dat geen van zijn Vlaamse vrienden ontmoet tenslotte Walen noch hebben ze Walen onder hun vrienden. Nee. Belgie? Dat kan niets worden. Tja, met dat soort argumenten is het lastig een zinnig gesprek te voeren.

Maar wacht eens even, Jelle zit daar toch voor de kijker. Is het zijn taak niet om Verhofstadt zo te leiden dat er een boeiende blik op de wereld van Verhofstadt tevoorschijn komt. Waarom moet ik met Jelle's onzin standpunten dealen? Hij had bij Verhofstadt kunnen doorvragen.

Er was vaak genoeg gelegenheid voor

de interviewer Jelle om Verhofstadt eens flink te kielhalen.

Verhofstadt lijkt een prachtige bevlogen democraat, die voor meer democratie in de Europese Unie is. De tweets van twitterende kijkers spraken over de passie van de man. Ja, het waren vooral veel vrouwen die dat opmerkten. Verhofstadt liet naast passie ook zien dat hij zich gemakkelijk kon aanpassen. Regeren en politiek bedrijven is volgens Verhofstadt vooral een kwestie van:

“De samenleving te pakken zoals die is,

en die iets vooruit te brengen.”

Mooie opvatting. Dat heb ik liever dan het harde ideologische gezever dat journalisten een politicus willen ontlokken. En waar menig politicus zich tijdens verkiezingscampagnes terecht schuldig aan maakt. Verhofstadt is geen revolutionair, en ziet tegelijkertijd dat de maatschappij een eigen dynamiek heeft, en dat je niet moet willen streven naar utopische (ideale) samenlevingsbeelden. politiek, besturen en regeren is gewoon simpel hard werken:

Sophie in 't Veld gisterenavond:

“Europa is passie, maar ook gewoon hard werken.”

Verhofstadt is ook een rasliberaal, en niet alleen in positieve zin, ook al roepen Petra Stienen en Sophie in 't Veld dat om het hardst:

Het liberale geluid…

petra_stienen Petra Stienen

@SophieintVeld heb ook wel behoefte aan ouderwets liberaal geluid op tv #zg11

Even later bleek Verhofstadt een belangen-kameleon. Als commissaris van APG toonde Guy dat hij niet de wil heeft en/of niet in staat is de huidige economische en financiele crisis beter te duiden en te helpen oplossen. Het lijkt erop dat hij als liberaal de oorzaken van die crisis niet wil aanpakken.

In het segmentje over de financiele crisis, werden we gefopt. 'Inside Job' werd getoond, de con-job van de financiele crisis wordt daarin min of meer blootgelegd. Ach! Guy toont begrip voor onze gerechtvaardigde verontwaardiging en kwetsbaarheid in deze. Het blijkt inhoudloos.

Direct daarna legde Verhofstadt aan een wat naieve verontwaardige Jelle uit dat bij de banken de-veranderingen-tot-nu-toe eigenlijk prima zijn. De crypto-criminele tweede handsautohandelaren die bij banken aan de touwtjes trekken doen het volgens Guy toch wel redelijk goed. Als er dan nog iets nodig is, is het een goedkeuring vooraf voor bankenproducten. Alsof dat iets helpt. Ik kreeg Harry Mens visioenen. Jelle was een zelfingenomensufferd, hij hard Verhofstadt als liberaal moeten doorzagen op de morele vragen die de financiele crisis triggerden en laten voortduren.

* * *

Verhofstadt had een paar prachtige en betekenisvolle kunstenaars op zijn verlanglijstje. Tegen het einde van het programma werd Ai WeiWei getoond. Ai WeiWei, die hele grote man, wiens hele grote ongezonde lijf toch kleiner is dan de kunst en schoonheid die hij maakt. Ik kan me zelden inleven in zijn kunst, ben meer overdonderd en ik bewonder. Misschien moet ik er vaker en langer mee geconfronteerd worden.

Helaas hadden jolige Jelle en gepassioneerde Guy internet niet gecheckt. Een misser! De actualiteit werd buiten de deur gehouden. 's Middags was in Newsweek/DailyBeast een ingezonden brief van Ai WeiWei geplaatst die het lezen zeker waard is.

Guy legde uit dat Ai WeiWei van zijn status als internationaal bekend kunstenaar gebruik maakt om voor mensenrechten op te komen en dat de aanklachten tegen Ai WeiWei voor financieel-economische delicten onzin zijn.

