Vanmiddag naar een thé-dansant geweest.
De aanwezige dames waren niet onder de dertig. Gewone vrouwen met kilo's bagage. Ze zijn en voelen zich niet meer frank en vrij. Elegantie en waardering doet alles bij ze - maar het is compensatie voor een onterecht gevoeld tekortschietend zelfbeeld.
Ze willen wel frank en vrij zijn, maar de man moet het doen. Bijna allemaal hebben ze al een man versleten. Er waren onoverkomelijke problemen die nauwelijks verdwijnen als de man verdwenen is. De enige oplossing is afstand en autonomie. Het moderne eenzame toch wel gemakkelijke leven. Toch die sensuele waardering voor zoals ze zijn - ze missen het. Maar ze kunnen het niet aan. Als ik vertel over Silvester's achterkantje, twijfelen ze. Als ik het laat zien, willen het niet mooi vinden. Te vaak hebben onhandige mannen de tekortkomingen die vrouwen bij zichzelf gezien niet kunnen compenseren door sensuele tederheid. Maar even vaak sloegen ze emotioneel, verbaal of fysiek de man van hun lijf.
Pas als je een achterkantje 'op hun lichaam projecteert', hun billen en ronde vormen complimenteert, niet als vorm maar als sensueel prikkelend, als teder, als inspirerend - het ultieme compliment is via de kunst gegeven, glimmen en gloeien ze.
Silvester's achterkantjes - zijn een prachtig beeld van het onbewuste leven van man en vrouw in het publieke domein. 'Alleen maar nette mensen' kunnen ook op die prachtige zwarte stevige harde billen vallen. Vuistje, die erover schreef werd ervoor gefileerd. Wat mij betreft een kwestie van emotionele en sensuele armoe. Hij heeft gelijk.
Thuis gekomen zie ik een e-mail waarin Silvester meldt dat zijn inspirerende droomachterkantje op zijn 'mijn-weblog' nu wel vergroot beschikbaar is. Klik maar hier voor het 'speciaal voor rob' bericht en klik vervolgens op het plaatje voor de vergroting. Mijn tekst bij het achterkantje, waar Silvester prijzend over schrijft, staat hier.
posted on Sunday, February 28, 2010 7:47 PM