FdF

[Nb: Aangezien Mukblog nog steeds uit de lucht is, posten we nu beiden onze berichten in deze blog. Zie hieronder daarom Jacki's achterstallige berichten en de inhaalberichten omdat we een paar dagen geen internet hadden, maar nu weer mistens twee dagen wel op onze hotelkamer.]

Na het lekkere eten in de minshuku gingen we zoals gezegd op zoek naar koffie en thee. We kwamen terecht in een jazzcafeetje om de hoek waar een jazzpianiste in haar eentje zat te spelen. Toen Erik vroeg waarom er een halfopgebouwd drumstel stond, bleek dat de bassist ziek was en dat de drummer daarom ook maar was afgezegd. Waarop Erik zei dat hij best wilde drummen, waarna de eigenaresse op zoek ging naar de ontbrekende delen en drumstokken. Toen Erik vroeg om kwasten in plaats van gewone drumstokken, kwam de eigearesse enthousiast met een penseel aandraven, maar na even verder zoeken, vond ze toch echte brushes. Hoewel Erik al minstens 15 jaar niet had gedrumd, gaf hij vervolgens een prachtig jazzconcert te horen voor het kleine, doch enthousiaste publiek. Daarna hebben we nog een tijdje met de pianiste en een enthousiaste fan zitten praten en bleek de eigenaresse een fan van Louis van Dijk (Van Dyke) te zijn en liet ze trots haar elpees zien.

's Ochtends eerst de nabijgelegen sakebrouwerij gezocht waar we (met alle bijbehorende complicaties en de hulp van de juffrouw van de Tourist Info) uiteindelijk een echt sakevat hebben gekocht. Wegens de in- en uitvoerbeperkingen op alcohol bleek het niet mogelijk om een heel vat te kopen, zodat we een leeg vat, twee grote flessen van 1,8 liter en een klein flesje van de prijswinnende sake van deze brouwerij (waarvan we tijdens het typen van dit bericht genieten) hebben gekocht.

's Middags met de trein naar Okayama waar we, na het zgn. Witte Reiger-kasteel van Himeji, het Zwarte Kraaien-kasteel en de Korakuen-tuin, een van de drie beroemdste tuinen van Japan, hebben bezocht. Onderstaande foto toont het kasteel vanuit de tuin.

's Avonds na het opnieuw lekkere eten in minshuku Kamoi maakten we een ommetje om een kopje koffie te drinken (zie Jacki's post).

Vandaag naar Kurashiki, een dorpje dat we voornamelijk kennen van de foto's van de oude houten pakhuizen met boompjes langs het kanaal. Dit kleine dorpje heeft dan ook slechts bijna 500.000 inwoners. Het kanaal ziet er in elk geval wel uit als op de foto's en de onderstaane foto die we 's avonds na het eten maakten.

De minshuku waar we verbleven, was niet de allerbeste tot nog toe, maar het eten was uitstekend. De eigenaresse van minshuku Kamoi is namelijk tevens eigenaar van het gelijknamige, goed bekendstaande restaurant.

Na de drukte van Kyoto vertrokken we in alle vroegte (half 8) richting Koya-san, de berg Koya, waar een groot aantal tempels van de Shingon-sekte van esoterisch zenboeddhisme onderdak biedt aan gasten. We sliepen dus opnieuw op tatami en futons, maar nu in alle rust en met uitzicht op een mooie zentuin (aangeharkte stenen met grote keien die een zee en eilanden symboliseren). 's Avonds was er gelegenheid om een half uurtje te mediteren in lotushouding. Hoewel ik er niet in slaagde m'n geest leeg te maken en na een kwartierje m'n ene been redelijk verdoofd was, vond ik het een leuke ervaring. Grappig detail: je zit op een mat met vloerverwarming (een soort elektrische mat dus).