Het is een boeiend maar ook ontroerend bijna benauwend betoog dat Ai WeiWei presenteert. Toch blijft mij de gedachte bekruipen, welk opportunisme gaat er achter dit soort uitingen schuil? Ai WeiWei had het olympische Vogelnestje niet hoeven bouwen. Nu klagen over een samenleving waar mensen elkaar misbruiken en gescheiden leven en waar materialisme de geest van miljoenen ziek en 'duf' maakt lijkt dan iets te gemakkelijk. Ai WeiWei weet dondersgoed dat Han-Chinezen niet aardig zijn tegenover 'een ander'. Dat delen zij met die verdoemde PVV-ers.

De eigen ervaring als referentie nemen in de strijd tegen het beklagenswaardige chinese bewind is mij iets te gemakkelijk. Dan heb ik meer met toenmalige dissidenten, in het totalitaire Soviet systeem, als aarts-conservatieve Aleksandr Isajevitsj Solzjenitsyn en de humanist Andrej Dmitrievitsj Sacharov.

Ai WeiWei weeft in zijn Newsweek epistel op prachtige en krachtige wijze een beeld van Beijing en hoe mensen daarin samenleven. Voor de één is dit het soort kritisch bericht dat we verwachten van een gerenommeerde architect en stadsontwerper. Voor een ander is dit de kritische mensenrechten dissident.

Ik lees een bericht van iemand die bijna verslagen is door een slim regime. Hij lijkt het niet meer te weten; wat moet hij doen? Burgers van Beijing die Ai WeiWei tegenkomt in één van de weinige mooie parken, zeggen:

“Weiwei, leave the nation, please.” Or “Live longer and watch them die.”

Either leave, or be patient and watch how they die. I really don’t know what I’m going to do.

Het beeld van Beijing gaat over zijn privé problemen, zijn vrouw kan bij geen enkele instantie achterhalen waar hij is, nadat hij is opgepakt;

your family is crying out that you’re missing. But you can’t get answers from the street communities or officials, or even at the highest levels, the court or the police or the head of the nation. My wife has been writing these kinds of petitions every day, making phone calls to the police station every day. Where is my husband? Just tell me where my husband is. There is no paper, no information.

Over de inrichting van de openbare ruimte in Beijing, straten en mooie plekken die er niet zijn; over slaven, goedkope arbeidskrachten voor wie in de stad geen plaats om te leven is ingericht; over de ingeslagen passiviteit:

No one is willing to speak out. What are they waiting for?

WeiWei's epistel is voer voor psychologen en collega's, voor vrienden een belangrijk signaal. De bedreigende geestdodende willekeur van het regime, dat alles met je kan doen, waar, wanneer, en wat het maar wil...

completely cut off from your memory or anything you’re familiar with. You’re in total isolation. And you don’t know how long you’re going to be there, but you truly believe they can do anything to you. There’s no way to even question it. You’re not protected by anything. Why am I here? Your mind is very uncertain of time. You become like mad. It’s very hard for anyone. Even for people who have strong beliefs.

In de gevangenis, die geen gevangenis is, maar één van de duizenden verborgen plekken waar het regime mensen vasthoudt verlies je je identiteit. Je wordt slechts een nummer, nog net niet op je lijf getatoeeerd. Je overtreding is irrelevant, het maakt niet uit waar je vandaan komt of waar je naartoe zult gaan. WeiWei schrijft: “They see you or they don’t see you, it doesn’t make the slightest difference.”

Net als ieder gezond en gelukkig mens loopt een slachtoffer van geweld het risico het lijden te projecteren op nieuwe ervaringen en de wereld om hem of haar heen. Terug uit de oorlog, zit de oorlog nog in het denken en voelen van de veteraan.

Vjiftien of 25 jaar huwelijk, haal je ook niet zomaar uit het voelen en denken van een vrouw - hoe mooi en lief ze ook is en hoeveel liefde, erotiek, schoonheid en simpel zacht geluk en acceptatie je ook te bieden hebt. It'll take some time otr it never happens at all. De moderne remedie om dan maar niet te trouwen, of korter bij elkaar te blijven, zodat het verleden niet in je komt te zitten is een illusie.

Elk deel van je leven dat geleefd is zit in je. Je opvoeding, je werk, je kinderen, je dromen, het ontslag, de operatie, het sterven van je ouders, een vriend of een kind, het langzaam maar onmiskenbaar gegroeide zelfbeeld en het verblijf in de gevangenis - het wordt allemaal deel van je leven van hoe je een nieuwe nog onbekende wereld ziet en beleefd. Je kan springen in het onbekende diepe, maar je neemt jezelf en het verleden mee. Daatr zit trouwens ook schoonheid in. Het maakt ons mooi en kleurrijk. Om van te houden - om vast te houden en te koesteren terwijl je nieuwe momenten beleefd, nieuwe mensen ontmoet en nieuwe kunst maakt.

