Geregeld maak ik snel wat tekeningen, direct in pen en penseel. Deze zijn natuurlijk nooit perfect, maar de spontaniteit van deze schetsen maakt ze toch erg leuk.
Onderstaande portretten, een vrouw uit Portugal en een kleurrijk figuur uit Sittard, heb ik allebei uit een fotoboek nagetekend.

Voor de cover van MMNieuws heb ik deze tekening gemaakt.

Het laatste nummer van Geschiedenis Magazine heeft als thema wonderen. Voor de inleiding heb ik onderstaande illustratie gemaakt.

Deze week is de film Nova Zembla in premiere gegaan. Voor deze film heb ik een aantal scenes gestoryboard. Niet alle scenes die ik getekend heb zijn ook in de film terecht gekomen, maar de kielhaalscene wel. Van de tekeningen van deze scene heb ik onderstaand filmpje gemonteerd.

© Eyeworks / GvdL 2011

Een illustratie moet meer zijn dan een verbeelding van tekst. Het moet een interpretatie zijn van die tekst en tegelijkertijd moet het uitnodigen de tekst te lezen.

Ik heb ooit een interview gezien met Paul Schrader waarin de Amerikaanse scenarist vertelt over metaforen. Wellicht is hetzelfde van toepassing op illustraties. Schrader zegt dat er tussen de metafoor en datgene waar het naar verwijst een vonk moet overspringen. Als ze te ver uit elkaar liggen kan de vonk niet overspringen, als ze te dicht bij elkaar liggen zie je de vonk niet of is hij niet indrukwekkend.

Ik last onderstaand gedicht van Delphine Lecompte en maakte er een illustratie bij.


De Noordzee oogt prepuberaal verlegen vandaag

Ik vang de Noordzee op
Tussen de Pakistaanse horlogewinkel
En het verweerde lunapark komt ze het best tot haar recht
Langer dan een glimp kan ik haar niet verdragen
Ik stap van de tram
En ga naar mijn grootmoeder.


Ik verdraag haar onvrijblijvende gekwaak
Ze staat op om de hoorn van de haak te nemen
De persoon aan de andere kant zegt alles
Want mijn grootmoeder mompelt niets
Als ze terugkeert vraag ik wie.

We staan op en nemen afscheid
Ze geeft mij een pannenkoek in zilverpapier
En een blikopener die nog maar drie keer werd gebruikt
Twee keer voor linzen en een keer om een brutale vleermuis weg te jagen
Hij kwam terug als een boemerang
De vleermuis kwam terug en rukte de oorringen van haar lellen.


Dan toch uiteindelijk de Noordzee
Zilverpapier gladstrijkend waag ik blikken
In het zand heb ik de blikopener niet geplant
Thuis kan ik die goed gebruiken
Ik word voortdurend lastiggevallen door brutale vleermuizen
En oorringen draag ik niet meer.

Servaas (of Servatius op zijn latijn) is de eerst bekende bisschop in de Nederlanden. Servaas wordt altijd afgebeeld met de zilveren sleutel die hij van Petrus kreeg in een droom. Met deze sleutel kon hij genade geven.

In deze tekening heb ik Servaas geupdate.

Fritz Zwicky. was een legendarisch astronoom met een even legendarisch mooie naam. Er is slechts één astronoom met een nog prachtiger naam en dat is de Vesto Slipher.

Voor de interactieve film ALZHEIMER EXPERIENCE heb ik storyboards gemaakt. Het decouperen van deze film was een ingewikkeld proces omdat iedere scene vanuit meerdere perspectieven gefilmd moest worden en deze perspectieven waren ook nog eens subjectief (close up van het personage afgewisseld met zijn of haar point of view: het oog van de camera is het oog van het personage). Daarnaast moesten we ook nog rekening houden met het feit dat er ook nog een aantal instellingen later bewerkt zou worden door middel van animatie.

