FdF

Het is bekend dat Tokyo een enorm grote stad is, maar ook het onbekende Kurashiki heeft bijna een half miljoen inwoners. In Japan blijkt bijna elke stad met meer dan 100.000 inwoners minimaal één eigen tv-zender te hebben met meerdere camerateams die je regelmatig op verschillende locaties aan het werk tegenkomt.

Nagasaki heeft bijna 420.000 inwoners en dus is het niet verwonderlijk dat we met het mooie weer vandaag een cameraploeg in het Seaside Park tegenkwamen, waarschijnlijk aan het werk om een korte leader voor tijdens het WK op te nemen. In Japan doet men dat als volgt: je hijst een model zonder balgevoel in voetbalkledig en stuurt een ploegje bestaande uit cameraman, geluidsman, regisseur en statief-/ballendrager mee. Je laat het model twee uur in het park met een bal stuntelen, je snijdt het niet-bruikbare materiaal weg en voilá, de leader van drie seconden is klaar.

Overigens wordt in heel Japan op elk gebied met grote ploegen gewerkt. Voor een deel is dit werkeloosheidsbestrijding, maar dit past mijns inziens ook binnen de Japanse mentaliteit: de overheid geeft hiermee aan dat je niets voor niets krijgt, maar ook de Japanner zelf is het zijn eer te na om geld voor niks te krijgen.

Na de rust van Aso reisden we vandaag door naar Nagasaki, bekend als tweede stad waarop een atoombom werd gegooid, maar bij Nederlanders natuurlijk vooral bekend door de periode (400 jaar geleden) waarin wij als enige buitenstaanders toegang hadden tot Japan vanaf het afgesloten eilandje Deshima.

Het eilandje is nu opgeslokt door de stad. Hoewel niet het hele eiland is gerestaureerd, was Deshima niet veel groter dan op de onderstaande foto, genomen door de met draad verstevigde ramen van een kantoorgebouw ertegenover.

Edit: Er is nog ongeveer een kwart over van het oorspronkelijke Deshima (de oude huisjes in het midden van de foto dus). Zie ook onze reisbeschrijving. Het draad door de ramen is volgens ons ter versteviging bij aardbevingen.

Ik heb weinig toe te voegen aan het verhaal van Erik, behalve dat op onze foto's niet goed te zien is hoe groot de krater en zwarte vlakte (warm zand!) eromheen zijn. Het lijken kleine poeltjes en bergjes, maar ze zijn in werkelijkheid erg groot.

Vandaag zijn we met de luxe trans-Kyushu express (een houten trein), waarvan je aan het einde van de rit, zoals bij veel attracties, een stempel kon krijgen, van Beppu naar Aso gereisd. Op het station werden we opgewacht door de mama-san van de minshuku die met haar auto onze bagage al meenam, zodat wij in 40 min. met de bus naar een van vijf kraters van de berg Aso, de grootste caldera ter wereld (omtrek 130 km), konden doorrijden. Na het laatste stukje met de kabelbaan hebben we hier wat rondgewandeld en gefotografeerd.

In het plaatsje Aso zelf is verder niet zo veel te doen. 's Avond hebben we gegeten in een kaiten-sushi, een sushibar waar de verschillende gerechtjes op een lopende band langskomen.

Zoals Erik al schreef, gingen we vandaag naar Beppu, dat bekendstaat om zijn hete bronnen, warmwaterbaden (onsen) en 'hellen' (jigoku). Je ziet overal in Beppu de hete stoom uit de grond of schoorstenen komen en de warmte wordt tevens voor verwarming en warmwatervoorziening gebruikt.

De hellen zijn kokendhete vijvers in verschillende kleuren die op geheel Japanse zijn omgetoverd in mini-pretparkjes. Sommige zijn nog wel leuk, zoals de blauwe (zie foto) en rode waar een mooie tuin bij zit, maar in andere zitten bv. krokodillen in miserabele omstandigheden.

De ryokan was erg mooi en het eten was uitgebreid en erg lekker, evenals het hete open houten bad op het dak.

Opnieuw een verplaatsing met de veerboot, dit keer naar Beppu, waar we in de luxe ryokan (direct aan zee gelegen) aankwamen. Mooie ruime kamers, balkon met uitzicht op zee, uitgebreide lekkere maaltijd en daarna in bad op het dak van het hotel (nog steeds uitzicht op zee, dwz, de lichtjes in de verte).

Beppu is vnl. bekend vanwege de Hellen, gekleurde bronnen en geysers. Voor de foto's hebben we gekozen voor de azuurblauwe en de bloedrode (zie foto).

Voor het bad wilden we een glaasje sake meenemen. Ik liep daarom een klein drankwinkeltje binnen. De hoogbejaarde eigenaar kwam naar me toe, wees naar mijn rugzk en vroeg of ik in het hotel ernaast verbleef. Ik wees naar de luxe ryokan, waarop hij "good good, nice view the sea" zei. Ik keek naar enkele fraai gestileerde sakeflesjes van ongeveer 1100-1300 yen. "You like sake?", vroeg het mannetje, waarop ik "Hai, oishi desu" (ja, ik vind het lekker) antwoorde. "Japanese sake?", vroeg hij weer, waarop ik bevestigde dat ik de Hollandse en Franse sake maar niks vond. Het mannetje pakte toen een van de gestileerde flesjes en zei "This sake is ..... ok, bottle very beautiful, nice for tourist". Hij wees naar een andere kast en zei "Those bottles not beautiful, but better sake". Ik keek naar de flesjes met het idee dat die flesjes dan waarschijnlijk 3000 yen of zo zouden kosten, maar dit is Japan, je wordt hier niet vlug geflest (;-)) en zeker niet na zo'n goed gesprek over sake en de ryokan. De sake was idd erg lekker en het flesje niets bijzonders. Kosten: 500 yen.