Op Joop.nl schrijft historicus Han van der Horst regelmatig prachtige stukkies,  opinies en commentaren. Meestal zijn ze leerzaam en informatief, soms angstig. In de discussie rondom de Euro schreef hij vandaag een commentaar waarin hij betoogde welke dramatische gevolgen er voor Nederlanders dreigen als de zuidelijke landen een eigen euro, de zeuro dus, gaan kiezen of daartoe worden gedwongen. Ik acht Han intelligent, oprecht en humaan en ik lees de meeste van zijn stukkies met plezier, dat maakte dat ik de impuls om te reageren niet wilde onderdrukken.

Hieronder eerst de paragraaf met de meeste angst/argumenten, daarna volgt mijn reactie.

“Zal die nieuwe gulden zo gaaf zijn?
Als de eurozone uit elkaar valt en het financiële systeem van de zuidelijke lidstaten zijgt ineen, dan worden ook de Nederlandse banken zwaar getroffen. Eind 2011 bedroeg hun gezamenlijke blootstelling een kleine 240 miljard. Daarbij zijn niet meegerekend de blootstellingen van de pensioenfondsen. Op het moment is het totale jaarinkomen van Nederland nog 600 miljard. Als ook onze systeembanken gaan wankelen, moet de regering bijspringen. En voor de helderheid: de staatsschuld klimt nu naar de 409 miljard. Een belangrijk gedeelte van de Nederlandse export gaat naar de zuidelijke EU-landen. Die zal dan ook van de ene op de andere dag sterk afnemen met grote werkloosheid en een snel groeiend beroep op de sociale voorzieningen als gevolg. Ook laat de vastgoedluchtbel zich niet langer verbergen.”

Laat ik voorop stellen dat ik pro euro en pro europa ben, maar vanuit heel andere gedachten dan de angstgedreven argumenten van Han van der Horst hierboven en in zijn stukkie op Joop.nl. De euro of welke munt dan ook bestaat niet omdat angst het doorslaggevende motief is. De euro bestaat omdat de o.a. de gemeenschappelijke munt economisch verkeer op het europese continent vereenvoudigd en valutarisico’s voor ondernemingen vermindert, naast versteviging van onderlinge afhankelijkheid waardoor het vermeende risico op politieke vijandigheid tussen europese landen afneemt. Een flink aantal argumenten pro of contra in het bovenstaande stukkie zijn ingegeven door angst, die voorbij gaat aan de positieve argumenten voor de gemeenschappelijk munt. Een matige verdediging en ook nog één die vol met foute aannames is. De verdediging van de euro als enige gemeenschappelijke munt in de huidige eurozone is niet gebaat bij angstargumenten en foute aannames.

Één van de belangrijkste redenen van de problemen in Zuid-Europa is het feit dat zij de wisselkoers van hun valuta (de euro dus) niet kunnen aanpassen of door de markt kunnen laten aanpassen aan hun economische realiteit. De te hoge productiekosten maken dat de economieën in het zuiden niet kunnen concurreren met noord-europa of markten buiten zuid-europa. Devaluatie zou handig zijn – maar het kan niet. De enige oplossing waar deze landen toestemming voor krijgen is sociale kaalslag waarbij de last gelegd wordt bij spelers in de economie op het allerlaagste niveau – lokaal mkb en werknemers. Andere oplossingen zijn mogelijk, maar er is NOG geen politiek draagvlak voor.

In de eurozone lijken momenteel de eigen gemeenschappelijke valuta en de koers ervan verheven tot doel, terwijl een munt olie voor de economie is, nu lijkt dat voor de netto importeurs en crisislanden de grofste soort breekzand.

Het idee van Han dat de economische wereld van eventuele zeuro landen in elkaar zou storten is slechts gedeeltelijk waar. Bij aanpassing van hun eigen wisselkoers zullen ze na een val in het begin 20% al snel flink omhoog kruipen en groeicijfers kunnen bereiken die het Noorden zonder hen niet kan behalen. De economie van IJsland na financiële crisis is hiervan een sprekend voorbeeld, het herstel en een verstevigde positie op de kapitaalmarkt was alleen mogelijk doordat met over een eigen munt beschikt waarbij devaluatie en revaluatie mogelijk is. IJsland is nu dan ook voorgoed genezen van het streven om onderdeel van de eurozone te worden.

De gigantische omvang van slechte obligaties, leningen e.d. die noordelijke financiële instituties in het Zuiden heeft is nu net zo goed een probleem als straks na splitsing. Han als je de berichten goed volgt, zijn het juist deze portefeuilles . Het wordt tijd voor grote saneringen. In Nederland is al sprake van beperkte concurrentie, nog net geen oligarchie, op de banken-markt, dus laten we onze banken saneren en verder onder druk houden dat ze gezond moeten worden, verzekeringsactiviteiten loskoppelen van het bankwezen en speculatieve activiteiten loskoppelen van de economische oliemannetjes functie. Of het zuiden een eigen zeuro krijgt maakt het probleem nauwelijks dringender dan nu.

Han’s suggestie is dat als de vraag door het zuiden naar producten van het noorden door slechte economie in het zuiden in elkaar stort dat geen goed nieuws voor ons is, mag waar zijn. Het is wat mij betreft variëren op steeds hetzelfde thema. De vraag zal sowieso afnemen. Ook bij de huidige situatie van een gemeenschappelijke munt, komt de economie in de meeste regio’s krakend tot stand en is het risico op krimp groot en in sommige situaties nu al realiteit. We moeten nu al accepteren dat de economie in Nederland en menig ander europees land al vijf jaar rond het basis niveau van rond 2007/8 rommelt. Op basis van dwaze Kunduz en Catshuis plannen lijkt bij gelijkblijvend beleid ook de komende vier tot vijf jaar de economische groei te stagneren. Let op dit betekent dat we over een paar jaar meer dan tien jaar economische stilstand (variërend tussen 1% krimp en 1% groei) en sociale achteruitgang vanwege ideologisch gedreven re-routen van financiële middelen. Er is geen ruimte meer om sociale en economische conflicten via groei en inflatie op te lossen. Dit is allemaal onafhankelijk van welke munt we wel of niet hebben.

De oorzaak ligt – lag in de grote hoeveelheid schulden en bellenblazerij in de private sector van de economie. Door herstructurering en met behulp van geld uit de publieke sector is de private sector er deels boven op gekomen, maar tegelijkertijd zijn er grote delen van de private sector nog steeds heel slecht aan toe, en dat is niet alleen de financiële sector. Intussen moet de publieke sector bezuinigen en dreigt er hier en daar dubbele vertraging van de vraagfactor. In Nederland hebben we nu neergaande consumptieve bestedingen (hopelijk sparen de mensen) en een beleidstaal die tot teruggaande bestedingen van de publieke sector leidden op een manier die de economie nog eens extra schade kan berokkenen.

Dan is Han nog bang voor het klappen van de vastgoedbel. Hallo Han, lees je de krant? De vastgoedbel is al aan het leeglopen. Het lijkt geen explosieve klapper, dus er zullen nog niet zo heel veel mensen van flatgebouwen afspringen of zich voor de trein gooien, maar de waarde van vastgoed die tegenover de externe niet aflosbare financiering staat neemt zienderogen af. Rekenen op economische groei die dit probleem oplost kan niet. Ook weer iets dat niet afhankelijk is van euro, neuro of zeuro, dollar, pond kronen of Zwitserse franken.

Politieke integratie de oplossing, euro, neuro of zeuro… de tegenstellingen zijn te  groot en een unie gebaseerd op samenwerking van in principe onafhankelijke staten zal meer moeite hebben gemeenschappelijke economische problemen op te lossen dan een groep landen die zich verenigen in een federatie die functioneert als één land.

De randstad betaalt ook voor de regio’s in Nederland waar geen geld gegenereerd wordt? De dilemma’s zijn groot en de problemen en tegenstelling giga… of angstverhalen met onjuiste argumenten nou een zinnige reactie is? Ik denk van niet. Negeren kan ik je verhaal niet Han, ik acht je intelligent, oprecht en humaan… dan kan het toch niet zijn dat angst een zinnige drijfveer of discussiemiddel is.

Nederland moet aanstellerige Turkse regering niet steunen.

Syrië is land in een streek met een rijke historie voor de westerse beschaving.  Momenteel heersen in het gebied machthebbers die zich al decennia agressief opstellen tegenover grote delen van de bevolking. Een regering die vandalen (wij noemen dat terroristen) organiseert, sponsort, bewapend en beschermd, die vervolgens in opdracht roven en moorden. Een land met een klassiek Midden-Oosten patriarchale elite en een Corleone-economie waarvan met name Turkije profiteert. Een elite die niet in staat is tot stabiele vredige maatschappij met een economisch welvarende hardwerkende middenklasse die een typische Syrische cultuur creëert die de ruggengraat vormt van de economie en de samenleving. Het lijkt er sinds gisteren op (volgens nog ongeverifieerde berichten van een overgelopen leger-officier) dat het leger de controle over grote delen van het land verloren heeft. Oftewel Syrië is een land waarvan de in zichzelf gekeerde elite de grip op de werkelijkheid heeft verloren, met de rug tegen de muur staat, met moderne wapens in de hand, verkregen van de al even corrupte en maffia-achtige Russen, maar wel tegenover de eigen bevolking. Van Syrië gaat geen andere dreiging voor de omringende landen uit dan kleinschalige schermutselingen langs de grens en eventueel grote vluchtelingenstromen.

