Denmark Depression

Lief is weg. Hoe vergeet je hem of haar?

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 15:43:00 GMT

Love is gone - the trouble of forgetting him/her,

using Buddy Holly and Dylan's 'Simple Twist of Fate'

Lief is weg en hoe vergeet je haar of hem? Het is een thema dat geliefd blijft en blijkt uit de bezoekscijfers aan specifieke berichten op dit blog.

Hoe raak je uit het verdriet, de pijn, de verwarring? Drank, schreeuwen, huilen, slapen, hardlopen, filmpje pakken, rationeel doen, praat-therapie, REM? Wat zal het voor jou zijn?

Met liefdesleed als thema of inspiratie is prachtige kunst gemaakt. Het bekendste en meest aansprekende werk met liefdesleed als thema komt uit de muziek - muziek waar gezongen tekst en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: 'songs'.

Ik herinner mij de meest desastreuze momenten in mijn leven midden jaren negentig. Urenlang luisterde ik naar muziek... schreef verhalen en gedichten... Er waren toen al genoeg songs en albums verkrijgbaar die het thema aangrijpend en toegankelijk uitvlooiden. Schriften vol teksten en tekeningen en knipsels lagen door het huis verspreid. Muziek helpt...

* * *

Bob Dylan maakte ooit 'Blood On The Tracks', een album met als thema 'het kapot gaan van relaties'. Hij toont hoe veel venijn, dedain en negativisme in het opbreken van relaties gaat zitten. Op 'Blood On The Tracks' is zijn eigen gebroken relatie de belangrijkste bron van inspiratie. Zo sterk was de gelijkenis met de eigen situatie dat zijn zoon Jakob jaren later bevestigde dat hij in verschillende songs de strijd tussen zijn vader en moeder herkende.

Dylan toonde in interviews over 'Blood On The Tracks' overigens wel zijn onmiskenbaar onbenul over het emotionele leven van mensen - en dus ook zijn publiek. Bekend is zijn uitspraak dat hij niet begreep dat mensen 'Blood On the Tracks' zo konden omarmen (mijn woorden), het is volgens hem een plaat vol pijn. Daar is niets moois aan. Ik vrees dat Dylan niet in staat is in zijn werk iets te doen met de psychologische betekenis van liefde - van samen zijn, en het tegenovergestelde 'verlating'? Dylan lijkt niet in staat om liefdesperikelen op een 'speelse' maar indringende manier een plek te geven. Zijn fans zien dat als een compliment. Volgens Dylan-adepten gaf hij de serieuze onderwerpen een plaats in popmuziek. Dat is volgens hen zijn grote verdienste.

Buddy Holly was een inspiratie bron voor de puberende pre-Bob Dylan Zimmermann. In zijn latere werk neemt Dylan liefde en relaties serieus. Zijn sarcasme wordt gewaardeerd. Liefde is een serieus onderwerp, Dylan zingt over liefde met ontzag en eerbied. De humor ontbreekt. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. Bij Holly, is liefde een experiment dat je aangaat en waar je van kan leren, zelfs al doet het pijn.

Buddy Holly speelt in zijn werk wel met 'liefdesperikelen', en wisselt soepeltjes tussen onbevangen experimenterende tiener en pure weloverwogen fysieke lust. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. De impliciete seksualiteit in 'Well All Right' is subtiel maar helder. Holly laat de toonhoogte zakken als hij “We’ll live and love with all our might” hij meent het - dit is serieus. We gaan niet een beetje zoenen op de achterbank van de auto, dit wordt heftig. In 'It’s So Easy' gromt Holly de ene seconde en kroelt en kraait als een puber in de volgende - hij toont de flinterdunne lijn tussen tienerliefde en ongeremde machtige fysieke lust. Een dynamiek, een plezier en optimisme over liefde dat in vrijwel al het werk van Dylan ontbreekt.

Als het over liefde en realties gaat ontbeert Dylan's werk ook zichzelf relativerende humor. Hij toont op 'Blood On The Tracks' de neiging de ander de schuld te geven van relatie-ellende. 'Like A Rolling Stone' wordt geacht een meesterwerk te zijn - het is close. Het bevat al het negatieve venijn dat zo typisch is voor Dylan in velerlei opzichten. Kijk naar de Dylan in 'Don't look Back' luister naar 'Idiot Wind'. Het werk van de artiest blijkt op zijn best als hij zijn ware aard niet versluierd. Reflectie op eigen gedrag lijkt afwezig in Dylan's werk. Zijn ongeëmancipeerde religieus geïnspireerd seksisme in 'Sister' blijft meestal onbenoemd. Hij claimt het recht op warmte - op seks. Dylan deelt met ons wel zijn oordelen over anderen. Hij vergeet zijn eigen wangedrag, zijn eigen explosies, zijn menselijke zwaktes.

We krijgen allemaal weleens een woedeaanval. Er gebeurt iets en niet voor het eerst, en als een bliksem bij onbewolkt weer wil je alleen nog maar dat de ander nadeel ervaart of nu direct en volledig naar jou luistert. Even ben je totaal onredelijk - en wellicht woest. Vlak daarna zakt alles weer uit je weg en onder het verzamelen van de kopjes en een bosje bloemen probeer je je blazoen te zuiveren.

