Het gist in mijn zo'n vertrouwde partij. Scherpe debatten tussen leden en met en tussen kiezers. Oorzaak bekend: de missie naar Afghanistan. Het door velen niet verwachte standpunt van de GroenLinks kamerfractie. Teleurgestelde stemmers op GroenLinks. Stemmers op het merk GroenLinks en haar leiders, blijkbaar niet op (delen van) het verkiezingsprogramma. Daar stond namelijk reeds het, deze week door de meerderheid van de fractie ingenomen standpunt over de Afghanistan-missie, in. Dat onderdeel had ik ook 'even gemist'. Ik ben van de lijn Van Gent, niet doen dus. Het standpunt van de fractie vind ik tamelijk naïef. We zullen de Afghaanse werkelijkheid echt niet veranderen door deze geïsoleerde aanpak. Het is ook wat teveel de Verhagen-politiek; vriendjes zijn van de VS en de NAVO.
Maar natuurlijk verlaat ik 'de mij zo vertrouwde partij' niet. Een partij is meer dan een onderdeel van het verkiezingspprogramma of een standpunt van de Tweede Kamerfractie. Een partij is maatschappij visie, betrokkenheid, solidariteit en gezamenlijke bevlogenheid. GroenLinks is de partij, voor mij tenminste, die staat voor een solidaire, duurzame samenleving. Een partij die tegen uitsluiting is. Een partij die vernieuwingen aan durft, er is voor de toekomst van onze jonge mensen.
In maart stem ik dan ook met overtuiging op GroenLinks in Flevoland omdat daar gestreden wordt voor een duurzame economie, daar stelling wordt genomen tegen xenofobie, gepleit wordt voor een bereikbare Jeugdzorg en tegen ongebreidelde groei van het vliegveld wordt gestreden.
En ook omdat ik wil voorkomen dat de rechtse partijen een meerderheid in de Eerste Kamer krijgen. Ik heb daar altijd liever GL-ers zitten dan vertegenwoordigers van andere partijen, ook als ze nu een ander, en voor mij meer sympathiek, Afghanistan-standpunt innemen. Ze missen namelijk de rest van mijn idealen!