Drie weken had ik niet gelopen, toen ik afgelopen maandag het weer voorzichtig ging proberen. Eigenlijk voelde ik na een paar minuten lopen al dat het niet goed zat, maar ik ben toch nog even doorgegaan. Ik vroeg mezelf namelijk af of de pijn zou afnemen bij doorlopen. In totaal heb ik een kilometer of 5 gelopen (met wandelen tussendoor) en dat was achteraf gezien eigenlijk te veel.
De avond na mijn loopje, bleef mijn scheenbeen gevoelig. Elke stap die ik zette, gaf een vervelend gevoel en zelfs staan voelde niet fijn. Ook zat er duidelijk vocht in mijn been. Als ik op het gezwollen gedeelte drukte, voelde ik vocht alle kanten op schieten. Een nogal 'vies' gevoel moet ik zeggen!
Op de site van SportFysioTherapeut Bert van der Berg vond ik de meest complete informatie over mijn klachten, hieronder vat ik het een en ander samen:
Beenvliesonsteking, in sommige oudere literatuur ook nog wel shin-splints genoemd, is een blessure die veel sporters parten speelt. Er is sprake van een overbelastingsreactie van spieren en de aanhechting van die spieren op het scheenbeen. Het gaat bij de beenvliesontsteking om een steriele ontsteking, er is dus geen sprake van een infectie, maar er is wel een zwelling (vocht) aanwezig. Shin-splints (shin = scheen) is een benaming die door de jaren heen als een soort vergaarbak is gaan dienen voor verschillende klachten aan het onderbeen. Ook beenvliesonsteking is een naam die veel onduidelijkheid geeft, daarom wordt de voorkeur gegeven aan een meer wetenschappelijke naam: het Tibiaal Stress Syndroom. Die naam verwijst namelijk het best naar de aard van de blessure en de lokalisatie ervan.
Het woord tibiaal verwijst naar tibia, de Latijnse benaming voor het scheenbeen, maar ook naar de scheenbeenspier de musculus tibialis. Van deze scheenbeenspier hebben we er twee, één aan de voorzijde van het scheenbeen, de musculus tibialis anterior, en één aan de achterzijde, de musculus tibialis posterior. (Zie fig.1).
De blessure ontstaat met name bij (hard)lopers en bij mensen met een hoge sprongbelasting. Bij elke landing worden kuitbeen en scheenbeen door de druk van het gewicht als het ware uit elkaar geduwd (zie fig.2). De achterste scheenbeenspier probeert deze beweging af te remmen en raakt overbelast. Met name het moment van de landing is het meest belastende moment. Vanwege de repeterende (loop)beweging, is TSS in feite een soort van RSI.
Remedie? Rust, rekken, ijzen & fysiotherapie! Ook ben ik bij Herman van La Foot langs geweest. Naar aanleiding van een loopanalyse worden er nu inlegzooltjes gemaakt. Zooltjes die pronatie bij de afwikkeling van mijn voet moeten verminderen. Waarom dan geen anti-pronatie schoenen? Omdat ik goed recht neerkom! De landing is goed, dan proneer ik niet. Het proneren ontstaat pas bij de afwikkeling en daar helpen anti-pronatie schoenen niet tegen.
Had ik het kunnen voorkomen? Achteraf gezien misschien wel. Vanaf de Zevenheuvelenloop 2007 was mijn Musculus Tibialis Posterior, oftewel de lange teenstrekker, na elk loopje steeds strakker komen te staan. Ik voelde dat wel, maar zag daar geen probleem in, dacht dat het normaal was gezien de progressie die ik maakte. Had er ook geen last van, dus bleef ik doorgaan met het opvoeren van de trainingsbelasting. De Egmond Halve Marathon 2008 is de laatste loop die ik probleemloos ben doorgekomen, daarna kreeg ik na elk loopje steeds meer last.
Na herstel zal ik weer langzaam op moeten bouwen en dat betekent dus dat de Marathon van Rotterdam van de baan is. Erg jammer en zonde van het geld ook! Rotterdam Marathon doet namelijk niet aan het ongedaan maken van een inschrijving. Het lijkt me niet reeel om ervan uit te gaan dat ik na herstel van deze blessure in korte tijd op marathonniveau kan komen, Rotterdam heb ik dus echt uit mijn hoofd gezet!
Andere loopjes waarvoor ik sta ingeschreven, de 20 van Alphen, de RW CircuitRun en de Utrecht (halve) Marathon, ik ga per keer bekijken of lopen mogelijk is. Dit natuurlijk in overleg met mijn fysiotherapeut. Ondertussen zal ik wat vaker de fiets pakken.
Rob Veer heeft op mijn verzoek een fietsschema gemaakt, zodat ik zolang ik niet kan lopen toch met duursport bezig kan zijn. Het schema van Rob is o.a. gericht op het uitrijden van Hoek van Holland - Den Helder, een strandrace over 135 kilometer. Deze race wordt gehouden op 2 november, ik heb nog even de tijd dus...
Aanstaande maandag start mijn fietsschema met op de fiets naar mijn werk. Dat is 's morgens vroeg 45 kilometer heen in Z1, en eind van de middag 45 kilometer terug in Z2.
Zondag doe ik mee met de Dijk tot Dijkrace, dat is een strandrace over 46 kilometer. Rinus en Maurice: interesse om mee te rijden?