Afgelopen week vloog  een vliegtuig op provocatieve verkenning laag (minder dan 300 ft) over de omgeving van een Noord-Syrische haven en bijbehorende legerposities en werd het door het Syrische leger met luchtafweergeschut gevolgd en neergeschoten. Het vliegtuig is afkomstig van een buurland, Turkije.

Turkije is een land van heetgebakerde ongeëmancipeerde mach nationalisten, die de wereld bekijken met een geile bril op zoek naar het geld dat ze kunnen verdienen aan de rijkdom en ellende van de hun omringende landen. De Turkse regering heeft die nu met vrijwel alle omringende landen ernstige politieke en economische conflicten en is zelf nog steeds in een ernstig gewapend conflict met de Koerdische bevolking gewikkeld. Erger is dat de Turkse machthebbers geen kaas heeft gegeten van kritische zelfreflectie en ook geen vrije pers kent, maar er wel in geslaagd is een ‘symbolisch’, want in eigen land machteloos, regeringshoofd van een West-Europees land een paar keer op bezoek te krijgen en zo onverdiende credibility kan suggereren.

Dit land wil nu naar aanleiding van het neerschieten van een vliegtuig de NATO, het grootste militaire bondgenootschap op aarde, verleiden tot een unieke uitspraak gebaseerd op verdragsartikelen vier en vijf. Het doel van deze gespreksronde heeft het uitgesproken doel dat de verdedigingsaanval van Syrië door de andere lidstaten “zal worden opgevat als een aanval op allemaal en dat alle landen zullen meehelpen (samenwerken) om de aanvaller af te weren”. De suggestie van een tweede aanval, op een vliegtuig dat meedeed aan de zoektocht naar de vermiste piloten, toont dat de voorbereidende gesprekken onder de bondgenoten wellicht niet zo soepel verlopen, maar toont ook de vastberadenheid van de Turkse regering om tot een vergaande uitspraak te komen.  

In 2003 werkte Nederland mee aan een dergelijk verzoek van Turkije tegen Irak, toen ook een land met de rug tegen de muur en zonder agressieve intenties tegen omringende landen. Het is te hopen dat Nederland deze keer niet dezelfde richting op gaat, en de aandacht gericht houdt op het  humanitaire leed in Syrië in plaats van relatief onschuldige randverschijnselen.

Er is geen reële dreiging van Syrië voor Turkije. Er is wellicht zelfs sprake van doelbewuste provocatie van de Turken. Turkije heeft door haar steun aan oppositionele troepen in en buiten Syrië teveel smeltende ranzige boter op het hoofd. Deze steun en de daarmee gepaard gaande militaire risico’s is niet besproken met de NATO bondgenoten waarbij op basis van artikel 4 consensus noodzakelijk is.

Het is waarschijnlijk dat Rosenthal en Hillen zich na overleg met Rutte zullen conformeren aan het Amerikaanse standpunt in deze en daarmee bijdragen aan het de oorlog in rommelen zoals de CDA-VVD regering dat eerder deed ten tijde van de oorlog in Irak. Het probleem Syrië wordt hiermee niet  beperkt maar verder geëscaleerd. Het zou jammer als Nederland aan die escalatie bijdraagt.

Rob Geurtsen.

Tja, en dan krijgt mevrouw Sap van Groen Links concurrentie voor haar lijsttrekkerschap. Onder andere van Dibi, die vanmiddag een persconferentie organiseerde. Stel je voor - een persconferentie en nauwelijks aandacht daarvoor in de pers.

Arme Dibi, Bibi of Bammetje,

Dit wordt dus niets. Hoe wil je Sap kwijt raken? Zij heeft voor elkaar gekregen wat Halsema nooit gelukt is. Twee Kunduz akkoorden en daarmee beslissende invloed op de macht, en een helder onderscheid t.o.v. de PvdA.
Dat dit onderscheid leidde tot rechtser, agressiever, asocialer en minder goed onderbouwd beleid is slechts een terzijde. Elke beweging of politieke partij wil invloed. GL hing tot nu toe wel heel erg aan de rafelranden van de macht, de Kunduz akkoorden zijn als het ware de emancipatie van GL tot regierungsfähige partij. De twee Kunduz akkoorden zijn dus inhoudelijk en tactisch pure winst.

De eerste snapte ik niet, maar was wellicht voorspel en hoewel het tweede akkoord a-so tot op het bot is, heeft Sappie wel op grondstoffen/energie-belasting iets bereikt dat de VVD in geen tien normale jaren had willen toestaan. Sterk dus.

Bibi wat is je punt?

Is de machtsuitstraling van een kille blanke moeder, van middelbare leeftijd amechtig zuchtend naar erkenning en warmte teveel voor je jonge steigerende mannen-dingetje-gevoel?

You got a lot to lose sunny boy, there is no chance you're goin win anything.

Cheerio.

“when you're fifteen years old anywhere and any time, you feel like you're the master of everything and like you're totally at the mercy of everything. And the Talking Heads seemed to me to catch some of that sensation, you know, that inside my fear was strength but inside my strength was a lot of fear.”  (David Lethem –NPR 2012)

Nu ben ik over de vijftig en het lijkt nog hetzelfde

je bent de baas over alles wat je zegt, doet en denkt

en je bent een marionet in de wereld van anderen

een wereld om je heen

waarin je alles zegt doet denkt en laat.

TONIO

is kunst op zijn best.

Wat een klasse werk. De appreciatie van het werk door de uitreiking van de Libris Literatuurprijs bevalt me. Onverwacht was de ontroering van de auteur toen hij thuis voor de tv zat en zag dat het kunstwerk goed was, iets wat hij en zijn vrouw wellicht al wisten.

In de schilderkunst, de literatuur en de muziek (en zeker niet alleen de klassieke) is menselijk leed een vaak voorkomende bron van inspiratie voor soms magistrale kunstwerken.

‘De Schreeuw’ van Munch in tientallen versies is de uitdrukking van interne gekte, van de innerlijke beleving. "Ik schilder niet wat ik zie, maar wat ik zag!". Het ging Munch om de weergave van de innerlijke belevenis, de geestelijke onrus.

Picasso's ‘Guernica’ - makes you feel the pain of war and terror.

John Lennon's album ‘John Lennon and the Plastic Ono Band’ geven een simpel ongesluierd beeld van zijn innerlijk en ‘Cold Turkey’  is een expressie van de ellendige nood van het afkicken. ‘Mother’ en ‘My Mummy's Dead’ zijn geen pastiche, maar zijn recht voor zijn raap eerlijk en het is bijna pijnlijk om te luisteren naar de expressie van diep gewortelde ontreddering die de volwassen dertiger nog tart door het onverwerkte verdriet om het verlies van zijn moeder.

De emoties en kwelling van scheiding van een geliefde levert regelmatig magistrale en indringende muziek. De laatste decennia vooral in de popmuziek, die toch al de neiging heeft over liefde en liefdesleed als enige onderwerp te kennen. Bob Dylan’s meesterwerk ‘Blood on the Tracks’ is een pregnant en geslaagd voorbeeld. Een kunstwerk met als hoogtepunten songs als ‘Tangled up in Blue’ en ‘Idiot Wind’. De laatste gaat over de ontreddering en denigrerende kwetsende beledigingen en leugens die geliefden nog net niet in scheiding al over elkaar uitstorten. Jakob, de zoon van Bob Dylan zei later dat hij in de song de manier waarop zijn ouders met elkaar omgingen herkende. De hoofdpersonen in Dylan's songs zijn niet hij,  (nog verder schrijven)

Het dubbelalbum ‘Layla and Other Assorted Love Songs’, en de titelsong in het bijzonder, is het artistiek zeer geslaagde resultaat van de hartepijn van Eric Clapton. Clapton was in die tijd aan drugs verslaafd en voelde tegelijkertijd een onmogelijke liefde voor Patti Boyd - onmogelijk omdat ze toen nog de vrouw van George Harrison was. Geinspireerd door het verhaal van Majnun uit het epische gedicht Layla and Majnun, van de Perzische poët Nizami Ganjavi uit Ganja (Azerbadijan) ,creëerde Clapton samen met creëerde hij samen met collega componisten, musici en producer Jim Gordon, Bobby Whitlock, Carl Radle, Duane Allman en Tom Dowd een uniek muziekstuk. Enkele jaren later schreef Clapton ‘Tears in Heaven’, nadat zijn zoontje was omgekomen bij een val uit het raam van een hotelkamer. De emoties die bij de werkelijkheid van Clapton pasten, kwamen via beide songs bij de luisteraars aan. De songs waren  prachtige artistieke interpretaties van persoonlijke emoties en belevenissen die meer dan veertig jaar later nog steeds in staat zijn luisteraars te raken - te ontroeren.

‘Tonio’, het literaire meesterwerk van A. F. Th. van der Heijden werd geschreven na de dood van de zoon door een ongeval hoort in de eredivise van de kunst van de pijn. Als ik het verhaal van Tonio lees, is dat het verhaal van de vader die schrijver is geworden -  of de schrijver die eventjes ook vader is. Tonio is een reconstructie, het is niet het verhaal van de vader. De helderheid van het verhaal is verzonnen, feiten opgedoken - noemen journalisten en schrijvers dat niet research?  Als ik over Tonio lees, weet ik soms niet wat ik lees, er ontstaan eigen herinneringen, gedachten en interpretaties. Dat gebeurt niet direct, maar een regel later. Of, als zinnen een leesbare lengte houden, ontstaan er na de volgende zin eigen herinneringen of associaties, betekenissen en gevoelens.  

