FdF

Het uitzicht vanuit onze luxe ryokan-kamer is verpletterend (zie foto), net zoals het eten en de attentheid van het overvloedige personeel.

Uiteraard is er ook een openbaar bad waarin ik als enige niet-Japanner tussen voornamelijk oudere Japanse vrouwen mezelf extra goed schoonboen op een laag krukje alvorens in het gloeiend hete water te stappen. Ze hebben zelfs een buitenbadje met het geurtje van de maand: orange-mandarin. Daarna in de yukata (ochtendjas) uitzweten. Heerlijk...

Ai ai, wekker: telefoon van de receptie om 04:50! Uiterlijk 05:30 moeten we naar het vliegveld van Fukuoka om de interne vlucht naar Tokyo Narita te halen. Jacki en ik checken apart van de groep in, hun vlucht is intern ationaal; hun bagage wordt meteen doorgestuurd naar het toestel naar Schiphol - onze vlucht in hetzelfde vliegtuig is een binnenlandse vlucht; onze bagage komt aanrollen op de lopende band terwijl we afscheid nemen van de groep.

Aangekomen op Narita activeren we eerst onze nieuwe railpass voor de laatste week. Daarna gaan we eerst naar Tokyo om van daaruit met de Shinkansen naar Sendai te reizen. Daar nemen we de kustboemel naar Matsushima, waar we een taxi nar het hotel nemen. Bijna 10 uur na het aflopen van de wekker zijn we aangekomen.

Het is een luxe ryokan-resort dat er aan de buitenkant uitziet als een grote hotelklont zoals we die van vele Riviera's kennen. Binnen is het echter fraai en ruim en de kamers zijn puur Japans met de bekende lage tafeltjes, zitkussens en bouwpakketbedjes. Het uitzicht is echt schitterend: Matsushima's baai met de eilandjes (one of Japans Three Famous Views) ligt pal achter het grote panoramaraam van onze kamer with Ocean View.

Voor het avondeten hadden we van tevoren al de Japanse Kaiseki in het Japanse restaurant besteld (het hotel heeft meerdere verschillende restaurants). De Kaiseki is het duurste diner dat we op deze reis hebben gehad, maar ruimschoots de moeite waard. Vele gangen met fraaie gerechtjes in even zo fraaie kommetjes en schaaltjes versierd opgediend. Daarna, net zoals de Japanse nachtbrakers, om 22:00 uur naar bed, wat dit keer niet zo erg vroeg was, aangezien deze lange en vermoeiende reisdag ook al vroeg begon...

Onderstaande foto is gemaakt vanuit onze kamer met namiddagzonnetje met detail van enkele eilandjes met 300mm tele.

Zoals Erik al schreef, hebben we in Arita twee fietsen gehuurd, hoewel fietsjes een betere benaming is. Mijn fototas paste nog net in het mandje voorop de fiets, maar die van Erik bij lange na niet, zodat het voor hem een fietstocht met hindernissen was, maar een welkome afwisseling van het vele treinen en lopen.

Aangezien inkopen doen in Fukuoka ons niet echt interessant leek, besloten we op de route Sasebo-Fukuoka uit te stappen in het pottenbakkersdorpje Arita en later pas de groep na te reizen. Bij het dorp huurden we twee fietsen voor 300 yen per stuk (voor een hele dag). Dat is iets meer dan 2 euro per fiets. Kom daar maar eens om in menig land, en dan ook nog eens zonder borg. Dat is meestal 'dag fiets, die zien we nooit meer... terug'

Eerst naar de leverancier van de keizerlijke familie gefietst. De collectie in de winkel, incl de uitstalling (die ooit op de wereldtentoonstelling 1900 in Parijs werd getoond), mocht ik fotograferen, maar het werk, het productieproces, niet. Er werd nog wel even rondgebeld nadat ik zei dat ik schrijver en fotograaf was en een boek over Japan ga schrijven, mijn Canon CPS pro-kaartje werd bekeken, de stempels en zegels op de kaart van de Fotobond, maar helaas... Na een kwartiertje kwam een jongeman zich verontschuldigen dat het niet kon.

