Love is gone - the trouble of forgetting him/her,

using Buddy Holly and Dylan's 'Simple Twist of Fate'

 

Lief is weg en hoe vergeet je haar of hem? Het is een thema dat geliefd blijft en blijkt uit de bezoekscijfers aan specifieke berichten op dit blog.

 

Hoe raak je uit het verdriet, de pijn, de verwarring? Drank, schreeuwen, huilen, slapen, hardlopen, filmpje pakken, rationeel doen, praat-therapie, REM? Wat zal het voor jou zijn?

Met liefdesleed als thema of inspiratie is prachtige kunst gemaakt. Het bekendste en meest aansprekende werk met liefdesleed als thema komt uit de muziek - muziek waar gezongen tekst en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: 'songs'.

Ik herinner mij de meest desastreuze momenten in mijn leven midden jaren negentig. Urenlang luisterde ik naar muziek... schreef verhalen en gedichten... Er waren toen al genoeg songs en albums verkrijgbaar die het thema aangrijpend en toegankelijk uitvlooiden. Schriften vol teksten en tekeningen en knipsels lagen door het huis verspreid. Muziek helpt...

 

* * *

 

Bob Dylan maakte ooit 'Blood On The Tracks', een album met als thema 'het kapot gaan van relaties'. Hij toont hoe veel venijn, dedain en negativisme in het opbreken van relaties gaat zitten. Op 'Blood On The Tracks' is zijn eigen gebroken relatie de belangrijkste bron van inspiratie. Zo sterk was de gelijkenis met de eigen situatie dat zijn zoon Jakob jaren later bevestigde dat hij in verschillende songs de strijd tussen zijn vader en moeder herkende.

Dylan toonde in interviews over 'Blood On The Tracks' overigens wel zijn onmiskenbaar onbenul over het emotionele leven van mensen - en dus ook zijn publiek. Bekend is zijn uitspraak dat hij niet begreep dat mensen 'Blood On the Tracks' zo konden omarmen (mijn woorden), het is volgens hem een plaat vol pijn. Daar is niets moois aan. Ik vrees dat Dylan niet in staat is in zijn werk iets te doen met de psychologische betekenis van liefde - van samen zijn, en het tegenovergestelde 'verlating'? Dylan lijkt niet in staat om liefdesperikelen op een 'speelse' maar indringende manier een plek te geven. Zijn fans zien dat als een compliment. Volgens Dylan-adepten gaf hij de serieuze onderwerpen een plaats in popmuziek. Dat is volgens hen zijn grote verdienste.

 

Buddy Holly was een inspiratie bron voor de puberende pre-Bob Dylan Zimmermann. In zijn latere werk neemt Dylan liefde en relaties serieus. Zijn sarcasme wordt gewaardeerd. Liefde is een serieus onderwerp, Dylan zingt over liefde met ontzag en eerbied. De humor ontbreekt.  Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. Bij Holly, is liefde een experiment dat je aangaat en waar je van kan leren, zelfs al doet het pijn.

Buddy Holly speelt in zijn werk wel met 'liefdesperikelen', en wisselt soepeltjes tussen onbevangen experimenterende tiener en pure weloverwogen fysieke lust. Buddy Holly heeft plezier in alle ups and downs die bij tienerliefde horen. De impliciete seksualiteit in 'Well All Right' is subtiel maar helder. Holly laat de toonhoogte zakken als hij “We’ll live and love with all our might” hij meent het - dit is serieus. We gaan niet een beetje zoenen op de achterbank van de auto, dit wordt heftig. In 'It’s So Easy' gromt Holly de ene seconde en kroelt en kraait als een puber in de volgende - hij toont de flinterdunne lijn tussen tienerliefde en ongeremde machtige fysieke lust. Een dynamiek, een plezier en optimisme over liefde dat in vrijwel al het werk van Dylan ontbreekt.