In Nieuwsuur was de prijsuitreiking live op tv, met beelden van een ontroerde auteur, die het moment van de aankondiging thuis afwachtte - later bleek dat hij al wist dat hij zou winnen. Was dat ontroerde opstaan en de omhelzing van zijn vrouw, de moeder van Tonio, zoeken een opname, een overval of stond hij het zichzelf toe. Volgens de auteur was de ‘schaduw’ van het verdriet, de pijn om het verlies, nog te groot om op het feest aanwezig te zijn. De op tv getoonde omhelzing van vader en moeder, de vrouw van de auteur en hemzelf, nadat ze hadden gehoord dat het boek bekroond was met de Libris Literatuurprijs 2012 toonde hoe belangrijk de waardering voor het boek voor de auteur en zijn vrouw was - de op tv getoonde beelden maakten de schrijver belangrijker dan het kunstwerk. Dat is jammer want het ontneemt het kunstwerk de aandacht en waardering die het juist door de toekenning van de Libris Literatuurprijs verdient.

Ik schreef op Joop.nl direct een reactie. De strekking was ongeveer zo:

Kopen dat boek - en laat de schrijver met rust. Wij, u en ik, moeten dat boek gaan lezen omdat dit boek, dit kunstwerk, aangrijpend is, en niet omdat we de schrijver kennen of zijn verdriet op tv hebben gezien en vooral niet omdat we medelijden hebben met een vader.
Ik hoop, nee, reken erop dat A.F.Th. van der Heijden weigert over het werk te praten. Elke vraag over de inhoud is aantasting van de privésfeer. Een verraad aan ervaren en lezen van het verhaal en de betekenis van dood en leven hoop en verdriet voor een mens - niet alleen ouders. Elke vraag over het boek als ambachtelijke en geïnspireerde kunst mag niet zonder eenzelfde soort vraag over een ander kunstwerk van dezelfde schrijver gaan. Wat een klasse werk en wat goed dat het is beloond.

Zoals Bob Dylan nooit kon begrijpen hoe mensen Blood on the Tracks 'mooi' konden vinden is Tonio ook geen mooi boek. Het is pijn lijden, het is angst, het is wanhoop, het is verdriet, het is missen - het is leven in onze westerse wereld - niet mooi en niet leuk, maar wel boeiend en prachtig in beeld gebracht. Uiteindelijk is niet de aanleiding of de emotie van de kunstenaar die bepaald of en hoe het kunstwerk de beschouwer raakt, ook niet de interpretatie van de kunstenaar of een deskundige.

Wat doet het kunstwerk, wat doet Tonio, in de eenzaamheid van het lezen met mij als lezer.

Hoe zorgde ‘Idiot Wind’ ervoor dat bij mij een scheiding niet pervers banaal kwetsend hoeft te verlopen. Dat is waar het om gaat.

Bedankt A.F.Th. van der Heijden, en prima werk van de jury van de Libris Literatuur prijs. En nu allemaal lezen dat boek.

Gebruik de gesloten-cel-schuim rol - massagerol #1

Die verduvelde bilspier - piriformis 

Een oefening voor je rug

Elke dag als onderdeel van een paar oefeningen in één set om lekker fit en ontspannen te blijven. Je partner, of als het een halve etter is je huisgenoot, moet niet zeuren, er is zeker wel tijd voor Pauw en Witteman of DWDD of een glaasje wijn. Kom op, doe een paar oefeningen en voel je tot meer in staat of voel je mooier.

Tja, en daar staan dan een paar filmpjes over oefeningen met massage schuimrollen.  Raar dat een harde schuimrol niet gemakkelijk te koop is – of toch maar gelukkig? Aanbod en goede pr creëert een media en dan consumenten hype en wie verdient er aan. De vraag is of het oefenen (masseren) met effectief is.

De effectiviteitsvraag is een lastige, daar is onderzoek voor nodig. En zoals sinds de negentiger jaren onderzoek naar het effect van massage net zo ongewenst was als het onderzoek naar het effect van cannabis bij gezondheidklachten zo is de harde of zachte zelf-massage schuimrol ononderzocht gebleven. Gelukkig toonde recent onderzoek een onomstotelijk positief effect op weefselniveau aan van zweedse massage.

De schuimrol doet bij specifieke gebruik wat diepweefsel massage (myofascial) ook doet. De vingers van een goed opgeleide, geoefende ervaren myofascial praktikant zijn specifieker bezig dan de atlete die over een schuimrol heen en weer rolt zelf kan doen. Je moet op specifieke probleempunten en drukpunten sturen en dat door je hele lichaam in en uit balans te brengen, druk te verhogen en verlichten. Dat is voor een ongeoefende dame of heer ongeacht de leeftijd niet eenvoudig om goed te doen.

Bij mij zijn klachten in de Iliotibial-band en de piriformis door dagelijks gebruik van de schuimrol dusdanig verlicht dat ik ze beter kon trainen waardoor ik mijn belastbaarheids oefenprogramma 'Fit voor Hardlopen' met minder pijn, meer plezier en met meer rendement kon doen.

De vraag die sommige coaches, zoals bijv. Mike T. Nelson, terecht stellen bij allerlei mode-technieken is “Worden je prestaties daardoor beter?” En gelijk hebben ze. Net als de argumenten TEGEN statisch rekken en strekken.

Hieronder een aantal berichten die 'de argumenten voor en tegen' illustreren:

 Michael Boyle 'Is foam Rolling Bad for You'

 Mike T. Nelson 'Get off the Foam Roller'

Gelukkig eindelijk weer een goede trainingsweek.

Na de lange wandeltocht op Koninginnedag durfde ik dinsdag nog niet een stevige hardlooptraining te doen.

Woensdag wel Fit voor Hardlopen-sessie om belastbaarheid te vergroten. De kuitenoefening durfde ik niet vol te doen, bij de eerste strekker op de oefentafel, voelde ik de kuitspier. Dus die ene oefening rustiger aan gedaan, verder alles vol er in. Lekker. Op de terugweg naar station gefietst. Voorzichtig, nog steeds. Vrijdag voelde ik de benen van woensdag, da’s een goed teken. Heerlijk en tevreden.

Zaterdag een rustig 2-3minHL/1-2minrust interval met de groep in de duinen bij Bloemendaal, 15K en lekker lang onderweg. Dit past in het doel om eind juni begin juli naar een volle 18-20K toe te gaan. Zodat de deelnemers de Dam tot Dam soepel kunnen doen, dat ze een halve marathon kunnen wagen, maar vooral dat de conditie een stuk beter is geworden.

Vandaag, zondag 6 mei, in de frisse schone winderige licht bewolkte lucht met heerlijke zon lekker hardgelopen -  twee keer rondje Sloterplas. Licht, maar brood nodige impuls.

Ik ben weer heel en onderweg. Eindelijk.

Proefwandelen in Zandvoort... 

Op Koninginnedag ben ik vroeg uit de veren. Dat is trouwens gemakkelijk, zelfs met een dikke kater word ik wakker van de fluitende en zingende vogels, die vlak naast het raam zitten. Beschermd door de bomen rond het huis, in de koelte, vlak bij het water dat aansluit op de Nieuwe Meer. De zwanen en ganzen en meeuwen zijn verdwenen – ze hebben verloren van de zangvogels.

Buiten staan twee kleine meisjes bij de betonnen brugleuning, samen met een pronte Surinaamse. Het is acht uur en voor hen is de grote verkoopdag begonnen. Ze hebben niet veel spullen en staan niet in de loop van de grote massa. Strijd tussen Marokkanen en Surinamers?

Ik fiets naar het station, op weg naar Zandvoort. Het plan is om mijn nieuwe bergschoenen en andere uitrusting te voelen tijdens een lange wandeling waarvan het de bedoeling is dat ik aan het einde of fysiek doodmoe half kapot ben of in bed eindig met een leuke vrouw.

Ik merk dat het op het strand heerlijk warm is. Zo vroeg al lekker, niet zo gek, blauwe lucht en de wind komt uit het Oosten. Dus weinig van te merken op het strand.

Na minder dan drie kwartier wandelen kom ik bij een prachtige naakte vrouw. Ze staat met haar rug naar mij toen. Eind dertig begin veertig. Prachtige vormen, brede heupen mooie taille, billen iets te dik, maar heeeerlijk. Haar benen lijken jonger, de huid is prachtig. Ze draait om, ik zie haar en profiel. De borsten betoveren. Ik denk aan vroeger, aan haar. Ze zit al dagen in mijn kop. Ook daarom wandel ik – alleen en toch niet alleen. Dat is het goede.

De strand fata morgana draait naar me toe. Ze kijkt naar me, zoekt oogcontact. Ik zie haar ogen. Een lach verschijnt langzaam op mijn gezicht terwijl ik haar blijf aankijken ook zij glimlacht en knikt. Oh la la, zij is dik in de vijftig – of nog ouder? Holy shit, wat is ze prachtig. Mijn blik dwaalt over haar lichaam dat ze verder naar me toe draait en ik moet kijken, ze toont zich helemaal. Lieve buik, en lager… alles is heerlijk. Op de stretcher naast haar ligt een knakker met een kale knikker oud en veel te bruin te wezen. Ik kijk haar weer aan – lach en knik. Mazzel die vent. ‘Veel plezier’, ‘Dank je’, klinkt haar stem al even heerlijk. Ik schud mijn hoofd en met mijn kop scheef loop ik door.