Een van de belangrijkste middelen die de filmmaker heeft om zijn verhaal te vertellen, is het leiden van de aandacht van de kijker: de filmmaker bepaalt wanneer informatie bekend wordt. Dat een alzheimer patient zich bijvoorbeeld in een heel andere tijd en plaats waant dan de mensen in zijn omgeving, dat kan je aan het begin van een scene vertellen. Hierdoor bekijkt de kijker de scene met deze kennis de scene. Of het kan als onthulling aan het einde van de scene verteld worden. In de ALZHEIMER EXPERIENCE is dit middel om de kijker te sturen grotendeels uit handen gegeven. De kijker kan zelf bepalen wanneer hij wisselt van perspectief. Dit maakt het moeilijker om een scene op een interessante manier te vertellen. En hier liepen we vaak tegenop in de voorbereiding.

Hoe is het uiteindelijke resultaat? Als je iedere scene steeds vanuit één perspectief bekijkt levert het een vreemde, matte ervaring op. Als je de film interactief bekijkt, zoals de bedoeling is, en dus steeds heen en weer wisselt tussen de perspectieven, is het een veel rijkere ervaring. Maar het blijft natuurlijk een interessante vraag hoe het zou zijn om dit verhaal als gewone, lineaire film te zien, waarin de filmmakers door middel van montage bepalen wanneer je het perspectief van een ander personage inneemt.

Daarnaast levert het gebruik van animatie om de vervormde werkelijkheid te laten zien die de alzheimer patient ervaart, niet een heel extra dimensie op. Het is te sporadisch gebruikt en daardoor verstoort het de vertelling zonder veel toe te voegen. En bij ieder geanimeerd shot denk ik alleen maar: waarom is dit geanimieerd, dit had toch ook gefilmd kunnen worden?

Al met al: meer experiment dan experience. Maar wel een interessant experiment.

Hieronder het storyboard van een scene van de Alzheimer Experience. Links het perspectief van Ina die Alzheimer heeft. Rechts het perspectief van haar zoon Jaap

[link]

Toen Willem Barentsz en zijn bemanning in 1597 strandden op Nova Zembla, moesten ze hier noodgedwongen overwinteren. Ze bouwden een huis van aangespoeld drijfhout en materiaal dat ze uit hun schip sloopten. Ze noemden dit 't Behouden Huys.

Voor de storyboards die ik momenteel maak voor de film 'Nova Zembla' verdiep ik mij een beetje in deze geschiedenis. Het leuke van het storyboarden van een historische film is dat moet ik tijdens het tekenen honderden vragen moet beantwoorden. Hoe construeerden ze zo'n huis? Wat voor kleding droegen ze? Hoe zag hun schip er precies uit? Wat voor haardracht hadden die mannen? Wat voor wapens en gereedschap?

De gravures uit het oorspronkelijke reisverslag van Gerrit de Veer blijken hierbij een onmisbare bron.

Vorig jaar heb ik een reeks tekeningen gemaakt met kleding in verschillende periodes, bij uiteenlopende groepen mensen en van zowel mannen als vrouwen. Deze tekeningen heb ik nu gebundeld in een boekje. Hieronder enkele pagina's.

Voor mijn nieuw visitekaartje heb ik handig gebruik gemaakt van de reeks tekeningen die ik vorig jaar gemaakt heb van kostuums en kleding.

Het leek me leuk om een verhaal te vertellen waarin je historisch belangrijke kunstwerken tot stand ziet komen. Welke obstakels moet de kunstenaar in zijn omgeving en zichzelf overwinnen voor zijn artistieke doorbraak? Omdat ik de schilderkunst uit begin twintigste eeuw interessant vind, heb ik voor deze periode gekozen en volg ik de schilders Picasso, Mondriaan en De Chirico bij het schilderen van drie werken die een keerpunt in hun oeuvre en de moderne schilderkunst vormen. Het stripverhaal dat ik aan het maken ben hierover ga ik online zetten. Voor nu een voorproefje. Binnenkort meer.