 

Als het over liefde en realties gaat ontbeert Dylan's werk ook zichzelf relativerende humor. Hij toont op 'Blood On The Tracks' de neiging de ander de schuld te geven van relatie-ellende. 'Like A Rolling Stone' wordt geacht een meesterwerk te zijn - het is close. Het bevat al het negatieve venijn dat zo typisch is voor Dylan in velerlei opzichten. Kijk naar de Dylan in 'Don't look Back' luister naar 'Idiot Wind'. Het werk van de artiest blijkt op zijn best als hij zijn ware aard niet versluierd. Reflectie op eigen gedrag lijkt afwezig in Dylan's werk. Zijn ongeëmancipeerde religieus geïnspireerd seksisme in 'Sister' blijft meestal onbenoemd. Hij claimt het recht op warmte - op seks. Dylan deelt met ons wel zijn oordelen over anderen. Hij vergeet zijn eigen wangedrag, zijn eigen explosies, zijn menselijke zwaktes.

We krijgen allemaal weleens een woedeaanval. Er gebeurt iets en niet voor het eerst, en als een bliksem bij onbewolkt weer wil je alleen nog maar dat de ander nadeel ervaart of nu direct en volledig naar jou luistert. Even ben je totaal onredelijk - en wellicht woest. Vlak daarna zakt alles weer uit je weg en onder het verzamelen van de kopjes en een bosje bloemen probeer je je blazoen te zuiveren.

Niets menselijks is ons vreemd. Dylan ontkent het en negeert dit aspect in zijn werk.

 

 

* * *

 

Wat heb je aan een plaat als je vriendje net weg is of jij bij hem bent weg gegaan. Als zij weg is of je haar verlaten hebt omdat ze je bedrogen heeft. Heb je dan de kracht om te luisteren naar Bob Dylan, Peter Gabriel, Phil Collins, etc.?

 

Nee. Vertwijfeld zit je waarschijnlijk achter je pc en zoekt op internet, leest en kijkt. Stiekem op zoek naar het laatste nieuws over haar of hem? Op welk feestje is hij/zij nu? Staan er vakantie foto's? Nieuwe baan? Nieuw lief?

 

Klootzak, kutwijf...

Schelden, doet geen zeer en het helpt geen zier. Het doet de ander geen zeer en het is nog maar de vraag of het lekker is om je zo af te reageren. Welke hormonen en andere stoffen komen in je fysieke systeem vrij? Welke schade wordt aangericht? Ach, quasi rationeel cynisch doen als defenise, heeft ook geen zin - als je al gelooft in letterlijk ziekmakende gedachten dan is rationeel gelijkhebberige destructief cynisme een prachtige manier van zelfvernietiging. OK, dat is ook maar een geloof. Restje van calvinistisch christelijk geloof? Fouten maken is een zonde. Zonde maakt ziek. God straft?

 

Zoekend op internet omdat een boek lezen niet helpt of niet gaat? Vrienden en vriendinnen hebben geen tijd om samen een saunaatje, of filmpje te pakken.

 

Hoeveel gelijkgestemden vindt jij op internet? Hoe doen anderen het vergeten van hun lief. Hoe komen zij van de herinnering af? Hoe worden zij weer blij? Je wilt wel blij worden, weer gelukkig woden, maar je wilt helemaal niet de herinnering af. Je wilt gelukkig zijn met hem of haar. Dat is wat je zou willen kunnen of mogen.

 

Dat gevoel van verloren, kapotte liefde, van eenzaamheid en verlaten worden gaat diep en ook in China kennen ze het. Wij kiezen politiek voor eenzaamheid en autonomie, maar wat willen we graag in de ogen van andere goed en geliefd zijn. Samenleven is nog altijd gezonder en gelukkiger makend dan solo vingeren, rukken, huilen, zeuren, zeiken en klagen of je dood, dik en vet richting obesitas, diabetes en kanker vreten.

 

Iedereen snapt dat je kan treuren over een liefde die lang duurde, waar je alles voor gedaan hebt. Waar je zelfs nieuwe liefde en bewonderaars voor hebt weggestuurd. Je gezin, de welvaart, de vrienden... de jaren dat je al samen was waren belangrijker dan die handen van hem zijn stem, zijn onzin, gezeur zijn liefde, zijn tranen, zijn lach... zijn vreemde leven...