Het is veel te warm. Intussen liep zonder bovenkleren met mijn kleine Mac Pac rugzak in mijn nieuwe Fjällraven Keb Trousers en op de Lowa Trekkers in bijna 20 graden Celsius. De eerste echte warme dag – ik had het kunnen weten. Ik eet regelmatig een banaantje en heb net op een terrasje een Bitter Lemon genomen.

Een kilometer of twee verderop ga ik in de zon liggen. Het strand is vrijwel leeg. Een honderd meter zitten twee meiden, verder terug, blote kerels van middelbare leeftijd. In de duinen achter het strand liepen de heren te cruisen op zoek naar een pik en een wip.

Het water is echt koud, maar wel lekker. Na het zwemmen loop ik door. Aan de horizon liggen grote tankers met een rode romp. Liggen die te wachten, of zijn ze daar geparkeerd? Het wordt tijd om de duinen in te gaan. Ik besluit dwars door de duinen  te gaan, het is ‘verboden toegang’, maar overal is zichtbaar dat mensen er ’s avonds en ’s nachts hebben gezopen, gezongen, geneukt en  geslapen.  De verschillende groene tinten van de begroeiing landinwaarts is prachtig. De vliegtuigen vliegen laag over.

Ik loop daarna door de Amsterdamse Waterleiding Duinen, prachtig gebied, maar ook een beetje parkachtig. Ik kom twee vossen tegen die er mager en ongezond uit zien. Vijftig meter verderop blijken er mensen met fototoestellen te zitten. Ze zien mij niet de vossen. Er lopen nog meer vosjes rond. Ze worden gevoed! Die beesten zijn zo tam als het kan. Belachelijke natuurverkrachting. De beesten kunnen niet meer voor zichzelf zorgen, ze worden opgevreten door de wormen, vergiftigd zijn ze door het mensen voedsel. Hoe achterlijk is dat stadse volk. Misschien wat vaker luisteren naar Vroege Vogels?

Regelmatig loop ik met iemand op. Tegen vier uur kom ik een ouwe knar van dik boven de tachtig tegen, hij loopt met twee stokken. Hij vertelt dat hij uit Bentveld komt en dat zijn vrouw eerder weg gegaan is, en aan langere route loopt, hij moet verder anders ontmoet hij haar niet op het afgesproken rendez-vous punt. Hij praat alsof hij het gebied niet echt kent. Lieve man.

Vanuit de uitgang in de buurt van Bentveld moet ik over de stoep en fietspad terug naar het Station Zandvoort. Dit is het slopende stuk dat ik wilde voelen. Intussen had ik al een blaar en mijn rechtervoet is net iets teveel doorgezakt. Daar moet een  stevige sportzool in als ik van de zomer ook lekker wil lopen. Voor de bergen moet ik eigenlijk Lowa Tibet Pro GTX hebben, en voor Nederland lichtere schoenen dan Lowa Trekkers. In Zandvoort is de vrijmarkt voorbij. Vrouwen tellen hun geld, veel twintigjes en tientjes, een enkel vijftigje. Een moeder met twee kinderen ploetert met haar fiets. Een ander veel te dikke jonge meid, vraag ik de weg, ik moet door de drukke dorpstraat waar iedereen gezellig bij elkaar zit. Iedereen kent iedereen, is natuurlijk niet zo, maar het is wel dorps en men is echt samen.

Op het station is de trein net weg, half uurtje wachten, no problemo – behalve de hitte. Het is nu over vijven. Er gaan nog heel wat mensen naar de festiviteiten van Koninginnedag in Amsterdam. Warm en zonnig.

Ik fiets naar huis.

Thuis voel ik mijn kuitspier licht protesteren. Het is goed gegaan. Dit smaakt naar meer. Meer wandelen. Naar de bergen? Fit voor hardlopen weer oppakken? En de hardlooptraining vol opbouwen. Dit was toch de periode met van veel trainingsarbeid?

Het heerlijke leven van een hardlopende burger.

Vijftien graden, windstil, heerlijk toch wat vochtige lucht, t-shirtje, gescheurde spijkerbroek, blote voeten in crogs alle deuren en ramen open.

Andere roepen ‘nee, te koud pap’,

‘niet waar, doe maar een truitje aan, morgen is het blote buiken weer.’

Ik heb zin in het leven. Net van hardlopen thuis, hoop ik stiekem op nog een flinke regenbui. De lucht nog verder schoon na de regen van de afgelopen dagen.

In een paar minuten lepel ik bak van grijze gebakken klei leeg. Drie tomaten in kleine stukjes gesneden, olijfolie, peper en zout en een flinke eetlepel provençaalse kruiden er door heen. Soms doe ik ook een gesneden uitje er bij, vandaag niet. Even een kwartiertje laten staan. De smaak van de kruiden komt pas als ze zich volgezogen hebben. Dus zoveel mogelijk vocht van de tomaten mee het bakkie in. 

Terwijl ik op de achtergrond de muziek en stemmen in een documentaire over Michael Nyman hoor, geniet ik van de heerlijke smaak van tomaten – en that smell, hell I luv it.

Terwijl D’66 in twee dagen de PvdA buiten spel heeft gezet met een crisispakket met flinke niet altijd even slim doordachte hervormingen en AZ verliest van Feyenoord en wordt misschien niet eens vierde, ontvel ik een gerookte makreel, die ik vanochtend vroeg uit de koelkast heb gehaald. Met de heerlijke smaak van de tomaten nog in mijn mond doe ik de vette vis in dezelfde grijze kom als daarnet. Als ik klaar ben… neem ik een paar happen vette vis. Lekker!!

* * *

De benen voelen moe, gisteren na de eerste training sinds tien dagen voelde ik toch nog mijn kuitspier (linker onderbeen). Nu zijn de beentje lekker moe.

Eindelijk weer mijn klassieke training gedaan. 2-3 minuten hardlopen afgewisseld met twee minuten rust. Rustig aan en niet te lang, de meeste deelnemers zouden vandaag meedoen aan de zorgspecialistenloop. dat heben ze ook gedaan. Monique liep een pr, en dat na een verjaardagsfeestje van gisterenavond. Donald liep onder de vijftig minuten, 10K en dan toch gemiddeld 5.03min/km? Ja hoor, meetfoutje.

De hardloopwedstrijden rond Haarlem leiden aan een meetfouten festival. De afstand bleek weer eens niet goed gemeten. Bij de Spaarnewoudeloop was dat ook al het geval. Wat is dat geduvel toch met al die hardloopevenementen? Amateurisme? Nee dat heeft er niets mee te maken. Gewoon knungelig gedrag. Waarom meten ze de afstanden niet goed? Zo moeilijk is dat niet, en een keuring is niet zo ingewikkeld en nauwelijks duur te noemen.

Op de schommel dommel ik in. Drie lopers uit mijn zaterdaggroepje hebben klachten, en geen daarvan lijken iets te maken te hebben met de soort en hoeveelheid training die ik geef. Maar potverdikkie wat is dat dan. Ik stuur een mailtje met mijn zorg.

Intussen schijnt de zon, het depressie front is voorbij of is het de lucht uit Sahara? Over de sneeuw in de Oostenrijkse alpen ligt hier en daar en rode gloed. Sahara zand op de sneeuw en 27 graden in de lucht.

Het gaat warm worden de komende weken. De kast ligt nog vol met winterkleding. Er is werk aan de winkel.

... was opruimen, stofzuigen en zo, maar eerst sinaasappels persen en bedenken waar ik morgen ga wandelen.

Kortgeleden (acht uur) zie ik het eerste nieuwsbericht over de 14 jarige VWO-leerling Pieter de Jong, die is gestorven na de 10K prestatieloop voor recreanten tijdens het Rotterdam Marathon 2012 event. Hij deed mee via zijn school, het Maurick College in Vught.

Een jongen van 14 jaar uit het Brabantse Vught is vandaag overleden nadat hij bij de marathon van Rotterdam de tien kilometer had volbracht. De tiener werd na de finish onwel en overleed in het ziekenhuis aan een hartstilstand... (NRC-Handelsblad)

Vanmiddag vond Maarten Ducrot het nog nodig om Michael Boorgerd indirect terecht te wijzen, nadat Micheal vertelde dat hij zaterdag de 100K toertocht van de Amstel Gold Race met zijn broer en neefje had gereden. Flauw cliché, niet gebaseerd op feitelijke medische kennis en enige notie van risico's.

Het lijkt onvermijdelijk dat de kritische berichten over een dode bij hardlopen en de 10K reden zijn om net zulke onzinnige discussie te voeren als naar aanleiding van het lawine ongeval van Friso - die juist wel een te groot risico nam. De discussie (zoals op PowNed) is zinloos zonder onderzoek en feiten in de reacties te betrekken.

update 1

Tja... wat is er waar, wat is de achtergrond van de jongeman, wat is er werkelijk gebeurt? De eerste geruchten zijn:

De officiële leeftijd om de tien kilometer te mogen lopen is 16 jaar (Rijnmond.nl en Omroep Brabant).

Omroep Brabant meldt dat de overleden jongen in september vorig jaar ook al een hartstilstand kreeg tijdens een training van zijn hockeyclub. Hij werd toen overgebracht naar het ziekenhuis in Nijmegen waar hij lange tijd in een coma werd gehouden (Rijnmond.nl), omdat hij ip zijn hoofd was gevallen nadat hij onwel was geworden (Omroep Brabant). Overigens vind ik in persberichten geen verifieerbaar bewijs dat het om dezelfde jongen gaat.

update 2 maandag 16 april 09.40uur

Uit de berichtgeving van maandagmorgen blijkt dat het inderdaad om dezelfde jongen gaat.

