Here is other stuff I wrote 'bout Bob Dylan

Alan Lomax (1993):

‘Singing and making music are a kind of dreaming out loud,

 pulling the listener into the dream and thus taking care of his deep needs and feelings.’

Bob Dylan - Hurricane

Bob Dylan doet “Hurricane” in 1975 tijdens de World Of John Hammond.

Bob Dylan - Simple Twist of Fate

Bob Dylan doet “Simple Twist Of Fate” in 1975 tijdens de World Of John Hammond.

Bob Dylan - Oh, Sister

Bob Dylan doet “Oh, Sister” in 1975 tijdens de World Of John Hammond.

'A simple twist of fate' is een goede uitvoering, met een dictie typisch voor een niet vriendelijke Bob Dylan. 'Oh, Sister' knalt naar binnen. Midden in de nacht, half slapend luister en kijk ik naar deze pracht uitvoering van Bob Dylan, en realiseer de diepgang van de eerste twee regels.

Oh, sister, when I come to lie in your arms
You should not treat me like a stranger.

Diep in mijn lichaam en denken verankerd. Ik ben er nooit van los gekomen, en heb het zelden in de werkelijkheid meegemaakt. Het is een heel diep verlangen naar de vrijheid in geborgenheid - dat de Bram in mij niet kan vinden.

De tekst van het lied zit diep gevangen in bijbelse moraal en metaforen. Als ik de liedtekst lees, gaat die langs me heen. Als ik luister naar de muziek denk ik aan haar zoet zure geur. De smaak van haar lijf - de zachte huid. De sex, het verdriet, wetend waar ik tekortschiet, en dat het mocht. Dat ik het wel zo ontgroeien.

Don't turn away, you'll create sorrow.

dertig jaar later zit ik nog in die zin vast. De zin staat niet meer voor die ene vrouw, nu weet ik dat niet zij verdriet veroorzaakt, maar dat het in de afwijzing in intimiteit en liefde zit.

Als zanger, componist en musicus verbaasd Dylan met 'Oh Sister'. Hoe slaagt Dylan er in zulke onmogelijke archaische onzin te schrijven, die gezongen zo mooi, gevoelig, en toepasselijk klinkt dat sommige zinnen en woorden mijn gedachten woorden. De gitaar, de harmonica en viool zingen mijn lichaam vanaf de eerste tonen. In mijn oren is de muziek is voor mijn oren volstrekt los van de duizendmaal vergrootte bijbelse context. Muzikaal is 'Oh Sister' een diamantje. Het geluid van Desire is 'puur desire'. De viool speelt daarin een grote rol.

Beelden van het leven in het Oostenrijkse bergdorpje komen boven. De bezoeken aan de begraafplaats, het op reis zijn. Als jongen van zeventien uitgezwaaid worden door mijn vader op het station Rotterdam, op weg terug naar het Gailtal. Tuurlijk zou ik nog terugkomen - maar ik moest naar haar toe. Ik kon boven op de alm gaan werken, Hotel Post bezoeken. Verliefd zijn - eindelijk thuiskomen. Niet meer thuiskomen.

Het lukte niet. Soms vond ik het. Niet vaak genoeg in die ruim dertig jaar sinds 'Desire'. 't Wordt wel eens tijd - of ben ik te diep weggezakt in de wereld van verwijten? Verwijten die geen thuis bieden?

Een enkele gezongen zin een paar muzikale klanken van Dylan kunnen pijn en geluk doen herleven. De muziek is eenduidig onmiskenbaar. De tekst in Oh Sister is een vileine valkuil van bijbelse moraal en een geloof in de hand van God in ieders leven en de heilige moraal van bijbelse regels. Regels en een moraal die bepalen of je lief goed doet. Wat een flauwkul. Een moraal die Dylan graag wil delen, zoals hij ook zegt tijdens de introductie van het lied. Zou het zijn ex Sara Lowndes zijn aan wie hij tijdens het concert voor John Hammond het lied opdraagt? Of één van de vele vrouwen met wie hij en affaire had? . 

Dat Dylan's muziek pijn en geluk kunnen oproepen - dat is wat KUNST en kitsch met je kan en mag doen. Het is wat mij betreft kitsch als de enige werking van de klanken, de stem, de melodie of de tekst de herinnering van de emotie oproept en die emotie zo sterk is dat hij als aanwezig in het hier en nu beleefd wordt. Kunst is beide, het kan herinnering zijn, maar kent ook her besef van werking in het hier en nu - een unieke ervaring met het kunstwerk in en op dat moment.

'Das Weisse Band', doet dat met mensen en verdient daarom een Oscar, waar Oorlogswinter die diepgang en originaliteit duidelijk mist. 'Oh Sister' met mij.

Ondanks het effect en de voor veel liefhebbers onmiskenbare schoonheid lijkt Oh Sister een mislukt liefdeslied. De tekst lijkt abominabel en misplaatst. Toch kan het lied mij raken zoals bij sommige mensen Manuela en Huilen is voor Jou te Laat aankomen.

Oh, sister, when I come to lie in your arms
You should not treat me like a stranger.
Our Father would not like the way that you act
And you must realize the danger.

Oh, sister, am I not a brother to you
And one deserving of affection?
And is our purpose not the same on this earth,
To love and follow his direction?

We grew up together
From the cradle to the grave
We died and were reborn
And then mysteriously saved.

Oh, sister, when I come to knock on your door,
Don't turn away, you'll create sorrow.
Time is an ocean but it ends at the shore
You may not see me tomorrow.

Ik begon dit 'stukkie' met een citaat van Alan Lomax:

‘Singing and making music are a kind of dreaming out loud,

 pulling the listener into the dream and thus taking care of his deep needs and feelings.’

'Oh, Sister' is voor mij niet het gelukte liefdeslied dat het kan zijn als de bijbelse connotatie afwezig zou zijn. Nu verstoren de verwijzingen naar wat god vindt dat mijn (ex-)lief had moeten doen elk realiteitsbesef - maar niet alleen dat. De droom waarin de eerste twee regels en de muziek van 'Oh Sister' mij heen voeren, wordt verstoord en daardoor biedt Oh Sister van Bob Dylan geen verzachting en aandacht voor mijn diepere gevoelens en behoeftes.