Het epistel van WeiWei lijkt een uitdrukking van iemand die nog lijdt, bij wie iets geknapt is. Die de pijn en boosheid van de gevangenschap combineert met zijn deskundige blik op de wereld waarin hij leeft. De wereld, een stad waaraan ook hij een hele kleine bijdrage leverde.

This city is not about other people or buildings or streets but about your mental structure. If we remember what Kafka writes about his Castle, we get a sense of it. Cities really are mental conditions. Beijing is a nightmare. A constant nightmare.

For a man imprisoned and conditionally released,

neither neighbors nor strangers nor Beijing’s officials

nor courts can be trusted. Chien-Chi Chang.

* * *

Jelle was de afgelopen weken in Zomergasten op zjin sterkst als hij in het persoonlijke leven kon kruipen. Daar waar zijn leven hem ervaringen heeft gegeven die raakten aan de ervaring van zijn gasten was Jelle op zijn sterkst. Empathisch en boeiend bij Lilian Gonçalves-Ho Kang You, weergaloos bij Step Vaessen, en faciliterend bij Marc-Marie. Van kunst en politiek begrijpt Jelle geen snats. Een groots interviewer is hij niet.

Maar wat een geweldige reeks uitzendingen Zomergasten heb ik dit jaar met hem aan tafel kunnen beleven. Zijn oproep om lid te worden van de VPRO was eerlijk en terecht. Het lijkt alsof hij wist dat het dit jaar goed was.

Volgend jaar nog een keer Jelle a.u.b. en een redacteur die op de middag voor de uitzending nog even de actualiteiten van de fragmenten en de gast checkt.

Waarom Obama mis zit en leidende politici in Europa ook

Monkey — Thu, 11 Aug 2011 01:34:00 GMT

Robert Reich, toch ook niet de minste op het gebied van macro-economie, voormalig minister van arbeid in de de USA, heeft een dodelijk oordeel over de economische politiek van Obama.

De strategische en tactische keuzes zijn niet thema en kennis gedreven maar gebaseerd op inschatting van kiezers-opinie en intellect. Populisme pur sang dus. Fucking Shame. Robert Reich:

So rather than fight for a bold jobs plan, the White House has apparently decided it’s politically wiser to continue fighting about the deficit. The idea is to keep the public focused on the deficit drama – to convince them their current economic woes have something to do with it, decry Washington’s paralysis over fixing it, and then claim victory over whatever outcome emerges from the process recently negotiated to fix it. They hope all this will distract the public’s attention from the President’s failure to do anything about continuing high unemployment and economic anemia.

Hiervan word ik echt chagrijnig. May Obama lose the elections, preferably during the primaries.

Levi's marketeers - in touch with our times

Monkey — Wed, 10 Aug 2011 00:38:00 GMT

Peter van Walsum over Screbrenica

Monkey — Fri, 05 Aug 2011 16:20:00 GMT

In de NRC van vandaag staat een heel kort stukje van één van onze betere en bekendere diplomaten Peter van Walsum, waarin hij de in Nederland gangbare opvatting dat Dutchbat in Screbrenica niets kon doen tegen Mladic - op zijn zachtst gezegd relativeert. Het verwijst naar een document met de visie van Kofi Annan - toenmalig secretaris generaal van de UN.

In zijn opiniestuk (4 augustus, pagina 2) heeft NRC-redacteur Raymond van den Boogaard het over „de officiële opvatting dat de Nederlandse militairen niet in staat waren om iets te doen”. Dit is ongetwijfeld een juiste samenvatting van het standpunt dat ten tijde van de Srebrenica-enquête in 2002 en 2003 door het Nederlandse kabinet werd ingenomen. Maar daarmee is het nog niet de officiële opvatting van de internationale gemeenschap (lees: de Verenigde Naties).

Er bestaat in de Verenigde Naties geen officiële opvatting dat Dutchbat wél iets had kunnen doen, maar er is wel een officieel document waarin voorzichtig de gedachte wordt geopperd dat bij een minder defensieve opstelling van Dutchbat de gebeurtenissen mogelijk een andere loop hadden kunnen nemen.