Niets menselijks is ons vreemd. Dylan ontkent het en negeert dit aspect in zijn werk.

* * *

Wat heb je aan een plaat als je vriendje net weg is of jij bij hem bent weg gegaan. Als zij weg is of je haar verlaten hebt omdat ze je bedrogen heeft. Heb je dan de kracht om te luisteren naar Bob Dylan, Peter Gabriel, Phil Collins, etc.?

Nee. Vertwijfeld zit je waarschijnlijk achter je pc en zoekt op internet, leest en kijkt. Stiekem op zoek naar het laatste nieuws over haar of hem? Op welk feestje is hij/zij nu? Staan er vakantie foto's? Nieuwe baan? Nieuw lief?

Klootzak, kutwijf...

Schelden, doet geen zeer en het helpt geen zier. Het doet de ander geen zeer en het is nog maar de vraag of het lekker is om je zo af te reageren. Welke hormonen en andere stoffen komen in je fysieke systeem vrij? Welke schade wordt aangericht? Ach, quasi rationeel cynisch doen als defenise, heeft ook geen zin - als je al gelooft in letterlijk ziekmakende gedachten dan is rationeel gelijkhebberige destructief cynisme een prachtige manier van zelfvernietiging. OK, dat is ook maar een geloof. Restje van calvinistisch christelijk geloof? Fouten maken is een zonde. Zonde maakt ziek. God straft?

Zoekend op internet omdat een boek lezen niet helpt of niet gaat? Vrienden en vriendinnen hebben geen tijd om samen een saunaatje, of filmpje te pakken.

Hoeveel gelijkgestemden vindt jij op internet? Hoe doen anderen het vergeten van hun lief. Hoe komen zij van de herinnering af? Hoe worden zij weer blij? Je wilt wel blij worden, weer gelukkig woden, maar je wilt helemaal niet de herinnering af. Je wilt gelukkig zijn met hem of haar. Dat is wat je zou willen kunnen of mogen.

Dat gevoel van verloren, kapotte liefde, van eenzaamheid en verlaten worden gaat diep en ook in China kennen ze het. Wij kiezen politiek voor eenzaamheid en autonomie, maar wat willen we graag in de ogen van andere goed en geliefd zijn. Samenleven is nog altijd gezonder en gelukkiger makend dan solo vingeren, rukken, huilen, zeuren, zeiken en klagen of je dood, dik en vet richting obesitas, diabetes en kanker vreten.

Iedereen snapt dat je kan treuren over een liefde die lang duurde, waar je alles voor gedaan hebt. Waar je zelfs nieuwe liefde en bewonderaars voor hebt weggestuurd. Je gezin, de welvaart, de vrienden... de jaren dat je al samen was waren belangrijker dan die handen van hem zijn stem, zijn onzin, gezeur zijn liefde, zijn tranen, zijn lach... zijn vreemde leven...

Nee, ik blijf bij mijn man... terwijl hij rondneukt, bedriegen tot een kunst verheven heeft, zelf roept dat hij weg wil, jij in paniek... en hij de volgende ochtend op zijn knietjes terug kruipen en als vijftiger zichzelf en jou bedriegen dat hij na vijftig jaar zijn gedrag en persoonlijkheid gaat veranderen.

Infantiel en emotioneel debiel...

* * *

Wellicht is het een bewijs van echte liefde dat je lang treurt over iets dat waardevol was. Of wellicht wordt die relatie waardevoller door de treurnis na afloop.

Een one-night stand kent dat probleem niet. Over een one-night stand die niets is geworden zeur en treur je niet.

Zeggen ze.

Ik heb one-night stands eigenlijk nooit gedaan. Nooit gedurfd. Een one-night stand geeft mij de zekerheid dat zij met haar hoofd ergens anders is dan waar ik ben. Daar kan ik niet tegen. Mijn gevoelens gaan dan over iets anders dan de hare. Ik wil samen de werkelijkheid delen - versmelten en toch groots en klein jezelf zijn. One-night stands zijn gedeelde paradoxale eenzaamheid.

Zelf ben ik trouwens één grote paradox. Als iemand zegt dat ze in de seks ontdekken dat ze van je houden heb ik wantrouwen. Niets zo erg als na het orgasme en uithijgen omhelst worden en in je oor fluisteren 'ik hou van je', terwijl zij dat in het dagelijks leven niet kan of wilt laten blijken of niet weet hoe ze het moet vormgeven.

Ja verdomme, dan ik ben skeptisch... die hormonen cocktails van het vrijen zijn heerlijk... geven gedachten en gevoelens die fijn en nuttig zijn...

maar ik wil er niet in geloven - en toch

to build a love that lasts we need more than the sighed erotic 'I love you'.

Dylan zong op Blood On The Tracks over toevallige one-night stands of het toevallige bezoek aan een prostitue in Simple Twist of Fate...