Na de meditatie aten we met z'n allen aan lage tafeltjes. De maaltijd was strikt vegetarisch en erg lekker, hoewel niet alle ingredienten herkenbaar waren. Het eten werd opdediend door jonge monniken in opleiding, terwijl ander onze bedden opmaakten. Halverwege de maaltijd kwam de moeder van de huidige 'abt', 84 jaar en op de knieen gezeten, in redelijk verstaanbaar Engels, de geschiedenis van de berg en de tempel uit de doeken doen.

Niemand zal het geloven -ikzelf ook niet- maar om 06:00 uur (23 mei) zaten we al bij de ochtenddienst, waar we als gasten bij aanwezig mochten zijn. Onderstaande foto toont een gedeelte uit het ritueel, dat grotendeels uit onverstaanbaar ritmisch gemompel bestond. Op het einde sprak de 'baas' van de tempel nog enkele minuten in het Engels tegen ons, vnl over de monnik Kukai, die het tempelcomplex op mount Koya stichtte.

Voordat we naar de matsuri in Himeji gingen, brachten we een bezoek aan het beroemde Gouden Paviljoen oftewel de Kinkaku-ji. Deze tempel deed aanvankelijk dienst als villa van de shogun Yoshimitsu. Deze werd echter monnik en na zijn dood werd de villa een tempel. Het gebouw is helemal met bladgoud bedekt en is omgeven door een mooie tuin.

Aangezien het zondag was en mooi weer, waren we al vroeg gegaan. We hadden er echter niet op gerekend dat honderden in uniform gestoken schoolkinderen hetzelfde plan hadden opgevat, zodat het pad naar de ingang bomvol stond. Gelukkig loste de menigte zich snel op en ligt het paviljoen in een vijver, zodat de foto's toch nog rustig ogen ;-)

Gisteren zou eigenlijk een matsuri (groot volksfeest) in Himeji worden gehouden, maar dat werd door de regen uitgesteld tot deze zondag, letterlijk een 'zon'-dag. Eerst vroeg naar het Gouden Paviljoen, dat we tot deze dag met mooi weer hadden bewaard. Van daaruit terug naar het futuristische Kyoto Station, waar we de trein naar Himeji namen. Een dik uur later stonden we vóór Himeji Castle, tesamen met tienduizenden Japanners.

Aan het einde wordt er een winnaar aangewezen (jury?), worden de schrijnen door de dragers op klaarstaande opleggers gehesen, drinkt iedereen veel sake en gaat men tevreden naar huis. Voor ons was het een unieke mogelijkheid om eens zo'n groot feest mee te maken en foto's te maken van Himeji Castle met eens een andere voorgrond...

(nb: omdat Jacki's Mukblog niet opgestart kan worden, posten we beiden nu in deze blog) 

Na een bezoek aan het Inari-heiligdom met de vele rode torii (zie Erik), kwamen we bij toeval terecht in de Tofukuji-tempel. Dit complex bestaat uit een groot aantal imposante witte gebouwen met donkerhouten daken en balken en is een van de vijf hoofd Zen-tempels van Kyoto. Toen we de tuin in liepen, hoorden we gezang: in een van de subtempels was een Boeddhistische dienst aan de gang met bijna hypnotiserend gezang van de overwegend oudere monniken.

Hoewel de dag met redelijk weer begon, kwamen de voorspellingen helaas uit (regen), zodat ik dit zit te typen, terwijl het buiten plenst en er sumo op tv is. Dadelijk gaan we in het gemeenschappelijke hete bad even lekker bijkomen.

Zoals in elke ryokan, moeten we bij de deur onze schoenen uittrekken en verruilen voor oncharmante (felgroene) plastic slippers. Op onze tatamikamer moeten die weer uit (je mag alleen op sokken op tatami lopen). Er zijn ook weer speciale slippers voor de wc, zelfs in de tempel die we op kousenvoeten bezochten...

Zoals Erik al schreef, hebben we vanmiddag tijdens een regenbui thee gedronken in Gion (zie foto).