Het betreft hier een rapport van toenmalig secretaris-generaal Kofi Annan aan de Algemene Vergadering, dat op 15 november 1999 het licht heeft gezien. Het plaatst impliciet enige vraagtekens bij de Nederlandse stelling dat de verhouding in mankracht en bewapening tussen Dutchbat en de Bosnische Serviërs onder leiding van generaal Mladic van dien aard was dat het voor luitenant-kolonel Karremans geen zin had om met een zodanige overmacht de strijd aan te binden. Het rapport stelt vast dat op geen moment door Nederlandse militairen op de aanvallende Serviërs is geschoten. Dutchbat heeft zich beperkt tot het lossen van waarschuwingsschoten over de hoofden van de Serviërs en het afvuren van fakkels. In de wetenschap van wat zich na de val van Srebrenica heeft afgespeeld, kan men zich nu afvragen of de Nederlandse soldaten niet beter alle vluchtelingen tot de compound hadden kunnen toelaten, om zich vervolgens op te werpen als menselijk schild om hen te beschermen.

Ik heb weinig Nederlanders ontmoet die dit een realistische suggestie vonden. Generaal Mladic zou met deze ‘menselijke schilden’ korte metten hebben gemaakt. Maar het rapport van Kofi Annan veronderstelt juist dat Mladic dat niet zou hebben gedaan en eerst bij president Milosevic nadere instructies zou hebben ingewonnen. Het is niet realistisch te veronderstellen dat die hem dan zou hebben opgedragen 150 VN-blauwhelmen afkomstig uit een NAVO-land over de kling te jagen. Aldus zou tijd zijn gewonnen om onderhandelingen op een hoger niveau dan dat van Mladic van de grond te krijgen.

Goed zo...

'Auw' en een beetje 'joepie'!

Monkey — Tue, 02 Aug 2011 17:18:00 GMT

Willem Buiter is zo langzamerhand de magische deskundige die voldoende buitenstaander is en toch Nederlands spreekt om hoog in aanzien te staan. Voortdurend lijkt hij in staat de crisis van de financien in de Eurozone helder te verklaren en opties te schetsen.

Zijn wat kritische dwarsige en 'I know better' houding tijdens de door de PvdA-fractie georganiseerde discussie op de UVA was fenomenaal. Wie heeft er eigenlijk nog door dat zijn overtuigingen (geloof) dat van een hard-core kapitalist is, zo eentje die weigert te zien de georganiseerd kapitaal ongeorganiseerde arbeid altijd op sociaal onrechtvaardige manier zal misbruiken.

Willem Buiter doet vandaag in een column in de Financial Times een voorspelling over gedoe in de eurozone, naar aanleiding van sterk stijgende rente voor Italiaanse en Spaanse staatobligaties en teruglopende economische groei.

Een onderwerp waar Paul Krugman dagelijks een indicator voor volgt: de verhouding tussen de rente van Duitse en Italiaanse 10-jaar obligaties. Een indirecte indicator voor de onderliggende zwakte van de Euroepese economie. De rente voor italiaanse obligaties stijgt omdat er twijfels zijn over het vermogen om alles schulden af te betalen en de economische zwakte. Terwijl de dalende rente in Duitsland een indicatie is voor afnemende economische groei, en een verwacht inzakken van inversteringen. Crisisbericht hier.

Zowel Buiter als Krugman zien de problematische kant van de bezuinigingen in Europa en in Amerika. In de ogen van Krugman gedreven door een spook van sociaal-economische domheid - een gebrek aan intellecualiteit dat is schikkend.

Kom op Cohen, pak DeJager en Rutte bij de ballen. Het feit dat de pers en vele mensen de bezuinigingsnoodzaak geloven maakt nog niet dat ze gelijk hebben. Het is a-sociaal, onnodig en de maatregelen zijn een bedreiging voor de economische groei en welvaart. Politici, inclusief Obama, gedreven door een monetaire neo-liberale anti-overheidspolitiek duwen de westerse wereld versneld een nieuwe recessie, en wellicht depressie in. Krugman geeft over dit gevaar al maanden lang luid en duidelijk in zijn blog van de New York Times de nodige waarschuwingen en verklaringen. Vandaag nog en keer nu met de melding dat hij na de deal in congres gelijk lijkt te krijgen van anderen - de intellectuele luiaards.

Krugman maar ook Buiter zien de discrepantie tussen de Euro als gemeenschappelijke munt en de gebrekkige onderliggende politieke structuur. Krugman begrijpt nog weinig van het Europese model en lijkt daarom doem en verderf te voorspellen. Buiter ziet de gevaren en de problemen maar is hoopvoller.

