FdF

Nikko staat op de werelderfgoedlijst en is een van de populairste toeristische attracties, vooral voor de Japanners zelf en het is er dus altijd vrij druk. Er staan dus altijd wel een of meer Japanners voor een gebouw om voor altijd ermee te worden vereeuwigd, zoals deze twee.

Na het hameren van de taaie rijstmassa (zie topic Jacki; nb: verstikking bij het eten van de taaie mochi is écht een gangbare doodsoorzaak onder ouderen) zijn we met de trein naar het nabijgelegen Nikko gegaan. Heen- en terugreis duurden samen amper 6 uur, waarvan het grootste gedeelte met de snelle shinkansen. Toen we de mama-san bij het vertrek om 9 uur vroegen of ze een taxi wilde bellen, zei ze dat ze ons wel met hun auto naar het station brachten.

Nikko is een grote verzameling tempels, schrijnen en poorten die zeer druk gedecoreerd zijn. Nikko is ook in andere opzichten druk: tussen de talloze (voornamelijk Japanse) bezoekers krioelen massa's schoolkinderen, in groepjes naar kleur, kleding en petje gerangschikt. Op onderstaande foto een van de dreigende wachters in felle kleuren die de vele poorten van Nikko bewaken.

Om 10 voor 19 waren we weer terug in de ryokan, waar we opnieuw een zeer uitgebreid een prima diner kregen voorgeschoteld, dit keer met sukiyaki als een van de hoofdingredienten.

In de ryokan wordt elke ochtend voor het ontbijt 'mochi tsuki' gedaan ofwel 'pounding the rice'. Dat wil zeggen dat rijst met water in een grote houten kom met stokken en een hamer tot een soort deeg wordt geslagen waar vervolgens rijstballetjes (mochi) van worden gemaakt die op verschilllende manieren worden geserveerd, bijvoorbeeld in misosoep, met natto (gefermenteerde sojabonen), nog een hartige die ik me niet meer herinner en drie zoete varianten: met zoete azukibonen, met een groen poeder dat een beetje naar pinda smaakte en met een groene pasta die een beetje aan kokos deed denken. Hoewel ik de zoete varianten wel lekker vond, hebben de mochi zelf weinig smaak en zijn ze erg taai.

Toen Erik wat foto's maakte, werd hij als enige gaijin meteen door de speaker (de “papa-san” van de ryokan die tekst en uitleg gaf en die aan de reacties van de anderen te horen soms erg grappig was) uitgenodigd om mee te helpen stampen. Wat hij uiteraard graag deed (zie foto).

Onze kamer in de ryokan in Akayu is prachtig en het bad geheel in stijl. De eerste avond ga ik toch maar naar het openbare stenen, als altijd gloeiendhete bad. Aangezien de ryokan een doolhof van gangetjes is en mijn Japans nog steeds niet zo goed, beland ik eerst in het mannenbad. Gelukkig ziet de enig aanwezige man mij niet. Na aanwijzingen van een personeelslid, zoals iedereen heel erg aardig en voorkomend, vind ik toch het vrouwenbad, waar de enige vrouw opvallend snel weg gaat als ze mij ziet...

De tweede avond hebben we samen ons eigen houten bad uitgeprobeerd (met uiteraard twee glaasjes sake). Het plastic geval linksonder is het krukje waarop je je zittend moet inzepen en afspoelen, zodat je schoon het bad ingaat. Het begint al te wennen...

Vroeg wakker uiteraard. Eerst rustig uitgebreid ontbijtbuffet, rustig inpakken en uitchecken. Met de taxi naar het station waar we het boemeltje terug nemen naar Sendai. Daar nemen we de lokale boemel (waarin ik dit nu typ) door de bergen naar Yamagata, waar we overstappen op de nog lokalere miniboemel naar Akayu Onsen.

Akayu zou volgens ons een klein bergdorpje zijn, maar bleek (uiteraard!) toch een redelijk grote stad. De ryokan ligt aan de rand van de stad en bleek nog leuker en luxer dan we haddden verwacht. In eerste instantie dachten we dat we weer een redelijk grote kamer hadden en dat we buren zouden krijgen in de met openstaande papieren schuifwandjes kamer ernaast, maar het bleek een complete Japanse suite, met een zit/eetkamer, aparte slaapkamer (de leegstaande kamer waar 's avonds de bedjes worden uitgerold), een aparte zit/rookhoek met staande asbak en schommelstoel, apart toilet en een houten badkamer, met douchegedeelte en een diepe houten badkuip.

's Middags vroegen we of we ergens fietsen konden huren om wat rond te trekken in de bergen met wijnboerderijtjes in de omgeving. Fietsenverhuur bleek er niet te zijn, maar de eigenaresse bood aan om de fietsen van haar familie te gebruiken. Ze belde even naar huis, maar helaas bleken de fietsen in gebruik. We hebben toen wat rondgewandeld in Akayu. 's Avonds kregen we een zeer uitgebreid kaiseki-diner op de kamer geserveerd. Hoewel het eten overal uistekend was, was deze nóg wat uitgebreider en op sommige punten subtieler. Heel veel verschillende potjes en schaaltjes met veel heerlijke dingen. Een enkele vis vond ik persoonlijk wat minder, maar die wilde Jacki wel ruilen voor de teppanyaki-steak ;-)

Onderstaande foto maakte ik van het gereedstaande diner, maar het bleek iets meer dan de helft van het totale maal te zijn. Er werden nog meerdere gerechten gebracht, waaronder uiteraard een extra schaaltje tafelzuur, misosoep en de rijst, die in dit geval gebakken rijstballetjes bleek te zijn (yaki onigiri). Daarbij enkele kannetjes sake en tot slot nog vruchten en groenethee-ijs na...

Mooi weer, net als gisteren. Vroeg wakker en op naar het bestelde Japanse ontbijt, dat net als het Kaiseki-diner weer uitgebreid is (kleine gerechtjes) en fraai wordt gepresenteerd. Daarna wandelen we naar het strandje, van waaruit we via bruggetjes over enkele van de kleine eilandjes wandelen. Onderweg komen we een grote schare fotografen tegen, waarschijnlijk een fotoclub die op de zondag een shooting day in the bay hebben gepland. Gewapend met grote tassen met veel lenzen, statieven en eigen modellen, die allerlei vreemde danspasjes op het strand uitvoeren op het a-ritmische klik-klik-klik van de fotoclub.

's Middags met de rondvaartboot mee tussen de eilandjes door de oceaan op. De meeuwen worden gevoerd en uit de luidsprekers schalt in Japans en Engels uitleg over de namen en de vorm van de eilandjes die we passeren: "This island is called xxxjima, which means 'Lion Island' because some people say it looks like a lion". Handig.

's Avonds het Japanse en Chinese buffet, dat ook uitstekend en lekker was. Zes koks continu in de weer om de gerechten, stoommandjes, woks en talloze schalen onder controle te houden. Na een borrel in het kleine barretje liggen we alweer om 22:00 uur in bed.