De NOS meldt: De school doet al jaren met de derdeklassers mee aan de hardloopwedstrijd, zegt rector Van der Linden, van de middelbare school in Vught.De gezondheid van de jongen was wel een punt van zorg, omdat hij in september op het hockeyveld in elkaar was gezakt. "Maar hij is daarna helemaal onderzocht in het academisch ziekenhuis in Nijmegen en gezond verklaard. We hebben veel contact gehad met de ouders en in goed overleg besloten dat hij mee kon doen aan de 10 kilometer", aldus van der Linden. "Het is toch een jongen van 14 en die kun je niet kooien."

Commentaar:

Overigens is het alweer de NOS, die net als bij de berichtgeving over Friso (zie hier) ook nu weer aan hyper-berichtgeving doet en grove fouten maakt. In de kop staat:

Marathondode 'was gezond'

De jongen heeft niet meegedaan aan de Rotterdam Marathon!

update 3 maandag 16 april 10.30uur

Om 11.00 uur is er een bijeenkomst in het Maurick College. Ruim honderd leerlingen en een aantal leraren die zondag in Rotterdam waren komen dan bij elkaar. (Omroep Brabant)

Zaterdagochtend wordt ik wakker. De wekker is nog niet afgegaan. Voorzichtig beweeg ik mijn voeten. Ik draai, ‘ouch’, dat doet pijn in mijn linkervoet en voel de pijn naar mijn knie doortrekken. Trainingsbelemmering bijna 100%, vrees ik voordat ik probeer op de voet te staan. Vandaag training begeleiden op de fiets. Het is te leuk en te mooi weer om niet te gaan.

Het linker onderbeen doet zeer. Het is zonder pijn niet mogelijk de voet en tenen naar de knie op te trekken en ik kan de voet ook niet punten. Rechts naast scheenbeen zit, aan de binnenkant, in vergelijking met andere onderbeen, een spierverdikking. De spier doet over de hele lengte pijn.

Fietsen gaat goed. weliswaar met lichte pijn; gaan staan en lopen lukt niet zonder trekken en zeuren.

Na afloop van de training in de duinen naar de fysio voor tenminste een echo. De pijn is naar zaterdagochtend toe niet minder geworden, en er lijkt alsof er waar ik pijn voel er niets zit en een paar centimeter hoger pas de verdikking begint. Ik heb niet genoeg verstand om met eenvoudige bewegingen te testen of een pees flink beschadigd is. Daar is de fysio voor, en dan kan hij met een echo ook nog eens verder kijken. Ik bel en kan op zaterdagochtend direct terecht. Pezen lijken in orde. De echo toont wel een spierscheurtje. Huh, niet in de spier die pijn doet. Daar staat wel teveel spanning op. Goede sport-massage is nodig.

Flink drukverband over het onderbeen en terug naar Amsterdam. Kijken naar een prima training in het Westerpark – mooie jongen traint logge jonge mannen, en slanke paardestaarten. Daarna naar Demmenie, op zoek naar Palisade broek (32-35) van Arc’teryx. Niet te krijgen dus. Wel een Quantum Pertex windshield met (capuchon) van RAB. Oh, wat is dat toch goed spul en mooi gemaakt - heerlijk. En van Fjällraven heb ik een Keb Trousers apart laten leggen. Ongetwijfeld te warm, maar wel de ideale trekking/klim rouwdouw broek, gemaakt van G1000 stof. Pasvorm hartstikke goed.

Eerst maar eens de financiën goed bekijken, ik heb tenslotte al teveel belangrijke zaken de afgelopen weken laten liggen. Kopen is zo gemakkelijk. Laatst schreef ik een cynisch commentaar (hier) bij een stukkie op Joop.nl over de strijd tegen te hoge consumenten schulden.

Hé, vrijheid en leuk - kom op blijf van onze eigen keuze af om teveel geld uit te geven...

Geld moet rollen, als ik niet weer een nieuw shirtje, hemdje of pochet koop besta ik niet. Ga straks weer bij Bever langs om broeken van een Amerikaans merk te passen, en dan de maten doorgeven aan een vriendin die naar Amerika gaat waar de spullen minder dan twee-derde van de prijs zijn. Of toch niet?

Hou toch met zeuren over schulden. De overheid heeft pas schulden, die zorgt ervoor dat het slechter met ons gaat. Die verrekte overheid ook, en nou zal het CBS (da's toch ook overheid) ons vertellen dat wij ineens teveel rood staan?

Ik besta omdat ik koop, ik wordt blij van kopen, zuipen, lallen, citytrips maken, op vakantie gaan en de nieuwste iPad. Bent u ook al in de Apple-store op het Leidscheplein geweest? Fantastisch.

Dat is de vrijheid waarvoor ik wil vechten niet voor een rein wit land. Okay, ik wil ook wel vechten tegen al die stemmers op de PVV en vooral de partijleiding, maar verder wil ik kunnen kopen en genieten in dit land.

Intussen kan ik niet hardlopen, maar wel fietsen!!! Zoals Paul Oude Vrielink in 2008, als reactie op mijn hardloopdoelen schreef, is blessurevrij blijven de belangrijkste factor voor prestatieverbetering. Nou dat lukt niet erg best.

Hieronder de resultaten van één van de loopgroepen van de afgelopen jaren.

De kern van dit model kun je ook samenvatten met:

leer naar jezelf kijken en luisteren

Wim Verhoorn over Jan Knippenberg

from Losse Veter.

Na flink hardlopen tijdens het ijs en de sneeuw in Nederland, en wat andere onverantwoorde activiteiten, waardoor je soms vergeet, of je ogen sluit voor, wat ook belangrijk is, ben ik deze week begonnen met een trainingsprogramma van twaalf weken dat fase twee is van een lange termijn trainingsplan.

Eerst was er de aerobe fase, veel bewegen, goed slapen, stabiliteit creëren, op fysieke en levensfactoren. Grofweg vanaf Oud en Nieuw 2011-2012. Het grootste gedeelte van het verslag daarvan ontbreekt in het publieke domein. Dat is omdat de factoren zo persoonlijk zijn, dat ze geen geldigheid voor anderen hebben. Er is een model dat anderen ook helpt en inzicht geeft in alle factoren die sporters kunnen helpen bij het bereiken van gedroomde en gewenste prestaties – of juist niet. (Zie hier en hier voor alle plaatjes)

Deze week ben ik terwijl ik herstel van een grote aerobe inspanning gestart met de tweede fase van mijn jaarplan. Belastbaarheid verhogen, sterker worden, reactiviteit verhogen, dat betekent pilatus-achtige training, krachttraining zoals zovelen doen in het krachthonk van een atletiekvereniging en sprong training.

Nu heet het Fit voor Hardlopen, onder leiding van Wibbo Hummelen, aangevuld met huiswerkoefeningen. (Been there done that... toch proberen vol te houden). Tot aan de zomer... tot aan de bergen?

Verstandig of niet… ik heb afgelopen woensdag een uur durende sessie gedaan en daarna donderdagavond weer. Na afloop van de training donderdagavond heerlijk licht naar het station terug gelopen en in Amsterdam rustig naar huis terug gefietst. Goed geslapen – ook dat nog.

Vrijdagavond ga ik met een loopster uit een loopgroep mee naar de Friday Night Run – zij wil proberen een uur lang zonder onderbreking te lopen. Niet de snelheid staat centraal maar het geduld en het vermogen door te kunnen lopen, en niet even te stoppen met rennen om bij te komen, en daarna weer verder te gaan.

Zij liep heerlijk vandaag, met mij ging het anders... it's the same old song.

Na twintig minuten voelde ik een kramp, een steek, en binnen een stap of vijf stond ik stil…

Tenen naar de knie bewegen ging niet zonder pijn, voet strekken, punten, ging ook niet zonder pijn.

Langs de Bosbaan strompelde ik terug, mopperend tegen een speelse hond… eigenlijk wel leuk beest, toch bromde ik hem weg, daarna een struise blonde Hollandse vrouw die stopte met hollen en voor me stil stond en me lachend aankeek: ‘ik dacht dat het jouw hond was’?  Oh ik wil in je armen liggen, houd me vast, dacht ik. Maar ik keek haar niet aan terwijl ik het dacht. Ik had het moeten zeggen. Zielig misschien, maar soms moet het kunnen.

Tegen de tijd dat ik bij het Olympisch stadion aankwam was ik door en door koud, en was de pijn niet minder. Ans kwam net aangerend. Het was haar gelukt. Klasse! Wat in hemelsnaam heb ik overbelast?

Eerdere aflevering van recensie hier.

Even later zitten we rustig - om ons heen mannen maar ook een kibbelend lesbisch stel, dat wil blijven zitten waar het zit, omdat de kaartjes de stoelnummers aangeven, terwijl een hetero-stel dat vooruit denkt en wil voorkomen dat iedereen straks weer moet opstaa  als die ene laatste bezoeker er nog langs wil, vraasgt of ze willen opschuiven. Niet dus. Met een big smile zie ik mijn vooroordelen bevestigd.

De film begint - onverwacht en zonder geluid maar wat een mooie jonge aantrekkelijk vent. Geen avontuurlijke maar een mensen-film. Humanistic art - again.