Wat is beter, geen pijn lijden van een opgebouwde liefde die kapot gaat, of helemaal geen liefde? Of is veronderstelde eenzijdige liefde nog erger dan geen liefde? Is het eenzame verlangen stom, belachelijk, pijnlijk, pathetisch, zielig... meelijwekkend?

Gebroken hart momenten zijn ingrijpend en lijken alles omvattend. daar wil je vanaf. je wilt weer normaal leven. Het drama van de liefde is dat grootse en meeslepende liefde die kapot is pijn doet, maar ook dat ene vluchtige moment dat je haar zag of tegen kwam en onvervuld blijft kan pijn doen.

Voordat ik puberde zag ik een meisje op het podium tijdens een uitvoeringsavond van de plaatselijke muziekschool, waar mijn zus les had... ik ben jaren veliefd geweest op haar. Ik wist het zker. Zij heeft mij nooit gezien - denk ik.

Vlak voordat ik verhuisde op mijn twaalfde was ik een paar weken verliefd op een meisje in de straat... haar geur ken ik nog...

In American Grafitti heeft Richard Dreyfuss as Curt Henderson ook zo'n ontmoeting. Een prachtige blonde vrouw (of toch een prostituée?) het drijft hem naar Wolfman Jack, dè deejay van vijftiger en zestiger jaren radio.

Vluchtige momenten en ontmoetingen die eindigen in het niet willen of kunnen vergeten van hem of haar kunnen grote impact hebben. Stil vernietigend wanhopig makende momenten. Er zijn geen feiten en datums, geen feesten, etentjes maar een simpel voorbeeld van hoe je hart en denken fluisterend wordt verscheurd door een kort niemandallig moment.

Dylan noemt dit een “a simple twist of fate” en Tony Ling recenseert en bespreekt de song hier. Ik ga in dit bericht met Tony's tekst vandoor... zoals Dylan gedichten en foto's steelt en er copyright op claimt.

“and forgot about a simple twist of fate” is een heerlijke vondst, wat betekent het in de liefde, en nu schrijf ik net als Tony, mijn woorden als man. Een man die niet zonder een geliefde wil of kan. Wat betekent “and forgot about a simple twist of fate”?

In Dylan's song is de man gedoemd om voor altijd aan haar te denken. De herinnering en het gemis zal nooit verdwijnen. Hij vergeet dat de ontmoeting en toevallige speling van het lot was.

Hij houdt echt van haar. Dit is niet meer zomaar een ontmoeting.

Vertel je jezelf.

Je zult altijd 'die vrouw' zoeken en najagen, voor altijd met 'haar' verbonden zijn. Met een beetje pech (of toch trots op jouw onaangetaste pure gevoelens?) denk je aan haar op de laatste dag dat je nog helder kan denken. Die dag - voordat je dood gaat of Alzheimer je hersens zo heeft aangevreten dat je niet meer weet wat je denkt en dat het leven een onlogische hallicunatie is geworden.

Die vrouw die is je allang vergeten - je bent uit haar lichaam verdwenen. Je bestaat al niet meer voor haar. Geen kwade bedoeling, slechts een vreemde draai van het lot. 'A simple twist of fate'.

Geluk of pech?

Ik vind dat nog steeds verbijsterend en onbegrijpelijk - niet te bevatten, de een is voor altijd gebonden, en de ander frank en vrij alles vergeten - alsof er niets was, nee alsof jij er niet was.

Bij Dylan wordt de man wakker, en ziet dat zij weg is en vertelt zichzelf dat het lege bed hem niet uitmaakt, dat het hem niets doet, terwijl hij voor het openstaande raam de eenzaamheid voelt.

He woke up, the room was bare
He didn’t see her anywhere
He told himself he didn’t care, pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate

Voor het raam in een huis in de bergen, of op het overdekte houten balkon... ik stond daar, alleen

of op het grote grasveld, alleen...

tevreden met de ervaring, geschokt door de eenzaamheid, de tijdelijkheid van het gevoel. Het gebrek aan symmetrie - geen er is niets... helemaal niets, het is absurd... maar het is wel zo.

Erkennen dat je in haar wereld al niet meer bestaat... dat jouw wereld niet verder strekt dan je eigen lichaam, je eigen gedachten en gevoelens en het beetje fysieke straling om je heen. Onmogelijk... of beter, het is niet waar, ze bestaat nog.

Je eigen gevoelens zijn waar en echt... ja het is pijnlijk om te liegen... Tony Ling schreef:

Self-denial is always a painful thing, especially when it comes to this sort of thing, and you can just feel the hurt this man feels as he tries to lie to the one person it's hardest to lie to... the man always bound to hold on to that one night forever, and the woman always a million miles away.

Waarom dat mij zo raakt?

Ander liefdesleed hier, kijk vooral naar de reacties.

Other stuff on Dylan: here.

