Zondagochtend. Tegen de tijd dat we terug in het Westerpark zijn is het druk met lopers, er zijn minder wandelaars en minder fietsers dan lopers. Klassiek winters somber weer is de setting. Somber licht, dunne lage bewolkinger waait een koude oosterse wind en toch is vochtig koud.
Het bed, het bed, het bed!
Ik loop met Jeroen mee. Of hij met mij? Neen, ik met hem. Geen Amsterdamse Bos, zo vroeg vandaag. Met Sinterklaas in gedachten zit ik te typen en realiseer ik me over vanochtend dat ik liep als een wrak en toen ik opstond was ik brak. Ik denk dat ik weet waarom ik het lopen doe, maar gotver wat ben ik moe.
In het begin dribbelen we langzaam en mijn hartslag gaat niet omhoog. Ik ben verbaasd maar vooral bezorgd. Hypochonder? Tja ze zeggen dat mannen meer hypochondrisch zijn dan vrouwen. Toch er is reden voor zorg. Ik heb vannacht nauwelijks geslapen. De onrust en teleurstelling was effe teveel. Valeriaan!?! Na een paar korte sanitaire stops en wandelpauzes gaat de snelheid iets omhoog en uiteindelijk de hartslag ook. Beetje eng was het wel, of een teken van goede conditie, zoals Jeroen vragend veronderstellend.
Uiteindelijk loop ik ruim 11K waarbij ik op de laatste 2K lekker tempo maak. Het lijf is tevree en moe.
Net geen 200K, zoals in Juli, meer dan de 175K van September, en de 150K van Augustus en October.
ruim 190K gelopen en 22 uur looptraining.
posted on Sunday, November 30, 2008 12:48 PM