Voor de interactieve film ALZHEIMER EXPERIENCE heb ik storyboards gemaakt. Het decouperen van deze film was een ingewikkeld proces omdat iedere scene vanuit meerdere perspectieven gefilmd moest worden en deze perspectieven waren ook nog eens subjectief (close up van het personage afgewisseld met zijn of haar point of view: het oog van de camera is het oog van het personage). Daarnaast moesten we ook nog rekening houden met het feit dat er ook nog een aantal instellingen later bewerkt zou worden door middel van animatie.

Een van de belangrijkste middelen die de filmmaker heeft om zijn verhaal te vertellen, is het leiden van de aandacht van de kijker: de filmmaker bepaalt wanneer informatie bekend wordt. Dat een alzheimer patient zich bijvoorbeeld in een heel andere tijd en plaats waant dan de mensen in zijn omgeving, dat kan je aan het begin van een scene vertellen. Hierdoor bekijkt de kijker de scene met deze kennis de scene. Of het kan als onthulling aan het einde van de scene verteld worden. In de ALZHEIMER EXPERIENCE is dit middel om de kijker te sturen grotendeels uit handen gegeven. De kijker kan zelf bepalen wanneer hij wisselt van perspectief. Dit maakt het moeilijker om een scene op een interessante manier te vertellen. En hier liepen we vaak tegenop in de voorbereiding.

Hoe is het uiteindelijke resultaat? Als je iedere scene steeds vanuit één perspectief bekijkt levert het een vreemde, matte ervaring op. Als je de film interactief bekijkt, zoals de bedoeling is, en dus steeds heen en weer wisselt tussen de perspectieven, is het een veel rijkere ervaring. Maar het blijft natuurlijk een interessante vraag hoe het zou zijn om dit verhaal als gewone, lineaire film te zien, waarin de filmmakers door middel van montage bepalen wanneer je het perspectief van een ander personage inneemt.

Daarnaast levert het gebruik van animatie om de vervormde werkelijkheid te laten zien die de alzheimer patient ervaart, niet een heel extra dimensie op. Het is te sporadisch gebruikt en daardoor verstoort het de vertelling zonder veel toe te voegen. En bij ieder geanimeerd shot denk ik alleen maar: waarom is dit geanimieerd, dit had toch ook gefilmd kunnen worden?

Al met al: meer experiment dan experience. Maar wel een interessant experiment.

Hieronder het storyboard van een scene van de Alzheimer Experience. Links het perspectief van Ina die Alzheimer heeft. Rechts het perspectief van haar zoon Jaap