Lopersgezwets 2011 #48 Te laat op voor een 5K race

Monkey — Mon, 14 Nov 2011 03:28:00 GMT

eerste versie:14-11-2011

laatste:14-11-2011

te laat op

een telefoontje doe ik met de gedachte zo weer in bed te liggen

de zon schijnt

binnen

en buiten het dekbed is het koud

wat heerlijk - ik adem gemakkelijk en droom

'ik kom je halen'

toch lopen

niet lui zijn

lekker buiten

en erbij zijn als Johan een pr loopt

ik zeg 'ja'

nu heeft hij te weinig tijd voor inlopen

hoeveel is nodig voor een pr op de 15K?

in de auto zit ik krap en het zweet breekt me uit

hellup!de verwarming staat aan

de stoel staat maximaal naar voren

achterin ligt een mountainbike in de weg

marktplaats.nl: kinderkleren, hardloopspullen, en nu een fiets

bij het eerste stoplicht spring ik er uit

na een paar kilometer zit ik lekker

knabbel een banaantje

drink water

goede en mooie muziek klinkt uit de krakende speakers

jammer die ongeïnspireerde Eric Clapton

hopeloos in de war en verslaafd aan Patty en heroïne

maakte hij mooie stukken als Layla

wat een passie en verlangen

ik kwam nooit verder dan een ballade op straat voor haar deur

we lopen naar de atletiekbaan

het is druk

het is koud

het is grauw

inlopen – een beetje en vooral te weinig

in het voorste startvak staat Johan, nog even toeroepen…

ik ga rustig van start

lekker om veel mensen in te halen

eerst medelopers

daarna langzame 10K lopers

een enkeling haalt mij in

na 750 meter loop ik achter een dame

lekker tempo

ze loopt mooi en soepel

goed getrainde recreant

gedachte glijden weg van hardlopen

billen - mijn hardloopverslaving

tempo blijft goed

ik heb de neiging om harder te willen gaan

indicatie dat het tempo goed is

niet versnellen dus, gewoon volhouden

weg met die billen uit mijn hoofd

chaos vooruit

veel publiek, een paar bochten, een hobbel, een tunneltje

dreigende file

ik demarreer

laveer en loop haar en anderen voorbij

nu volhouden

lijk iets sneller dan voorheen

of?

Na honderd meter hoor ik de schoenen van een ander

niet om kijken

zij?

dan komt ze naast me

vastberadenheid

samen doorgaan

ik kan de kop houden

zij jaagt me op

da's lekker

ik houd tempo vast of versnel iets

soms lijkt ze dichtbij dan weer verder weg

na een rotonde ga ik links waar ik rechts moet

binnen drie meter gecorrigeerd

de bewegingsfout kost tijd en kracht

ik verlies tempo en kracht

zij maakt de fout net niet

gaat door en verdwijnt

zelfmedelijden grijpt de geboden kans

beginnende puber, Jeffrey de Leeuw, loopt mij ook nog voorbij – leuk

laatste halve ronde

namen en nummers worden omgeroepen

ik wil ook two seconds of fame

net onder de 23 minuten

na de finish komt ze naar me toe

we kletsen wat over tijd, mijn fout en het lekkere lopen

bedanken elkaar voor het kopwerk

marathon liefhebbers zijn wij niet

het praten gaat te gemakkelijk

snel hersteld

te snel?

even later ontmoet ik een oud-collega

dertig jaar geleden is het al

sympathiek mens – leuke ontmoeting

te kort

toch wat zaken om over na te denken

verdomme ik weet zijn naam niet eens

mijn naam werd omgeroepen

die van hem niet…

Johan kan nog flink versnellen

geen pr

we wachten niet op zijn gewonnen prijzen

Ex wil sleutels en auto

mooie stem heeft ze trouwens

de voice-o-fiel in mij registreert en oordeelt

die ene stem is weg

voor altijd in mijn hoofd

op weg terug in de auto

overal zon

'gooi mij er maar ergens uit'

de ex wacht, dat is altijd vervelend

ik ga wel met de trein verder

Schiphol? Haarlem?

en loop dan naar huis

uiteindelijk 4K van de afslag Badhoevedorp A9 naar huis hardgelopen

’s middags val ik in slaap tot het donker is

daarna kijk ik Tomorrow Never Knows Dies

volgens lijstjes één van de betere Bond films

zaterdag was de Heineken ontvoering uitverkocht

voetbal verliest mijn interesse

het onzinnige geklets over de euro, de neuro en rampen

nederlandse media zijn gek geworden

vertel de waarheid en de feiten, de cijfers

verlies ik het contact met het geklets op straat en in de media

alsof de aankomende 10 jaar recessie iets te maken heeft met deze crises

werken gaat ook al niet meer over met andere mensen samenwerken

vreemde wereld

of ben ik zo vreemd?

ik heb een probleem

morgen weer te laat op.

Lopersgezwets 2011 #45 Hardlopen in de regen is lekker

Monkey — Mon, 10 Oct 2011 05:17:00 GMT

Ik heb het al eerder en op andere plaatsen geschreven:

hardlopen in de regen is lekker.

Mensen die niet sporten en denken dat het in de herfst vaak uren achter elkaar regent vergissen zich. In hun onwetendheid hebben ze bewondering voor mensen die in de regen hardlopen.