Nee, ik blijf bij mijn man... terwijl hij rondneukt, bedriegen tot een kunst verheven heeft, zelf roept dat hij weg wil, jij in paniek... en hij de volgende ochtend op zijn knietjes terug kruipen en als vijftiger zichzelf en jou bedriegen dat hij na vijftig jaar zijn gedrag en persoonlijkheid gaat veranderen.

Infantiel en emotioneel debiel...

 

* * *

 

Wellicht is het een bewijs van echte liefde dat je lang treurt over iets dat waardevol was. Of wellicht wordt die relatie waardevoller door de treurnis na afloop.

Een one-night stand kent dat probleem niet. Over een one-night stand die niets is geworden zeur en treur je niet.

Zeggen ze.

 

Ik heb one-night stands eigenlijk nooit gedaan. Nooit gedurfd. Een one-night stand geeft mij de zekerheid dat zij met haar hoofd ergens anders is dan waar ik ben. Daar kan ik niet tegen. Mijn gevoelens gaan dan over iets anders dan de hare. Ik wil samen de werkelijkheid delen - versmelten en toch groots en klein jezelf zijn. One-night stands zijn gedeelde paradoxale eenzaamheid.

 

Zelf ben ik trouwens één grote paradox. Als iemand zegt dat ze in de seks ontdekken dat ze van je houden heb ik wantrouwen. Niets zo erg als na het orgasme en uithijgen omhelst worden en in je oor fluisteren 'ik hou van je', terwijl zij dat in het dagelijks leven niet kan of wilt laten blijken of niet weet hoe ze het moet vormgeven.

Ja verdomme, dan ik ben skeptisch... die hormonen cocktails van het vrijen zijn heerlijk... geven gedachten en gevoelens die fijn en nuttig zijn...

 

maar ik wil er niet in geloven - en toch

 

to build a love that lasts we need more than the sighed erotic 'I love you'.

 

Dylan zong op Blood On The Tracks over toevallige one-night stands of het toevallige bezoek aan een prostitue in Simple Twist of Fate...

Wat is beter, geen pijn lijden van een opgebouwde liefde die kapot gaat, of helemaal geen liefde? Of is veronderstelde eenzijdige liefde nog erger dan geen liefde? Is het eenzame verlangen stom, belachelijk, pijnlijk, pathetisch, zielig... meelijwekkend?

 

Gebroken hart momenten zijn ingrijpend en lijken alles omvattend. daar wil je vanaf. je wilt weer normaal leven. Het drama van de liefde is dat grootse en meeslepende liefde die kapot is pijn doet, maar ook dat ene vluchtige moment dat je haar zag of tegen kwam en onvervuld blijft kan pijn doen.

Voordat ik puberde zag ik een meisje op het podium tijdens een uitvoeringsavond van de plaatselijke muziekschool, waar mijn zus les had... ik ben jaren veliefd geweest op haar. Ik wist het zker. Zij heeft mij nooit gezien - denk ik.

Vlak voordat ik verhuisde op mijn twaalfde was ik een paar weken verliefd op een meisje in de straat... haar geur ken ik nog...

In American Grafitti heeft Richard Dreyfuss as Curt Henderson ook zo'n ontmoeting. Een prachtige blonde vrouw (of toch een prostituée?) het drijft hem naar Wolfman Jack, dè deejay van vijftiger en zestiger jaren radio.

Vluchtige momenten en ontmoetingen die eindigen in het niet willen of kunnen vergeten van hem of haar kunnen grote impact hebben. Stil vernietigend wanhopig makende momenten. Er zijn geen feiten en datums, geen feesten, etentjes maar een simpel voorbeeld van hoe je hart en denken fluisterend wordt verscheurd door een kort niemandallig moment.