Amerikaanse filmromantiek is meestal onechte onzin. het is vaak niet meer dan gemonteerde motieven uit christelijke heteroseksuele fantasiën over 'liefde' en 'geluk', gemixed tot een onwerkelijk  maar effectief verdovend of in trance brengend verhaal. Dat onware is in mijn leven te lang de toets voor goed en kwaad of geluk en ongeluk gebleven. Gevangen in opvattingen en oordelen waaraan ik vrijwel nooit kon ontsnappen. De Nederlandse literatuur zat er vol mee - god wat haatte ik die zooi. Dan maar liever ver weg en echt onwaar.

De eerste onwaarheid kreeg ik als kind op de christelijke school via de bijbel. Het oud-testamentische geweld, de oorlogen, de avonturen en het afzien maar ook de suggestie van incest en sex boeide mateloos. Het bood niets voor het leven - het was eerder verlammend. Als puber en jong volwassene compenseerde ik de bijbel met door paranoïa gedreven science fiction van Philip K. Dick. Als vader las ik de kinderen moderne sprookjes voor - verhalen zonder god, hel en hemel. ‘Haroun and the sea of stories’ van Salman Rushdie (1990) was een favoriet op de rand van het bed. Fantasie was beter dan iets wat werkelijkheid suggereert maar slechts denken en gedrag manipuleert. Onzin natuurlijk, want de kindergeest kan onderscheid maken tussen echt en onecht, maar tegelijkertijd associëren de hersenen ongeremd gedachten en gevoelens, en in dat proces vormen de verhalen de geest van de toekomstige puber en volwassene. Toen ‘Haroun and the sea of stories’ in 2005 als moderne kleurrijke 12-toon opera verscheen, werd ik nog een keer verliefd op het prachtige verhaal.

‘Weekend’ is een verhaal dat erin slaagt geen onware romantische suggestie te zijn. Het doorbreekt de Hollywood-mythe dat liefde en elkaar leuk vinden eerst komt en daarna pas de seks. Menig film of boek suggereert dat seks zonder romantische aanleiding fout is en dat iemand daarvoor een prijs gaat betalen. Kijk nog eens naar ‘The Reader’ en zie hoe seks en vermeende liefde een nazi soft-porno oplevert die vervolgens kapstok is voor een filmisch verhaal dat dan weer wel raakt.

Het normale leven van de twee karakters in ‘Weekend’ doen niet met die onwaarheid en gefantaseerde complexiteit mee. De openheid over seksualiteit, de ongerichte eerlijkheid in de zich terloops ontwikkelende intimiteit houden de film ver weg van de doorsnee Holly- en Bollywood-romantiek. Liefde en houden van worden nauwelijks gesuggereerd. Zelden heb ik in film zulke eerlijke normale mensen zien. Heel wat scènes lijken gegrepen uit levens van doodgewone mensen met matig betaalde banen, maar wel geld en tijd genoeg voor familiebezoeken en om op zaterdagavond naar een club, café of muziektent gaan. Er lijkt niets opgeleukt in het script of tijdens de editing. 

Toch raakt de film de kijker met alle potentiële en getoonde gevoelens en eerlijke erotiek. Het is heerlijk om je te wentelen in gesprekken en handelingen rond seks, identiteit, ouders en opgroeien, liefde, vriendschap en homo-politiek die passen bij de mensen die op het doek bewegen. Manny Lozano schreef hierover …

It’s refreshing to see characters feel more like people than actors playing parts.This way, when there are arguments between Russell and Glen, which reflect their contrasting personalities as much as Tom Cullen and Chis New distinguish their characters in body language, the tension makes them that much more engaging and makes us sympathize with the characters that much more and (Andrew) Haigh leaves his characters in a way that while slightly unclear, is immensely satisfying.

Inderdaad, Cullen en New leveren een acteerprestatie van jewelste.

De regie is trouwens ook niet slecht. ‘Weekend’ is een film met een verhaal dat de complexe verwikkelingen van seks, liefde, aanhankelijkheid, en erkenning of identiteit eerlijk en zonder vals hoopgevend sentiment toont en dat doet zonder belerend te zijn. De kunstzinnige of alternatieve cynische ondertoon ontbreekt gelukkig, er is wel humor, sympathie en erotiek. In de Nepalese dorpen hoog in de Himalya’s is het ingewikkelde mysterie van seksuele aantrekkingskracht en de consequenties niet heel anders dan in de Oostenrijkse bergen, of hoofdsteden als Wenen, Tokyo en Amsterdam. ‘Weekend’ is uiteindelijk een film die gaat over de risico´s en het plezier van emotioneel kwetsbaar zijn in de intimiteit met een ander. Dat kunnen en hebben is essentieel voor geestelijke gezondheid en gelukkig voelen. 

De film lijkt prima, de vraag is of het verhaal ook boeiend genoeg is, of hebben we te maken met een prachtige vingeroefening die voor een paar ton en in twee weken is gedraaid. Ik denk dat het de situatie en de menselijke problematiek door regisseur en editor Andrew Haigh meesterlijk verteld worden, met name dooe zijn moed om het einde open te laten.

Het einde is net zo ambigue en open als het dagelijks leven is en relaties vaak zijn, tenzij…

Op  weg naar ‘Intouchables’. Guttegut, tjongejongejonge – meeloper. Een paar weken geleden zag ik de vrolijke poster van de film en riep “daar wil ik naar toe” - ik bedoelde “vraag me mee, en ik kom”.  Iets trok me aan, een klassieke humanistisch meesterwerk a la ‘Dark Side of The Moon’ en ‘American Graffiti’. Wat de intuïtieve fascinatie en overtuiging was durf ik niet meer met zekerheid te stellen sinds ik de trailer zag, en berichten over de giga bezoekersaantallen in Frankrijk is alle objectiviteit verloren. Welke openliggende zenuw raakt ‘Intouchables’? Bij de kassa hangt het bordje dat de film is uitverkocht, zij blijft in de rij staan. Zuchtend en hoofdschuddend over zoveel bij mij allang bekend onbenul, loop ik door naar de thee, met geen andere intentie om met een broekzak vol te duur ingepakte verschillende soorten thee de zaal in te lopen.

“Zullen we naar ‘Weekend’ (trailer) gaan?“

Net de poster gezien, die boeide, het leek een onhandig gedrocht van een grafisch ontwerper die niet de bedoeling heeft mij te informeren. De dominante kleur is een soort ‘pimpel paars’, in modern jargon ‘pink’. Ik laat me graag verrassen, op safe gaan is ook zo saai. 

Twintig minuten te vroeg gaan we de zaal in, als nummer drie en vier. Het bordje bij de kelderachtige ingang kondigt een andere film aan. Heerlijk om ver verwarring te zien. De Belgische actrice van ‘Flikken Maastricht’ en de Waalkade is ook in de zaal, ze loopt vlak langs me, reageert niet. Herkent ze me niet… of wel? Merkte ze dat ik geen behoefte heb aan contact en honoreerde ze dat? Er komen verder maar weinig aantrekkelijke dames binnen – de zaal stroomt vrijwel vol met mannen.

De winterse weken in Nederland waren als hardloper een waar genot. Bijna iedereen ging wel schaatsen, ik liep vrijwel elke dag twee keer. Mijn wintersportvakantie was dit jaar in Nederland, blij en toch een beetje mopperend zei ik het tegen loopmaatjes.

Toen kwam die ene mail, ze zochten een begeleider voor invaliden wintersportreis van kinderen met ouders. Ik wist dat het bestond, een ander loopmaatje ging met zijn gezin ook naar zoiets toe, dezelfde plaats. Dezelfde reis? Volkomen onverwacht stond ik zaterdagmiddag, vlak na aankomst op de piste om te oefenen met zitskies, samen met een vader en zijn zoontje. Een beetje thuiskomen was het wel.

Goede instructie kregen we we van Rini - prima vent. Wat een kick om het bochten in de sneeuw te maken met zitskies. Wat een power en effect komt er uit de heupen, en dan dans ik niet eens - een jonge God voelde ik me - erotiek.

De dagen waren saai simpel en mooi:

·        Wakker worden, heel kort douchen

·        Ontbijt, broodje, fruit en muesli, yoghurt, en vruchtensap en een lunch maken: kaisersemmel met kaas en schinken-speck, verse paprika en een landjägertje mee in de rugzak.

·        Hardlopen door het dorp.

·        Wachten en dan in de vracht/bus naar de piste.

·        Skiën met Jeroen in de zitskies.

·        Koffiepauze.

·        Skiën met Jeroen.

·        Lunchpauze.

·        Skiën met Jeroen.

·        Alle zitskies helpen opruimen en beveiligen.

·        Terug bij hotel half uurtje hardlopen.

·        Sauna (2 of 3 cycli).

·        Niet lekker avondeten.

·        Lekker natafelen.

·        Werk en of slapen.

De variatie zat in het weer: na twee dagen werd het weer prachtig. De ene dag was het veel te warm in het hotel, het eten, soms was de kracht op, afgelopen vrijdag was de kracht en coordinatie matig. Voor mijn longen was de frisse koude lucht een waar genot, ondanks dat ik merkte dat ik te oppervlakkig ademde. Al met al een goed georganiseerde leuke reis. Kinderen blij, ouders blij en ik tevreden, alhoewel ik ’s avonds graag vrienden en kennissen in de buurt bezocht had – helaas geen tijd noch vervoer.

* * * 

Na twee weken sneeuw, koude en zon, en bijna 200 in 14 dagen, staat de komende week weer heel veel lopen op het programma.

Het kan ook weer. Ik heb eindelijk geen pijntjes of mechanische loopbeperkingen over van het vele lopen in de sneeuw. En trouwens vorige week de 20vanAlphen gelopen als 'haas'. Leuk om te hazen, het traject is een saaie ramp.