In feite is hardlopen in de regen gemakkelijker dan hardlopen met zon. Het lichaam koelt door het vocht op het lichaam. Het vocht komt in aanraking met de huid of het t-shirt of een 'ademend' wind/regenlaag (RAB van Pertex Quantum 30gr/cm2) waarbij de lichaamswarmte voor verdamping zorgt. Het is die verdamping die op het lichaam voor afkoeling op de huid zorgt.

Ons metabolisme wordt opgejaagd als het lichaam sneller gaat lopen omdat wij met ons koppie (vrije wil?) besluiten te gaan hardlopen. Metabolische processen komen op gang met als gevolg dat het lichaam warmer wordt: de lichaamstemperatuur stijgt, de longen vragen om meer lucht want het lichaam heeft zuurstof nodig voor die metabolische processen – we gaan steeds meer hijgen – moeten hijgen en er is koeling nodig en niet onbelangrijk de bloeddruk neemt licht toe. De afkoeling van de zachte of harde regen is dan een genot.

Zaterdagochtend in de duinen regent het hele dikke vette druppels, hagelsteen grootte, die alles in één keer nat maken. Soppen in de schoenen. We werden daarna lopend in de zon en de wind never nooit meer droog of warm. Maar zaterdag was het dan ook koud. Zondag liep ik tussen en dwars door buien heen naar het Olympisch stadion, DVD-setje terug brengen en een nieuwe ‘Wallander’ (serie 2) ophalen. De trigger was het bericht dat de regisseur Daniel Lind Lagerlöf (42), bekend van onder meer de Zweedse tv-detectives Beck, Wallander en Johan Falk, verdwenen is in een prachtig Zweeds kustgebied ten noorden van Göteborg. Het was volgens de buienradar droog, buiten was hat al gauw alsof ik door een hele dunne regen liep. Lekker! Ik kon een lekker tempo 12,5 kmh aanhouden, terwijl ik slechts twee even langzamer dribbelen, door luiheid en even goed over iets willen nadenken. Eigenlijk was het soepeltjes lopen in de miezerige verkoelende regen.

Op de terugweg naar Osdorp moest ik tegen de wind in. Bij vertrek vreesde ik de wind en de regen in het gezicht. Zoiets geeft toch altijd die onzinnige cultureel bepaalde gedachte dat regen en wind niet leuk of zelfs erg is - want je moet zo afzien. dat is niet 'leuk'. Wat opviel was de afwezigheid van de kou. Tijdens de anderhalf uur lopen warmde de wind flink op.

Ben benieuwd op het morgen weer warmer is.

Intussen is in de Alpen sneeuw gevallen. Toch heb ik de weddenschap over het skiën nog niet gewonnen. Ik heb nog geen berichten gezien dat een skigebied zonder een piste open heeft gegooid en zo de primeur van de winter 2011-2012 had.

Na anderhalf uur lopen was ik weer terug. Vlak voor huis liep ik een doorsnee vadsige man voorbij en stopte toen ik hem vijf meter voorbij was. Hij vroeg me of ik in de regen had hard gelopen. Ik bevestigde het, hij vroeg 'hoe lang dan?' Ik vertelde het hem.

Hij was helemaal plaatsvervangend trots, of heet dat 'bewonderen'?

Hijzelf sportte weinig, zei hij, wijzend op zijn buikje. Middellandse zee genen, ik ben lang - lijk slanker dan hij maar heb meer dan genoeg 'visceral fat' en onappetijtelijke maar wel lieve love-handles. dan wil jij nog even weten hoe oud ik ben. Ik zeg hem de waarheid. Het al decennia oude compliment komt direct, oh, je hebt wel wat grijs haar en ik dacht 46 of zo.

Bij het afscheid zei hij: 'Nou ouwe, goed gedaan.'

Gotver...

Ik ben er niet aan gewend...

Wil ik jonger lijken?

Zeker weten.

Is dat angst, trots, teleurstelling...?

In ieder geval iets om uit te zoeken.

Terwijl ik de huisdeur open roept hij dat hij binnenkort misschien een keer wil meelopen.

Ben benieuwd.

Damn.

Het einde van de emancipatie mythe?

Monkey — Thu, 29 Sep 2011 13:14:00 GMT

Onlangs een leuke presentatie meegemaakt van Daniel Balliet aan de Vrije Universiteit.

Hij heeft met een stel collega's van de VU meegewerkt aan de publicatie van een meta-onderzoek in 'Psychological Bulletin'. In de meta-studie werden 272 onderzoeken van de afgelopen 50 jaar betrokken, met in totaal ruim 31.000 deelnemers in 18 landen. De nadruk ligt op onderzoeken in de USA, Verenigd Koninkrijk, Nederland en Japan. De meta-studie was op zoek naar het antwoord op de vraag of het stereoype dat vrouwen socialer, vriendelijker en behulpzamer zijn dan mannen, wel klopt in het onderzoek van de afgelopen jaren.