 

Dylan noemt dit een “a simple twist of fate” en Tony Ling recenseert en bespreekt de song hier. Ik ga in dit bericht met Tony's tekst vandoor... zoals Dylan gedichten en foto's steelt en er copyright op claimt.

 

“and forgot about a simple twist of fate” is een heerlijke vondst, wat betekent het in de liefde, en nu schrijf ik net als Tony, mijn woorden als man. Een man die niet zonder een geliefde wil of kan. Wat betekent  “and forgot about a simple twist of fate”?

 

In Dylan's song is de man gedoemd om voor altijd aan haar te denken. De herinnering en het gemis zal nooit verdwijnen. Hij vergeet dat de ontmoeting en toevallige speling van het lot was.

Hij houdt echt van haar. Dit is niet meer zomaar een ontmoeting.

Vertel je jezelf.

Je zult altijd 'die vrouw' zoeken en najagen, voor altijd met 'haar' verbonden zijn. Met een beetje pech (of toch trots op jouw onaangetaste pure gevoelens?) denk je aan haar op de laatste dag dat je nog helder kan denken. Die dag - voordat je dood gaat of Alzheimer je hersens zo heeft aangevreten dat je niet meer weet wat je denkt en dat het leven een onlogische hallicunatie is geworden.

Die vrouw die is je allang vergeten - je bent uit haar lichaam verdwenen. Je bestaat al niet meer voor haar. Geen kwade bedoeling, slechts een vreemde draai van het lot. 'A simple twist of fate'.

Geluk of pech?

 

Ik vind dat nog steeds verbijsterend en onbegrijpelijk - niet te bevatten, de een is voor altijd gebonden, en de ander frank en vrij alles vergeten - alsof er niets was, nee alsof jij er niet was.

Bij Dylan wordt de man wakker, en ziet dat zij weg is en vertelt zichzelf dat het lege bed hem niet uitmaakt, dat het hem niets doet, terwijl hij voor het openstaande raam de eenzaamheid voelt.

 

He woke up, the room was bare
He didn’t see her anywhere
He told himself he didn’t care, pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate

 

Voor het raam in een huis in de bergen, of op het overdekte houten balkon... ik stond daar, alleen

of op het grote grasveld, alleen...

tevreden met de ervaring, geschokt door de eenzaamheid, de tijdelijkheid van het gevoel. Het gebrek aan symmetrie - geen er is niets... helemaal niets, het is absurd... maar het is wel zo.

Erkennen dat je in haar wereld al niet meer bestaat... dat jouw wereld niet verder strekt dan je eigen lichaam, je eigen gedachten en gevoelens en het beetje fysieke straling om je heen. Onmogelijk... of beter, het is niet waar, ze bestaat nog.

Je eigen gevoelens zijn waar en echt... ja het is pijnlijk om te liegen... Tony Ling schreef:

Self-denial is always a painful thing, especially when it comes to this sort of thing, and you can just feel the hurt this man feels as he tries to lie to the one person it's hardest to lie to...  the man always bound to hold on to that one night forever, and the woman always a million miles away.

 

 

Waarom dat mij zo raakt?

 

Ander liefdesleed hier, kijk vooral naar de reacties.

Other stuff on Dylan: here.

 

eerste versie:14-11-2011

laatste:14-11-2011

 

 

te laat op

een telefoontje doe ik met de gedachte zo weer in bed te liggen

de zon schijnt

binnen

en buiten het dekbed is het koud

wat heerlijk - ik adem gemakkelijk en droom

 

'ik kom je halen'

toch lopen

niet lui zijn

lekker buiten 

en erbij zijn als Johan een pr loopt

ik zeg 'ja'

nu heeft hij te weinig tijd voor inlopen

hoeveel is nodig voor een pr op de 15K?