• Afgelopen woensdag krachttraining gedaan,
• donderdag ruim 15K gelopen,
• vrijdag na Grunningse gesprekken over beveiliging van overheidssystemen, heerlijk in Rolde hard gelopen. Tja, hoe komt een man onderweg daar nou terecht.
• Zaterdag  twee keer 9K,
• en morgen (zondag wellicht) veel minder. Rust en reizen.

Fit blijven en opbouwen.

Het geval Friso was een pracht voorbeeld van de lafheid van Nederlanders. De sporter maakt geen fouten en als het fout gaat is het pech en vooral zielig.

Gisterenavond kwam het slachtoffer van een skiongeval dat 200 meter op de hellingen van de Schneeberg in het Weense tv-journaal aan het woord. Klik: hier.

Een prachtige gitaarsolo hoor ik en ik weet het is niet Bruce zelf, het is niet Little Steve van Zandt, noch Nils Lofgren... shit het is Tom Morello, de gitaar shredder van Rage Against the Machine.

What the fuck is this...

en dan bijkt Tom Morello, wat een lieve goser is dat, in 2009 met Bruce Springsteen in Annaheim The Ghost of Tom Joad ook al een keer te hebben gespeeld. Zooooooo goed, tranen trekkend...

In 1999 speelde Rage Against The Machine de song 'The Ghost of Tom Joad' op Woodstock.

nbsp;

Hier een verhaaltje en beelden van een dame die er levend vanaf kwam terwijl de personen zonder ABS stierven.

De eerste aanzet tot ongevalsanalyse (informatieverzamelen en interpreteren) is afkomstig van Hajo Smits...

wat mij betreft, een goede informatieschets...

'nit schlecht'.

Eerder verslag staat hier, eerste analyse is hier te zien.

Friso is door de lange periode dat hij onder de sneeuw lag (25 minuten volgens de persconferentie van 25 februari) en de heel erg lange periode van reanimatie (50 minuten volgens de informatie uit dezelfde persconferentie) een slachtoffer dat de rest van zijn leven beschadigd zal blijven en geen vader en huwelijkspartner van zijn vrouw kan zijn.

 “de kans op terugkeer naar bewustzijn 'bijzonder klein'”

Prinz Friso ist am 17. Februar gegen 14:00 Uhr vom Notarzthubschrauber in die Innsbrucker Klinik eingeliefert worden. Der Patient war zuvor in Lech von einer Lawine verschüttet worden. Die Verschüttungszeit wurde mit etwa 25 Minuten angegeben. In der Universitätsklinik Innsbruck wurde der Patient nach der Erstversorgung im Schockraum sofort in die Traumatologische Intensivstation gebracht. Diese Einrichtung ist darauf spezialisiert schwerstverletzte Lawine Patienten mit größtem medizinischen und technischen Aufwand zu behandeln. Leiter dieser Einrichtung ist Dr. Wolfgang Koller.

Unsere Station wurde bereits vor Eintreffen des Patienten informiert und wir konnten alles für seine Ankunft vorbereiten. Prinz Friso ist unter Reanimationsbedingungen in die Klinik eingeliefert worden. Durch die lange Zeit unter dem Schnee war sein Gehirn nicht ausreichend mit Sauerstoff versorgt. Die Folge war ein Herzstillstand, der etwa 50 Minuten andauerte. In diesem gesamten Zeitraum musste der Patient reanimiert werden. 50 Minuten Reanimation ist sehr lange. Man kann auch sagen zu lange. Unsere Hoffnung war, dass die leichte Unterkühlung des Patienten das Gehirn ausreichend vor allzu großen Schäden geschützt hat. Diese Hoffnung wurde leider nicht erfüllt. Seit Freitag hat ein Team von Spezialisten um das Leben von Prinz Friso gekämpft. Gestern war zum ersten Mal eine MRI-Untersuchung möglich, ohne den Patienten zu gefährden. Seit dieser Untersuchung und den letzten neurologischen Tests gestern Abend ist klar, dass der Sauerstoffmangel massive Schäden im Gehirn des Patienten verursacht hat.

Es kann derzeit nicht gesagt werden, ob er jemals wieder das Bewusstsein erlangen wird. Auf jeden Fall wird die Rehabilitation Monate, wenn nicht Jahre in Anspruch nehmen. Die Familie von Prinz Friso wird jetzt als erstes eine geeignete Rehabilitationseinrichtung suchen.

De tekst hierboven wijkt af van de RVD tekst, die feitelijke, taalkundige en inhoudelijke onzorgvuldigheden bevat.

De vertaling hieronder is van der RVD.

Nederlandse vertaling

Op 17 februari werd Prins Friso iets voor 14:00 uur. per traumahelikopter naar het academisch ziekenhuis in Innsbruck gebracht. De patiënt was kort daarvoor in Lech bedolven geraakt onder een lawine. De Prins heeft ongeveer 25 minuten onder de sneeuw gelegen. In het academisch ziekenhuis van Innsbruck is de patiënt na een eerste behandeling op de spoedeisende hulp meteen naar de trauma-afdeling van de intensive care gebracht. Deze afdeling is erin gespecialiseerd om ernstig gewonde lawine-patiënten met de grootst mogelijke medische en technische zorg te behandelen. Het hoofd van deze afdeling is dr. Wolfgang Koller.

Onze afdeling werd al voor aankomst van de patiënt op de hoogte gebracht. Hierdoor hebben we alle nodige voorbereidingen kunnen treffen. Prins Friso kwam in het ziekenhuis aan, terwijl hij gereanimeerd werd. Omdat hij gedurende langere tijd onder de sneeuw heeft gelegen, zijn zijn hersenen onvoldoende voorzien van zuurstof. Met als gevolg een hartstilstand die ongeveer 50 minuten duurde. Gedurende deze hele periode moest de patiënt gereanimeerd worden. Een reanimatietijd van 50 minuten is erg lang. Wellicht zelfs te lang. Het was onze hoop dat de lichte onderkoeling van de patiënt de hersenen tegen al te grote schade zou beschermen. Helaas werd deze hoop niet bewaarheid. Sinds afgelopen vrijdag heeft een team van specialisten gevochten voor het leven van Prins Friso. Gisteren was de eerste mogelijkheid een MRI-scan te maken, zonder de patiënt in gevaar te brengen. Sinds dit onderzoek en de laatste neurologische tests gisterenavond is het duidelijk dat het zuurstoftekort grote schade veroorzaakt heeft in de hersenen van de patiënt. Het is niet zeker of hij ooit weer bij bewustzijn zal komen. Een eventuele revalidatie zal in ieder geval maanden, zo niet jaren in beslag nemen. De familie van Prins Friso zal nu eerst op zoek gaan naar een geschikte revalidatiefaciliteit.

Naar de nabestaanden en familieleden gaat mijn medeleven. Kunnen we ze nu met rust laten?

*  *  *

Wat Friso en zijn familie en vrienden nu overkomt is het gevolg van zowel onverantwoordelijk skigedrag als reanimeren tot je er net niet meer bij neervalt. Een situatie als deze toont de kracht van de argumenten van mensen die NIET gereanimeerd willen worden, of we het daar nou mee eens zijn of niet.

Het wordt ook tijd om van deze zaak te willen leren. Het meest schokkend voor mij was toch het commentaar gisteren van een skiër die ook graag off-piste gaat: 

“ik denk dat ik toch maar een lawinepieps ga kopen.”  

Huh?! ja, dat zal veel helpen. Neem ook een sonde mee, en een schep, en een EHBO-set en een ABS-rugzak en train ermee. Maar dat zal zelden gebeuren, we kunnen niet verwachten van mensen die willen genieten dat zij zich  serieus voorbereiden om het ergste te voorkomen. Neem nou het schaatsen van de afgelopen weken 13.000 gewonden werden op de eerste hulp afdelingen van ziekenhuizen binnengebracht. Mensen die niet in staat zijn om veilig te vrijen en tegelijkertijd te schaatsen, of bellen en zwieren, handjevrijen en kletsen terwijl je schaatst.

De komende dagen zal ik uit de informatie die ik heb de ongevalsanalyse maken waar we wellicht nog iets van kunnen leren. Oh ja, ik ben niet de eerste en de enige die proberen zal de gegevens op een rijtje te zetten. Hajo Smit heeft al een heldere analyse op video gemaakt is hier te zien.

Overige berichten over de verkiezingen van de politiek leider PvdA - 2012

De strijd om het politiek leiderschap van de PvdA - 2012 #5

Diederik Samsom: goede inhoud in NRC-interview!

Het intro van interviewer Stokmans toont de ongehoorde sympathie van de interviewer voor Diederik Samsom aan.

“De afgelopen jaren was al zichtbaar dat Samsom zich in de luwte klaarstoomde voor een rol die verder reikt dan die van een eenvoudig Kamerlid. In afgelegen zaaltjes vijlde hij aan speeches die veel verder reikten dan zijn portefeuille, zocht PvdA-haters op in hun stamcafé, werd een half jaar straatcoach en werkt nu bij het loket van de sociale dienst in Rotterdam. In een enquête van deze krant onder PvdA-politici scoorde Samsom als beste Kamerlid, met 13 procent van de stemmen.”

Die sympathie voor Samsom is wat aan zijn kont hangt.