“Kenmerkend voor een sociaal dilemma is dat individuen moeten kiezen tussen persoonlijk en collectief belang. Er is geen verschil gevonden tussen hoe vrouwen en mannen omgaan met deze sociale dilemma’s”.

Over dit onderzoeksthema publiceren moet ik schrijven. Ik kan het niet laten omdat heel wat vrouwen claimen dat ze beter zijn - de stereotypen die op mannen losgelaten worden zijn maar al te vaak gemakkelijk en flauw, en vooral een culturele vlucht van het eigen verdriet en emotionele onmacht.

De ogenschijnlijke strijd in menig relatie gaat over het sociaal dilemma dat hierboven staat. Onlangs nog werd bij Pauw en Witteman wim de Jong aangevallen omdat hij een egoist leek, zo'n typische man die met zichzelf bezig is en niet met wat de vrouw nodig heeft.

Onder een dergelijke strijd ligt vaak het vermogen van een individu om in het sociale dilemma een keuze te maken die voor het collectief werkt. Het collectief in relaties wisselt... het perspectief van de 'eigen' vriendenkring, komt daarbij regelmatig tegenover het perspectief van de 'relatie van de twee geliefden', het emotionele en verbale gevecht dat vaak gevoerd kan het emotionele en fysieke welzijn van de partners raken.

Kunnen kiezen voor een collectief belang zonder het gevoel te hebben het persoonlijk belang of het eigen ik te verliezen of onder te laten sneeuwen is een emotionele volwassenheid die thuis, op het werk of waar dan stabiliteit geeft. Je daarvan bewust zijn en je eigen makkes en krachten kennen helpt in 'samenleven' en 'samenwerken'.

Een minder prozaische reden voor mijn interesse in dit soort onderzoek is de speurtocht naar een degelijk biologisch-psychisch-sociale model van menselijk gedrag (en evolutie?), zoals door Clare W. Graves is geprobeerd met zijn ECLET theorie/model.

Resultaten, kort door de bocht:

mannen en vrouwen lijken even coöperatief te zijn (d = -.05)

Er was niet sprake van een significant statistisch verschil tussen de seksen. Er zijn verschillen en die zijn opvallend, ze tonen dat emanicpatie nog niet geleid heeft tot andere man/vrouw rollen.

Anders dan op individueel gebied, blijken mannen en vrouwen wel anders te reageren op sociale dilemma's in een groep. Mannen onder elkaar blijken coöperatiever te zijn dan vrouwen onder elkaar. Vrouwen zijn weer coöperatiever dan mannen wanneer de groep gemengd is.

Balliet van de VU: “In gemengde groepen vervallen we in stereotype gedrag om succes te oogsten bij het andere geslacht. Mannen willen een zorgzame en behulpzame vrouw, vrouwen willen een sterke man.”

Hoe en wat werd er onderzocht:

In de meeste studies werd gedrag onderzocht met behulp van het 'prisoner's dilemma'. In deze proefsituatie moeten twee mensen beslissen of ze willen samenwerken of dat ze individueel gaan voor de 'banaan'. Als ze samenwerken krijgen ze een kleine beloning in de vorm van een geldbedrag in de orde van grootte van ongeveer als € 10,=

Als slechts één persoon 'meewerkt' dan krijgt de persoon die niet samenwerkt maar zelf gaat voor 'de banaan' een flink groter bedrag, ongeveer € 40,=, terwijl de persoon die meewerkte niets ontvangt. Als beide personen besluiten om te gaan voor de banaan, ontvangen ze elk een heel klein bedrag, namelijk € 2,=.

Het 'prisoner's dilemma'heeft voorspellende waarde voor gedrag in het dagelijks leven, het weerspiegelt een sociaal dilemma dat relevantie heeft op grote (matschappelijke) en kleine (liefdesrelaties) schaal.

Het 'prisoner's dilemma' een een sociaal dilemma omdat elk individu beter af is door niet samen te werken maar voor het eigen belang te gaan, ongeacht het effect op de ander, en ongeacht het gedrag van de ander. Maar als het effect van het gedrag van de ander meegewogen wordt blijken ze met samenwerken beter af dan solo.

* * *

De evolutionaire en psychologische verklaring voor het competatieve gedrag van vrouwen onderling en de betere samenwerking van mannen onderling, laat ik hier weg, die zijn te zot voor woorden en gebaseerd op anthropologische en genetische veronderstellingen die nauwelijks houdbaar zijn, en dus ook geen relevantie hebben. Alhoewel... (check zelf, hier)

Verschillen tussen de seksen zijn relevant, maar het is nuttig om hierover gedifferentieerd en genuanceerd te kunnen nadenken - want er is nog zoveel te ontdekken en we bestoken elkaar met veel teveel emancipatoire onzin.

Lief is weg, hoe vergeet je hem of haar? (de zoveelste keer)

Monkey — Thu, 08 Sep 2011 02:38:00 GMT

...als je denkt “hoe gaat het met hem of haar”, je hebt al zolang niets gehoord, en afstand gehouden of zelfs genomen, en plotseling wil je toch iets weten. Niet om lief gevonden te worden, maar om te weten - zoveel interesse of 'verbondenheid' bestaat blijkbaar nog wel.

