De MKB-stijl van leiderschap heeft niet alleen invloed op het werk maar kan ook doordringen tot in het privé domein. Dan wordt het net zo iets als in de VARA-serie 'Deadline', waar de team-baas Matthias Maat al zijn medewerkers via de mobiele-telefoon afluistert of Lankhorst tijdens het pissen, via het electronische oog, nog zou willen kunnen zien.
Life’s a coconut! Soms wel heel maf, en de kokosnoot hard te kraken. Moest trouwens wel lachen toen ik gisterenvanavond de meest actuele uitzending van het VPRO-programma Boeken waarin een gesprek met Jos van der Lans over ‘Ontregelen’, dat gaat over het bestrijden van manager’s wantrouwen, waar het maatschappelijk gezien uit voortkomt en hoe het te bestrijden.
Narcisme in positieve zin en de pathologische afwijkingen van menig kleine MKB-er zijn voor cultuur-psycholoog Jos van der Lans niet relevant, in de praktijk soms wel.
Paul Oude Vrielink signaleerde onlangs mijn weblog. Zijn typeringen: 'leuke blog, maar wel erg op de getallen' en ik benadruk teveel 'de wetenschappelijke factor'. Mmm let’s talk about it. Daar moet ik helaas voorzichtiger dan normaal over zijn want de MKB-mentaliteit bedreigt mijn vrij en onbevangen discussiëren van ervaringen als loper en trainer/coach.
Dat ik volgens Paul erg op de getallen ben zette me aan het denken. Misschien heeft hij gelijk. Ik merkte wel dat ik aanzienlijk meer en beter gepland trainde in de tijd dat ik een complete Suunto T6 set had, en de resultaten in ijfers en grafieken kon analyseren. Het motiveerde om te trainen, de verschillende soorten inspanningen en tegelijkertijd voelde ik mijn lichaam meer. Er was iets om op te letten. Ik trainde tenslotte meer dan normaal dus moest ook goed op letten. Ik vond het leuk. Zelf hardlopen is wat dat betreft heel wat anders dan een training geven of sex. Dat zijn dingen die je doen omdat je samen plezier hebt, je eigen hardlooptraining gaat alleen om je zelf. Waarom ik dat niet per sé leuk vind?
De trainingstactiek tijdens de beginnerscursussen voor overwegend recreanten is gebaseerd op een ademhalingsritme die meer cijfermatig lijkt dan het in werkelijkheid is. Het is een kengetal is een indicator van een fysiek verschijnsel dat nogal direct gemeten wordt. Zonder ingewikkelde formules afkomstig van theorieën die dan weer wel waar zijn en volgens een ander niet. Het belangrijkste is dat het werkt voor recreanten en vooral beginners. Het is natuurlijk geen holy grail… (is it?).
Dat wetenschappelijke snap ik wel. Toch is het schromelijk overdreven. Soms zoek ik tevergeefs naar de bewijzen voor één of andere trainingsmethode, hardloop-cliché of broodje aap verhaal. Die drive bestaat, maar het is nogal hopeloos. Neem nou de mythe over het ‘endorfines’ en runners high. Deze week nog publiceerde ProRun hierover een verhaal uit de New York Times. Betalen ze bij ProRun wel copyrights over zulke verhalen?
Het verhaal refereert aan een publicatie in Cerebral Cortex: Boecker, et al. 2008.
The Runner’s High: Opioidergic Mechanisms in the Human Brain. doi:10.1093/cercor/bhn013.
Dat hardlopen een positief effect heeft op het humeur (beetje flauwe vertaling van mood-enhancement=gemoedstoestand) is een bekend wel bewezen verkoopargument en motivator voor looptrainingen. Er zijn significante scores op de volgende POMS-componenten: vigor, tension, depression, fatigue ; veel minder op confusion en anger. (Hoffman and Hoffman. 2008. Archives of physical medicine and rehabilitation Vol. 89 #2). Een simpel helder causaal verband tussen endorfines en runner’s high is niet onomstotelijk aangetoond. Boecker en zijn teammaten geven dat zelf ook aan in de discussie-paragraaf. Iets wat ProRun en de New York Times journalist negeren. Het is tenslotte modieus om plaatjes van Pet en MRI-scans te gebruiken als overtuigend visueel bewijs van en de medische verklaring van een verschijnsel dat algemeen geaccepteert is. Maar niets is minder waar. Het zijn sterke correlaties die in dit onderzoek aangetoond worden. That's it. Het echte nieuws is eigenlijk meer dat de toename van endorfines nu niet (alleen?) in het bloed is aangetoond maar dat vergelijkbare variaties in de chemie van de hersenen is gemeten. Wat oorzaak en gevolg is en hoe de chemische keten er uit ziet, dat weet nog niemand. En of endorfines daar de dominante rol in spelen is nog maar de vraag.
In de discussie paragraaf verwijst Boecker naar recente artikelen die suggereren dat de werking van het cannabinoide systeem, als het wordt geactiveerd door een ketting-reacties in en na bijv. duurloop-inspanning en dan een ervaring oproept op die wij met beter humeur en ‘high voelen’ associeren. En terecht, gebruik van cannabis roept een gelijksoortige ervaring op. Alleen iets minder ‘vernietigend’ als wiet.
De veelbelovende artikelen die deze aanvullende of alternatieve verklaring voor het runner's high suggereren zijn 1) Gardner. 2005. Endocannabinoid signaling system and brain reward: emphasis on dopamine; en 2) Dietrich A, McDaniel WF. 2004. Endocannabinoids and exercise.
Alle artikelen hierboven genoemd zijn op verzoek verkrijgbaar.