Politieke stilte, tenminste op gemeentelijk niveau, leidde er toe dat ik een paar weken geen blog heb geschreven. Maar deze week is er weer aanleiding genoeg. Dus welkom terug zou ik zeggen.
Prorail maakte bekend dat zij vooralsnog afziet van de verdubbeling van de Flevospoorlijn in Almere Poort (over andere delen van het traject werd in de perspublicatie (Het Parool) niets gezegd). Dit besluit heeft alles te maken met de onzekerheid in/uit Den Haag. Daar loopt men tegen forse kostenoverschrijding aan van deze verdubbelingsslag en minister Eurlings is niet van plan om dit voor zijn rekening te nemen. Klinkt op zich logisch nu het kabinet demissionair is en een nieuwe regering fors gaat bezuinigen.
En als we een rechtse regeringsmeerderheid krijgen dan zal asfalt eerder prioriteit krijgen dan een spoorlijn. De autolobby liep zich deze week in de pers ook al warm. Zij verheugen zich zeer op een rechts kabinet.
Voor Almere is 'alleen' asfalt volstrekt onvoldoende. Het huidige inwoneraantal en de autonome groei van de stad tot zeker 250.000 inwoners vraagt om investeringen in het spoor. In de treinen tijdens de spits doen zich ondertussen Japanse taferelen voor en dat is op langere termijn zeker onwenselijk. Zeker ook als we onze stad aantrekkelijk willen houden voor nieuwe inwoners en bedrijven.
Het vorige college (en ondertussen ook ons nieuwe college) en de vorige regering gaven hoog op van de ambitie om de stad te laten groeien naar 350.000 inwoners. Verdubbeling van de Flevolijn was zonder meer een gegeven (?) en een nieuwe IJmeerverbinding stond hoog op het verlanglijstje. Alleen toen het 'groeicontract' getekend moest worden, deed Eurlings van de laatste lijn al een beetje af. Maar Almere bleef, in meerderheid, geloven dat ook dat wel goed zou komen.
En nu blijkt zelfs de Flevolijn geen gelopen koers, met wat voor vertrouwen zien we de Schaalsprong op dit moment nog tegemoet? Ik had al zo'n mijn twijfels. Wie, in de Almeerse politiek, zal zich nu verder zorgen gaan maken?