Terwijl je verzint op manieren om er achter te komen, om een beeld te krijgen, een reactie... of misschien zelfs, toch meer...

bedenk je, “nee, niet doen, het kan stalken zijn, je kunt jezelf gek maken”.

Internet afstruinen is een mogelijkheid. Sommige mensen doen dat, de hele dag, elke dag... weken lang, na maanden nog, jarenlang... dat is geen stalken, maar jezelf in een fantasie-wereld verplaatsen - of een droom proberen in stand te houden.

Terrwijl je verzint hoe je er toch achter kunt komen beslis je dat het beter is om niets te doen. Verdraag het maar, leer er mee omgaan. Dus doe je niets.

Dan... drie uur, later ontdek je toch dat het goed met hem of haar gaat. Nou ja, dat weet je eigenlijk niet... er is een signaal over iets, wat hij of zij doet...

De één denkt “lief” - of dat nou zo handig is.

De ander denkt “wat een lul of trut” - of dat nou zo handig is.

It never stops... maar dat is echt niet handig.

Lief is weg, hoe vergeet je hem of haar

Monkey — Tue, 23 Aug 2011 03:11:00 GMT

Één van de meest bezochte nogal korte berichten op dit blog gaat over 'Hoe vergeet je je lief, als je uit elkaar bent'. (hier)

Het onderwerp is op dit moment hoog besmettelijk in mijn omgeving.

De één roept tegen zichzelf ik wil serieus!! En dreigt heerlijke erotiek achter zich telaten, omdat er niet genoeg gevoel mee speelt. Of krijgt signalen van vriendinnen van een andere nog net niet vriendin, dat die bijna vriendin eigenlijk een tikkie instabiel is.

De volgende is verliefd op zijn baas - bazin dus. Zij, ruimschoots getrouwd, is van God en partner los. Net een vent, die teveel in het eigen a-sociale testosteron gelooft. Zoveel verschil is er niet tussen vrouwen of mannen aan de top. Zoals gewoonlijk is de variatie binnen één sekse groter en signifikanter dan de variatie tussen de seksen. Deze bazin is alleen nog te redden met schade-beperkende begeleiding. En hij, hij blijft achter als beschadigde werknemer.

De volgende doet het met zzp-ers die hij voor korte of langere tijd inhuurt. Net hebben de meiden ontdekt dat hij selectief winkelt. Alleen de selectie-criteria hebben pas in teweede instantie iets te maken met de klus. Klassiek probleem van mannetje met gevaaarlijke leeftijd en status problemen. Dit soort gasten zegt tegen zichzelf dat ze werk en seks kunnen scheiden. En dat het hun thuis-situatie niet raakte. Emotioneel niet erg handig en tenminste dom. Schop onder zijn hol en als ze niet gauw op houden, dan moet vrouwlief hem maar flink sue-en.

Het boek Freedom van Frantzen bevat een paar leuke scenes - verhaallijnen. Volgens mij veel realistischer en eerlijker dan wat ik in de praktijk hoor. De hoofdrolspeler wil van sullige eerste seks-vriendinnetje af, maar nog meer van haar moeder. In het verhaal is zij zo devoot dat het hij helemaal met haar meegaat. ZIj doet voor hem wat hij graag wil... Hij wil haar wel vergeten, en doet daar alles aan - vooral een nieuw joods meisje, zus van kamergenoot, opvreten.

Wat helpt mij?

Hardlopen helpt mij en een strak en heel gericht dagritme, veel sociale contacten, leuke films kijken, en naar de peut, om de eigen gedachten en kijk op eigen patronen helder te krijgen. Nog niet zo eenvoudig, maar wel belangrijk.

Zomergasten kijken is ook een oplossing. Zeker als de gast goed is, en dingen zegt waar mening doorsnee burger, en de presentator (Jelle BC) niet in mee kunnen komen.

In de consumeringscontext waarin wij leven, zal het voor veel mensen werken om boeken, platen, kleding of schoenen te kopen. Of een wellness weekeinde, of met vriendinnen naar de sauna. Met mannen ga je varen of een spannende klus vormgeven.

Helpt allemaal niet echt hoor. Je moet er gewoon door heen en probeer van de situatie en hoe je die ervaart iets te leren.

Geloof me, in een disfunctionele relatie zitten is veel erger en benauwender. Die stress houden mensen heeeeeel lang vol - afscheid nemen is het moeilijkste wat er is. De beloften van geborgenheid, samen zijn, geaccepteerd en dus niet afgewezen worden, iets moois neerzetten waar zoveel anderen faalden, maar ook de pijnlijke harde en slijmerige verlatingsangst, ... zolang blijven hangen is wellicht niet slim, want ongezond. Het verdriet en de depressieachtige toestand na de split of explosie is lastig, maar als je er mee aan de slag gaat minder schadelijk en kortstondiger.

The fear for the fall.

Anyway, allemaal succes... en ik leer nog steeds.