Vandaag schetst hij in zijn Financial Times column het probleem voor Europa als gevolg van de recente besluiten.

1) Solvabiliteitsproblemen van souvereine staten worden opgelost door de belastingbetalers en de schuldeisers van die landen. Andere landen gaan niet helpen. Solvabiliteitsproblemen van systeembanken zal niet woden opgelost door het geven van garanties of kapitaalinjecties, maar door het afschrijven van vorderingen op deze banken of het omzetten van vorderingen in aandelen in deze armlastige banken. Eerst orde op zaken stellen door de marktpartijen zelf voordat de belastingbetaler bereid is in te springen.

Dit geldt ook voor b.v. Portugal, eerst de schuldensaneren voordat je deld of garanties uit het Europese steunfonds [het nieuwe European Stability Mechanism (ESM)] krijgt. Voor de vorderingen op Griekenland betekent dit vlgs. Buiter een netto-waarde verlies van tussen de 65-85%. Dat is trouwens alweer veel meer dan tijdens de bijeenkomst in de UVA-aula op Roeterseiland.

Hij schetst een ingewikkeld maar helder scenario - helder over de vaagheid van Europa en hij sluit af met:

So the EU and the euro area blunder higgledy-piggledy into a future that fits its unique nature as neither a nation state nor an intergovernmental arrangement but something with features of both. It won’t be pretty but it will work, after a fashion, and it can survive.

Van triple A naar driemaal M

Monkey — Mon, 01 Aug 2011 03:25:00 GMT

Dit weekeinde gebeurt een ramp in Amerika. Onder invloed van mallotige populistische domme nationalisten (Tea Party zealots) heeft Boehner, de Republikeinse leider in het Congres, Obama gechanteerd, die al enige maanden geleden in de chantage is meegegaan.

Niet een gezonde economie is de wens en het doel, maar ten koste van wat dan ook een kleinere overheid. Let op... ook het langere termijn doel van VVD en CDA in Nederland.

Het einde van de economische rol van de overheid als grote speler in een economisch-systeem is ingeluid met de overeenkomst over de staatschulden in Amerika. De dood van Keynesiaanse economische politiek. Het eerste en voorlopig enige westerse land dat zichzelf lam verklaard en daarmee rampspoed over haar bevolking afroept.

Op alles moet bezuinigd worden, de inkomsten van de staat moeten verder worden afgebroken (op weg naar een Griekenland belasting-cultuur?). Slechts Defensie moet blijven groeien volgens de Republikeinen. Oei, oei oei - Amerika.

De wereldeconomie en financieringsysteem is gebouwd op het vertrouwen in een flexibele gezonde Amerikaanse economie. Dat kan echter niet meer bestaan.

De groei van de economie is in de USA al te laag om de werkgelegenehid mee te laten gaan met de groei van de bevolkingsomvang.

De markten zullen nu de kredietwaardigheid van de USA naar beneden bijstellen. Niet morgen maar in de loop van dit jaar, of tijdens de verkiezingscampagne volgend jaar.

De spelers op de financiele en economische markten zullen vanaf nu anticiperen op een martkmechanisme waarbij de US-dollar een kleinere rol gaat spelen - helaas er is hierbij geen florisante toekomst voor Europa, gezien haar politieke zwakte onder druk van populisten.

Van triple A naar triple M - Amerika begint nu steeds meer een Mopperend Middelmatig Militaristisch land te worden.

Update 1

Paul Krugman, één van de meest vooraanstaande econmische wetenschappers die tegen het falende economische beleid van Obama is, drukte zich vandaag uit met een simpele verwijzing naar Portishead:

Andere indicatieve nieuwsberichten:

http://www.huffingtonpost.com/2011/07/31/defense-cuts-debt-ceiling-deal_n_914508.html

http://www.huffingtonpost.com/2011/07/31/durbin-debt-deal-keynes-deficit_n_914356.html

http://www.nrc.nl/nieuws/2011/08/01/akkoord-schuldencrisis-geeft-republikeinen-kleinere-overheid-cadeau/

ECLET - Spiral Dynamics ®

De Bijbel in de Tweede Kamer

Vrouwen met ballen gezocht?

Het einde van de emancipatie mythe?

oppositie voeren tegen VVD en huidig regeringsbeleid

Zomergasten: Verhofstadt en Ai WeiWei

Dicky3966 22:54

Waarom Obama mis zit en leidende politici in Europa ook

Levi's marketeers - in touch with our times

Peter van Walsum over Screbrenica

'Auw' en een beetje 'joepie'!

Van triple A naar driemaal M