Hille Takken schreef gisteren in de digitale NRC (achterpagina 2 Augustus) dat er ‘blij grijzende tegenliggers’ bestaan. Dat lijkt een groep mannen te zijn, die grijzende haren hebben en vooral blij lijken als zij een fietsende dame met opwaaiende zomerjurken tegemoet zien komen.
Hille heeft het ook over ‘opkruipende zomerjurken’. Daar snap ik niets van. Zomerjurken zijn wijd, en luchtig fladderend, toch? Alhoewel, misschien weet ik het eigenlijk wel. Deze week kwam ik een overheerlijke jonge dame tegen. Ze leek net 20 of nog net niet. Te dik. Maar ja, wat heet tegenwoordig 'te dik', met al die suiker en obesitas. Heel wat mannen hebben hun mannelijkheid verloren, nog wel ballen, maar ook tieten, geen she-man, maar een gewone lelijke Hollandse man. Ouch!
Ze droeg een nogal strakke stramme blauwe rok over veel te dikke maar overheerlijke billen.
Ze keek me uitdagend aan, en ik kon het niet laten. Ik zei tegen haar, dat ze er ‘overheerlijk’ uitzag. Als antwoord krulde zij haar bovenlichaam en hoofd in een sierlijke acceptatie en zei lachend 'dank je wel'. Of dat gemeend is waag ik te betwijfelen, maar haar lach was positief - waarschijnlijk nauwelijks verholen geile trots.
Even later kwam ik haar op het perron wéér tegen. Ze lachte naar me - neeee, dat is geen gebluf of een geil romantische soft-porno overdrijving. Terwijl ze over het perron langs me liep, zag ik hoe ze voortdurend haar rok van achteren naar beneden trok. Onnodig, want de rok verplaatste zich tijdens het lopen vrijwel niet. Waarschijnlijk dacht zij dat haar te korte rok, over haar te dikke billen ‘opkroop’.
Ik wil best erkennen dat ik ‘grijzend’ ben. Maar ik kan me niet voorstellen dat wij oude viezeriken de enige zijn die blij kijken (en ook echt gemeend blij zijn) als een vrouw ons tegemoet fietst met op- of openwaaiende rok of blouse. Heel wat jonge-gasten-koppies op stinkende en herriemakende kut-scootertjes kijken niet goed uit hun doppen als een moeder, met kinderen in de fietskarbak, stevig op de pedalen duwend, met blote lange benen onder een fladderende rok langsfietst.
Ik lees liever dat ik behoor tot de ‘groep blij grijnzende tegenliggers’. Want dat klopt als een bus. Ik kijk zeker met een vrolijk lachende niets ontziende blik blij de wereld in als een opwaaiende rok of openwaaiende blouse iets van een fietsende vrouw toch net niet onthuld wat ik blijkbaar wel vermoed of verwacht. Anders zou ik toch niet zo blij kijken?
Of zou het gebrek aan schaamte, dat blijkt uit het laten opwaaiende van die heerlijke zomerjurken, mij bij voorbaat al blij stemmen? Geef mij maar die opwaaiende rok, en de blote lijven op het strand. Het hoeft niet mooi te zijn, als het maar vrij en schaamteloos is.
Jammer genoeg lijkt het alsof op de Nederlandse stranden de blote billen steeds schaarser worden.
Ik verlang naar je heerlijke vrije blote witte billen, lieve Hollandse vrouw.
posted on Wednesday, August 03, 2011 5:52 PM