Down down down - sounds + 'pornography' can make you happy

Monkey — Thu, 18 Aug 2011 13:36:00 GMT

Hey, out there America are you watching internet?

The cats are having fun.

Light a candle's end
You are a light turned low
And like the rest of us
You got those old eternity blues
Eternity blues
Your fingers raised, you're looking for the word
What you want is accident
Another drag
Spectacular view
What you can lose

It all comes together in 'While my guitar gently weeps'

Monkey — Sun, 14 Aug 2011 22:55:00 GMT

Ook wel bekend als de 'greatest guitar solo ever' van Prince.

Hijgen, ontroering, een potje huilen en dan slapen...

The love for a married woman - Livin' Thing (ELO)

Monkey — Sun, 14 Aug 2011 15:41:00 GMT

Op Radio1 hoorde ik net “Livin' Thing” van de Electric Light Orchestra. Een song over de liefde van een man voor een getrouwde vrouw, zijn Coco Chanel. “Livin' Thing” is een metafoor voor de liefde en het thuiskomen - het liefdesgevoel en verlangen dat ze samen creëren. De vrouw zingt “I'm taken, I'm taken” van hem gecharmeerd en overrompeld door hem - “you and your sweet desire”.

Prachtig liedje van een man die haar toch vol overtuiging kan laten gaan. Lastig - dat wel. Chagrijnig is 'ie er van. Dat duurt een paar weken. Niente problemo.

Wat voor haar en volgens hem mooi en belangrijk is voor haar, wil hij niet kapot maken - haar huwelijk (ach) en gezin (whoops, de kids verdienen standvastigheid en stabiliteit, een adolescent heeft al geëxperimenteer en rumoer genoeg in en rond zichzelf):

"Ah so let her go, don't start spoiling the show"

Show?

Dat klinkt denigrerend.

Ja, zo zou ik het ook noemen - zelfs al is het goed bedoeld.

Jeff Lynn schreef een tekst bij een geweldige volgorde van gitaarakkoorden. Geen diepgravende of complete storyline. Just his giving up this livin' thing of love and tenderness.

De sombere kant - de ruwe kant van het verstoorde huwelijk is een andere song. Stof van menig artikel. Er zijn zoveel mensen met dezelfde soort shit in duizend varianten. De vrouw in het verhaal van Jeff Lynne hoeft geen bitch te zijn. Het kan zijn dat die andere een 'snaar'raakte, een akkoord in haar speelde, dat ze nog niet kende, of wel, maar het miste.

Dan is de show in de tekst niet haar show, maar van een sufferd die wel kan begrijpen wat zij is, maar dat niet lang kan voelen. Elke paar jaar werkt hij hard als een jager naar status, lust en thuis voelen. Op zoek naar liefde of cultureel bepaalde bevestiging die wij mannen van 'haar' verwachten. Existentiële angst maakt van een vijftiger een jager - tijdelijk. Geniet ervan, dames, maar er is 'more at the door'.

Zelfs het samen jagen en plezier creëeren helpt niet. Nieuw reisje, huisje, samen sporten - het is leuk maar helpt niet op termijn. Straks sta je weer in de emotionele kou. Dan is er geen 'show to let go'. Het is niet bestaan van emotionele band, van liefde van thuis zijn - thru thick and thin. Bewondering is niet genoeg - verwennen ook niet. Dat deden de plunderaars in London ook.

Wat we nodig hebben is een 'peut die gelooft in samenzijn - in huwelijkse band. Niet iedere hulp helpt. Je zult maar zo'n eikel vinden die geloofd dat al het goede begint bij jezelf en je eigen autonomie - then you're doomed.

learn how to collaborate and demonstrate caring about each other's feelings. And believe it or not, these are skills that can be learned (Weiner-Davis)

En nu de muziek...

Sailin' away on the crest of a wave
It's like magic
Oh rollin' and ridin',slippin' & sliding
It's magic

CHORUS
And you, and your sweet desire,
You took me, ohhh higher and higher baby,
It's a livin' thing,
It's a terrible thing to lose
It's a given thing
What a terrible thing to lose.

Making believe this is what you've conceived
From your worst day, I'm takin a dive
Oh moving in line when you look back in time
To the first day, I'm taken I'm taken

And you and your sweet desire, don't you do it, don't you do it
you took me ohh, higher and higher baby
It's a living thing,
It's a terrible thing to lose,
It's a given thing
What a terrible thing to lose

I'm takin a dive.

Halt the Slide. Hey!!
Takin' a dive 'cos you can't halt the slide
Floating downstream, I'm takin a dive
Ah so let her go don't start spoiling the show
It's a bad dream, I'm takin', I'm takin'

De compositie is een winner - en een meezinger, met ongewoon akkoordenschema. Jeff Lynne vertelt:

Longing and yearning

Monkey — Sat, 13 Aug 2011 00:13:00 GMT

I wish I was Renato Amorose

- maybe I am.

Renato Amorose is less dark than being 'Danny Boodman T.D. Lemon 1900'.

Giuseppe Tornatore is geweldig en Ennio Morricone zijn magistrale componist.