Daarna bij de Tourist Info hetzelfde verhaal verteld, met de vraag of er ergens wel een mogelijkheid zou kunnen zijn. De dame tekende een route op de kaart en daar aangekomen bleek het net lunchpauze. Hetzelfde verhaal van schrijver/fotograaf weer verteld en de jongeman zei 'OK, come back after lunch, 13:00) en liet ons nog even vlug de winkel/showroom zien. Ondertussen zijn we zelf ook even gaan lunchen in een plaza met meerdere pottenwinkeltjes waar we veel lelijke, maar ook een aantal leuke en mooie dingen zagen (sommige ook vrij tot heel duur).

Na de lunch naar het kantoortje, waar ik verwachtte dat er ofwel toch niet mocht worden gefotografeeerd, of dat er een begeleider/gids mee zou gaan om onze vrijheden/mogelijkheden enigzins in te perken en te zorgen dat we niet in de weg zouden lopen. In het kantoortje echter zeiden ze' Yes, I know, just walk in'. We mochten dus gewoon in ons eentje rondbanjeren en alles bekijken en fotograferen wat ik maar wilde. Dat deed ik dus ook...

Daarna nog terug naar dat plaza, waar we twee 'organische' schaaltjes hebben gekocht. Terwijl deze vakkundig en stevig voor de reis werden ingepkt, kregen we een kopje thee. Na het inleveren van de fietsen richting Fukuoka getrokken.

's Avond met de groep gegeten, aangezien ze de dag erna zullen vertrekken. Na het eten nog even met een klein groepje naar het dak van het station, waar we live-muziek hoorden. Daar aangekomen bleek het een Budweiser-party of zoiets te zijn. Er waren alleen 5 of 6 meisjes met een strak kort Budweiser-jurkje aan en tientallen sararimen in donkere pakken (en een enkele vrouwelijke collega). Wij begrepen niet precies wat daar gaande was, maar zij begrepen ook niet wat wij daar kwamen doen. We hebben wat gedronken en gedobbeld, en geweigerd de ongevraagd gebrachte apenootjes te betalen ;-)

Vandaag aangekomen in Sasebo om met de boot een tochtje te maken tussen de eilandjes voor de kust van Sasebo. Het gebied heet Kujukushima-eilanden wat 99 eilanden betekent, maar in werkelijkheid zijn het er 208 (dacht ik). We slapen en eten in een groot resort, wat zo te zien tijdens de eeuwwiseling nog grandeur had, maar nu niet zo heel veel meer. Twee grote brede gekromde trappen leiden vanuit de grote ontvangstruimte naar de verdieping met de grote ruime Japanse kamers. Het eten in het restaurant bleek 's avonds trouwens uitgebreid en goed, evenals het Japanse ontbijt de volgende ochtend.

Niet alle gasten van dit luxe ryokan-resort blijven daadwerkelijk slapen (en/of eten), maar kopen een toegangskaartje voor het bad en de Silent Rooms, waar matjes liggen en je even een dutje kunt doen. Het systeem is dan ook erg eenvoudig: als je binnenkomt, doe je je schoenen in een kastje, dat met een genummerde sleutel, bv 1066, wordt afgesloten. Daarna ga je naar de balie, lever je sleuteltje 1066 in en krijg je armbandje 197 retour, incl kamersleutel 3507. De kamersleutel is duidelijk, hiermee open je de kamer. Terug naar het armbandje. In het armbandje zit een sleutel waarmee je het bijbehorende kastje bij het bad kunt openen/sluiten. Uiteraard is bij de balie een papiertje gemaakt, waarop staat dat kamer 3507 de armbandjes 197 en 218 heeft gekregen. En in het vakje van de armbandje ligt dan weer een verwijzing naar schoenenvakje 1066. Eenvoudig en efficient, nietwaar?

Bij het eten blijkt wel hoe gemakkelijk dit systeem is. Je hoeft nl. niet het nummer van je schoenenvakje te weten, alleen het kamernummer is voldoende. Daarna hoef je alleen nog maar het nummer van de beide banndjes te tonen en hopla, klaar. Zo rond 1926 was dit waarlijk een efficient systeem...