 

in de auto zit ik krap en het zweet breekt me uit

hellup!de verwarming staat aan

de stoel staat maximaal naar voren

achterin ligt een mountainbike in de weg

marktplaats.nl: kinderkleren, hardloopspullen, en nu een fiets

bij het eerste stoplicht spring ik er uit

 

na een paar kilometer zit ik lekker

knabbel een banaantje

drink water

goede en mooie muziek klinkt uit de krakende speakers

jammer die ongeïnspireerde Eric Clapton

hopeloos in de war en verslaafd aan Patty en heroïne 

maakte hij mooie stukken als Layla

wat een passie en verlangen

ik kwam nooit verder dan een ballade op straat voor haar deur

 

we lopen naar de atletiekbaan

het is druk

het is koud

het is grauw

inlopen – een beetje en vooral te weinig

 

in het voorste startvak staat Johan, nog even toeroepen…

ik ga rustig van start

lekker om veel mensen in te halen

eerst medelopers

daarna langzame 10K lopers

een enkeling haalt mij in

 

na 750 meter loop ik achter een dame

lekker tempo

ze loopt mooi en soepel

goed getrainde recreant

gedachte glijden weg van hardlopen

billen - mijn hardloopverslaving

 

tempo blijft goed

ik heb de neiging om harder te willen gaan

indicatie dat het tempo goed is

niet versnellen dus, gewoon volhouden

weg met die billen uit mijn hoofd

 

chaos vooruit

veel publiek, een paar bochten, een hobbel, een tunneltje

dreigende file

ik demarreer

laveer en loop haar en anderen voorbij

nu volhouden

lijk iets sneller dan voorheen

of?

 

Na honderd meter hoor ik de schoenen van een ander

niet om kijken

zij?

dan komt ze naast me

vastberadenheid

samen doorgaan

ik kan de kop houden

zij jaagt me op

da's lekker

ik houd tempo vast of versnel iets

soms lijkt ze dichtbij dan weer verder weg

 

na een rotonde ga ik links waar ik rechts moet

binnen drie meter gecorrigeerd

de bewegingsfout kost tijd en kracht

ik verlies tempo en kracht

zij maakt de fout net niet

gaat door en verdwijnt

 

zelfmedelijden grijpt de geboden kans

beginnende puber, Jeffrey de Leeuw, loopt mij ook nog voorbij – leuk

 

laatste halve ronde

namen en nummers worden omgeroepen

ik wil ook two seconds of fame

net onder de 23 minuten

 

 

 

 

na de finish komt ze naar me toe

we kletsen wat over tijd, mijn fout en het lekkere lopen

bedanken elkaar voor het kopwerk

marathon liefhebbers zijn wij niet

het praten gaat te gemakkelijk

snel hersteld

te snel?

 

even later ontmoet ik een oud-collega

dertig jaar geleden is het al

sympathiek mens – leuke ontmoeting

te kort

toch wat zaken om over na te denken

verdomme ik weet zijn naam niet eens

mijn naam werd omgeroepen

die van hem niet…

 

Johan kan nog flink versnellen

geen pr

we wachten niet op zijn gewonnen prijzen

Ex wil sleutels en auto

mooie stem heeft ze trouwens

de voice-o-fiel in mij registreert en oordeelt

die ene stem is weg

voor altijd in mijn hoofd 

 

op weg terug in de auto

overal zon

'gooi mij er maar ergens uit'

de ex wacht, dat is altijd vervelend

ik ga wel met de trein verder

Schiphol? Haarlem?

en loop dan naar huis

uiteindelijk 4K van de afslag Badhoevedorp A9 naar huis hardgelopen

 

’s middags val ik in slaap tot het donker is

daarna kijk ik Tomorrow Never Knows Dies

volgens lijstjes één van de betere Bond films

zaterdag was de Heineken ontvoering uitverkocht

 

voetbal verliest mijn interesse

het onzinnige geklets over de euro, de neuro en rampen

nederlandse media zijn gek geworden

vertel de waarheid en de feiten, de cijfers

verlies ik het contact met het geklets op straat en in de media

alsof de aankomende 10 jaar recessie iets te maken heeft met deze crises

werken gaat ook al niet meer over met andere mensen samenwerken

vreemde wereld

of ben ik zo vreemd?

 

ik heb een probleem

morgen weer te laat op.