„Mijn ambitie is het om de partij nieuwe energie te geven. Dat kan ik door wie ik ben, door mijn ideeën en enthousiasme. En volgens mij ook door een vorm van overmatige energie, waarvan ik bij anderen merk dat het werkt. Ik kan een zaal enthousiast maken over de dingen waar ik enthousiast over ben. Dat helpt. Zet mij voor een zaal en vraag aan het eind van de avond of mensen vrolijker, optimistischer zijn, dan is het antwoord bijna altijd ja.”

Het is wel heel handig als je als leider een dergelijk effect hebt op de mensen in de zaal, zoals Diederik in dit onbeschaamde reclamespotje beschrijft. Het is zijn eigen persoonlijke talent die als leiderschapscomponent handig is. Ik apprecieer meer het intellectuele, bedachtzame en sociaalvoelende dat mij in de ontmoetingen met Cohen met overkwam. Bij mensen als Bos en Samsom let ik tijdens en vlak na het gejuich van de massa op hun gezicht, hun mimiek, de interactie met hun ‘vriendjes’ – ik wil zeker weten dat ze niet geloven dat zij dit zijn, dat dit gejuich iets over hen zegt. Mijn aard is dat ik dat quasi enthousiasme verdacht vind. Twijfelen is een gezonde eigenschap.

Het lullige van dat gedoe over ‘energie in de partij’ is, dat het over hemzelf gaat, en over zijn eigen ervaring. Wat dit betreft is hij net als Bolkesteijn een brug te ver voorbij de verlichting geraak. De eigen ervaring lijkt bij dit soort verdwaalde intellectuelen maatgevend voor de werkelijkheid. Zelfs al is Samsom’s ervaring breed en diep

(straat-coach, nu bij Sociale Loket in Rotterdam, suggereert de behoefte om de ellende van mensen te leren kennen: „Ik werk sinds kort bij het loket van de sociale dienst. Als je als politicus ooit twijfelt waarom je het doet, en of je wel energie hebt, moet je daar gaan zitten. Het grijpt je bij de keel.”)

 het is ongezond om de eigen ervaring boven de cijfers en informatie van deskundigen te stellen. Gewone mensen en politici denken te gauw dat als zij luisteren naar de cijfers en kennis van anderen zij zichzelf niet zijn, of zich zelf verliezen. Wat een flauwekul. Ook een politicus en bestuurder die vaart op de informatie van buiten kan niet om zichzelf heen op het moment dat hij of zij besluiten neemt of de informatie weegt. Het centraal stellen van de eigen ervaring blijft op dit intellectuele niveau een kwalijke en gevaarlijke zaa

Min en pluspuntje voor Samsom.

Diederik zemelt ook nog iets over keuzes maken:

“dat is op dit moment een essentiële maar ontbrekende schakel. Met onze idealen is niets mis. Maar als je die niet vertaalt in heldere keuzes, dan blijf je hangen in een soort eindeloos getob. Ik kan beide: een beeld schetsen, en dat ook met concrete maatregelen invullen.”

Zou Diederik toch een beetje bevangen zijn door het populistische virus? Alsof heldere keuze en harde standpunten in bestuur en landspolitiek helpt? Ja, als verkoopverhaal is het wel verstandig, en ervoor zorgen dat je het verkoopverhaal kan onderbouwen met wat concrete zaken. Goed voor de communicatie en geloofwaardigheid tegenover kiezers en de politieke vijand. Mar in de bestuurlijke werkelijkheid van alledag overheerst toch echt de nuance.

Toch zit in die heldere uitgangspunten waar Diederik in het interview mee komt een aantrekkelijk perspectief. De interviewer Derk Stokmans daagt Samsom uit:

Maakt u eens zo’n heldere keus…

“Geen marktwerking in de zorg. Ik wil niet dat die wordt geregeerd door de commerciële belangen van verzekeraars of investeerders. Het publieke belang van patiënten en inwoners van dit land moet voorop staan.

“Het belangrijkste is de uitweg uit de crisis. … Wij brengen niet alleen de overheidsfinanciën op orde, want deze economie is niet meer houdbaar. Hij valt letterlijk stil. De energie-, klimaat- en voedselcrisis vergeten we nu af en toe in onze zorgen over de koers van de euro. Maar voor mijn kinderen zijn die crises belangrijkere bedreigingen. We moeten daar radicaler in worden, zonder naïef te zijn.

„Natuurlijk loopt het overheidstekort bij ons terug. Maar het tempo wordt niet bepaald door een lijstje getallen. Dat wordt bepaald door wat Nederland het sterkste maakt. Als dat plan niet langs de 3 procent overheidstekort loopt, soit. Noem het economische degelijkheid tegenover financieel fetisjisme.”

Nou allemaal pluspunten, niet verkeerd. Mijn keuze is het niet, maar de ruimte voor nuance en helderheid is goed. Financieel en economisch maakt Diederik Samsom een keuze zoals a la Schröder in Duitsland, in het begin van deze eeuw, Merkel heeft daar nu nog het profijt van. Investeer in de sociale en inkomengenererende capaciteit van het land en dan maar even iets teveel overheidstekort.

Overigens denk ik dat dit combineren met Clintoniaans budgetbeheer een nog betere keuze is, maar daar is wel maatschappelijke en politiek draagvlak voor nodig en met de polarisatie waar VVD en CDA en PVV voor hebben gekozen lijkt dit lastig.

Stokmans suggereert dat Samsom bekend staat als een linkse milieuactivist, het slimste jongetje van de klas, met een opvliegend karakter. Volgens mij is dat een aardig onderscheid en tegelijkertijd overeenkomst met Plasterk.

“Ik geef het toe: ik pretendeer van veel onderwerpen veel te weten. En volgens mij is dat een voordeel, in een complexe tijd als de huidige.”

„Neem de financiële crisis: mensen willen van een partijleider dat hij snapt wat er aan de hand is, en dat hij weet hoe je het kan oplossen. En dat dan ook nog eens op een manier uitlegt die mensen kunnen volgen, zodat ze een keus kunnen maken.”

Naast wat geneuzel over de partij hoop ik dat Diederik het meent als hij zegt:

„We gaan hier in de Kamer politiek bedrijven. Deze coalitie is vervallen in een kale financiële obsessie, loze flinkheid en heilloze polarisatie. Wij willen een heel ander Nederland. We zullen het kabinet in verlegenheid brengen door een alternatief te schetsen dat aantrekkelijker is. Zodanig dat ze vallen.”

„Een land waarin we ons gaan realiseren dat we meer zijn dan een stel individuen. Dat wordt ons al jarenlang aangepraat. PvdA’ers hebben dat soms zelfs meegefluisterd. Ik wil een land waar we elkaar samen sterker maken. Dat is het grootste verschil met Rutte, die met de hand in de zak glimlachend zegt dat de optelsom van het eigenbelang een goede maatschappij maakt. De feiten bewijzen het tegenovergestelde. Uit elk onderzoek blijkt dat mensen vinden dat het met henzelf prima gaat, terwijl het met de samenleving klote gaat.”

Okay klinkt leuk en lekker, maar is het genoeg? Voor mij niet. Ik wil vechtlust zien – de opvolger van Cohen is er om oppositie te voeren, dat Job dat niet lukte is een deel van het oorzaak waarom hij weg is. Samsom toont zich in de woorden een fel oppositieleider:

“Het is een hopeloos amalgaam van non-idealen, straks in het Catshuis bij de nieuwe bezuinigingsonderhandelingen. Het is de taak van de leider van de grootste oppositiepartij om er dan te zijn. Ik zal het beeld schetsen van een totaal ander Nederland. Ik gebruik bewust het woord totaal, wat ik in dit coalitieland anders niet snel zou doen.”

De slagroom op de taart komt echter als Samsom in zijn kritiek Europa betrekt:

“Kijk naar Europa. Daar lijkt het gewoon als zand door onze vingers te glijden. Het is een hele prestatie om na iedere top 500 miljoen Europeanen nog chagrijniger achter te laten dan ze daarvoor al waren. Het is het omgekeerde van wat politici behoren te doen. Natuurlijk, het is moeilijk, allemaal waar. Maar je mag niet alleen maar bezuinigen. Je moet aan het eind van die tunnel gaan staan en schreeuwen: ‘Hier moet je naartoe, hier is het licht.’”

Tot slot de lakmoesproef:

Vindt u net als Cohen dat SP en PvdA dezelfde uitgangspunten hebben?

“Nee. (…) We zitten allebei aan de linkerkant van het politieke spectrum. In de dagelijkse politiek, zeker met dit kabinet, komen we vaak bij elkaar. Maar de uitgangspunten zijn totaal anders. Wij leggen verantwoordelijkheid ook bij mensen zelf. Ons sociaaleconomische programma is oneindig meer ambitieus. Ons Nederland is sterk, optimistisch, hervormingsgezind, progressief.”

Overige berichten over de verkiezingen van de politiek leider PvdA - 2012

De strijd om het politiek leiderschap van de PvdA - 2012 #4

PLASTERK is nu ook kandidaat.

Gelukkig Ronald Plasterk de man met flink statuur stelt zich ook kandidaat voor het politiek leiderschap van de PvdA. Ik zag net (15.04) het bericht op de website van de Volkskrant. Da's goed nieuws. Hier een oud portret van Plasterk.

Nu nog de vrouwen...

in het verleden heb ik altijd bij verkiezingen op een vrouw gestemd. De laatste keer bij de parlementsverkiezingen op Jetta Klijnsma. Als Hamer meedoet krijgt ze blindelings mijn stem. Bij Albayrak weet ik dat nog niet zo zeker, zij moet me nog overtuigen.