Ik hoor stemmen als in een western. Ik kijk niet op, ze klinken duits, ik heb even geen tijd. Mijn aandacht zit bij een stukkie schrijven over Bob, nee niet Bob Dylan, maar Bob de Jong.

Dan hoor ik een gitaar deuntje dat heel erg lekker klinkt. Ik weet niet of ik het herken, maar het is één van de betere muzikale intros van een film. Ik concentreer me op wat ik schrijf. Er wordt geschoten, en flink ook. Het zijn moorden maar het klinkt ook alsof ze voor hun lol op weet-ik-wat schieten.

Dan kijk ik op, als het deuntje weer klinkt, ik zie Kris Kristofferson, pff dat is wel heel erg zwart haar. Was dat normaal? Dan zie ik in rood 'Bob Dylan' staan met een heel scruffy koppie er naast. Shit. Pat Garrett and Billy the Kid, in het Duits heet de film Pat Garrett jagt Billy the Kid.

Vast niet de Director's Cut, maar goed het wordt toch genieten. Dylan muziek, Kris Kristofferson... okay ik ga kijken.

De eerste schietpartij van Coburn als sherrif Pat Garrett tegen het groepie van Billy the Kid is boeiend. Onverstoord door de kogels blijven ze zitten. Net zo onverstoorbaar als Dylan.

Het lala lalala lala etc. klinkt ook lekker en eigenlijk cynisch als Billy door Coburn gearresteerd gaat worden. Er zijn scenes waarbij als de muziek speelt een gevoel van vervreemding ontstaat. Het verhoogt de spanning en de intensiteit van het spel tussen de karakters. Als Dylan met de harmonica te horen is in het intro van Billy 4 terwijl het spel in het beeld nog rustig is, dan weet je al dat het dansen met het paard niet goed gaat.

Alias glimlacht en even later zingt hij een lekker liedje. Als Billy door het woeste land rijdt en Pat Garrett and Alias vraagt “Who are you?” Geeft Alias een Dylanesque antwoord: “That's a good question.” Laster in de film doen billy the Kid en Alias nogmaals een Dylanesque dialoog. Als ze praten over wat de beste oplossing is, naar Mexico gaan of niet: “Depends on who you are.”

Het is humoristisch passend voor Dylan en ik vraag me af hoe de tekst is ontstaan. Geschreven of heeft Dylan die improviseerd? Trouwens het was Kris Kristofferson die Dylan de opdracht gaf een titelsong te schrijven en een klein rolletje mee te spelen. Het verhaal gaat dat Sam Peckinpah geroerd werd door de treurige muziek van Dylan. De vraag voor ons is, wat pereseneteerde Dylan aan Sam Peckinpah?

So hang on to your woman, if you got one
Remember in El Paso once you shot one
I'll be in Santa Fe about one
Billy, you've been running for so long.

Gypsy queens will play your grand finale
Way down in some Tularosa alley
Maybe in La Rio Pecas valley
Billy, you're so far away from home
Billy, you're so far away from home

En Billy kruipt in het bed met Rita Coolidge, die met een stuk lelijkere kerel in bed ligt. Script alweer aangepast.

So hang on to your woman, if you got one
Remember in El Paso once you shot one ....goede tekst.

Hey, en daar is Alias ook ineens in hetzelfde dorp. De hoed van Alias, past in wat we nu kennen als Dylan's hoofddeksel traditie.

Dylan heeft een mooie kop in de film - zoals op de cover van New Morning. Hij lacht voor en na de moord met het mes. Logisch dat hij het mes uit de nek trekt. Hij zegt niets, glimlacht.

Tijdens de volgende schietpartij klinkt bijna onhoorbaar voor het eerst het Final Theme. Of is het toch het grootse Knocking on Heaven's Door? De achtergrondstemmen hebben vrijwel hetzelfde thema. Als sherrif Colin Baker voor de ogen van zijn vrouw aan de rand van het door hem zo geliefde water sterft is de melodie al onsterfelijk geworden.

Tussendoor check ik op BobDylan.com wie de musici zijn. Mmmm niet mis. Jim Keltner, Booker T., Bruce Langhorn en ook nog Byron Berline. Wat je ook moge denken van de muziek van Pat Garrett and Billy the Kid, in het oeuvre van Bob Dylan, de muziek in de film is passend. De muziek is een schaarse maar compassievolle component. Ze is een relevante noot bij wat er gebeurt, of wel doordat wat op het scherm gebeurt versterkt wordt, of de muziek geeft een tegen accent dat verlucht of de onechtheid van film warm en echt maakt. Je wordt het landschap ingezogen.

Geen bijzondere maar wel een geslaagde soundtrack.

Vrijdagavond 30-12-09 laat was Pat Garrett and Billy the Kid op de ARD.